คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 16

ตอน 16

“หน้าตาสะสวยสมราคานี่หว่า”

“ยังบริสุทธิ์อยู่หรือเปล่านะ”

ดูเหมือนเธอจะเก็บสีหน้าไม่อยู่ ความรังเกียจของเธอจึงไปกระตุ้นความสนใจของพวกคนถ่อยเหล่านี้เข้า เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีนามสกุลและคิดว่าคงแตะต้องได้โดยไม่มีปัญหา ชายเหล่านั้นก็ยิ่งขยับเข้ามาประชิดจนเธอรู้สึกพะอืดพะอม คอร์เดเลียเอามือปิดจมูกกับปากแล้วค่อยๆ ถอยหลังไปทีละก้าว

หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เธอสบตากับผู้คนที่อยู่ในห้องพักเดียวกัน ทว่าพวกเขากลับเบือนหน้าหนี ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจแต่อย่างใด

แผ่นหลังชนเข้ากับผนังภายนอกอันแข็งกระด้าง เบื้องหลังของเธอคือผืนทะเล ท้องทะเลสีครามที่คายฟองคลื่นสีขาวราวไข่มุกและดูคล้ายกับเส้นผมสีน้ำเงินเข้มของเงือก กลิ่นอายทะเลอันสดชื่นลอยมาแตะจมูก

ในชั่วพริบตานั้น ความปรารถนาอันแรงกล้าก็พลุ่งพล่านขึ้นมา

กระโดดลงไปเลยดีไหมนะ

ในสถานการณ์ตอนนี้ นั่นดูจะเป็นจุดจบที่น่าเวทนาน้อยที่สุดแล้ว

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

เสียงแหลมคมและเด็ดขาดแหวกผ่านความเงียบขึ้นมา

หญิงสาวตระกูลสูงคนหนึ่งสลัดการเหนี่ยวรั้งของคนรอบข้างแล้วลุกขึ้นยืน เธอเป็นหญิงสาวที่งดงามราวกับนกยูงเผือก ด้วยเรือนผมสีบลอนด์สว่าง ผิวขาวผ่อง ดั้งจมูกเชิดรั้น และสีหน้าท่าทางที่ดูสง่างามเย่อหยิ่ง ท่ามกลางเหล่าสตรีที่แต่งกายงดงาม เธอคือหญิงงามที่โดดเด่นที่สุด ความอาจหาญของเธอจึงยิ่งสะดุดตา เธอจ้องมองพวกโจรสลัดอย่างไม่เกรงกลัว

“พวกคุณยังไม่ได้เงินค่าไถ่ทั้งหมดเลยนะคะ อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามดีกว่า”

“คุณหนูผู้สูงศักดิ์อย่าแส่ไม่เข้าเรื่องเลยน่า คิดจะจ่ายค่าไถ่แทนแม่หญิงผู้น่าสงสารคนนี้หรือยังไง”

เมื่อพวกโจรสลัดส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอและทำท่าไม่สนใจ เธอก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ก็ได้ค่ะ ถ้าจำเป็นฉันจะจ่ายค่าไถ่ให้เอง เพราะงั้นอย่าแตะต้องเธอ”

เมื่อเธอเอาจริงถึงขั้นนั้น แม้แต่พวกมันก็ยังหันมาสบตากันแล้วเอ่ยถามอย่างหงุดหงิด

“เธอเป็นใครกันวะ”

“ฉันชื่อซาชา อ็องแดร์ พ่อของฉันคือท่านลอร์ดมอร์เฟียส ดยุกผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาร์เซน ท่านพ่อของฉันจะจ่ายค่าไถ่ให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่เอง เพราะฉะนั้นอย่ามาทำตัวไร้มารยาทไปมากกว่านี้”

สุ้มเสียงอันสูงส่งของซาชา อ็องแดร์ ทำให้ทุกคนตกตะลึง นอกจากจะชื่นชมในความกล้าหาญและความสง่างามของเธอแล้ว ยังประหลาดใจที่ดอกไม้แห่งแวดวงสังคมผู้เลื่องชื่อต้องมาตกเป็นตัวประกันร่วมกับพวกเขา รวมถึงชาติตระกูลของเธอที่เพิ่งเปิดเผยออกมา แม้ความงามอันโดดเด่นดุจนกกระเรียนท่ามกลางฝูงไก่และความสง่าผ่าเผยจะทำให้เธอดูแตกต่าง ทว่าหญิงคนนั้นคือซาชา อ็องแดร์ ผู้โด่งดังคนนั้นจริงๆ หรือ

