คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 18

ตอน 18

มุมปากของเขาหยักขึ้น

“เรื่องนั้นสำคัญด้วยหรือ แทนที่จะเป็นเรื่องนั้น...”

เธอตกใจสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาประชิด ทว่าไร้ที่ให้ถอยหนี เธอไม่เคยเห็นคนตัวสูงใหญ่ขนาดนี้มาก่อน รูปร่างหนาและกำยำ ทั้งมือใหญ่ที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดยังไม่จางหาย นั่นหมายความว่าหากเขาคิดจะทำ เรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่าที่เจอมาจนถึงตอนนี้ย่อมเกิดขึ้นกับคอร์เดเลียได้อย่างง่ายดาย

เขาคงเป็นบุรุษที่สังเกตสถานการณ์ได้ไว เพราะทันทีที่ใบหน้าของคอร์เดเลียซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวลงในทันที เพียงแต่การคุกคามนั้นเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงเลือกใช้วิธีการที่ไม่สุภาพบุรุษเลยด้วยซ้ำ

“ลูกหนี้ติดหนี้อยู่เท่าไรต่างหากที่สำคัญ จริงไหม”

อา

คำว่าลูกหนี้ช่างดูห่างไกลจากความเป็นจริงทว่ากลับคุ้นเคย เพราะมีพวกคนที่แวะเวียนมาแทบไม่เว้นแต่ละวันเพราะหนี้พนันของท่านพ่อ แล้วพวกเขาก็ยังตามหาตัวเธอจนเจออีกหรือ! ความผิดหวังชิงชังกับความหวาดกลัวปะปนกันจนคอร์เดเลียสะดุ้งถอยหลังหนี ทว่านอกจากเสียงคลื่นที่ดังชัดขึ้นแล้วก็แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ชายผู้นั้นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พลางมองดูการดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ของเธออย่างเงียบงัน ใบหน้าหล่อเหลาที่มองมายังเธออย่างเบื่อหน่ายนั้นช่างน่าสะพรึงกลัว เธอหอบหายใจพลางพึมพำ

“ฉะ ฉันไม่มีเงินหรอกค่ะ มาเพราะท่านพ่อหรือคะ”

“พูดให้ถูกก็คือ เพราะคุณเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวของตระกูลมาร์เกอริตต่างหาก คนที่กู้เงินอาจเป็นพ่อของคุณ แต่ตามเอกสารแล้วผมให้ตระกูลมาร์เกอริตกู้ยืม ตามกฎหมายแล้วความรับผิดชอบในหนี้ก้อนนั้นก็ต้องตกเป็นของมาร์เกอริตเพียงคนเดียวอย่างคุณไม่ใช่หรือ”

จนถึงตอนนี้ถ้ารวมดอกเบี้ยด้วยแล้ว ไหนดูสิ...

“คงสักห้าพันรูเบิลได้ ไม่กี่วันก่อนพ่อของคุณจ่ายหนี้คืนมาเท่าขาหลังมด แต่ระหว่างนั้นดอกเบี้ยมันเพิ่มขึ้นน่ะ แล้วผมต้องถ่อมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง ก็คงต้องคิดค่าเสียเวลาด้วยสินะ พอดีเป็นคนค่อนข้างยุ่งเสียด้วย”

เขาบอกกล่าวอย่างใจดี และนั่นยิ่งทำให้คอร์เดเลียรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก ห้าพันรูเบิลหรือ ห้าพันรูเบิลเนี่ยนะ ในชีวิตนี้เธอไม่เคยแม้แต่จะมีเงินห้าร้อยรูเบิลด้วยซ้ำ ด้วยความคับแค้นใจเธอจึงตะโกนออกไปอย่างลืมตัว

“ฉันไม่เคยยืมเงินแบบนั้นนะ! ฉะ ฉันไม่ได้เป็นคนยืมแท้ๆ ทำไมกัน!”

