“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
เมื่อน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนถึงขั้นเยือกเย็นดังสะท้อนขึ้น ไหล่ของทุกคนก็พลอยสะดุ้งโหยง โนอาห์ที่ปิดสมุดบัญชีดังฉับ กวาดสายตามองใบหน้าที่พยายามหลบตากันอย่างเอาเป็นเอาตายทีละคน พลางใช้เรียวนิ้วยาวที่ดูสูงส่งราวกับงาช้างสีขาวเสยผมขึ้นอย่างช้าๆ นัยน์ตาสีอมแดงหยีลงแย้มยิ้มราวกับสุนัขจิ้งจอก
ทุกคนที่สบตากับเขาต่างกรีดร้องในใจเป็นเสียงเดียวกัน
ฉิบหายแล้ว
“แปลกจัง ทำไมเงินของฉันถึงหายไปล่ะ มันไปอยู่ที่ไหนกันนะ”
นั่นสิครับ มันไปอยู่ที่ไหนกันนะ
“ไม่มีใครเห็นเลยเหรอ เหรียญทองคงไม่ได้งอกขาเดินได้หรอกมั้ง”
ใบหน้าที่ใช้สองมือรองคางแย้มยิ้มอย่างละมุนละไมนั้นงดงามสว่างไสวอย่างยิ่ง ทว่าเหล่าคนที่มองดูอยู่กลับรู้สึกว่าอายุขัยของตนสั้นลงไปทุกขณะจิต นั่นก็เพราะบนโต๊ะทำงานของโนอาห์ ทิวดอร์ มีปืนของกองทัพวางเด่นหราอยู่กระบอกหนึ่ง
โนอาห์ ทิวดอร์ผู้เคยสร้างผลงานในฐานะพลเรือเอกแห่งกองทัพเรือ เป็นมือฉมังด้านการยิงปืนที่ไม่เคยเกิด ‘อุบัติเหตุจนถึงแก่ชีวิต’ มาก่อน เว้นเสียแต่ว่าเขาจะจงใจแกล้งทำพลาด ทัศนียภาพอันแปลกประหลาดที่เหล่าลูกน้องกับพนักงานสุดกระอักกระอ่วนต่างสบตากับเจ้านายและประธานบริษัทพลางส่งยิ้มแป้นให้แก่กันจึงบังเกิดขึ้น หากแต่อากาศรอบตัวกลับยิ่งเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อมุมปากที่เคยแย้มยิ้มชะงักนิ่งไปอย่างกะทันหันดั่งภูตผี ทุกคนก็สูดหายใจพลางกลั้นไว้ทันที ท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ผู้เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด ขยับเพียงริมฝีปากพึมพำราวกับหุ่นของนักพูดท้อง
“เจ็บปวดใจเหลือเกิน ลูกน้องที่รักของฉันกลับหักหลังความไว้วางใจของฉันเพียงเพราะเศษเงินแค่นั้น”
“ผมไม่ได้ทำนะครับ!”
“ผมก็ด้วยครับ! ผมเห็นแฟรงก์เดินด้อมๆ มองๆ แถวตู้เซฟครับ!”
“ไอ้บ้านี่! ไม่ใช่ฉันนะโว้ย! ฉันยังอยากอายุยืนอยู่!”
“ให้ไปขโมยเงินของปีศาจยังดีกว่าอีก! สั่งให้กระโดดลงทะเลไปเลยยังจะง่ายกว่า!”
“เมื่อวานอัลฟอนส์เล่นไพ่เสียเงินไปตั้งครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินทั้งหมดครับ! มันน่าสงสัยที่สุด จัดการไอ้หมอนี่ก่อนเลยครับ!”
“เฮ้ย ไอ้สารเลวหักหลังพวกพ้อง!”
