“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ต่อจากมังฮวา ตอน 10
เขาคือเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบคนนั้น คนที่ฆ่าไอ้คนพยายามข่มขืนที่รังแกเธอแล้วจู่ๆ ก็ทวงเงินขึ้นมาทันที
ฉันฝันไปหรือเปล่า? ขณะที่ขยี้ตาอย่างเหม่อลอย ใบหน้าของโนอาห์ ทิวดอร์ ก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ คราวนี้มีสีสันขึ้นมาจนยิ่งดูเหมือนจริงเข้าไปอีก ใช่ ราวกับมีชีวิตและเคลื่อนไหวได้จริงๆ...
“รูปถ่ายออกมาดูดีใช่ไหมล่ะ?”
“หวา!”
เมื่อคอร์เดเลียสะดุ้งสุดตัวจนล้มกลิ้งลงไป โนอาห์ ทิวดอร์ ที่ยืนไพล่หลังอยู่ก็เพียงแต่มองดูสภาพอันโง่เง่านั้นนิ่งๆ เป็นสายตาของคนเฝ้ามองที่ใกล้เคียงกับการดูแคลนอันเป็นเอกลักษณ์แบบเดียวกับที่เธอสัมผัสได้ในคืนนั้น สายตาอันลึกลับที่ดูเย็นชาทว่าเรียบเฉย ขณะเดียวกันก็แฝงความเกียจคร้านและความสนใจเอาไว้แวบหนึ่ง
เหมือนสัตว์ร้ายตระกูลแมวเลย
เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากพลางมองสลับไปมาระหว่างรูปในหนังสือพิมพ์กับตัวจริงของเขา ชายหนุ่มจึงแสร้งเอ่ยทักทายอย่างนุ่มนวล
“ดูท่าคงไม่ต้องแนะนำตัวกันแล้วสินะครับ”
ไม่เป็นไรใช่ไหม?
น้ำเสียงอ่อนโยนนั้นช่างไพเราะจับใจเหลือเกิน อันที่จริงกิริยาสุภาพบุรุษเช่นนี้เป็นอาภรณ์ที่เหมาะสมกับเปลือกนอกอันงดงามและผลงานมากมายที่เขาสร้างไว้ ทว่ามันกลับขัดแย้งกับความทรงจำของคอร์เดเลียอย่างสิ้นเชิง เมื่อเธอพยักหน้าอย่างงงงัน เขาก็พึมพำอย่างพึงพอใจว่า ดีแล้ว จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะดีดนิ้วเพื่อเรียกความสนใจราวกับกำลังเรียกสุนัข
“ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยเรื่องที่ค้างไว้คราวก่อนต่อกันดีกว่าไหมครับ”
“คือว่า คุณเป็นคนช่วยฉันไว้เหรอคะ?”
คิ้วของเขาขยับเล็กน้อย
“ผมคิดว่าผมกำจัดเศษสวะนั่นไปต่อหน้าต่อตาคุณแล้วเสียอีก หรือว่าตกใจจนจำอะไรไม่ได้กันล่ะครับ?”
“มะ ไม่ใช่ค่ะ คือว่า คุณคือโนอาห์ ทิวดอร์จริงๆ หรือคะ?”
เขาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากถอนหายใจสั้นๆ ออกมาคำหนึ่งว่า ให้ตายสิ การถอนหายใจนั้นหมายความว่าช่างน่าเวทนาเหลือเกินที่สมองของเธอคงมีปัญหาจากความกระทบกระเทือนใจ หรือไม่ก็คงโง่เง่าจนไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ทั้งที่มีหลักฐานชัดเจนขนาดนี้ และโชคร้ายที่คอร์เดเลียซึ่งเติบโตมากับการคอยดูสีหน้าคนอื่นนั้นสามารถล่วงรู้ถึงการเยาะเย้ยทางอ้อมและความรำคาญใจนั้นได้ในทันที
เธอรีบถามซ้ำอีกครั้ง
“ท่านพ่อของฉัน... กู้เงินจากที่ที่เรียกว่าธนาคารเรเวนมาอย่างนั้นหรือคะ?”