“เรื่องนั้นไม่ใช่กงการอะไรของผมนี่”

เขาเอ่ยตัดบทอย่างนุ่มนวลจนเกือบจะเรียกได้ว่าหวานหู

“ความไม่พอใจก็ไปไล่เบี้ยกับพ่อคุณเอาสิ ตอนนี้สิ่งที่คุณคอร์เดเลีย มาร์เกอริตต้องใช้สมองน้อยๆ ก้อนนั้นคิดให้หนัก คือจะหาทางใช้หนี้ทั้งหมดของผมคืนอย่างไร เข้าใจไหม”

อ้อ แล้วจำไว้ด้วยนะว่าก่อนจะใช้หนี้ผมหมด ต่อให้ตายก็ตายไม่ได้หรอก รอคอยดูได้เลย

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา คอร์เดเลียได้เห็นความชั่วร้ายของมนุษย์จากผู้คนหลากหลายประเภท

ทว่าในชีวิตอันแร้นแค้นนี้ จะมีใครอีกเล่าที่มีใบหน้างดงามปานนั้นแต่กลับยิ้มได้ราวกับปีศาจ

ศีรษะของเธอหมุนคว้าง

สายตาที่เอียงวูบลงไปจับภาพใบหน้าไร้อารมณ์ของเขา

คอร์เดเลียหมดสติไปขณะมองคิ้วที่เลิกขึ้นข้างนั้น

◆ ◆ ◆

และในบางคราว คอร์เดเลียก็เกิดความสงสัย

ท่านแม่รู้วิธีที่จะไม่ติดคำสาปของเงือก แต่ทำไมกันเล่า ทำไมท่านแม่ถึงต้องเจ็บปวดทรมานด้วย

แม้จะเป็นความจริงที่เธอแกล้งทำเป็นมองข้ามมาเนิ่นนาน แต่ในยามที่ชีวิตเหน็ดเหนื่อย หรือยามที่มองดูคู่ครองของท่านแม่ซึ่งแทบไม่มีอะไรให้น่าผิดหวังไปมากกว่านี้อีกแล้ว คอร์เดเลียมักจะครุ่นคิดอยู่เสมอ

หรือว่าท่านแม่จงใจปล่อยให้ตัวเองตายกันแน่นะ

หากความเจ็บปวดทรมานนั้นคือวิธีฆ่าตัวตายอันยาวนานที่ท่านแม่เลือกเอง คอร์เดเลียก็ไม่รู้เลยว่าจะทำความเข้าใจมันอย่างไรดี

หากนั่นคือการฆ่าตัวตายจริง ไฉนจึงต้องเจ็บปวดและทุกข์ทรมานถึงเพียงนั้น

ทำไม... ท่านแม่ถึงทิ้งฉันไว้แล้วจากไปกัน

“คุณหนูคะ ได้สติหรือยังคะ”

ยามลืมตาขึ้นมา แทนที่จะเป็นเพดานอันคุ้นเคย กลับเป็นใบหน้ากลมที่เต็มไปด้วยกระกำลังก้มมองคอร์เดเลียอยู่

นกฮูกหรือ ขณะที่เธอมองดวงตาสีน้ำตาลซื่อๆ อย่างเหม่อลอยแล้วพึมพำ หญิงสาวในชุดสาวใช้ที่มีผิวสีแทนก็แย้มยิ้มออกมา

“โล่งอกไปทีค่ะ คุณหนูหลับไปไม่ฟื้นตั้งสามวันเต็มจนท่านลอร์ดเป็นห่วงเลยนะคะ ทั้งที่หมอบอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติแท้ๆ”

“ท่านลอร์ดหรือคะ”

อันที่จริงเธอควรจะถามก่อนว่าที่นี่คือที่ไหน แต่คำถามกลับเปลี่ยนไป สาวใช้พยักหน้า

“ท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ค่ะ ท่านคือคนที่ช่วยคุณหนูเอาไว้ ได้ยินว่าคุณหนูถูกพวกโจรสลัดลักพาตัวไปน่ะค่ะ”

“คะ”

“เอ๊ะ หรือว่าไม่รู้จักท่านลอร์ดทิวดอร์หรือคะ”

จะไม่รู้จักได้อย่างไร มีชาวจักรวรรดิคนไหนบ้างที่ไม่รู้จักชื่อนั้น กระทั่งตอนอยู่บนเรือก็ได้ยินชื่อนี้จนเอียนเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่มันเป็นบุคคลที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับชีวิตของเธอเลยสักนิด เกือบจะตกเป็นเหยื่อของพวกโจรสลัด โดนเจ้าหนี้หน้าเลือดข่มขู่จนเป็นลม แต่จู่ๆ วีรบุรุษแห่งจักรวรรดิก็มาช่วยฉันไว้เนี่ยนะ เรื่องราวมันช่างไร้ความสมเหตุสมผลสิ้นดี

