“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
โนอาห์ที่กำลังตวัดปากกาเซ็นเอกสารชะงักมือพลางเลิกคิ้วขึ้น
“ฉันเนี่ยนะให้ที่ซอมซ่อพรรค์นั้นยืมเงิน?”
ที่นั่นมันที่ไหนกัน?
“ตระกูลมาร์เกอริตครับ วงศ์ตระกูลที่ได้สมญาว่าผู้สืบสายเลือดเงือกน่ะครับ”
“อ้อ”
โนอาห์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ราวกับเพิ่งนึกออก ใช่แล้ว เคยเป็นอย่างนั้นนี่นะ นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะเบาๆ ระหว่างที่เขาจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด
“ยังไม่ล่มจมอีกหรือเนี่ย เก่งไม่เบานี่ ตอนนั้นก็จวนเจียนจะพังมิพังแหล่อยู่แล้วแท้ๆ”
“ทั้งอย่างนั้นท่านก็ยังยอมหมุนเงินให้พวกเขาเหรอครับ?”
“เพราะมีของที่อยากได้อยู่น่ะสิ”
ดวงตาของโนอาห์หรี่แคบลง
“คำพูดของคนที่ผลาญตระกูลจนวอดวายด้วยการพนันมันไม่มีความน่าเชื่อถือหรอก แต่ทายาทคนสุดท้ายที่แท้จริงของบ้านนั้นคงเป็นผู้หญิงคนนั้น ถ้ายังมีอะไรหลงเหลืออยู่ ยัยนั่นก็คงรู้อยู่แก่ใจ”
สรุปแล้วคุณลูกหนี้ของเราไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันล่ะ?
คอร์เดเลียมุ่งหน้าตรงไปยังท่าเรือโดยไม่ผ่านเข้าไปในตัวหมู่บ้าน ก่อนอื่นเธอมุ่งหน้าสู่ทะเลอย่างไม่มีจุดหมาย เจเนกาเป็นคาบสมุทรที่มีทะเลล้อมรอบสามด้านจึงมีเมืองท่าอยู่มากมาย เพียงแต่จุดหมายปลายทางว่าจะไปที่ใดนั้นสำคัญกว่า
ความจริงแล้วย่อมไม่มีแผนการอะไรทั้งสิ้น คอร์เดเลียเพียงแต่นึกอยากไปบ้านเกิดของตนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แม้คอร์เดเลียจะเติบโตในเจเนกามาตลอดทั้งชีวิต แต่บ้านเกิดของเธอไม่ใช่ที่นี่ ชาวจักรวรรดิโดยเฉพาะตระกูลขุนนางมักนิยมให้กำเนิดบุตรในแผ่นดินใหญ่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในคาติชาอันเป็นเมืองหลวง สาเหตุเป็นเพราะบรรยากาศทางสังคมที่มักเลือกปฏิบัติกับผู้ที่เกิดในต่างแดนประหนึ่งลูกนอกสมรส แม้จะมีสายเลือดจักรวรรดิอย่างชัดเจนก็ตาม ถึงในปัจจุบันค่านิยมนี้จะค่อยๆ เลือนหายไปแล้วก็ตาม
ด้วยเหตุนี้สตรีมีครรภ์จำนวนมากจึงยอมลำบากนั่งเรือกลับไปยังมาตุภูมิเพื่อคลอดบุตร และมารดาของคอร์เดเลียก็ไม่ต่างกัน เพราะในตอนนั้นตระกูลยังค่อนข้างมั่งคั่งร่ำรวย
เธอได้ยินมาว่าตนเองเติบโตในคาติชาจนถึงอายุหนึ่งขวบ แต่แน่นอนว่าในความทรงจำของคอร์เดเลียไม่มีเรื่องนั้นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงภาพทิวทัศน์ที่พอนึกวาดฝันขึ้นมาได้จากเรื่องเล่าของมารดาเท่านั้น
ดินแดนที่สายหมอกและสายฝนครอบงำ ฤดูกาลเข้าสังคมอันหรูหรา งานเลี้ยงเต้นรำอันโอ่อ่าของเหล่าขุนนางที่หลั่งไหลมาจากทั่วทุกสารทิศ เรือกลไฟนำเที่ยวที่ลอยล่องอยู่บนแม่น้ำแซนอันงดงามและสถานีรถไฟ หอนาฬิกาและพระราชวังที่โอบกอดประวัติศาสตร์ยาวนานหลายศตวรรษ สถานที่ซึ่งรวบรวมแฟชั่นล้ำยุค ความมั่งคั่งนานัปการ และเหล่าศิลปินเอาไว้ ผู้คนในเมืองที่ก้าวเดินขวักไขว่อย่างเร่งรีบในทุกๆ วัน นครแห่งชีวิตที่เจิดจรัสที่สุดในโลก
เนิ่นนานมาแล้วที่เธอปรารถนาจะไปยังเมืองอันงดงามที่ตนถือกำเนิดขึ้นมาสักครั้ง แม้จะบอกว่าเป็นศูนย์กลางของโลกแต่กลับเป็นสถานที่ที่ไม่มีอยู่ในความทรงจำของเธอเลย ถึงจะไม่ได้เปิดตัวเป็นเดบูตองต์เพื่อหาคู่ครองเหมือนสตรีตระกูลอื่น แต่เธอก็แค่อยากชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันระยิบระยับของที่นั่น อยากสัมผัสพลังอันแรงกล้าที่แผ่ออกมาจากใจกลางแห่งอารยธรรม
