“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“แถมคุณหนูคนนั้นถึงจะว่าเป็นสามัญชน แต่สายเลือดก็ต่างจากพวกเราตั้งแต่แรกแล้วนี่ ได้ยินว่าพ่อแท้ๆ ของนางเป็นถึงท่านดยุกผู้สูงศักดิ์เชียวนะ”
“ตายจริง ไม่มีอะไรที่เทียบชั้นได้สักอย่างเลยนะเนี่ย”
คุณหนูแบลนกีที่ใบหน้าแดงก่ำตะโกนลั่นขึ้นมา
“พูดเหมือนแม่ของฉันเปี๊ยบเลยนะคะ! คอยดูเถอะค่ะ! ฉันจะต้องประสบความสำเร็จในเมืองหลวงให้ได้เลย!”
“นั่นคงเป็นไปได้ตอนที่เธอได้รับคำขอแต่งงานจากท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ ผู้โด่งดังคนนั้นล่ะมั้ง”
เสียงหัวเราะดังยิ่งขึ้นไปอีก แม้แต่หญิงชราฟันหลอก็ยังหัวเราะคิกคัก คอร์เดเลียที่รู้สึกสงสารคุณหนูแบลนกีจึงเอ่ยปากพูดอย่างยากลำบากเป็นครั้งแรก
“คุณหนูแบลนกีมองโลกในแง่ดีและน่ารักขนาดนี้ ฉันคิดว่าไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องทำได้ดีแน่นอนค่ะ”
“อย่างมากก็คงเป็นงานสาวใช้ละมั้ง”
“ขอบคุณนะคะ พี่คอร์เดล”
คุณหนูแบลนกีผู้ซื่อๆแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำเหน็บแนมของใครบางคนแล้วเอ่ยต่อ เธอเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างรวดเร็วพลางเจื้อยแจ้วถึงชีวิตอันวิเศษและเรื่องอื้อฉาวในเมืองหลวง รวมถึงพวกผู้ชายรูปงาม แน่นอนว่าหัวข้อหลักย่อมหนีไม่พ้นท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น
เธอเอ่ยสรรเสริญตระกูลอันยิ่งใหญ่และทรัพย์สมบัติมหาศาลของเขา ทั้งความสำเร็จที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยตนเองโดยไม่เกียจคร้านแม้จะมีเบื้องหลังอันยอดเยี่ยม ผลงานในฐานะพลเรือเอก และพรสวรรค์อันน่าทึ่งอย่างหัวการค้าในฐานะผู้นำของธนาคารเรเวน เรื่องราวเหล่านั้นที่ฟังดูราวกับมหากาพย์วีรบุรุษคงจะเกินจริงไปทั้งหมด ทว่าคอร์เดเลียซึ่งเวลานั้นมีความเพ้อฝันเกี่ยวกับคาติชาอยู่มากก็ฟังเรื่องเล่านั้นด้วยความสนใจ
หากพูดกันตามตรง แม้จะเป็นชนชั้นขุนนางเหมือนกันแต่เขากลับดูเหมือนคนที่อาศัยอยู่คนละโลก จะว่าไปมันก็ต่างกันราวฟ้ากับเหวอยู่แล้ว คนที่ใช้ชีวิตแบบนั้นคงไม่มีทางรับรู้วันเวลาที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวโหย ความรุนแรง และหนี้สิน หรือความกระวนกระวายใจที่ไม่รู้ว่าจะตายวันตายพรุ่งหรอก
ถ้างั้นฉันอิจฉาหรือ ก็ไม่รู้สิ มันต้องมีความแตกต่างกันในระดับพอประมาณถึงจะนึกริษยาได้ แต่นี่มันช่างเหนือล้ำจนดูไม่สมจริงเอาเสียเลย นอกจากคำอุทานแล้วจึงไม่มีปฏิกิริยาอื่นใดหลุดออกมาเลย
“การได้รับความรักจากท่านผู้นั้นมันจะเป็นความรู้สึกแบบไหนกันนะคะ จินตนาการออกไหมคะ”
คอร์เดเลียส่ายหน้า ไม่เลย ไม่เลยสักนิด
“ฮะ ถ้าได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลานั่นในระยะประชิดสักครั้งก็คงไม่หวังอะไรอีกแล้วล่ะ”
ในตอนนั้นเอง เสียงดังโครมก็ดังขึ้นพร้อมกับเรือที่โคลงเคลงอย่างรุนแรง ข้าวของตกหล่นกระจายเกลื่อนกลาด เมื่อหญิงชราเซสะดุดขาตนเองจนล้มลง คอร์เดเลียที่รีบเข้าไปประคองก็หันไปมองความวุ่นวายภายนอกด้วยความตกใจ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและน้ำเสียงที่ปนเปไปด้วยความตื่นตระหนก เสียงตะโกนอันเป็นลางร้ายของใครบางคนก็ดังกึกก้องขึ้นมา
“ค... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! โจรสลัด! โจรสลัดบุกมาแล้ว!”