“ผมไม่ทำธุรกิจเงินกู้นอกระบบผิดกฎหมายหรอกนะ คุณมาร์เกอริต”
แม้จะพูดเช่นนั้นแต่ดอกเบี้ยแบบไม่มีหลักประกันกลับโหดเลือดเย็นและไม่ว่าใครเขาก็ตามทวงเงินจนถึงที่สุดโดยไม่เลือกวิธีการ ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับเงินกู้นอกระบบเลยสักนิด ทว่าโนอาห์กลับไม่ได้ดูรู้สึกผิดในมโนธรรมเลยแม้แต่น้อย แต่ก็นั่นแหละ คอร์เดเลียเพิ่งจะมาตระหนักได้ทีหลังว่าการมาทวงเงินที่พ่อกู้ไปจากผู้หญิงที่เพิ่งผ่านเรื่องเลวร้ายมาหยกๆ มันก็ผิดวิสัยสามัญสำนึกทั่วไปตั้งแต่แรกแล้ว
ไม่ว่าเธอจะกำลังอึ้งกิมกี่อยู่หรือไม่ โนอาห์ ทิวดอร์ ก็ดึงเอกสารออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในแล้วยื่นให้
“ทั้งหมดห้าพันรูเบิลครับ นี่เป็นขั้นตอนตามกฎหมาย ลองตรวจดูได้เลยครับ แน่นอนว่าการคำนวณของผมไม่มีทางผิดพลาดอยู่แล้ว”
คำพูดประโยคสุดท้ายฟังดูหน้าหนาไปสักหน่อย แต่ในเมื่ออีกฝ่ายทำเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก มันจึงดูเหมือนเป็นเรื่องที่ถูกต้องไปเสียอย่างนั้น
ภายในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงพลิกกระดาษดังสวบสาบอยู่ชั่วครู่ ในระหว่างนั้นโนอาห์ ทิวดอร์ ก็นั่งทำหน้าเบื่อหน่ายพลางยกถ้วยชาของตนขึ้นมาดมกลิ่น ราวกับนกที่คอยเลือกจิกกินแต่ผลไม้อร่อยๆ จากถาดมื้อสายที่สาวใช้นำมาเสิร์ฟ
ขณะที่จิบชาอยู่นั้น ดวงตาสีสายัณห์ของเขาก็จ้องมองวัตถุตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ที่จริงก็แค่มองเพราะไม่มีอะไรทำ แต่พอมองดูดีๆ แล้วก็นับว่าน่าชมไม่น้อย หญิงสาวอายุน้อยผู้มีชีวิตอาภัพมีผิวพรรณขาวซีดราวกับชาวแดนเหนือ อีกทั้งเส้นผมยังเป็นสีเงินเงางามดั่งเปลือกหอยมุก ส่วนดวงตาลึกล้ำที่ดูเศร้าสร้อยไปบ้างนั้นเป็นสีเขียวมรกตอันลึกลับ
ท้องทะเลทางตะวันออกเฉียงใต้คล้ายคลึงกับดวงตาคู่นั้นอย่างยิ่ง มันเป็นสีของท้องทะเลอันอุดมสมบูรณ์ที่มีแนวปะการังและฝูงปลาแหวกว่าย ทว่าแปลกประหลาดเหลือเกินที่ในดวงตาของหญิงคนนั้นกลับไร้ซึ่งประกายของชีวิต มันช่างสงบนิ่งและราบเรียบดุจมหาสมุทรที่กลายเป็นน้ำแข็ง หรือไม่ก็ทะเลสาบที่ไม่อาจไหลลงสู่ทะเลจนถูกกักขังไว้บนผืนแผ่นดิน
เป็นทะเลที่ไร้คลื่นสินะ
แม้จะเป็นความรู้สึกสั้นๆ แต่ความรู้สึกนั้นกลับติดตรึงอยู่ในหัวอย่างประหลาด
ในที่สุด เมื่อตรวจดูเอกสารจนครบ สีหน้าของคอร์เดเลียก็ซีดเผือดลง
สิ่งที่แน่ชัดขึ้นมาจากเรื่องนี้ก็คือ ชีวิตที่สั้นกุดอยู่แล้วของเธอได้พังพินาศลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้วจริงๆ
อ่า ไหนๆ ก็พังแล้ว น่าจะจุดไฟเผาห้องท่านพ่อก่อนออกมาแท้ๆ ฮ่าๆๆ
“สัมภาระของฉันอยู่ที่ไหนหรือคะ?”