เมื่อเห็นสีหน้างุนงง สาวใช้จึงกุลีกุจอไปหยิบหนังสือพิมพ์มาให้ พร้อมกับยื่นแก้วน้ำอุ่นใส่มือเธอ

“ดื่มน้ำสักอึกก่อนเถอะค่ะ ท่านลอร์ดไปช่วยเรือเมอร์เมดที่ถูกพวกโจรสลัดปล้นเอาไว้ ตอนนี้ทั่วทั้งจักรวรรดิถึงได้ฮือฮากันใหญ่เลยละค่ะ โธ่เอ๋ย ใครจะไปคิดว่าบนเรือโดยสารลำนั้นจะมีคุณหนูซาชา อ็องแดร์ โดยสารอยู่ด้วยล่ะคะ ท่านดยุกแห่งอาร์เซนทรงซาบซึ้งใจและบอกว่าจะตบรางวัลให้อย่างงามเชียวค่ะ แต่ว่าตอนที่ท่านลอร์ดพาคุณหนูที่หมดสติกลับมาด้วยนี่ทำเอาตกใจแทบแย่เลยนะคะ! เพราะท่านไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวมาก่อนเลยน่ะสิคะ!”

สาวใช้พูดเจื้อยแจ้วขณะที่เธอกวาดตามองหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ มีทั้งภาพถ่ายขาวดำของเรือโดยสารลำเกิดเหตุและบทสัมภาษณ์ของผู้รอดชีวิตตีพิมพ์อยู่

การได้เห็นภาพของซาชา อ็องแดร์ คลุมผ้าห่มอยู่ทำให้รู้สึกแปลกประหลาดพิกล พอได้เห็นเรือเมอร์เมดที่ทอดสมอเทียบท่า นาวิกโยธินที่ยืนล้อมรอบ และพวกโจรสลัดที่ก้มหน้าคอตกพร้อมถูกล่ามกุญแจมือ เธอถึงเพิ่งจะรู้สึกว่านี่คือความจริงขึ้นมาบ้าง ฉันได้รับการช่วยเหลือแล้วสินะ แล้วเรื่องหนี้ล่ะ? เจ้าหนี้หน้าเลือดคนนั้นล่ะ?

“เอ่อ แต่ทำไมเขาถึงพาฉันมาที่นี่หรือคะ”

หากลืมตาตื่นขึ้นมาในคุก บนเรือค้าทาส หรือโชคดีได้รับความช่วยเหลือจากซาชา อ็องแดร์ ก็คงจะเข้าใจบริบทได้ง่ายกว่า แต่จู่ๆ กลับมาอยู่ในบ้านของคนดังเสียนี่ สมองของเธอตามเรื่องราวไม่ทันเลยจริงๆ

สาวใช้หน้าตาคล้ายนกเค้าแมวเอียงคอสงสัย

“นั่นสิคะ ฉันเองก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”

อ๊ะ เธอร้องอุทานขึ้นมา

“หรือว่าคุณหนูติดหนี้ท่านลอร์ดหรือคะ”

“คะ?”

เมื่อคอร์เดเลียอ้าปากค้างอย่างเหม่อลอย อีกฝ่ายก็พยักหน้ารัวๆ ราวกับเพิ่งจะเข้าใจเรื่องราว

“ก็นั่นสิคะ ถ้าไม่ใช่เรื่องเงิน ท่านคงไม่มีทางพาคุณหนูมาแน่ เฮ้อ อุตส่าห์แอบหวังแท้ๆ”

“คะ?”

“ว่าแต่ติดหนี้ไว้เท่าไหร่กันคะเนี่ย แย่แล้วสิ จะทำอย่างไรดีล่ะเนี่ย”

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความสงสาร สายตาที่มองมาด้วยความเวทนาจากใจจริงทำให้คอร์เดเลียถึงกับพูดไม่ออก ในขณะที่เธอกำลังเงียบงัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก

“ค่ะ! อ๊ะจริงสิ ดูสติฉันสิคะ หิวแล้วใช่ไหมคะ เดี๋ยวฉันไปนำของว่างมาให้นะคะ!”

“เอ่อ คือว่า...”