ดูเหมือนแม้แต่พวกโจรสลัดก็รู้จักชื่อของเธอ พวกมันตกใจก่อนจะดีอกดีใจกันเองว่าได้จับปลาตัวใหญ่เกินคาด โจรสลัดคนหนึ่งแสยะยิ้มแล้วเอ่ยประชดประชัน

“แหมๆ ที่แท้ก็คุณหนูผู้สูงศักดิ์นี่เอง ได้สิ จ่ายค่าไถ่มาให้สมน้ำสมเนื้อก็แล้วกัน”

“พวกคุณต่างหากที่ต้องแสดงความจริงใจต่อลูกค้าก่อน”

เธอเดินสับส้นเท้าเข้ามาขวางหน้าคอร์เดเลียไว้แล้วเอ่ยออกมาอย่างเฉียบขาด เพียงคำพูดเดียวของซาชา สถานะของพวกเธอก็เลื่อนจากทาสและตัวประกันกลายเป็นลูกค้าในทันที

“ถ้าอย่างนั้น ฉันอยากจะพักผ่อนแล้ว ช่วยนำทางพาคุณผู้หญิงเหล่านี้ไปยังที่พักด้วยค่ะ”

พวกมันยักไหล่แล้วยอมถอยร่นไป คอร์เดเลียที่ยังงุนงงอยู่เดินควงแขนซาชาผ่านกลุ่มโจรสลัดไปอย่างสง่าผ่าเผย มันเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่และน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก

เธอเหม่อมองหญิงสาวผู้งดงามที่ยืนอยู่ข้างกาย สิ่งที่ดึงดูดใจคอร์เดเลียในชั่วพริบตานั้นไม่ใช่ความกล้าหาญหรือไหวพริบอันยอดเยี่ยมของซาชา และไม่ใช่ท่านพ่อผู้ร่ำรวยที่สามารถจ่ายเงินมหาศาลได้อย่างง่ายดาย

คนที่เติบโตมาด้วยความรักอย่างล้นเหลือจะเปล่งประกายเช่นนี้เองสินะ

และคอร์เดเลียก็รู้สึกเศร้าใจที่ความคิดแรกเมื่อมองผู้มีพระคุณกลับเป็นเรื่องเพียงแค่นี้

พ่อของคอร์เดเลียน่าละอายและน่ารังเกียจเสียจนเธอไม่อยากเอ่ยแม้นามสกุลของตระกูลก่อนจะถูกขายไป แต่พ่อของใครบางคนกลับเป็นโล่คุ้มภัยให้แก่บุตรสาวได้เพียงแค่ออกนาม การที่ซาชาสง่าผ่าเผยได้ถึงเพียงนั้น คงเป็นเพราะรู้ดีว่านอกจากพ่อผู้ให้กำเนิดจะมีอำนาจบารมีพอแล้ว เขายังพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อลูกสาวอย่างเต็มใจ

ความรู้สึกของการได้รับการปกป้องอย่างสมบูรณ์แบบเช่นนั้นจะเป็นอย่างไรกันนะ

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

เสียงที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยดึงสติของคอร์เดเลียให้กลับมา เธอรีบจับชายกระโปรงแล้วโค้งคำนับอย่างสุภาพ

“ขอบคุณนะคะ เพราะคุณแท้ๆ ฉันถึงรอดพ้นจากเรื่องร้ายมาได้”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ในสถานการณ์แบบนั้น เมื่อเห็นผู้หญิงด้วยกันถูกหยามเกียรติ ฉันจะทนนิ่งดูดายได้อย่างไร”

ซาชากัดริมฝีปากแน่นราวกับเจ็บใจ ชายแขนเสื้อของเธอที่กำลังลูบหลังมือปลอบประโลมคอร์เดเลียมีกลิ่นน้ำมันหอมระเหยกุหลาบอันหอมหวานโชยออกมา แม้เรือโดยสารจะถูกโจรสลัดปล้นและทุกคนต่างตกอยู่ในความหวาดกลัว ทว่าเพียงแค่ได้มองเธอ ที่นี่กลับให้ความรู้สึกราวกับเป็นโถงทางเดินในพระราชวัง