คอร์เดเลียที่ก้มหน้าอยู่พึมพำออกมาเสียงเบา โนอาห์ที่จับใจความเสียงกระซิบนั้นได้อย่างน่าประหลาดพลันยกยิ้มมุมปาก
“มีอะไรอยู่ในนั้นหรือครับ?”
“แค่ ช่วยตรวจดูให้หน่อยเถอะค่ะ สัมภาระของฉันหายไปแล้วหรือคะ?”
ดวงตาของเขาจับจ้องใบหน้าเล็กที่เต็มไปด้วยความร้อนรนและกระวนกระวาย ทั้งที่เผชิญกับเรื่องอยุติธรรมสารพัดแต่ก่อนหน้านี้กลับมีเพียงโทสะที่ใกล้เคียงกับความดื้อรั้น ความยอมจำนน ความสับสน และความเหนื่อยล้า ก่อนที่สายตาจะค่อยๆ เลื่อนไปยังแก้มขวาที่อาการบวมเริ่มยุบลง มันเคยบวมเป่งจนดูขัดหูขัดตา หากแต่ดูเหมือนพลังในการฟื้นตัวของเธอจะไม่เลวทีเดียว
ขณะที่จ้องมองรอยฟกช้ำจางๆ นั้น เขาก็ดีดนิ้วอย่างเชื่องช้า เลขานุการที่รออยู่ด้านนอกจึงนำกระเป๋าเดินทางใบเก่าเข้ามาให้ ดวงตาสีเขียวอ่อนที่เคยสั่นไหวอย่างกระวนกระวายพลันเบิกกว้างด้วยความโล่งใจทันทีที่เห็นมัน
“ขะ ขอบคุณค่ะ”
ภายใต้สายตาที่จ้องมองมา คอร์เดเลียรีบล้วงค้นกระเป๋าแล้วดึงตุ๊กตาหมีออกมา เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกพลางค้อมศีรษะขอบคุณเขาไม่หยุด โนอาห์จึงพึมพำออกมาอย่างแปลกใจ
“แค่เก็บตุ๊กตาหมีคืนให้ตัวเดียว กลับได้รับคำขอบคุณมากกว่าผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้เสียอีกนะเนี่ย”
น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่อาจแยกออกได้ว่าเป็นเพียงการหยอกเย้าขำขันหรือการประชดประชัน แต่คอร์เดเลียที่รู้สึกโล่งใจเป็นล้นพ้นกลับกอดตุ๊กตาหมีไว้แนบอกแล้วตอบรับ
“มันเป็นของดูต่างหน้าของท่านแม่น่ะค่ะ”
และเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของคอร์เดเลียผู้โดดเดี่ยว ประโยคหลังนั้นเธอละไว้ในใจเพราะกลัวจะถูกหัวเราะเยาะเย้ยหยัน ก่อนจะช้อนตามองดวงตาสีแดงของเขาซึ่งเท้าคางจ้องมองเธออยู่เงียบๆ คอร์เดเลียใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มขณะเลือกสรรคำพูดแล้วค่อยๆ เอ่ยปาก
“ก่อนอื่น ฉันต้องขอบพระคุณจากใจจริงที่ช่วยชีวิตฉันไว้นะคะ แต่ว่า...”