“อะไรนะ? โจรสลัดเหรอ?”
พูดพล่อยๆ แท้ๆ ก็ดันเป็นจริงขึ้นมาจนได้ ทุกคนต่างหน้าซีดเผือดพลางร้องหาพระเจ้า เสียงตึงตังดังสะเทือนดาดฟ้าเรือและเสียงตะโกนก้องกังวานจนผู้คนเริ่มแตกตื่นวิ่งพล่านจนกลายเป็นความโกลาหล หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คอร์เดเลียรีบเก็บสัมภาระแล้วยัดเจเจลงในกระเป๋า ก่อนจะควานหายาด้วยมืออันสั่นเทาแล้วเคี้ยวยากลืนลงไป หากเกิดอาการกำเริบขึ้นมาในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้ไม่ตายด้วยน้ำมือโจรสลัดก็คงต้องตายอยู่ดี บนเรือลำนี้จะมีหมอที่จะมาดูแลเธออยู่หรือ
“ทุกคนซ่อนตัวเร็ว!”
“จะไปที่ไหนกันดี! พวกทหารเรือทำอะไรกันอยู่น่ะ!”
“ช่วยด้วย!”
“ผู้โดยสารทุกท่านใจเย็นๆ ครับ! อยู่รอในที่ของตัวเองอย่างสงบเถอะ! บัดซบเอ๊ย อย่าขึ้นมาข้างบนสิวะ!”
รูกระสุนปรากฏขึ้นบนหน้าผากของลูกเรือที่กำลังยืนตะคอกขวางบันไดไว้จากเหล่าผู้โดยสารที่ส่งเสียงประท้วง เมื่อร่างไร้วิญญาณกลิ้งตกลงมา ผู้โดยสารที่กำลังส่งเสียงเอะอะทะเลาะกันก็พากันผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ทุกคนต่างหุบปากลงพร้อมเพรียงกันในชั่วพริบตาและความเงียบงันก็เข้าปกคลุม
เวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้วนะ สองชั่วโมงหรือ ห้าชั่วโมงหรือ ความวุ่นวายอันเป็นลางร้ายภายนอกอย่างเสียงตะคอก เสียงกรีดร้อง เสียงปืน และเสียงศาสตราวุธค่อยๆ สงบลงและถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันอันชวนอึดอัด เมื่อลูกเรือผู้มีใบหน้าซีดเผือดเดินโซซัดโซเซลงมา ทุกคนต่างแสดงความดีใจในตอนแรก ทว่าเมื่อเห็นปากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ด้านหลังของเขา ทุกคนก็สูดหายใจเฮือกแล้วหุบปากฉับ
“ทุกคนอย่าได้คิดทำอะไรแผลงๆ ให้พวกผู้หญิงเท่านั้นขึ้นมาข้างบน”
“น... นี่มันทำบ้าอะไรกัน! ถ้าทำเรื่องแบบนี้คิดว่ากองทัพจักรวรรดิกับกระทรวงทหารเรือจะอยู่เฉยหรือไง!”
