“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ซาชาพึมพำด้วยใบหน้าแดงก่ำ
“ดูเหมือนว่าประจำเดือนจะมาน่ะค่ะ”
“อ๊ะ”
เมื่อคอร์เดเลียทำตัวไม่ถูก เธอจึงพยายามยิ้มพลางพึมพำออกมา
“ปกติไม่น่าจะมาช่วงนี้นี่นา... พอดีฉันเป็นพวกปวดท้องรุนแรงด้วยน่ะค่ะ”
“รอเดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวฉันไปเอาผ้าหนาๆ กับผ้าชุบน้ำอุ่นมาให้ค่ะ”
หลังจากห่มผ้าให้ซาชาที่พึมพำขอบคุณอย่างมิดชิดแล้ว คอร์เดเลียก็ย่องฝีเท้าออกไปข้างนอก เนื่องจากเป็นเวลาดึกดื่นคนส่วนใหญ่จึงหลับใหลกันหมด อีกทั้งไม่คุ้นเคยกับผังห้องพักชั้นหนึ่งจึงต้องเดินหลงอยู่นาน กว่าจะได้ยินจากสาวใช้ในครัวว่าผ้าหนาๆ อยู่ที่ไหนแล้วกอดมันไว้เต็มอ้อมแขนกลับมา เวลาก็ล่วงเลยไปมากแล้ว บัดนี้รอบด้านเงียบสงัดราวกับป่าช้ามีเพียงเสียงลมทะเลและเสียงคลื่น คอร์เดเลียจึงลูบไหล่ตัวเองด้วยความรู้สึกยะเยือกขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ทะเลในยามราตรีช่างละม้ายคล้ายดวงเนตรของเทพีผู้นิ่งเงียบ
ลึกลับ เงียบสงบ ล้ำลึก และมืดมิด
คอร์เดเลียตระหนักได้อีกครั้งว่า ไม่ว่าทะเลจะอยู่ในรูปลักษณ์ใดก็ล้วนงดงามทั้งสิ้น
แม้จะใช้ชีวิตอยู่บนคาบสมุทรมาตลอดชีวิตและไม่ได้คุ้นเคยกับทะเล ทว่ากลับรู้สึกผูกพันกับมันอย่างยิ่ง อาจเป็นเพราะได้ยินและจินตนาการถึงมันอยู่เสมอผ่านเรื่องเล่าและบทเพลงของท่านแม่กระมัง ราวกับเป็นบ้านเกิดที่ไม่เคยไปเยือน แม้กระทั่งความรู้สึกคิดถึงอย่างประหลาดก็ยังผุดขึ้นมา
“ลูกรัก มานี่สิ”
เธอหยุดชะงักลงทันที
“มานี่สิลูก มาหาพวกเราสิ”
หูแว่วเริ่มขึ้นอีกแล้ว เธอขยี้หูตัวเองแรงๆ พลางเร่งฝีเท้าขึ้นอีกครั้ง หลังจากเกิดอาการกำเริบครั้งแรกความเจ็บปวดก็แทบไม่มีอีกเลย ทว่าภาพหลอนและความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยมักจะโผล่มาเช่นนี้เป็นครั้งคราว และก็เป็นเช่นนี้... เธอเช็ดเลือดกำเดาที่ไหลพรากอย่างชำนาญแล้วสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่ง ถึงเวลาที่ต้องยอมรับแล้วว่าตนเองได้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับโรคร้ายนี้ไปเสียแล้ว
“คอร์เดเลีย”
ไหล่หดเกร็งด้วยความสะดุ้ง ถึงแม้จะได้ยินเสียงแว่วบ่อยครั้ง แต่การเห็นภาพหลอนเพิ่งจะเคยเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
ใบหน้าขาวซีดดวงหนึ่งใต้ผืนทะเลกำลังจ้องมองเธออยู่
อีกฝ่ายที่สบตากับเธอแย้มยิ้มจนริมฝีปากแทบฉีกขาด ยิ้---มกว้าง
มัวแต่ใจลอยจนเกือบจะสะดุดอะไรบางอย่างล้มลง เธอหอบหายใจพลางก้มมองใต้เท้า มีขวดเหล้ากลิ้งเกลื่อนอยู่ นี่มันอะไรกัน...