เพราะฉันคงไม่มีวันได้เบ่งบานอย่างงดงามตระการตาเช่นนั้น
เธอจ่ายค่าโดยสารและซื้อตั๋วเรือมุ่งหน้าสู่คาติชาราวกับต้องมนตร์สะกด จะไปทำอะไรที่นั่นค่อยคิดทีหลัง ไม่สิ ความจริงแล้ว... เธอรู้สึกสับสนเพราะสิ่งที่อยากทำผุดขึ้นมาในหัวไม่ขาดสายต่างหาก
ฉันจะไปร้านขนมปังเก่าแก่ที่ท่านแม่ชอบสมัยเป็นสาวน้อย ไปยืนดูเหล่านักร้องข้างถนนที่ขับขานบทเพลง ณ จัตุรัสริมแม่น้ำแซนแล้วให้อาหารนกพิราบ หากมีนิทรรศการของสถาบันศิลปะจัดขึ้น ฉันจะไปชมนิทรรศการผลงานของซิกวิน โนเอล ที่แขวนอยู่ด้านในสุดของพิพิธภัณฑ์
เพราะท่านแม่เคยบอกว่าตอนตั้งครรภ์คอร์เดเลีย ได้มองดูภาพชุดเด็กสาวของเขาเพื่อกล่อมเกลาทารกในครรภ์ ฉันจะไปเที่ยวชมตลาดกลางคืนอันเลื่องชื่อและเทศกาลบนท้องถนน ทั้งยังจะลิ้มลองอาหารแปลกตาของเมืองหลวง อยากจะหลั่งน้ำตาขณะรับฟังบทเพลงอาริอาของอาเรียสเต พรีมาดอนนาที่เก่งกาจที่สุดแห่งศตวรรษนี้ และยัง...
ความปรารถนาอันหลากหลายพวยพุ่งขึ้นมาจนแม้แต่ตัวเองที่เคยไร้เรี่ยวแรงยังต้องประหลาดใจ ด้วยความที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตนมีความต้องการเช่นนี้จึงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง ทว่าพอคิดว่าจะได้ทำสิ่งเหล่านั้นในไม่ช้า หัวใจก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขเหลือเกิน
แม้จะตระหนักได้จากการกระอักเลือดหรือมีเลือดกำเดาไหลทุกวันว่าโรคร้ายที่เริ่มคุกคามกำลังกัดกินชีวิตไปทีละน้อยในแต่ละวัน แต่เธอก็พยายามมองสิ่งที่ดีเอาไว้ก่อน คอร์เดเลียรีบใช้เศษผ้าเก่าๆ เช็ดเลือดกำเดาที่ไหลทะลักออกมาแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ จากนั้นจึงก้าวขึ้นเรือด้วยฝีเท้าที่มาดมั่น
ช่วงสุดท้ายของชีวิตฉันจะต้องเปล่งประกายระยิบระยับ
คอร์เดเลียกอดเจเจไว้แน่นด้วยความตื่นเต้นประหนึ่งแมลงชีปะขาวที่เพิ่งลืมตาตื่น น้ำหนักอันหนักอึ้งของตุ๊กตาหมีคล้ายกำลังส่งเสียงให้กำลังใจเธอ
และแล้วเธอก็มุ่งหน้าสู่ท้องทะเล
ทิวทัศน์ของท้องทะเลที่ได้เห็นเป็นครั้งแรกนับแต่วัยเยาว์ที่จำความไม่ได้ทำให้คอร์เดเลียตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ
ท้องทะเลงดงามยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้ เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาและทรงพลัง มันมีชีวิตอยู่จริงๆ
ปล่องทั้งสี่บนเรือโดยสารขนาดยักษ์พ่นควันโขมง ผู้คนที่ยืนอยู่บนท่าเรือต่างแย้มยิ้มพลางโบกมือให้แก่เรือที่กำลังออกเดินทาง คอร์เดเลียส่งคำทักทายและจุมพิตให้แก่ทุกคนที่ไม่รู้จัก
เธอยึดกราบเรือที่แหวกว่ายผ่านผืนน้ำอย่างทรงพลังประหนึ่งวาฬเหล็กเอาไว้แน่นพลางทอดมองผิวน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลและเกลียวคลื่นสีน้ำเงินเข้มที่แตกฟองขาว ผิวน้ำที่สะท้อนแสงอาทิตย์ดูคล้ายเกล็ดปลา แม้แต่สายลมคาวกลิ่นอายทะเลอันแสนโรแมนติกอันเป็นเอกลักษณ์ก็ยังหอมสดชื่นราวกับกลิ่นเลมอนที่เพิ่งเด็ดมาใหม่ๆ เธอปัดปอยผมที่ปลิวไสวพลางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ตลอดชีวิตของฉัน เคยมีช่วงเวลาที่อิสระเช่นนี้บ้างไหมนะ?