เมื่อสุภาพบุรุษคนหนึ่งเอ่ยประท้วง ชายผู้ถือปืนก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ
“แน่นอนว่าต้องแตกตื่นกันแน่ แต่นั่นมันหลังจากที่พวกแกตายกันหมดแล้วล่ะนะ”
ชายคนนั้นจ่อปากกระบอกปืนไปยังเหล่าผู้คนที่กำลังตัวสั่นงันงกพลางข่มขู่ตะคอก ไม่อยากตายอีกไม่กี่วันข้างหน้าแต่อยากตายตอนนี้หรือไง เสียงสะอึกสะอื้นด้วยความหวาดกลัวลุกลามราวกับไฟลามทุ่ง คอร์เดเลียไม่รู้สึกถึงความเป็นจริงเลย ขณะที่ก้าวขึ้นบันไดไปราวกับถูกลากจูงพร้อมกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่หวาดกลัวจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอก็คิดว่าช่วงสองสามวันมานี้มีเรื่องน่าตกใจเกิดขึ้นติดต่อกันมากเกินไปแล้ว
ราวกับว่าหลังจากผ่านพ้นความโชคร้ายอันน่าเบื่อหน่ายที่พอจะทนทานได้ เรื่องราวอันรุนแรงถาโถมก็ประดังประเดเข้ามาพร้อมกันอย่างไรอย่างนั้น แน่นอนว่าเรื่องทั้งหมดเหล่านั้นล้วนห่างไกลจากคำว่าโชคดีลิบลับ
ความโชคร้ายมันคอยตามติดฉันอยู่จริงๆ หรือเปล่านะ
คอร์เดเลียคนขี้ขลาดอุตส่าห์รวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตก่อนตายจนเดินทางมาถึงที่นี่ได้แท้ๆ หากต้องมาจบลงเช่นนี้มันก็น่าเจ็บใจเกินไปแล้ว ทำไมในบรรดาเรือมากมายก่ายกอง เรือลำที่เธอโดยสารมาถึงต้องถูกโจมตีด้วยนะ มากกว่าความหวาดกลัวคือนึกตัดพ้อต่อว่าโลกใบนี้จนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา
“ถ้าเชื่อฟังกันดีๆ ก็จะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอก”
คอร์เดเลียรู้ซึ้งถึงคำพูดพรรค์นั้นดี และรู้ด้วยว่าหากยอมเชื่อฟังแต่โดยดี จุดจบก็คือการก้มหน้าเชื่อฟังไปจนตาย
เมื่อขึ้นมาถึงดาดฟ้าเรือก็พบว่าในบรรดาชนชั้นสูงและคนร่ำรวยจากห้องโดยสารชั้นหนึ่งต่างก็มีพวกผู้หญิงถูกต้อนขึ้นมาเช่นกัน ใบหน้าขาวซีดอันน่าเวทนาที่เครื่องสำอางเลอะเปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตาบนชุดกระโปรงยับยู่ยี่เหล่านั้น ดูราวกับพวกนกเขตร้อนสีสันสดใสที่ปีกหักพังยับเยินเพราะพายุ
“ในบรรดาพวกนี้ ให้เฉพาะผู้หญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานและอายุสิบหกปีขึ้นไปก้าวออกมาข้างหน้า”
ใบหน้าของทุกคนพลันซีดเผือด เพียงเท่านี้ก็รับรู้ได้แล้วว่าเรื่องโสมมและน่าขยะแขยงที่พวกมันจะกระทำคือสิ่งใด เมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น โจรสลัดผิวคล้ำก็แสยะยิ้มพลางเอ่ยขึ้น
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า มันไม่ใช่เรื่องอย่างที่พวกเธอจินตนาการไว้หรอก ก็แค่จะถูกเอาไปขายเป็นทาส มันก็คงไม่ต่างกันเท่าไรละมั้ง”
“บังอาจนัก! รู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร!”
“ฝ่าบาทจะไม่อยู่เฉยแน่!”
เมื่อสตรีสูงศักดิ์นางหนึ่งแผดเสียงร้องแหลมสูง เขาก็เลียริมฝีปากพลางเดาะลิ้น
“พวกแกจงบอกชื่อตระกูลและครอบครัวที่จะจ่ายค่าไถ่มา ใครที่จ่ายเงินเร็วที่สุด ฉันจะปล่อยตัวคนนั้นไปก่อน”
