“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ไม่สิ กับคนรักเขาจะต่างออกไปหรือเปล่านะ นิสัยพิลึกพิลั่นแบบนั้นตอนมีความรักคงประหลาดพิลึก ชั่วพริบตาเดียวภาพเขากำลังข่มขู่ซาชา อ็องแดร์ (เพราะเพิ่งเห็นข่าวอื้อฉาวในหนังสือพิมพ์เมื่อเช้า) ให้ควักลูกตาออกมาก็ผุดขึ้นมาในหัว พอความคิดเตลิดไปกับจินตนาการหลุดโลก สีหน้าของเธอก็ตลกขึ้นมาทันที
กำลังคิดเรื่องอื่นอยู่สินะ โนอาห์มองดูใบหน้านั้นแล้วสรุปในใจ หญิงสาวผู้มีสีตาและสีหน้าเลื่อนลอยจนมองในแง่ดีก็ดูลึกลับ แต่มองในแง่ร้ายก็ดูอมทุกข์คนนี้มีใบหน้าซีดเผือดอยู่ตลอดเวลา ทว่านั่นกลับทำให้อารมณ์ความรู้สึกของเธอแสดงออกมาได้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
เจ้าตัวคงคิดว่าตัวเองกำลังควบคุมสีหน้าอยู่ล่ะสิ การที่มองเห็นไปถึงตรงนั้นได้อย่างทะลุปรุโปร่งมันทำให้รู้สึกน่าขบขันอยู่ไม่น้อย เธอเป็นพวกขี้ระแวงและคอยสังเกตคนอื่น ทว่าความคิดที่มากเกินไปกลับทำให้ดูเชื่องช้า แต่ถึงกระนั้นในบางจังหวะแววตาก็กลับฉายอารมณ์ชัดเจนขึ้นมาในพริบตา โดยเฉพาะเวลาโกรธหรือยามที่อารมณ์พลุ่งพล่าน
ความจริงแล้วแบบนั้นก็ไม่ได้แย่อะไรเลย
โนอาห์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“นี่ คุณคอร์เดเลีย พวกเรากำลังคิดเงินกันอยู่นะครับ”
“ค่ะ”
“คิดอะไรอยู่หรือ”
“ท่านลอร์ดทิวดอร์พูดจาแบบนี้ตอนมีความรักด้วยหรือคะ”
ใบหน้าที่ตื่นตระหนกหลังจากโพล่งออกไปโดยไม่ผ่านสมองกลั่นกรองนั้นช่างน่าดูชมเป็นที่สุด โนอาห์ยกยิ้มพลางโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อจะได้มองดูให้ชัดขึ้น ท่าทางที่เธอพยายามหดคอถอยหนีไปข้างหลังมันช่างดูตลกสิ้นดี
“ผมน่ะหรือ”
“ไม่ ไม่ใช่ค่ะ ขอโทษนะคะ”
ขนตายาวทอดเงาอันไม่มั่นคงลงบนดวงตาสีมรกต ผู้หญิงคนนี้รู้สึกอึดอัดกับผู้ชาย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุการณ์บนเรือสำราญคราวนั้น หรือมีสาเหตุอื่นกันแน่ โนอาห์หยีตายิ้มพลางขยับตัวที่เคยแนบชิดถอยกลับมาเล็กน้อย
“ไม่มีเงินก็เลยกำลังอ่อยผมอยู่หรือครับ”
“คะ ไม่ ไม่ใช่ค่ะ!”
พอเห็นตกใจกลัวเกินเหตุขนาดนั้น ก็ยิ่งทำให้อยากแกล้งแหย่ขึ้นมาอีก
ขณะที่มองดูหญิงสาวขี้ขลาดซึ่งทำอะไรไม่ถูกจนตัวลีบติดผนัง โนอาห์ก็คิดอย่างเบื่อหน่าย เขาเป็นคนนิสัยแย่มาก ยิ่งผู้คนรังเกียจหรือพยายามหลีกเลี่ยง เขาก็ยิ่งอยากกลั่นแกล้ง ทว่าสิ่งที่แย่ที่สุดในนิสัยอันเลวร้ายของเขาก็คือ แม้แต่การแสดงความรักต่อครอบครัวก็ยังเป็นไปในลักษณะนี้ด้วย โดยเฉพาะกับพี่ชาย หรือคนที่เป็นดั่งพี่ชาย
ครั้งหนึ่งพี่ชายของเขาเคยตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแล้วด่าทอโนอาห์ว่าเป็น ‘ไอ้พวกซาดิสม์’
ในตอนนั้นเขาตกใจมากว่าทำไมถึงพูดจาร้ายกาจกับครอบครัวแบบนั้น จึงได้เทหมึกลงบนหนังสือเล่มโปรดของอีกฝ่าย แต่พอเวลาผ่านไปแล้วลองคิดดู คำพูดนั้นก็ไม่ได้ผิดไปเลยสักนิด แม้แต่พ่อผู้รับหน้าที่อบรมสั่งสอนบุตรชายทั้งสองคนก็มักจะพูดกับโนอาห์เสมอว่า ‘อย่าแกล้งคนที่ชอบสิ’ พอดูจากเรื่องนี้แล้ว สันดานแต่กำเนิดของเขาอาจจะเสียมาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้
โนอาห์จ้องมองคอร์เดเลียราวกับแมวที่กำลังใช้เท้าเขี่ยเล่นกับนกเซ่อซ่าที่ตกลงมาจากต้นไม้ แล้วเขาก็ตระหนักได้ถึงความจริงข้อใหม่ ช่างเป็นประเภทที่ชวนให้รู้สึกอยากแหย่เล่นเสียจริง
“วะ วีรบุรุษแห่งจักรวรรดิทำแบบนี้ได้ด้วยหรือคะ เอาเรื่องเงินมาข่มขู่ว่าจะทำร้ายร่างกายคนอื่นแบบนี้...”