แน่นอนว่าบางคนอาจเหน็บแนมว่าเธอวางก้ามเพราะถือดีที่มีพ่อรวย แต่คอร์เดเลียคิดว่าไม่มีใครควรด้อยค่าความกล้าหาญที่ยอมเผชิญหน้ากับเหล่าอาชญากรผู้ก่อคดีฆาตกรรมและข่มขืนด้วยร่างกายของสตรี การยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อช่วยเหลือคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน หากเป็นตัวเธอเองแล้วจะทำได้เช่นนั้นหรือ คอร์เดเลียคิดพลางมองซาชาที่คอยปลอบให้ทุกคนสบายใจว่า ก่อนจะถูกโจมตี กัปตันได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังกระทรวงทหารเรือแล้ว ขอเพียงอดทนรออีกไม่กี่วันเท่านั้น

ช่างเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

“ท่านหญิงมีสายสัมพันธ์กับตระกูลใดหรือคะ หรือว่ากำลังจะไปร่วมงานเปิดตัวเดบูตองต์ในฤดูกาลสังสรรค์ครั้งนี้หรือเปล่า”

“คะ อ๊ะ ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่มีชาติตระกูลสูงส่งขนาดนั้นหรอกค่ะ”

เมื่อคอร์เดเลียตกใจและส่ายหน้าปฏิเสธคำถามอันระมัดระวังนั้น ซาชากลับดูตกใจยิ่งกว่าเสียอีก

“เสียมารยาทแล้วค่ะ เมื่อครู่เห็นกิริยามารยาทอันงดงาม ท่าทางที่สง่าผ่าเผย และสำเนียงการพูดของเธอแล้ว ฉันก็นึกว่าเป็นท่านหญิงที่เตรียมตัวเข้าสู่งานเปิดตัวในแวดวงสังคมเสียอีก”

“คะ ฉันหรือคะ”

ซาชาเบิกตากว้างราวกับไม่เข้าใจที่เธอทำหน้าไม่รู้ประสีประสา

“เมื่อครู่นี้เธอก็เพิ่งทำความเคารพฉันตามธรรมเนียมราชสำนักไม่ใช่หรือคะ หากไม่มีความเกี่ยวข้องกับแวดวงสังคมจริงๆ คงไม่อาจแสดงมารยาทได้อย่างเป็นธรรมชาติตั้งแต่หัวจรดเท้าเช่นนั้นหรอก ถึงจะมีสำเนียงท้องถิ่นปนอยู่บ้างเล็กน้อย แต่คำศัพท์ที่เธอใช้ก็เป็นภาษาของชนชั้นสูงในคาติชาทั้งนั้น ไม่รู้ว่าเป็นผู้สูงศักดิ์ท่านใด แต่ชาเปอโรนของเธอคงอบรมสั่งสอนมาอย่างพิถีพิถันน่าดูเลยนะคะ”

“อ๊ะ”

คอร์เดเลียไม่รู้เรื่องพวกนั้นเลยสักนิด เธอเพียงแค่นึกถึงท่านแม่ซึ่งกระทั่งใบหน้ายามยิ้มก็เลือนรางไปแล้วขึ้นมา เพราะทุกสิ่งที่คอร์เดเลียเห็น ได้ยิน เขียน และคิด ล้วนมีที่มาจากท่านแม่ทั้งสิ้น ท่านแม่ผู้เจ็บป่วยมักจะร้องเพลงกล่อมเด็กให้ฟังทุกค่ำคืนพลางกระซิบข้างหูลูกสาวตัวน้อย

“ไข่มุกแห่งท้องทะเลของแม่ คอร์เดเลีย ลูกคือตัวตนอีกคนหนึ่งของแม่นะ”

ลูกคือร่างแยกของแม่ เป็นเด็กที่จะได้ครอบครองอนาคตอันเปล่งประกายที่แม่ไม่อาจไขว่คว้าได้

น้ำตาเอ่อคลอรอบดวงตา

คอร์เดเลียปาดน้ำตาออกแล้วแย้มยิ้มอย่างเก้อเขินตอบซาชาที่กำลังประหลาดใจ

“ค่ะ... ท่านแม่ของฉันเองค่ะ”

