คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 14

ตอน 14

โนอาห์ที่กำลังตวัดปากกาเซ็นเอกสารชะงักมือพลางเลิกคิ้วขึ้น

“ฉันเนี่ยนะให้ที่ซอมซ่อพรรค์นั้นยืมเงิน?”

ที่นั่นมันที่ไหนกัน?

“ตระกูลมาร์เกอริตครับ วงศ์ตระกูลที่ได้สมญาว่าผู้สืบสายเลือดเงือกน่ะครับ”

“อ้อ”

โนอาห์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ราวกับเพิ่งนึกออก ใช่แล้ว เคยเป็นอย่างนั้นนี่นะ นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะเบาๆ ระหว่างที่เขาจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด

“ยังไม่ล่มจมอีกหรือเนี่ย เก่งไม่เบานี่ ตอนนั้นก็จวนเจียนจะพังมิพังแหล่อยู่แล้วแท้ๆ”

“ทั้งอย่างนั้นท่านก็ยังยอมหมุนเงินให้พวกเขาเหรอครับ?”

“เพราะมีของที่อยากได้อยู่น่ะสิ”

ดวงตาของโนอาห์หรี่แคบลง

“คำพูดของคนที่ผลาญตระกูลจนวอดวายด้วยการพนันมันไม่มีความน่าเชื่อถือหรอก แต่ทายาทคนสุดท้ายที่แท้จริงของบ้านนั้นคงเป็นผู้หญิงคนนั้น ถ้ายังมีอะไรหลงเหลืออยู่ ยัยนั่นก็คงรู้อยู่แก่ใจ”

สรุปแล้วคุณลูกหนี้ของเราไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันล่ะ?

◆ ◆ ◆

คอร์เดเลียมุ่งหน้าตรงไปยังท่าเรือโดยไม่ผ่านเข้าไปในตัวหมู่บ้าน ก่อนอื่นเธอมุ่งหน้าสู่ทะเลอย่างไม่มีจุดหมาย เจเนกาเป็นคาบสมุทรที่มีทะเลล้อมรอบสามด้านจึงมีเมืองท่าอยู่มากมาย เพียงแต่จุดหมายปลายทางว่าจะไปที่ใดนั้นสำคัญกว่า

ความจริงแล้วย่อมไม่มีแผนการอะไรทั้งสิ้น คอร์เดเลียเพียงแต่นึกอยากไปบ้านเกิดของตนขึ้นมาอย่างกะทันหัน

แม้คอร์เดเลียจะเติบโตในเจเนกามาตลอดทั้งชีวิต แต่บ้านเกิดของเธอไม่ใช่ที่นี่ ชาวจักรวรรดิโดยเฉพาะตระกูลขุนนางมักนิยมให้กำเนิดบุตรในแผ่นดินใหญ่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในคาติชาอันเป็นเมืองหลวง สาเหตุเป็นเพราะบรรยากาศทางสังคมที่มักเลือกปฏิบัติกับผู้ที่เกิดในต่างแดนประหนึ่งลูกนอกสมรส แม้จะมีสายเลือดจักรวรรดิอย่างชัดเจนก็ตาม ถึงในปัจจุบันค่านิยมนี้จะค่อยๆ เลือนหายไปแล้วก็ตาม

ด้วยเหตุนี้สตรีมีครรภ์จำนวนมากจึงยอมลำบากนั่งเรือกลับไปยังมาตุภูมิเพื่อคลอดบุตร และมารดาของคอร์เดเลียก็ไม่ต่างกัน เพราะในตอนนั้นตระกูลยังค่อนข้างมั่งคั่งร่ำรวย

เธอได้ยินมาว่าตนเองเติบโตในคาติชาจนถึงอายุหนึ่งขวบ แต่แน่นอนว่าในความทรงจำของคอร์เดเลียไม่มีเรื่องนั้นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงภาพทิวทัศน์ที่พอนึกวาดฝันขึ้นมาได้จากเรื่องเล่าของมารดาเท่านั้น

ดินแดนที่สายหมอกและสายฝนครอบงำ ฤดูกาลเข้าสังคมอันหรูหรา งานเลี้ยงเต้นรำอันโอ่อ่าของเหล่าขุนนางที่หลั่งไหลมาจากทั่วทุกสารทิศ เรือกลไฟนำเที่ยวที่ลอยล่องอยู่บนแม่น้ำแซนอันงดงามและสถานีรถไฟ หอนาฬิกาและพระราชวังที่โอบกอดประวัติศาสตร์ยาวนานหลายศตวรรษ สถานที่ซึ่งรวบรวมแฟชั่นล้ำยุค ความมั่งคั่งนานัปการ และเหล่าศิลปินเอาไว้ ผู้คนในเมืองที่ก้าวเดินขวักไขว่อย่างเร่งรีบในทุกๆ วัน นครแห่งชีวิตที่เจิดจรัสที่สุดในโลก