เมื่อเห็นเธอยกหลักศีลธรรมอันไร้ประโยชน์ขึ้นมาอ้าง ก็ดูเหมือนว่าเธอจะนึกวิธีคลี่คลายสถานการณ์ไม่ออกแล้วจริง ๆ โนอาห์หาวเบา ๆ พลางทำหน้าตาเบื่อหน่าย ทำให้คอร์เดเลียยิ่งรู้สึกฝ่อลงไปอีก
“การที่ผมจะทวงเงินที่ให้ยืมไปคืนมันมีปัญหาตรงไหนหรือ คุณคอร์เดเลีย คนเราน่ะมีค่าต่ำเตี้ยเรี่ยดินกว่าที่คิดนะครับ โดยเฉพาะในสนามรบ ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือทาส ก็เป็นแค่ก้อนเนื้อเหมือนกันหมดนั่นแหละ แน่นอนว่าผมไม่ใช่อาชญากร หากจะรับโอนชิ้นส่วนร่างกายของคุณมา ผมก็จะทำตามขั้นตอนที่ถูกต้องตามกฎหมาย ถ้าจำเป็น ผมจะเรียกทนายมาให้ก็ได้นะ”
“ถ้าสมมุตินะคะ”
คอร์เดเลียกัดริมฝีปากอยู่เนิ่นนาน โนอาห์เอียงคอพลางทำสีหน้าราวกับจะบอกว่า ไหนลองพูดมาสิ
“ถ้าฉันมีค่าถึงห้าพันรูเบิล คุณจะซื้อไว้ไหมคะ”
ดูพูดเข้าสิ
เขายิ้มออกมาอย่างนึกสนุก
“ถ้ามีแล้วจะทำไมหรือ”
“อีกหนึ่งปีค่อยมาซื้อไปไม่ได้หรือคะ ถึงตอนนั้นดวงตาของฉันก็ยังคงสดใหม่อยู่นะคะ”
“อ้อ”
มาถึงขั้นนี้แล้ว โนอาห์ก็เริ่มรู้สึกสนใจในตัวคอร์เดเลีย มาร์เกอริต ขึ้นมาจริง ๆ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
“ทำไมผมต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ ในเมื่อสิทธิ์การครอบครองร่างกายของคุณคอร์เดเลียซึ่งเป็นหลักประกันจะตกเป็นของผมนับจากนี้ ผมจะควักลูกตานั่นไปแช่ฟอร์มาลินแล้วตั้งโชว์ไว้ในห้องนอนเสียตอนนี้เลยก็ยังได้ อีกหนึ่งปีให้หลังมูลค่าในการลงทุนกับดวงตาของคุณจะเพิ่มขึ้นหรือไง”
คำพูดอันราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมโหดทำให้แก้มของคอร์เดเลียซีดเผือด แม้จะหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก แต่เธอก็ยังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะหว่านล้อมเขา เพื่อรับประกันการมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหนึ่งปี
“ถึงอย่างไรคุณก็มีเงินมากมายอยู่แล้วนี่คะ จำเป็นต้องเป็นตอนนี้ด้วยหรือคะ”
“คำว่า ‘จำเป็น’ นั้นหมายถึง ‘การดึงดันที่จะทำอย่างเสียไม่ได้’ นะครับ คุณคอร์เดเลีย ในกรณีนี้คงใช้คำนั้นไม่ได้หรอก ผมก็แค่ใช้สิทธิ์อันชอบธรรมของตัวเองเท่านั้น รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ดอกเบี้ยของเงินที่พ่อคุณขอยืมไปมันเท่าไหร่แล้ว”
ผมใจกว้างยอมรอมานานมากแล้วนะ
แม้จะแย้มยิ้มราวกับหยอกล้อแต่เขากลับเอาจริงเอาจัง ตามที่เขาว่าไว้ ผู้เป็นถึงวีรบุรุษแห่งจักรวรรดิไม่ได้ให้ค่าความสำคัญกับชีวิตมนุษย์มากมายอะไรเลย สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงแค่ว่าเรือนร่างนี้จะมีมูลค่าสักเท่าไร ไม่ต่างอะไรกับพ่อค้าชำแหละเนื้อเลยสักนิด
คอร์เดเลียกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พร้อมกับเค้นสมองคิดอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะเอ่ยละล่ำละลัก
“กะ ก็คิดดอกเบี้ยเพิ่มไปสิคะ!”