แม้จะต้องขนสัมภาระเข้าไปเก็บในห้องโดยสารชั้นสามอันทรุดโทรมเพื่อประหยัดเงิน แต่คอร์เดเลียก็ยังคงรู้สึกเบิกบานใจไม่หยุดหย่อน
หญิงวัยกลางคนบนเตียงชั้นบนที่กรนสนั่นจนห้องแทบแตก เด็กสาวหนีออกจากบ้านผู้ช่างพูด หญิงชราที่สบถพึมพำกับตัวเองไม่หยุด สองพี่น้องยิปซีที่เหลือบมองมาอย่างชวนให้อึดอัด หรือแม้แต่เสียงหนูร้องจี๊ดๆ กับกลิ่นอับชื้นก็ไม่อาจทำลายอารมณ์ของเธอได้ เรื่องแค่นี้ยังสบายใจกว่าการต้องอยู่ร่วมกับคนในครอบครัวเสียอีก
“แม่หนูน้อย เดินทางคนเดียวจะไปไหนรึ? ป้าน่ะลูกสาวเพิ่งคลอดลูกเลยจะไปช่วยเลี้ยงหลานน่ะ”
เมื่อหญิงวัยกลางคนผู้มีเสียงดังพอๆ กับเสียงกรนและชอบสอดรู้สอดเห็น (เธอแนะนำตัวเองว่าชื่อมาดามแมกเคนซี) เอ่ยถามคอร์เดเลีย ทุกคนต่างก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจแต่เงี่ยหูฟังกันถ้วนหน้า
นั่นเป็นเพราะแม้เธอจะคลุมผ้าโพกศีรษะมิดชิดและไม่ค่อยพูดจา แต่ท่วงท่าและแนวกรามที่ดูอ่อนเยาว์ของเธอนั้นให้ความรู้สึกต่างไปจากเด็กสาวผู้กร้านโลกในครอบครัวยากจนทั่วไป ทว่าครั้นจะบอกว่าเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เธอกลับไม่อ่อนไหวต่อความสกปรกทั้งยังไม่เรื่องมากเลยสักนิด
“จะเดินทางกลับบ้านเกิดไปหาท่านแม่น่ะค่ะ”
เธอคิดว่านั่นไม่ใช่คำตอบที่ผิดเสียทีเดียว เพราะจุดประสงค์ในการไปคาติชาก็เพื่อตามหาร่องรอยความทรงจำในวัยเยาว์ร่วมกับท่านแม่อยู่แล้ว
“บ้านเกิดอยู่ที่ไหนหรือ”
“คาติชาค่ะ”
“จังหวะดีจริงนะ อีกประเดี๋ยวก็เข้าสู่ฤดูกาลสังสรรค์แล้ว ทั้งเมืองคงจะคึกคักน่าดู”
หัวใจพลันเต้นระทึก หญิงผู้นั้นคงเห็นสีเลือดฝาดบนใบหน้าของคอร์เดเลียเข้า จึงเดาะลิ้นแล้วเอ่ยขึ้น
“แต่ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี เพราะพวกโจรขโมยคงจะชุกชุมพอกัน มีพวกสารเลวที่คอยจ้องผู้หญิงอายุน้อยอย่างแม่หนูอยู่เยอะทีเดียวล่ะ”
“ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”
ท่านแม่ของคอร์เดเลียก็เคยพบเจอกับคนต้มตุ๋นเช่นนั้นจนตั้งครรภ์กะทันหัน ได้แต่งงาน และต้องใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมาน คอร์เดเลียไม่อยากเผาผลาญชีวิตที่เหลืออยู่อันน้อยนิดไปกับสิ่งน่าเวทนาและไร้สาระอย่างความรักอีก เพราะเธอยังมีสิ่งที่ต้องทำอยู่อีกมากมายเหลือเกิน
“ถึงอย่างนั้นก็โชคดีที่อากาศดีนะคะ หากเจอพายุเข้าคงจะเมาเรือน่าดู”
“ได้ยินว่าช่วงนี้แถวช่องแคบนี้มีพวกโจรสลัดชุกชุมด้วยสิ”
“เรื่องนั้นท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ วีรบุรุษแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิคงจะช่วยปราบให้เองแหละค่ะ! เคยเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของท่านลอร์ดหรือยังคะ ฉันจะต้องเปิดตัวในแวดวงสังคมชั้นสูงเพื่อไปพบท่านให้ได้เลย!”