“ฮิๆ นังเด็กนี่เองเรอะ”
ก่อนจะได้ทำความเข้าใจสถานการณ์ ข้อมือก็ถูกกระชากลากไปอย่างป่าเถื่อน เป็นโจรสลัดคนที่เคยลวนลามคอร์เดเลียนั่นเอง สงสัยจะเมาแอ๋ กลิ่นเหล้าชวนพะอืดพะอมจึงคละคลุ้งไปหมด เธอขมวดคิ้วขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว ด้วยเหตุที่ท่านพ่อและท่านป้ามักจะเมาอาละวาด คอร์เดเลียจึงไม่มีทางชอบกลิ่นนี้ได้เลย
“ดึกดื่นป่านนี้มาทำอะไรอยู่ตรงนี้กัน หือ หาผู้ชายอยู่เรอะ ให้เล่นด้วยไหมล่ะ”
“ปล่อย ปล่อยนะ!”
เธออยากจะข่วนหน้าของชายที่โอบรัดร่างซึ่งกำลังดิ้นรนและตวัดลิ้นเลียไปมา แม้จะดิ้นรนสุดชีวิตแต่ก็ไม่อาจเอาชนะเรี่ยวแรงอันมหาศาลได้ เธอจึงกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ทว่าเนื่องจากเป็นช่วงรุ่งสางจึงไม่มีใครตอบรับ ไม่มีใครอยู่เลย หรือบางที ถึงมีคนอยู่ก็อาจจะไม่ยอมตอบรับก็เป็นได้...
“ดูเนื้อในขาวๆ นี่สิ ฮ่า น่าเอาชะมัด เสียดายที่ตอนนั้นไม่ได้ทำ กะว่าจะแอบเข้าไปลากตัวออกมาอยู่หรอก แต่นังเด็กแพงนั่นดันเกาะติดแจเสียนี่ บัดซบเอ๊ย พอนึกดูแล้วนังนั่นก็แค่ลูกนอกสมรสที่ทำตัวเป็นผู้ดีแท้ๆ...”
“ปล่อยนะ! ไปให้พ้น!”
กระดุมเสื้อด้านหน้าถูกกระชากหลุดออก คอร์เดเลียที่กำลังหวีดร้องสุดเสียงฟาดฝ่ามือใส่แก้มของโจรสลัดอย่างสุดแรง แม้ฝ่ามือจะแสบร้อนราวกับจะฉีกขาด แต่ในชั่วพริบตานั้น เธอกลับสัมผัสได้ถึงไอความร้อนอันวาบหวาม มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เพิ่งเคยเผชิญเป็นครั้งแรก
สิ่งที่หลงเหลือเป็นดั่งไอร้อนกรุ่นในตอนที่ลงมือทำร้ายมอริสลูกพี่ลูกน้องนิสัยเสียและดอเรีย
ความปีติยินดีและความโหดเหี้ยมของความรุนแรง
ความโกรธแค้นและความก้าวร้าวต่อสิ่งที่กดขี่ข่มเหงตน ความปรารถนาที่จะฉีกกระชากให้เป็นชิ้นๆ ความรู้สึกที่อยากจะเอาคืนทั้งหมดเช่นนั้น... คอร์เดเลียเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ
แม้จะหอบหายใจด้วยสายตาพร่ามัว เธอก็ยังพุ่งเข้าใส่โจรสลัดที่ซวนเซเพราะฤทธิ์สุราพลางสบถคำหยาบ แล้วใช้นิ้วทิ่มแทงเข้าที่ตาทั้งสองข้างของมัน อ๊ากกก! เมื่อเสียงกรีดร้องระเบิดออก เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังก้องขึ้นภายในใจ ไม่พอ ยังไม่พอ มือที่สั่นระริกคว้าขวดเหล้าที่กลิ้งอยู่บนพื้นชูขึ้นสูง
ภายใต้แสงจันทร์สีนวล ริมฝีปากที่แตกย่นแสยะยิ้มขึ้น
ฉันจะฆ่าแก
ในชั่วพริบตาที่บางสิ่งซึ่งดิ้นพล่านอยู่ภายในกำลังจะทะลักออกมา คอร์เดเลียก็เห็นภาพหลอน
ท่านแม่นั่นเอง ท่านแม่ผู้ล่วงลับกำลังยืนมองเธอนิ่งเงียบ ขณะที่เธอกำลังคิดจะฆ่าคน
“คอร์เดเลีย”
อา
“ลูกรัก”
ฉัน กำลังทำอะไรอยู่กันแน่
จังหวะที่ชะงักไป ข้อเท้าก็ถูกเตะเข้าอย่างจังจนคอร์เดเลียส่งเสียงครางฮือและทำขวดหลุดมือ ชายคนนั้นคงจะเดือดดาลจัด จึงเงือมือขึ้นฟาดเธอที่กำลังนอนครางอยู่ทันที ใบหน้าเล็กสะบัดไปด้านข้างอย่างแรงจนสายตาพร่าเลือนมืดมน
“อี อีบ้านี่!”