โนอาห์ผงกศีรษะรับอย่างใจกว้าง
“ต้องขออภัยจริงๆ นะคะ แต่ฉันไม่มีปัญญาจะหาเงินจำนวนนั้นมาคืนให้ได้หรอกค่ะ อีกอย่าง...”
อีกไม่นานฉันก็ต้องตายแล้วด้วย
คำพูดต่อจากนั้นถูกกลืนกลับลงไปในคอ ความเงียบงันโรยตัวลงมาชั่วครู่ คอร์เดเลียพยายามฝืนเกร็งลำคอที่หดลู่ให้ตั้งตรงอย่างสุดความสามารถ พร้อมกับลอบสังเกตท่าทีของชายหนุ่มผู้นิ่งสนิทหากแต่ยังคงจับจ้องมาไม่วางตา
หากแต่ภายใต้แสงตะวันยามเช้าที่สาดส่อง ความหล่อเหลาอันงดงามเกินจริงของเขาก็ค่อยๆ สะกดจนเธอเผลอเหม่อลอย เส้นผมสีบลอนด์ทองคำขาวที่ดูนุ่มสลวยประหนึ่งพระเจ้าทรงปั่นออกมาจากกงล้อทีละเส้นรับกับหน้าผากเกลี้ยงเกลา คิ้วที่เรียวสวยราวจิตรกรบรรจงวาดและนัยน์ตาสีส้มแดงเข้มดั่งกลิ่นกุหลาบอบอวลนั้นขับเน้นให้ดูละเอียดอ่อนดุจนางฟ้า แต่ในทางกลับกัน สันกรามที่แข็งแกร่ง ลูกกระเดือกที่ดูเป็นชายชาตรี และริมฝีปากที่แต่งแต้มเป็นเส้นสายเย้ายวนใจกลับดูท้าทายอย่างยิ่ง
ความจริงแล้วยิ่งกว่ารูปลักษณ์ภายนอก บรรยากาศอันเฉียบคมและตึงเครียดที่แผ่ออกมาทั้งที่ท่าทางดูเกียจคร้านนั่นต่างหาก ที่ทำให้ผู้คนที่อยู่ในพื้นที่เดียวกับเขาไม่อาจมองข้ามเขาไปได้เลย ไม่ว่าจะในแง่ดีหรือแง่ร้ายก็ตาม
สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือ ในชีวิตอันต่ำต้อยของคอร์เดเลีย คงไม่มีทางได้พานพบใครที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันทรงพลังถึงเพียงนี้อีกแล้ว
“ดวงตานั่น ได้มาจากแม่ของคุณหรือ”
เธอได้แต่กะพริบตาปริบๆ ให้กับคำถามที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน เมื่อไร้ซึ่งคำตอบในทันที เขาจึงเอ่ยถามซ้ำอย่างใจดี หากแต่ปลายคิ้วที่กระตุกงอลงนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ชอบการพูดเรื่องเดิมซ้ำเป็นครั้งที่สอง เธอจึงรีบตอบกลับไปอย่างตั้งอกตั้งใจ
“ค่ะ ได้ยินมาว่าสายเลือดทางฝั่งแม่ส่วนใหญ่จะมีดวงตาคล้ายๆ กัน ท่านตาก็มีดวงตาแบบนี้เหมือนกัน...”
“สีแปลกดีนะ เหมือนกักเก็บท้องทะเลเอาไว้ข้างในเลย ส่วนเส้นผมก็ดูคล้ายไข่มุก”
สวยดีนะ สีแบบนั้น ต่อให้เป็นภาพวาดยังยากที่จะถ่ายทอดออกมาเลย
เมื่อสุ้มเสียงนุ่มนวลของเขาเปล่งคำชมออกมาเป็นชุด ร่างกายของเธอก็พลันรู้สึกคันยิบๆ ไปทั้งตัว ทั้งที่ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะมารู้สึกเช่นนี้ได้แท้ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกแปลกประหลาดจนน่าขวยเขินอย่างบอกไม่ถูก อ่า ทั้งหมดนี้คงเป็นเพราะใบหน้าและน้ำเสียงนั่นแท้ๆ เชียว...