เนิ่นนานมาแล้วที่เธอปรารถนาจะไปยังเมืองอันงดงามที่ตนถือกำเนิดขึ้นมาสักครั้ง แม้จะบอกว่าเป็นศูนย์กลางของโลกแต่กลับเป็นสถานที่ที่ไม่มีอยู่ในความทรงจำของเธอเลย ถึงจะไม่ได้เปิดตัวเป็นเดบูตองต์เพื่อหาคู่ครองเหมือนสตรีตระกูลอื่น แต่เธอก็แค่อยากชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันระยิบระยับของที่นั่น อยากสัมผัสพลังอันแรงกล้าที่แผ่ออกมาจากใจกลางแห่งอารยธรรม

เพราะฉันคงไม่มีวันได้เบ่งบานอย่างงดงามตระการตาเช่นนั้น

เธอจ่ายค่าโดยสารและซื้อตั๋วเรือมุ่งหน้าสู่คาติชาราวกับต้องมนตร์สะกด จะไปทำอะไรที่นั่นค่อยคิดทีหลัง ไม่สิ ความจริงแล้ว... เธอรู้สึกสับสนเพราะสิ่งที่อยากทำผุดขึ้นมาในหัวไม่ขาดสายต่างหาก

ฉันจะไปร้านขนมปังเก่าแก่ที่ท่านแม่ชอบสมัยเป็นสาวน้อย ไปยืนดูเหล่านักร้องข้างถนนที่ขับขานบทเพลง ณ จัตุรัสริมแม่น้ำแซนแล้วให้อาหารนกพิราบ หากมีนิทรรศการของสถาบันศิลปะจัดขึ้น ฉันจะไปชมนิทรรศการผลงานของซิกวิน โนเอล ที่แขวนอยู่ด้านในสุดของพิพิธภัณฑ์

เพราะท่านแม่เคยบอกว่าตอนตั้งครรภ์คอร์เดเลีย ได้มองดูภาพชุดเด็กสาวของเขาเพื่อกล่อมเกลาทารกในครรภ์ ฉันจะไปเที่ยวชมตลาดกลางคืนอันเลื่องชื่อและเทศกาลบนท้องถนน ทั้งยังจะลิ้มลองอาหารแปลกตาของเมืองหลวง อยากจะหลั่งน้ำตาขณะรับฟังบทเพลงอาริอาของอาเรียสเต พรีมาดอนนาที่เก่งกาจที่สุดแห่งศตวรรษนี้ และยัง...

ความปรารถนาอันหลากหลายพวยพุ่งขึ้นมาจนแม้แต่ตัวเองที่เคยไร้เรี่ยวแรงยังต้องประหลาดใจ ด้วยความที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตนมีความต้องการเช่นนี้จึงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง ทว่าพอคิดว่าจะได้ทำสิ่งเหล่านั้นในไม่ช้า หัวใจก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขเหลือเกิน

แม้จะตระหนักได้จากการกระอักเลือดหรือมีเลือดกำเดาไหลทุกวันว่าโรคร้ายที่เริ่มคุกคามกำลังกัดกินชีวิตไปทีละน้อยในแต่ละวัน แต่เธอก็พยายามมองสิ่งที่ดีเอาไว้ก่อน คอร์เดเลียรีบใช้เศษผ้าเก่าๆ เช็ดเลือดกำเดาที่ไหลทะลักออกมาแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ จากนั้นจึงก้าวขึ้นเรือด้วยฝีเท้าที่มาดมั่น

ช่วงสุดท้ายของชีวิตฉันจะต้องเปล่งประกายระยิบระยับ

คอร์เดเลียกอดเจเจไว้แน่นด้วยความตื่นเต้นประหนึ่งแมลงชีปะขาวที่เพิ่งลืมตาตื่น น้ำหนักอันหนักอึ้งของตุ๊กตาหมีคล้ายกำลังส่งเสียงให้กำลังใจเธอ

และแล้วเธอก็มุ่งหน้าสู่ท้องทะเล

ทิวทัศน์ของท้องทะเลที่ได้เห็นเป็นครั้งแรกนับแต่วัยเยาว์ที่จำความไม่ได้ทำให้คอร์เดเลียตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ

ท้องทะเลงดงามยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้ เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาและทรงพลัง มันมีชีวิตอยู่จริงๆ