ชั่วพริบตานั้นเธอก็นึกถึงท่านพ่อขึ้นมา
อ่า จริงด้วยสินะ ผู้ชายเมาเหล้าน่ะน่ากลัว น่ารังเกียจ และน่าขยะแขยงที่สุด
เหล้าเป็นสิ่งประหลาด ทำไมพอทุกคนดื่มมันเข้าไปถึงได้น่าเกลียดน่ากลัวขึ้นและมีแรงเยอะขึ้นกันนะ ทั้งที่ต่อให้ไม่ดื่มก็เลวร้ายที่สุดอยู่แล้วแท้ๆ ทำไมกันแน่
เธอมองดูมือสีดำมะเมื่อมที่ยื่นตรงเข้ามาในสายตาอันพร่ามัวแล้วยิ้มออกมา เลือดกำเดาที่เคยหยุดไหลเริ่มทะลักออกมาอีกครั้ง และเธอก็คิดขึ้นมาได้
บัดซบ ชาติหน้าฉันจะเกิดเป็นผู้ชายบ้าง
“อ๊ากกก!”
เอ๊ะ ฉันกรีดร้องหรือ
ขณะที่เธอได้แต่พึมพำในใจอย่างโง่เง่าทั้งที่เลือดกำเดายังไหลอาบ ต่อหน้าต่อตาเธอนั้นเอง นิ้วมือของชายคนนั้นก็กระเด็นกระจัดกระจายไปในอากาศ ชิ้นส่วนที่ขาดวิ่นราวกับไส้กรอกดูเหนือจริงเสียจนเธอต้องเบิกตากว้าง ทว่าเบื้องหลังโจรสลัดที่กำลังกลิ้งเกลือกไปกับพื้นพร้อมกับกุมมือตัวเองและแผดร้องอย่างบ้าคลั่งนั้น มีใครบางคนยืนอยู่
ดวงตาสองข้างที่ทอประกายวาววับโดยมีพระจันทร์เต็มดวงสีขาวผ่องเป็นฉากหลัง ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
บางที นั่นอาจจะเป็นลางสังหรณ์บางอย่างก็เป็นได้
ลางสังหรณ์ที่ว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันไปนับตั้งแต่วินาทีนี้
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยขณะก้มมองคอร์เดเลีย ชายเสื้อโค้ตสะบัดพลิ้วตามแรงลมทะเลกลางคืนอันเกรี้ยวกราด เท้าที่สวมรองเท้าบูททหารเรือก้าวเข้ามาอย่างหนักแน่น เตะเข้าที่ศีรษะของชายผู้กำลังคลานอยู่บนพื้นแล้วเหยียบซ้ำลงบนลำคอ จากนั้นก็ชักดาบยาวออกจากเอวแล้วแทงพรวดเข้าไปในเครื่องในของอีกฝ่ายทันที เสียงฉีกขาดของเนื้อหนังสดๆ ดังสะท้อนก้องอย่างชัดเจน เสียงครางครืดคราดในลำคอขาดหายไปในทันใด พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา และตลอดช่วงเวลาที่แสนสั้นหากแต่ยาวนานนั้น ชายคนนั้นไม่ละสายตาไปจากคอร์เดเลียเลยแม้แต่น้อย
เมฆที่บดบังดวงจันทร์เคลื่อนคล้อยออกไป เผยให้เห็นสีหน้าของชายคนนั้น เขากำลังยิ้มอยู่ บางที ก็นั่นสิ รอยยิ้มที่ดูเป็นสุภาพบุรุษเหลือเกิน
เขาเอ่ยถามอย่างสุภาพ
“ผมเข้ามาขัดจังหวะหรือเปล่า”
แม้แต่คอร์เดเลียที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัดในชีวิต ก็ยังไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไรดี เธอจึงได้แต่สูดเลือดกำเดาที่ยังคงไหลย้อยไม่หยุดขณะถามกลับไป
“ว่าอะไรนะคะ”
“สถานที่ตรงนี้ดูไม่ค่อยเหมาะกับการฝังใครสักคนเท่าไหร่เลยนะ”