“ชักอยากได้ขึ้นมาแล้วสิ สิทธิ์ความเป็นเจ้าของดวงตาคู่นี้ราคาเท่าไหร่กันนะ”
“ขอบคุ... คะ?”
ริมฝีปากของเธออ้าค้างอยู่อย่างนั้นด้วยความตกตะลึง เขากลับหัวเราะคิกคักออกมาประหนึ่งเด็กๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“คุณคอร์เดเลีย นิสัยชอบถามซ้ำมันทำให้คุณดูหัวอ่อนและโง่เง่านะ ทางที่ดีอย่าทำจะดีกว่า”
“อ๊ะ ค่ะ”
เธอเกือบจะกล่าวขอบคุณออกไปตามความเคยชินแต่ก็ต้องรีบหุบปากลง ต่อให้เป็นคอร์เดเลียก็ยังรู้ดีว่าหากกล่าวคำขอบคุณออกไปในสถานการณ์นี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการยอมรับว่าตนเองโง่เง่าเลยสักนิด
“สรุปก็คือ ตามที่คุณคอร์เดเลียอ้าง สิ่งที่เหลืออยู่กับคุณตอนนี้ก็มีแค่เรือนร่างแสนสวยนั่นไม่ใช่หรือไง ในฐานะเจ้าหนี้ ผมก็ควรต้องรู้มูลค่าของหลักประกันเพื่อประเมินราคาดูหน่อยไม่ใช่หรือ”
ด้วยน้ำเสียงที่ราบรื่นไพเราะดั่งบทเพลงอาริอา เขาก็แปรเปลี่ยนคอร์เดเลียจากคนให้กลายเป็นสิ่งของได้อย่างง่ายดาย แม้จะเป็นการเสียมารยาท แต่นี่ก็นับว่าสุภาพมากแล้วสำหรับเธอ คอร์เดเลียผู้คุ้นชินกับการโดนดูถูกเหยียดหยามสารพัดจนแทบจะกลายเป็นเรื่องปกติไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองแม้แต่น้อย เธอเพียงแต่แหงนมองดวงตาสีแดงที่หรี่ลงอย่างสนอกสนใจคู่นั้นแล้วถามขึ้น
“ฉันมีค่าถึงห้าพันรูเบิลเลยหรือคะ”
“ก็นะ ถึงจะแพงไปหน่อย แต่ผมก็อยากได้ดวงตาคู่นั้นอยู่ดี”
เขาไม่ได้คิดจะปิดบังเลยสักนิดว่าคำพูดนั้นมาจากใจจริง
ภายใต้สีหน้าเย้ายวนแปลกประหลาดที่กำลังเลียริมฝีปากแห้งผากของตน คอร์เดเลียพลันจินตนาการไปถึงพวกตัวอย่างลูกตาที่ถูกดองไว้ในขวดแอลกอฮอล์ขึ้นมา หากเป็นคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของชายรูปงามระดับนี้ มันก็อาจจะพอตีความให้กลายเป็นเรื่องรักใคร่โรแมนติกได้อยู่หรอก แต่เธอรู้ดีว่าความโลภของโนอาห์ ทิวดอร์ นั้นคือความปรารถนาที่จะครอบครองอย่างแท้จริงโดยปราศจากสิ่งอื่นใดเจือปน เพราะคงไม่มีใครในโลกที่จะมาสารภาพรักต่อหน้าคนอื่นด้วยถ้อยคำชวนขนลุกขนชันได้ถึงเพียงนี้
กำลังโหลดความเห็น...