ปล่องทั้งสี่บนเรือโดยสารขนาดยักษ์พ่นควันโขมง ผู้คนที่ยืนอยู่บนท่าเรือต่างแย้มยิ้มพลางโบกมือให้แก่เรือที่กำลังออกเดินทาง คอร์เดเลียส่งคำทักทายและจุมพิตให้แก่ทุกคนที่ไม่รู้จัก

เธอยึดกราบเรือที่แหวกว่ายผ่านผืนน้ำอย่างทรงพลังประหนึ่งวาฬเหล็กเอาไว้แน่นพลางทอดมองผิวน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลและเกลียวคลื่นสีน้ำเงินเข้มที่แตกฟองขาว ผิวน้ำที่สะท้อนแสงอาทิตย์ดูคล้ายเกล็ดปลา แม้แต่สายลมคาวกลิ่นอายทะเลอันแสนโรแมนติกอันเป็นเอกลักษณ์ก็ยังหอมสดชื่นราวกับกลิ่นเลมอนที่เพิ่งเด็ดมาใหม่ๆ เธอปัดปอยผมที่ปลิวไสวพลางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ตลอดชีวิตของฉัน เคยมีช่วงเวลาที่อิสระเช่นนี้บ้างไหมนะ?

แม้จะต้องขนสัมภาระเข้าไปเก็บในห้องโดยสารชั้นสามอันทรุดโทรมเพื่อประหยัดเงิน แต่คอร์เดเลียก็ยังคงรู้สึกเบิกบานใจไม่หยุดหย่อน

หญิงวัยกลางคนบนเตียงชั้นบนที่กรนสนั่นจนห้องแทบแตก เด็กสาวหนีออกจากบ้านผู้ช่างพูด หญิงชราที่สบถพึมพำกับตัวเองไม่หยุด สองพี่น้องยิปซีที่เหลือบมองมาอย่างชวนให้อึดอัด หรือแม้แต่เสียงหนูร้องจี๊ดๆ กับกลิ่นอับชื้นก็ไม่อาจทำลายอารมณ์ของเธอได้ เรื่องแค่นี้ยังสบายใจกว่าการต้องอยู่ร่วมกับคนในครอบครัวเสียอีก

“แม่หนูน้อย เดินทางคนเดียวจะไปไหนรึ? ป้าน่ะลูกสาวเพิ่งคลอดลูกเลยจะไปช่วยเลี้ยงหลานน่ะ”

เมื่อหญิงวัยกลางคนผู้มีเสียงดังพอๆ กับเสียงกรนและชอบสอดรู้สอดเห็น (เธอแนะนำตัวเองว่าชื่อมาดามแมกเคนซี) เอ่ยถามคอร์เดเลีย ทุกคนต่างก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจแต่เงี่ยหูฟังกันถ้วนหน้า

นั่นเป็นเพราะแม้เธอจะคลุมผ้าโพกศีรษะมิดชิดและไม่ค่อยพูดจา แต่ท่วงท่าและแนวกรามที่ดูอ่อนเยาว์ของเธอนั้นให้ความรู้สึกต่างไปจากเด็กสาวผู้กร้านโลกในครอบครัวยากจนทั่วไป ทว่าครั้นจะบอกว่าเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เธอกลับไม่อ่อนไหวต่อความสกปรกทั้งยังไม่เรื่องมากเลยสักนิด

“จะเดินทางกลับบ้านเกิดไปหาท่านแม่น่ะค่ะ”

เธอคิดว่านั่นไม่ใช่คำตอบที่ผิดเสียทีเดียว เพราะจุดประสงค์ในการไปคาติชาก็เพื่อตามหาร่องรอยความทรงจำในวัยเยาว์ร่วมกับท่านแม่อยู่แล้ว

“บ้านเกิดอยู่ที่ไหนหรือ”

“คาติชาค่ะ”

“จังหวะดีจริงนะ อีกประเดี๋ยวก็เข้าสู่ฤดูกาลสังสรรค์แล้ว ทั้งเมืองคงจะคึกคักน่าดู”

หัวใจพลันเต้นระทึก หญิงผู้นั้นคงเห็นสีเลือดฝาดบนใบหน้าของคอร์เดเลียเข้า จึงเดาะลิ้นแล้วเอ่ยขึ้น

“แต่ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี เพราะพวกโจรขโมยคงจะชุกชุมพอกัน มีพวกสารเลวที่คอยจ้องผู้หญิงอายุน้อยอย่างแม่หนูอยู่เยอะทีเดียวล่ะ”

“ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”

ท่านแม่ของคอร์เดเลียก็เคยพบเจอกับคนต้มตุ๋นเช่นนั้นจนตั้งครรภ์กะทันหัน ได้แต่งงาน และต้องใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมาน คอร์เดเลียไม่อยากเผาผลาญชีวิตที่เหลืออยู่อันน้อยนิดไปกับสิ่งน่าเวทนาและไร้สาระอย่างความรักอีก เพราะเธอยังมีสิ่งที่ต้องทำอยู่อีกมากมายเหลือเกิน