สาวใช้รีบผลุนผลันออกไป คอร์เดเลียที่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังจึงกลอกตาไปมาก่อนจะกางหนังสือพิมพ์ออกดูอีกครั้ง ดูท่าเรื่องที่ว่าคนทั้งจักรวรรดิกำลังตื่นเต้นฮือฮาคงไม่ใช่เรื่องโกหก เพราะนอกจากเรื่องราวของเหตุการณ์แล้ว ยังมีข้อสันนิษฐานต่างๆ นานาโผล่ขึ้นมาเต็มไปหมด

นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ ผู้เกษียณอายุอย่างเป็นทางการได้เสนอตัวเข้าร่วมปฏิบัติการด้วยตนเองโดยไร้พระราชโองการ จึงมีกระแสข่าวว่าเขาอาจจะหวนคืนสู่กองทัพอีกครั้ง กระนั้นทางตระกูลทิวดอร์เองก็มิได้มีคำชี้แจงเพิ่มเติมใดๆ นิสัยประหลาดและพฤติกรรมคาดเดายากของวีรบุรุษแห่งจักรวรรดิมิใช่เรื่องแปลกใหม่อันใด และองค์จักรพรรดิเองก็... (ละเนื้อหา) อีกด้านหนึ่ง มีผู้คนคาดเดาถึงเรื่องราวความรักระหว่างคุณหนูซาชา อ็องแดร์ ดอกไม้แห่งแวดวงสังคม และท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ ดยุกแห่งอาร์เซน บิดาของคุณหนูอ็องแดร์ ได้แสดงความขอบคุณและความปรารถนาดีอย่างยิ่งยวดต่อท่านลอร์ดทิวดอร์... (ละเนื้อหา) องค์จักรพรรดิทรงพอพระทัยเป็นอย่างยิ่งกับผลงานอันน่าทึ่งของท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ ที่สามารถช่วยเหลือทุกคนได้สำเร็จโดยไร้ผู้บาดเจ็บล้มตายแม้แต่คนเดียว... (ละเนื้อหา) สามารถจับภาพใบหน้าของวีรบุรุษแห่งจักรวรรดิผู้ไม่ชอบเปิดเผยตัวตนได้สำเร็จ อิมพีเรียลไทมส์ขอเปิดเผยเป็นที่แรก -ด้านล่างซ้าย- ...(ละเนื้อหา)...

สรุปแล้วคุณหนูซาชา อ็องแดร์ กับท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ เริ่มต้นความสัมพันธ์สีชมพูกันตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่?

“อะไรเนี่ย... มีแต่ข่าวลือเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เต็มไปหมด”

คอร์เดเลียขมวดคิ้วมุ่นพลางตั้งท่าจะพับหนังสือพิมพ์เก็บ หากแต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ภาพใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มข้างภาพถ่ายของซาชา อ็องแดร์ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนคาบซิการ์และล้วงกระเป๋ากางเกงคล้ายกับพวกอันธพาลตรอกซอย หากแต่กลับแผ่กลิ่นอายความสูงศักดิ์อันแปลกประหลาดออกมา ในภาพถ่ายที่เบลอเล็กน้อยราวกับแอบถ่ายจากระยะไกลนั้น ชายหนุ่มคงรับรู้ได้ถึงสายตาจึงเบือนหน้ามาจ้องเขม็งมายังกล้องตรงๆ ประกายตานั้นช่างรุนแรงเสียจนแม้จะเป็นภาพถ่ายขาวดำ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังมองดูคนตัวเป็นๆ ที่ขยับเขยื้อนได้ นิ้วมือเรียวยาวงดงามประหนึ่งนักเปียโนที่กำลังคีบซิการ์ คิ้วที่เรียวสวยเฉียบคมแลดูหงุดหงิด และแววตาเฉียบขาดอันมีเสน่ห์ดึงดูดใจ

เขาเป็นคนที่สามารถสะกดและครอบงำผู้คนได้ในชั่วพริบตา คล้ายเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิดอย่างเป็นธรรมชาติ

หากแต่ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้คอร์เดเลียตกตะลึงก็คือ โนอาห์ ทิวดอร์ ผู้โด่งดังที่ถูกเปิดเผยโฉมหน้าในหนังสือพิมพ์เป็นครั้งแรกนี้ หาใช่คนแปลกหน้าสำหรับเธอไม่

“คนคนนี้เนี่ยนะ โนอาห์ ทิวดอร์?”

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 18
อ่านตอน 19 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 17กลับหน้าเรื่อง
ตอน 17ตอน 19