ท่านแม่ ฉันคงจะถอดแบบท่านแม่มามากเกินกว่าที่คิดไว้เสียแล้ว

กระทั่งความเจ็บปวดและความทุกข์ระทมของท่านแม่

◆ ◆ ◆

ผู้โดยสารที่ถูกจับเป็นตัวประกันมีหลายร้อยคนและถูกแบ่งออกเป็นสี่เขตเพื่อกักตัว ได้ยินมาว่าพวกกะลาสีและผู้โดยสารชั้นหนึ่งอยู่ที่ชั้นสาม ส่วนคนรับใช้ ช่างเทคนิค และผู้โดยสารชั้นสองอยู่ชั้นล่างถัดไป ขณะที่ผู้โดยสารชั้นสามที่เหลือไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นมาข้างบนและยังคงต้องติดอยู่ที่นั่นต่อไป

ด้วยไหวพริบของซาชา อ็องแดร์ ที่เจรจาต่อรองกับพวกโจรสลัด บรรดาสตรีบนเรือโดยสารจึงได้มารวมตัวกันพักผ่อนและรับประทานอาหารในห้องพักชั้นยอดและห้องจัดเลี้ยงอันกว้างขวางของชั้นหนึ่ง ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันอุบัติเหตุอันเลวร้ายที่อาจเกิดขึ้นในสถานการณ์อันวุ่นวายนี้หากกระจัดกระจายกันอยู่ คอร์เดเลียคิดว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง ไม่มีสถานที่ใดจะน่าสะพรึงกลัวสำหรับผู้หญิงไปมากกว่าที่ซึ่งไร้ระเบียบและกฎหมายอีกแล้ว

นับเป็นโชคดีที่คอร์เดเลียได้รับความเมตตาจากซาชาจนได้ใช้ห้องพักร่วมกับเธอ มาดามแมกเคนซีและคุณหนูแบลนกีจากชั้นสามที่เคยยืนอยู่ตรงมุมห้องประหนึ่งผู้ลี้ภัย เดินเก้ๆ กังๆ เข้ามาไต่ถามสารทุกข์สุกดิบและกล่าวขอโทษที่เคยแสร้งทำเป็นเมินเฉย

คอร์เดเลียแย้มยิ้มบางๆ พลางพยักหน้า ในสถานการณ์เช่นนั้นคนที่เป็นฝ่ายอ่อนแอกว่าอย่างพวกเขาจะทำอะไรได้เล่า ในเมื่อเป็นผู้อ่อนแอเหมือนกัน เธอจึงไม่อยากตำหนิการกระทำเพื่อเอาชีวิตรอด

“คงจะลำบากกันมาก แต่ก็อดทนอีกนิดนะคะ เดี๋ยวคงมีข่าวคราวอะไรเข้ามาแน่”

ซาชากล่าวเน้นย้ำ ทุกคนจึงพยักหน้าด้วยสีหน้ากังวล ความหวังเริ่มปรากฏขึ้นรำไร บนเรือสำราญลำนี้มีขุนนางตำแหน่งค่อนข้างสูงอยู่หลายคน และแน่นอนว่าตระกูลของพวกเขาตลอดจนกองทัพจักรวรรดิไม่มีทางยอมละทิ้งความปลอดภัยของคนเหล่านี้แน่ ท่ามกลางคนเหล่านั้น ด้านหลังของซาชา อ็องแดร์ ซึ่งเป็นที่รู้จักมากที่สุดถึงกับมีตระกูลดยุกแห่งประเทศนี้คอยหนุนหลัง เป็นเรื่องเล่าขานกันทั่วไปว่าท่านดยุกอาร์เซนรักและหวงแหนลูกสาวคนเล็กที่เกิดกับภรรยาน้อยผู้มีชาติกำเนิดเป็นสามัญชนยิ่งกว่าชีวิต

คอร์เดเลียเองก็พยายามคิดในแง่ดีท่ามกลางความวิตกกังวล และดูเหมือนจะทำสำเร็จเสียที การได้อยู่ข้างๆ คนที่มีความคิดบวกและเข้มแข็งอย่างซาชาคงทำให้ได้รับอิทธิพลนั้นมาโดยไม่รู้ตัว

ในคืนวันที่สามของการถูกลักพาตัว หลังจากคอร์เดเลียผล็อยหลับไปท่ามกลางอาการนอนไม่หลับ เธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความตกใจเพราะเสียงครางฮือแผ่วเบา ซาชากำลังเหงื่อกาฬไหลท่วมตัว

“ซะ คุณหนูซาชา เป็นอะไรไปคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

“อ๊ะ คือว่า...”

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 16
อ่านตอน 17 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 15กลับหน้าเรื่อง
ตอน 15ตอน 17