ท่ามกลางความโกลาหลที่ต่างคนต่างหาทางรอดด้วยการแฉเพื่อนร่วมงานผู้ภาคภูมิใจ โนอาห์ ทิวดอร์ที่นั่งไขว่ห้างพาดรองเท้าหนังไว้บนโต๊ะทำงานก็กระดิกปลายเท้าพลางตัดปลายซิการ์แล้วฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
“พวกลูกน้องของฉันนี่ช่างมีความรักใคร่กลมเกลียวกันอย่างลึกซึ้งเสียจริง น่าประทับใจจัง ถ้างั้นก็ต้องรับผิดชอบความผิดร่วมกันทั้งหมดใช่ไหมล่ะ”
“พูดอะไรอย่างนั้นครับ! ถ้าตัดความจงรักภักดีที่มีต่อท่านผู้นำออกไป ผมก็เป็นแค่ซากศพเท่านั้นแหละครับ! ไอ้พวกสวะพวกนี้มันก็แค่วัตถุจัดแสดงที่อยู่ในห้องเดียวกันเท่านั้นเอง!”
“เพื่อนร่วมงานเหรอครับ ใครเป็นเพื่อนร่วมงานกับใครที่นี่กัน”
“ผมไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อของไอ้เวรนี่ด้วยซ้ำครับ!”
พวกเขาคือสหายศึกที่ประจำการอยู่ในกองพันเดียวกันมานานกว่าสิบปี
เมื่อเห็นมิตรภาพอันเร่าร้อนของเหล่าสหายศึกที่พร้อมใจกันทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว โนอาห์ก็หยีตายิ้มอย่างขบขัน
“อย่างนั้นหรือ”
จะบอกอะไรให้นะ...
“ฉันเกลียดพวกที่แอบยักยอกเงินของฉันที่สุด รองลงมาก็คือไอ้ระยำที่ชอบแทงข้างหลัง”
อย่างนั้นหรือครับ
“แต่ในกรณีนี้ ดันเข้าข่ายทั้งสองอย่างเลยนี่สิ จะเอายังไงดีนะ”
...ฮ่าๆ นั่นสิครับ
โนอาห์ ทิวดอร์ใช้ลำกล้องปืนเคาะขอบโต๊ะทำงานเบาๆ พร้อมกับรำพึงออกมาอย่างจริงจัง
“เขาว่ากันว่า ถึงจะเป็นเพียงเมล็ดข้าวแค่หยิบมือ หรือเหรียญเงินแค่เหรียญเดียว แต่หากมีหนูเล็ดลอดเข้าไปในยุ้งฉาง บ้านนั้นก็จะต้องล่มจม ฉันถูกสั่งสอนมาว่า พอเห็นหนูเมื่อไหร่ก็ต้องจับฆ่าให้เหี้ยน”
คนทั้งจักรวรรดิต่างรู้ดีว่าความมั่งคั่งที่ตระกูลทิวดอร์ครอบครองอยู่นั้นอยู่ในระดับที่มหาศาลดั่งดวงดาวบนท้องฟ้า มนุษย์ที่ต่อให้บอกว่าครอบครองเหรียญทองครึ่งโลกก็คงไม่แปลก ไปร่ำเรียนคำสั่งสอนชั่วร้ายแบบนั้นมาจากไหนกัน เท่าที่รู้มา ทั้งพ่อแม่และธรรมเนียมประจำตระกูลของเขาก็ไม่ได้มีค่านิยมแบบคนตระหนี่ถี่เหนียวเช่นนั้นเลยสักนิด โนอาห์ ทิวดอร์ผู้นี้ช่างเป็นมนุษย์ที่พิสูจน์ด้วยตัวเองอย่างแท้จริงว่ายิ่งมีมากก็ยิ่งงกมาก
ใครคนหนึ่งที่คอยลอบสังเกตสีหน้าของผู้บังคับบัญชา ซึ่งมีใบหน้าเหมือนเทวดาแต่กลับมีแววตาดั่งสัตว์ป่าติดพิษ ได้เอ่ยถามขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
“เป็นไปได้ไหมครับว่าอาจจะตกหล่นไปในขั้นตอนการทำบัญชี”
“พูดบ้าอะไรของแก คิดว่าฉันคำนวณเงินผิดหรือไง”
พอเขาถลึงตากลับมามอง อีกฝ่ายก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน
“ไม่มีทางเป็นแบบนั้นอยู่แล้วครับ ฮ่าๆๆ ในขั้นตอนการจัดทำบัญชี พวกเสมียนก็... เอ่อ มนุษย์เราก็อาจจะทำผิดพลาดกันได้บ้าง...”