“แล้วจะเอาอะไรมาให้เป็นดอกเบี้ยล่ะ”
บัดนี้เขาแย้มยิ้มอย่างเปิดเผยเสียเต็มประดา ทั้งที่รู้สึกเจ็บใจจนน้ำตาแทบไหล ทว่าเธอก็อยากมีชีวิตรอดต่อไป
“ตะ ตัดผมไปแทนได้ไหมคะ”
เมื่อครู่นี้เขาก็แสดงความสนใจในเส้นผมนอกเหนือจากดวงตา เธอจึงพลั้งปากพูดจาไร้สาระออกไป แต่เมื่อเขาเงียบงันไม่พูดสิ่งใดอยู่นาน คอร์เดเลียจึงพึมพำอย่างห่อเหี่ยว มันก็ไม่ได้แย่สักหน่อยนะ
แม้กระทั่งท่านป้าผู้ร้ายกาจหรือดอเรียผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องยังไม่อาจหาข้อติเตียนเส้นผมอันงดงามของเธอได้เลย เส้นผมสีเงินประกายหาได้ยากที่ส่องประกายเจิดจรัสราวกับโรยด้วยผงไข่มุก ทั้งหนาดกและยาวสลวยทิ้งตัวลงมาจรดบั้นเอวอย่างน่าทะนุถนอม อีกทั้งยังมีสัมผัสนุ่มสลวยโดยไม่ต้องบำรุงอะไรเป็นพิเศษด้วยซ้ำ
“ฉันได้ยินมาว่าพวกชนชั้นสูงในคาติชามักจะสวมวิกผมกันบ่อยๆ ถ้าเป็นเส้นผมของฉันคงขายได้ราคาสูงอยู่นะคะ...”
“ในสายตาของคุณคอร์เดเลีย ผมดูเหมือนคนที่จำเป็นต้องใช้วิกผมงั้นหรือ”
สะดุ้ง คอร์เดเลียที่มองเห็นเส้นผมสีทองดกหนาเป็นประกายของเขาพลันส่ายศีรษะไปมาโดยสัญชาตญาณ ท่าทางที่ดูคล้ายนกตัวน้อยนั้นทำให้โนอาห์หลุดหัวเราะหึออกมา
“แล้วยังไงต่อล่ะ”
“ถึงจะไม่จำเป็น แต่จะเก็บสะสมไว้เฉยๆ ไม่ได้หรือคะ...”
“ฮะๆๆ!”
ในที่สุดโนอาห์ก็ทนไม่ไหวจนต้องยกมือขึ้นปิดดวงตาแล้วระเบิดหัวเราะออกมา ใบหน้าที่แย้มยิ้มกว้างจนเห็นฟันนั้นดูคล้ายเทวดาผู้ร่าเริงในภาพวาดชิ้นเอก ว้า นิสัยเหมือนปีศาจแท้ๆ แต่กลับเป็นคนที่งดงามเหลือเกิน... คอร์เดเลียเริ่มคิดเป็นครั้งแรกว่าตนเองอาจจะเป็นพวกหลงใหลในความงามมากกว่าที่คิดไว้เสียอีก
ทั้งที่เป็นคนประหลาดและน่ากลัวถึงขั้นจะควักลูกตาของคนดีๆ แท้ๆ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้เธอกลับละสายตาไปจากความหล่อเหลานั้นไม่ได้ หากใครจะว่าเธอโง่เขลาเบาปัญญาก็คงปฏิเสธไม่ออก
แม้จะก่นด่าตัวเองอยู่ในใจเช่นนั้น แต่พอชายหนุ่มที่มีรอยยิ้มประดับตรงหางตาจับจ้องมองมาด้วยสายตาเป็นกันเอง คล้ายอ่อนโยนจากใจจริงแล้วทักขึ้น หัวใจของเธอก็ตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“คุณคอร์เดเลียนี่เป็นคนน่าสนใจจังนะ เพิ่งเคยเห็นผู้หญิงที่ออดอ้อนให้คนอื่นซื้อตัวเองเป็นครั้งแรกนี่แหละ”
“ไม่ได้ออดอ้อนสักหน่อย...”