“ถึงอย่างนั้นก็โชคดีที่อากาศดีนะคะ หากเจอพายุเข้าคงจะเมาเรือน่าดู”

“ได้ยินว่าช่วงนี้แถวช่องแคบนี้มีพวกโจรสลัดชุกชุมด้วยสิ”

“เรื่องนั้นท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ วีรบุรุษแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิคงจะช่วยปราบให้เองแหละค่ะ! เคยเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของท่านลอร์ดหรือยังคะ ฉันจะต้องเปิดตัวในแวดวงสังคมชั้นสูงเพื่อไปพบท่านให้ได้เลย!”

แบลนกี เด็กสาววัยสิบเก้าปีผู้มีกระบนใบหน้าและง่วนอยู่กับการหวีผมส่องกระจกทุกเช้าตะโกนขึ้นอย่างร่าเริง หญิงสาวผู้ไร้เดียงสาคนนี้เที่ยวป่าวประกาศความทะเยอทะยานว่าจะต้องเข้าเมืองหลวงไปหาชายหนุ่มรูปงามและยอดเยี่ยมเพื่อแต่งงานด้วยให้ได้ ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครใส่ใจฟังเลยสักคน

ผู้โดยสารชั้นสามต่างเหน็ดเหนื่อยหรือมีชีวิตที่แร้นแค้นเกินกว่าจะเอ็นดูหรือรู้สึกสนใจในความหลงตัวเองอันไร้เดียงสานั้น จึงได้แต่เย้ยหยันหรือหงุดหงิดกับคำพูดที่ไม่รู้จักโลกความเป็นจริง

มีเพียงมาดามแมกเคนซีที่ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยตักเตือนขึ้นมา

“เดบูตองต์งั้นหรือ ของพรรค์นั้นมันสำหรับพวกขุนนางหรือไม่ก็คุณหนูที่มีเงินมีที่ดินต่างหาก คิดว่าพอเข้าเมืองหลวงแล้วทุกคนจะได้กลายเป็นซินเดอเรลลาหรือไง”

“แหม ป้าคะ นั่นมันเรื่องสมัยก่อนแล้วค่ะ เดี๋ยวนี้คุณหนูที่มีความงดงามโดดเด่นก็มีผู้อุปถัมภ์จนได้เปิดตัวในสังคมกันทั้งนั้น ชนชั้นขุนนางมันเรื่องอดีตไปแล้วล่ะค่ะ”

“นั่นก็จริง ขุนนางสมัยนี้ยังเป็นขุนนางอยู่หรือ ถ้าไม่มีเงินก็เป็นได้แค่ขอทานที่มีหน้ามีตาเท่านั้นแหละ”

ท่ามกลางบรรยากาศที่พากันหัวเราะคิกคักเห็นพ้องต้องกัน คอร์เดเลียก็พยักหน้าเช่นกัน เธอเองนี่แหละคือพยานที่มีชีวิต โลกใบนี้ได้กลายเป็นยุคสมัยที่เงินตราคืออำนาจไปแล้ว

ทว่ามาดามแมกเคนซีกลับส่ายหน้า

“พูดจาไร้เดียงสาจริง แค่เปลี่ยนจากบรรดาศักดิ์มาเป็นเงินตราแต่ความจริงก็ไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก แน่นอนว่าอาจจะมีดาวเด่นแห่งแวดวงสังคมชั้นสูงที่มาจากสามัญชนอย่างซาชา อ็องแดร์อยู่บ้าง แต่คุณหนูแบลนกีงดงามหรือเฉลียวฉลาดมีไหวพริบเท่าเธอคนนั้นหรือเปล่าล่ะ มีเส้นสายใหญ่โตที่จะยอมรับหน้าเป็นผู้อุปถัมภ์ให้ไหม เต้นรำเก่งกาจและขับขานบทเพลงได้ไพเราะราวกับนกคีรีบูนหรือเปล่า หรือว่ามีเงินทองมากมายล่ะ เท่าที่ฉันดู คุณหนูแบลนกีไม่ได้สวยไปกว่าคุณหนูคอร์เดลที่นั่งอยู่ข้างๆ ตรงนี้เลย แถมยังดูไม่ฉลาดเท่าด้วยซ้ำ”

พี่น้องชาวยิปซีต่างหัวเราะร่าให้แก่คำชี้แนะอันเย็นชาของมาดามแมกเคนซี

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 14
อ่านตอน 15 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 13กลับหน้าเรื่อง
ตอน 13ตอน 15