“งั้นเหรอ แต่พวกนั้นบอกว่าตัวเองไม่เคยทำผิดพลาด แล้วบอกให้ฉันมาถามพวกแกดูนี่”
เมื่อโนอาห์คาบซิการ์ไว้ในปาก เช็ดลำกล้องปืนพลางพึมพำอย่างเฉื่อยชา ดวงตาของทุกคนก็เริ่มสั่นระริกไปมา มนุษย์โลกเรานี่มันช่างน่ากลัวจริงๆ ถึงกับผลักไสครอบครัวเดียวกันลงสู่ขุมนรกเพื่อเอาชีวิตรอดของตัวเองแบบนี้...
เหล่าคนที่กำลังก่นด่าต่างพากันกรีดร้องลั่นแล้วกลิ้งหลบไปกับพื้นเมื่อเสียงปืนลั่นดัง ปัง! ยิงจริงด้วย! เมื่อกี้มันเฉียดเส้นผมฉันไปนิดเดียวเองนะ!
ผู้ที่ยิงปืนทะลุกำแพงเป็นรูหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงก่อนจะพึมพำ
“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น... ใครคือคนร้ายกันนะ”
อยากให้ออกมาเร็วๆ จัง เพราะกระสุนเหลืออีกตั้งสี่นัดแน่ะ
ชายหนุ่มรูปงามผู้ดูดีไปจนถึงปลายนิ้วแย้มยิ้มอย่างเกียจคร้านขณะบรรจุกระสุนปืนพก มันชวนให้รู้สึกหวาดผวาอย่างที่สุด เจสันนายทหารคนสนิทซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ทนดูต่อไปไม่ไหวจึงถอนหายใจออกมา
“ท่านลอร์ดครับ หากฆ่าคนเพียงเพราะเหรียญทองสองเหรียญ ผู้นำตระกูลต้องโกรธแน่ครับ”
“นายไม่รู้อะไรซะแล้ว เจสัน พี่ชายน่ะปกติก็โกรธอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว”
แกเป็นคนทำให้เขาโกรธเองต่างหากล่ะ
ในระหว่างที่ทุกคนต่างคิดเหมือนกัน โนอาห์ก็ลูบคางพร้อมกับแสยะยิ้ม
“ก็นะ ตอนเด็กๆ เคยมีเรื่องทำนองนี้อยู่เหมือนกัน ตอนนั้นฉันกำลังเล่นต่อหอคอยด้วยเหรียญทองอยู่ แล้วพี่ชายดันทำมันพังลงมาน่ะสิ เพราะอย่างนั้นเหรียญทองก็เลยหายไปสองเหรียญเป๊ะๆ พวกเราก็เลยทะเลาะกันเพราะเรื่องนั้น พี่ชายโดนฟาดหัวจนร้องไห้โฮใหญ่เลยล่ะ”
“แต่ถึงอย่างนั้นก็คืนดีกันสินะครับ”
“เปล่า ฉันทำลายดาบของเล่นของพี่ชายต่างหากล่ะ ราคามันเท่ากับเหรียญทองสองเหรียญพอดีเป๊ะเลย คราวนี้ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก ฉันน่ะเป็นผู้ชายที่คิดเลขแม่นยำมาตั้งแต่เด็กแล้วนะ”
“...”