ชายหนุ่มพึมพำอย่างนุ่มนวลขณะสะบัดเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนคมดาบ กลิ่นคาวเลือดที่โชยคลุ้งขึ้นมาตามแรงสะบัดนั้นดึงความเป็นจริงให้ประจักษ์ชัด มีคนตายแล้ว ต่อหน้าต่อตาเธอ ชายคนนั้นเป็นคนฆ่า เมื่อความมึนงงจางหายไปและร่างกายเริ่มสั่นเทา ร่างกายอันสง่างามของเขาก็ก้าวเข้ามายืนขวางหน้าศพเอาไว้ ตาสบกันโดยไม่ตั้งใจ และเธอก็เห็นคิ้วที่ได้รูปของเขาเลิกขึ้น เมื่อใบหน้าอันหล่อเหลาและเย็นชาปรากฏเต็มสายตา ปลายลิ้นของเธอก็พลันแข็งทื่อ
น้ำเสียงและท่าทีของเขาดูเป็นมิตร แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่อาจเพิกเฉยต่อคำพูดของเขาได้ เธอจึงพูดอะไรสักอย่างออกไปอย่างงกเงิ่น
“อย่างนั้นหรือคะ”
“ใช่ไหมล่ะ รสนิยมแปลกดีนะ”
ในหลายๆ ความหมาย ดวงตาสีแดงคู่นั้นเหลือบมองศพที่นอนเกลือกกลิ้งอยู่แทบเท้าแวบหนึ่ง
คราวนี้เธอรู้แน่ชัดแล้วว่าเขากำลังหยอกล้อตนเอง ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าขาวซีดที่บิดเบี้ยวดูไม่ได้ด้วยแววตาเปี่ยมความสนใจ หัวใจเต้นระรัวคล้ายจะระเบิด นี่เป็นผลพวงจากความโชคร้ายที่เพิ่งเฉียดผ่านไปเมื่อครู่ หรือเป็นเพราะได้เห็นการฆ่าฟัน หรือว่า...
“หืม ไม่ตอบเหรอ”
เป็นเพราะแววตาคู่นั้นกันแน่นะ
คอร์เดเลียที่กำลังตัวสั่นงันงกเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่าน
“สงสัยอะไรหรือคะ”
“นั่นสิ เพิ่งเคยเห็นคุณหนูชนชั้นสูงสู้ยิบตาจนพิษสงขึ้นหน้าเป็นครั้งแรกน่ะ”
โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบนี้ ปกติก็เอาแต่หวังพึ่งให้คนอื่นช่วยอย่างไร้เรี่ยวแรงแท้ๆ
ชายหนุ่มพึมพำแผ่วเบาขณะค่อยๆ เก็บดาบเข้าฝัก ดวงตาของเขาปรายมองหัวไหล่ของคอร์เดเลียที่สั่นระริก คล้ายล่วงรู้ว่านั่นไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บแต่เป็นเพราะความหวาดกลัวที่มีต่อตัวเขา หากแต่การที่เขาถอดเสื้อโค้ตของตนออกมาคลุมไหล่ให้เธอนั้น ก็ชวนให้คิดไปว่าคงเข้าใจผิดไปเอง
คนประหลาด
เธอกอดชายเสื้อโค้ตไว้แน่นขณะพึมพำในใจ
“คุณมาร์เกอริตนี่ไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะ”
“คะ”
“ไม่แม้แต่จะทักทายคนที่ช่วยชีวิตไว้เชียวหรือ”
เมื่อถูกติติงขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอจึงยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอแล้วจับชายกระโปรงย่อตัวทำความเคารพ
“ขอบคุณค่ะ ติดหนี้ชีวิตคุณแล้ว”
“สิ่งที่ติดหนี้อยู่คงไม่ใช่แค่ชีวิตหรอกมั้ง”
น้ำเสียงนุ่มนวลเจือเสียงหัวเราะต่ำแฝงไว้ด้วยการประชดประชันอย่างสุภาพ ทุกครั้งที่เขาเอ่ยออกมาแต่ละคำ ยามที่ดวงตาสีแดงทอประกายประหลาดแล้วกวาดมองใบหน้าบวมช้ำของเธอ ความกระวนกระวายใจอันไม่สงบก็กัดกินหัวใจประหนึ่งมีนิ้วมือเย็นเฉียบมาลูบไล้ไปตามแนวกระดูกสันหลัง มันคือความอับอายที่ยากจะอธิบาย
ทันใดนั้น เธอก็ตระหนักถึงสิ่งประหลาดที่สุดได้
เธอถามออกไปด้วยความระแวดระวังเต็มที่
“คุณทราบนามสกุลของฉันได้อย่างไรคะ”
กำลังโหลดความเห็น...