แบลนกี เด็กสาววัยสิบเก้าปีผู้มีกระบนใบหน้าและง่วนอยู่กับการหวีผมส่องกระจกทุกเช้าตะโกนขึ้นอย่างร่าเริง หญิงสาวผู้ไร้เดียงสาคนนี้เที่ยวป่าวประกาศความทะเยอทะยานว่าจะต้องเข้าเมืองหลวงไปหาชายหนุ่มรูปงามและยอดเยี่ยมเพื่อแต่งงานด้วยให้ได้ ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครใส่ใจฟังเลยสักคน
ผู้โดยสารชั้นสามต่างเหน็ดเหนื่อยหรือมีชีวิตที่แร้นแค้นเกินกว่าจะเอ็นดูหรือรู้สึกสนใจในความหลงตัวเองอันไร้เดียงสานั้น จึงได้แต่เย้ยหยันหรือหงุดหงิดกับคำพูดที่ไม่รู้จักโลกความเป็นจริง
มีเพียงมาดามแมกเคนซีที่ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยตักเตือนขึ้นมา
“เดบูตองต์งั้นหรือ ของพรรค์นั้นมันสำหรับพวกขุนนางหรือไม่ก็คุณหนูที่มีเงินมีที่ดินต่างหาก คิดว่าพอเข้าเมืองหลวงแล้วทุกคนจะได้กลายเป็นซินเดอเรลลาหรือไง”
“แหม ป้าคะ นั่นมันเรื่องสมัยก่อนแล้วค่ะ เดี๋ยวนี้คุณหนูที่มีความงดงามโดดเด่นก็มีผู้อุปถัมภ์จนได้เปิดตัวในสังคมกันทั้งนั้น ชนชั้นขุนนางมันเรื่องอดีตไปแล้วล่ะค่ะ”
“นั่นก็จริง ขุนนางสมัยนี้ยังเป็นขุนนางอยู่หรือ ถ้าไม่มีเงินก็เป็นได้แค่ขอทานที่มีหน้ามีตาเท่านั้นแหละ”
ท่ามกลางบรรยากาศที่พากันหัวเราะคิกคักเห็นพ้องต้องกัน คอร์เดเลียก็พยักหน้าเช่นกัน เธอเองนี่แหละคือพยานที่มีชีวิต โลกใบนี้ได้กลายเป็นยุคสมัยที่เงินตราคืออำนาจไปแล้ว
ทว่ามาดามแมกเคนซีกลับส่ายหน้า
“พูดจาไร้เดียงสาจริง แค่เปลี่ยนจากบรรดาศักดิ์มาเป็นเงินตราแต่ความจริงก็ไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก แน่นอนว่าอาจจะมีดาวเด่นแห่งแวดวงสังคมชั้นสูงที่มาจากสามัญชนอย่างซาชา อ็องแดร์อยู่บ้าง แต่คุณหนูแบลนกีงดงามหรือเฉลียวฉลาดมีไหวพริบเท่าเธอคนนั้นหรือเปล่าล่ะ มีเส้นสายใหญ่โตที่จะยอมรับหน้าเป็นผู้อุปถัมภ์ให้ไหม เต้นรำเก่งกาจและขับขานบทเพลงได้ไพเราะราวกับนกคีรีบูนหรือเปล่า หรือว่ามีเงินทองมากมายล่ะ เท่าที่ฉันดู คุณหนูแบลนกีไม่ได้สวยไปกว่าคุณหนูคอร์เดลที่นั่งอยู่ข้างๆ ตรงนี้เลย แถมยังดูไม่ฉลาดเท่าด้วยซ้ำ”
พี่น้องชาวยิปซีต่างหัวเราะร่าให้แก่คำชี้แนะอันเย็นชาของมาดามแมกเคนซี
กำลังโหลดความเห็น...