นี่มันใช่คนหรือเปล่านะ
เจสันจ้องมองเขาตาปริบๆ
“แต่เพราะรักพี่ชายหรอกนะถึงคิดแค่เงินต้น ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ฉันคิดดอกเบี้ยไปด้วยแล้ว”
“คงจะอย่างนั้นสินะครับ”
เจสันที่ตอบรับอย่างเฉื่อยชาเอ่ยขึ้นมาว่า อ้อ จริงสิ
“จะว่าไปแล้ว ผู้นำตระกูลส่งโทรเลขมาครับ บอกว่าหลังจากเสร็จงานแล้วให้แวะไปที่คาติชาด้วย”
“ทำไมล่ะ พี่ชายจะแต่งงานเหรอ ทั้งที่เจ้าหญิงตามตื๊อขนาดนั้นแต่เขาก็มัวแต่วิ่งหนีแท้ๆ”
เมื่อโนอาห์ดีดนิ้ว เหล่าลูกน้องที่กำลังกลิ้งไปกับพื้นรับการลงโทษทางวินัยก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีออกไปนอกทางเดินทันที โนอาห์ส่งเสียงเตือนอย่างใจดีไล่หลังไปว่า หากภายในเวลาตรงของวันนี้ยังหามาเติมส่วนที่ขาดไม่ได้ล่ะก็ จะเจาะรูบนหนังของแต่ละคนให้เท่ากับขนาดของเหรียญทอง จากนั้นจึงเหลือบมองเจสัน ชายหนุ่มส่ายหน้าให้กับคำถามซ้ำของผู้บังคับบัญชาที่ละคำว่า ‘ในที่สุดก็?’ เอาไว้
“ไม่ใช่ครับ ตรงกันข้ามมากกว่าไม่ใช่หรือครับ”
“หมายความว่ายังไง”
“คงหมายถึงว่าถึงเวลาที่ท่านลอร์ดควรจะเริ่มมองหาเจ้าสาวได้แล้วน่ะสิครับ ท่านถึงวัยที่สมควรแก่การแต่งงานแล้ว”
“แล้วนายล่ะ”
“เสียมารยาทแล้วครับ”
เจสันตอบกลับอย่างทื่อมะลื่อต่อเสียงเย้ยหยันของโนอาห์ เมื่อดวงตาสีออกแดงที่หมดความสนใจเริ่มเปิดพลิกเอกสารอย่างเบื่อหน่าย เจสันที่ไม่ได้อยากจะพูดเท่าไรนักแต่ก็จำเป็นต้องทำเพราะได้ยินมา จึงเอ่ยคำแนะนำในฐานะลูกน้องออกไปอย่างไร้วิญญาณ
“ตอนนี้สายเลือดสายตรงของตระกูลทิวดอร์มีเพียงท่านผู้นำตระกูลกับท่านลอร์ดเท่านั้นนะครับ ท่านควรรีบแต่งงานและมีทายาทสืบสกุลให้เร็วที่สุด”
“เรื่องพรรค์นั้นมันเป็นหน้าที่ของพี่ชายต่างหาก ทำไมฉันต้องไปใส่ใจด้วยล่ะ บอกให้เลิกโดนพวกผู้หญิงทิ้งแล้วไปแต่งงานกับเจ้าหญิงอย่างว่าง่ายเถอะ ทั้งที่ไม่มีสายตาในการมองผู้หญิงแท้ๆ พอดูเรื่องแบบนี้แล้วพี่ชายนี่ถอดแบบมาจากท่านลุงโอลิเวอร์เป๊ะเลย ลุงก็เคยโดนผู้หญิงต้มตุ๋นหลอกเอาเหมือนกันนี่ ป้าก็แค่ช่วยสงเคราะห์ชายแก่โสดผู้น่าสงสารไว้เท่านั้นเอง”
โนอาห์ที่กระดิกปลายเท้าไปนินทาคนในครอบครัวไปทำเพียงยิ้มระรื่น ทว่าแท้จริงแล้วปัญหานี้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว
โนอาห์ ทิวดอร์ ผู้ซึ่งอยู่ในวัยหนุ่มแน่นและเพียบพร้อมจนล้นเหลือ แทนที่จะสนใจผู้หญิง เขากลับคลั่งไคล้ในเรื่องเงิน ของสะสมงานศิลปะ การลงทุน การเดินเรือ และสงครามมากกว่า อีกทั้งยังไม่เคยมีข่าวฉาวทั่วไปเลยสักครั้ง (หากพูดให้ถูกต้องคือมีเยอะมาก แต่เจ้าตัวเป็นคนจัดการทำลายข่าวฉาวเหล่านั้นทิ้งไปเองทั้งทางตรงและทางอ้อม) นั่นจึงเป็นเหตุผลที่คนในตระกูลเริ่มกังวลว่า แม้จะบ้างานก็ดีอยู่หรอก แต่เขาไม่สนใจเพศตรงข้ามมากเกินไปหรือเปล่า
เจสันจ้องมองเขาเงียบๆ
ท่านผู้นำตระกูลยังมีความรักบ้าง แต่นายมันไม่แม้แต่จะทำเลยด้วยซ้ำ
อันที่จริงในหมู่ลูกน้องก็เคยสงสัยกันว่าผู้บังคับบัญชาที่เหมือนปีศาจหน้าสวยคนนี้อาจจะเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ หรือมีรสนิยมทางเพศที่แปลกไปจากคนอื่นหรือเปล่า ทว่าจากคำบอกเล่าของพวกที่เคยกินข้าวหม้อเดียวกันในกองทัพ ดูเหมือนว่าเรื่องนั้นจะไม่ใช่ความจริง และเขาเพียงแค่ไม่มีความสนใจในเรื่องความรักเลยจริงๆ ในช่วงวัยรุ่นก็เหมือนจะเคยคบหาอยู่บ้างสองสามครั้ง แต่ก็เลิกราไปเพราะบอกว่ามันน่ารำคาญและยุ่งยาก
หากผู้ชายคนนี้คิดจะคบหากับผู้หญิงสักคน ผู้หญิงคนนั้นก็คงจะต้องน่าสนใจยิ่งกว่าเงิน
ไม่อย่างนั้นก็คงต้องเป็นผู้หญิงที่มีค่าตัวแพงมหาศาล
“อ้อ จริงสิ แล้วก็ทางวินเซนต์มีติดต่อมาด้วยครับ เป็นเรื่องของตระกูลนั้นเมื่อคราวก่อน... เลยกำหนดชำระแล้วแต่ไม่มีปัญญาจะจ่ายน่ะครับ...”
เมื่อเจสันพูดขึ้นมาคล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ โนอาห์ก็พลิกเอกสารไปอย่างส่งเดชพลางตอบกลับ
“ทำไมต้องมาถามเรื่องนั้นที่นี่ด้วยล่ะ อายัดคฤหาสน์กับท่อน้ำเลี้ยงทางการเงินทั้งหมดแล้วเอาไปประมูลขายทอดตลาดซะ อะไรที่รีดเค้นได้ก็ต้องรีดออกมาให้หมดสิ”
“แน่นอนว่าทำแบบนั้นไปแล้วครับ แต่ไม่มีอะไรให้รีดเลยสักนิดเดียว”
“ไม่มีก็ทำให้มันมีสิ”
“ครับ ก็ต้องทำอย่างนั้นแหละครับ แต่ลูกหนี้บอกว่าลูกสาวของตนหอบทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหนีไปกลางดึกน่ะครับ ท่าทางแบบยอมตายแต่ไม่ยอมจ่ายเลยล่ะครับ”
กำลังโหลดความเห็น...