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องซื้อไว้สิ อุตส่าห์เป็นสุภาพบุรุษทั้งที สุภาพสตรีร้อนรนอยากจะขายตัวเองจนตัวสั่นขนาดนี้ จะให้ปฏิเสธลงคอได้ยังไงกัน”
เขาช่างเป็นคนที่พูดจาแปลกประหลาดจริงๆ มันเป็นถ้อยคำที่ดูถูกและหยาบคายแท้ๆ แต่กลับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานดั่งกำลังกระซิบคำรัก ด้วยเหตุนี้เธอจึงสับสนว่าควรจะรู้สึกขุ่นเคืองหรือเขินอายจนหน้าแดงดี โนอาห์เฝ้ามองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความจนปัญญาอย่างน่าขบขันนั้นด้วยความเพลิดเพลิน ตลอดหนึ่งปีนี้คงไม่น่าเบื่อแล้วสิ
เพราะอย่างไรเสีย สิ่งที่ต้องเรียกเก็บก็ต้องไปตามทวงเอาต่างหากอยู่แล้ว
“เอาเถอะ ดอกเบี้ยเอาแค่เท่านี้ก่อนก็แล้วกัน ท่านแม่ของผมเคยสอนไว้ว่าให้มีความเมตตาต่อสุภาพสตรีเข้าไว้”
เขาที่เท้าคางมองคอร์เดเลียผู้อึกอักลังเลพูดขึ้นอย่างหน้าตาเฉย
“ไม่คิดจะขอบคุณกันหน่อยหรือ ยอมเป็นคนโง่รับซื้อไว้ในราคาสูงลิบขนาดนี้แท้ๆ”
“ขะ ขอบคุณค่ะ”
พอเธอพึมพำออกมาอย่างเหม่อลอย เขาก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
“คุณคอร์เดเลีย”
“คะ”
“ทำตัวแบบตอนนี้ต่อไปเรื่อยๆ เถอะนะ เพราะมันน่ารักจนผมชักอยากจะยอมละเว้นให้ขึ้นมาแล้วสิ”
คำว่าน่ารักนั้นเธอไม่ได้ยินมาตั้งแต่ท่านแม่จากไปแล้ว หลังจากดีดนิ้วตรงหน้าคอร์เดเลียที่กำลังยืนเหม่อลอย เขาก็ชี้นิ้วชี้ไปยังจานบรันช์ที่จัดวางไว้แล้วพูดขึ้น
“ทานก่อนเถอะ คงหิวแย่แล้ว”
ส่วนเงินต้นเอาไว้ค่อยคุยกันคราวหน้าเถอะนะ เพราะนั่นเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดนี่นา
สรุปแล้วตอนนี้เธอรอดตัวไปก่อนใช่ไหม
ในขณะที่คอร์เดเลียเริ่มลงมือทานอาหารอย่างรีบร้อนด้วยความหิวโหยที่เพิ่งแล่นริ้วขึ้นมา โนอาห์ ทิวดอร์ ก็ดูเหมือนจะยุ่งมากเหลือเกิน พอเลขานุการรีบร้อนเข้ามากระซิบข้างหู เขาก็ลุกพรวดเดินออกไปทันที พร้อมกับทิ้งท้ายคำกล่าวลาอันแสนอ่อนโยนไว้ว่าให้เคี้ยวให้ละเอียดจะได้ไม่ท้องอืด
‘เป็นคนแปลกประหลาดจริงๆ ด้วย’
แม้จะดูเหมือนปีศาจที่เลือดเย็นไร้ความปรานี อีกทั้งยังไร้มารยาทและปฏิบัติต่อเธออย่างตามใจชอบ แต่เขากลับเป็นคนที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอเคยพานพบมา หากมีใครมาเห็นเข้าก็อาจจะเย้ยหยันว่าเธอแสดงความโหยหาความรักออกมาอย่างโจ่งแจ้ง หากแต่ในมุมมองของเธอนั้น โนอาห์ ทิวดอร์ คือคนที่มีความอ่อนโยนอันละเอียดอ่อนหยั่งรากลึกอยู่ในตัว
อย่างเช่นเรื่องที่ไม่คิดจะทวงบุญคุณจนแทบไม่สังเกตเห็น การที่เขารับรู้ถึงความหิวโหยของอีกฝ่ายได้ก่อนที่เจ้าตัวจะรู้เสียอีก หรือการที่ไม่ยอมเฉียดเข้ามาใกล้เมื่อเห็นเธอมีท่าทีหวาดกลัวผู้ชาย แม้กระทั่งในการพบกันครั้งแรกอันน่าตกตะลึง เขาก็ยังช่วยบังสายตาของคอร์เดเลียที่หวาดกลัวซากศพและยอมถอดเสื้อโค้ตคลุมให้เธอ
กำลังโหลดความเห็น...