คำพูดนั้นทำให้ความยินดีและความสิ้นหวังตัดกันอย่างชัดเจน พวกผู้หญิงชนชั้นสูงที่หวาดกลัวตัวสั่นต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในทางกลับกัน คนที่ไม่มีครอบครัวร่ำรวยพอจะจ่ายค่าไถ่ต่างก็มีสีหน้าราวกับตกลงไปในขุมนรก ครึ่งหนึ่งในนี้คงจะได้กลับบ้าน และอีกครึ่งที่เหลือคงต้องกลายเป็นทาส คอร์เดเลียนิ่งเงียบพลางฟังเสียงสะอื้นไห้ของคุณหนูแบลนกี ให้บอกชื่อตระกูลอย่างนั้นเหรอ ท่านพ่อจะยอมจ่ายค่าไถ่ให้ลูกสาวที่ทำร้ายหลานชายแล้วหนีออกมาจริงหรือ หากมีเงิน ตาแก่นั่นคงเอาไปเล่นการพนันมากกว่าจะนำมาช่วยชีวิตลูกที่ไร้ประโยชน์ ไม่สิ แต่แรกก็คงไม่มีเงินขนาดนั้นอยู่แล้ว
‘เพราะทรัพย์สินเพียงหนึ่งเดียวของบ้านหลังนั้น ทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วนี่นา’
คอร์เดเลียหลุบตามองกระดาษที่ต้องเขียนชื่อและชาติตระกูลพลางแย้มยิ้มอย่างขมขื่น
ช่างเหมาะเจาะเหลือเกิน ในแง่ของการตอกย้ำความน่าเวทนาของตัวเองอีกครั้ง
หากต้องหนีออกมาจนถูกขายเป็นทาสเช่นนี้ แล้วเธอจะขัดขืนไปเพื่ออะไรกันนะ
ทว่าน่าขันที่เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจภายหลังเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ เธอก็คงจะทำเรื่องแบบเดิมอยู่ดี
ในที่สุดคอร์เดเลียก็ไม่ได้เขียนนามสกุลลงไปนอกจากชื่อของตน
“อะไรกัน ทำไมไม่เขียนนามสกุล”
เมื่อโจรสลัดที่กำลังตรวจเช็กตัวตนทีละคนเอ่ยถาม สายตาทุกคู่ก็พลันจับจ้องมา ท่ามกลางบรรยากาศอันน่าอึดอัด เธอตอบกลับไปอย่างสงบนิ่งจนแม้แต่ตัวเองยังแปลกใจ
“ฉันไม่มีนามสกุลค่ะ”
ไม่สิ จะมองว่านี่คือความปล่อยวางได้จริงหรือ บางทีอาจเป็นความยอมจำนนหรือการล้มเลิกเสียมากกว่า
แน่นอนว่าอีกฝ่ายโมโหขึ้นมาทันที เขาคว้าคางของคอร์เดเลียแล้วหันไปมาพลางเอ่ยเยาะเย้ย
“ไม่มีนามสกุลเรอะ พวกยิปซีหรือไง”
“ฉันเป็นคนของจักรวรรดิค่ะ”
“คนของจักรวรรดิไม่มีนามสกุลมันเป็นไปได้ที่ไหนกัน เฮ้ย ถ้าไม่จ่ายค่าไถ่ อีกหนึ่งสัปดาห์แกก็จะได้กลายเป็นหนึ่งในสินค้าของตลาดค้าทาสแน่ เข้าใจไหม หือ”
แม้จะเซไปตามแรงนิ้วที่จิ้มไหล่และหน้าผากอย่างน่ารังเกียจ แต่เธอก็กัดฟันแน่น ใช่ว่าเธอไม่อยากมีที่พึ่งเสียเมื่อไร แต่แล้วอย่างไรเล่า ต่อให้เขียนชื่อตระกูลที่มีแต่ชื่อไป เธอก็ไม่อยากได้ยินเสียงซุบซิบนินทาว่าเป็นตระกูลยาจกที่ทอดทิ้งลูกสาว และไม่อยากให้ครอบครัวรู้ถึงสภาพอันน่าสมเพชหลังจากอุตส่าห์หนีรอดมาได้จนต้องถูกหัวเราะเยาะ เหนือสิ่งอื่นใด เธอจำเป็นต้องตอกย้ำการ ‘ถูกทอดทิ้ง’ อย่างเป็นทางการด้วยหรือ ในเมื่อผลลัพธ์มันก็เหมือนกันอยู่ดี
ชายคนนั้นมองสำรวจเธอที่นิ่งเงียบ ขณะกวาดสายตามองขึ้นลงอย่างน่าขยะแขยงแล้วหัวเราะร่า คอร์เดเลียรู้อยู่แล้วว่าความเหนียวเหนอะหนะในแววตาคู่นั้นคืออะไร มืออันหยาบกร้านเริ่มลูบคลำแถวสะโพกของเธอ
“ก็นะ อยากทำอะไรก็เชิญ หน้าตาสะสวยแบบนี้คงขายได้ราคาดี หรือไม่อย่างนั้น ก่อนจะถึงตอนนั้นมานอนกับฉันก่อนไหมล่ะ”
เธอขบกัดลิ้นในปากเบาๆ เพื่อสะกดกลั้นความขยะแขยงจนได้รสชาติของคาวเลือด การแทะโลมพรรค์นี้เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เธอเคยเผชิญมาจนถึงตอนนี้ ทว่าน่าแปลกที่กลับทนได้ยากยิ่งกว่า เป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไรหลังจากล้มป่วยด้วยโรคร้ายตามที่ครอบครัวว่าไว้
“เหวย ดุใช้ได้นี่หว่า ฮ่าๆ ดูสายตามันสิ”
กำลังโหลดความเห็น...