“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
มารยาทที่ซึมลึกอยู่ในสายเลือดเช่นนั้นอาจเป็นเรื่องของสามัญสำนึก ทว่าจากประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา สามัญสำนึกกลับเป็นสิ่งที่รักษายากอย่างไม่น่าเชื่อ
ขนาดเรื่องเล็กน้อยไม่สลักสำคัญเพียงนั้น เธอยังไม่เคยได้รับจากผู้เป็นพ่อเลยด้วยซ้ำ
อาจเพราะเหตุนี้ แม้เขาจะพ่นวาจาเยี่ยงคนพาลออกมาอย่างเปิดเผย แต่ด้วยสภาพความเป็นจริงอันแร้นแค้นของตน หรืออาจเป็นนิสัยทาสจากชีวิตที่ทุกข์ตรม เธอจึงไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองเท่าใดนัก หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะรูปลักษณ์อันสง่างามของเขาก็เป็นได้ หากเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยและเพียบพร้อมอย่างซาชา อ็องแดร์ คงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟกับสถานการณ์เมื่อครู่ไปแล้วใช่ไหม ความจริงแล้วนั่นถึงจะเป็นเรื่องปกติ คอร์เดเลียต่างหากที่แปลกประหลาด
ศักดิ์ศรีอะไรทำนองนั้นถือเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย กล่าวคือ สิ่งที่ผู้อื่นมีเป็นเรื่องธรรมดา สำหรับชีวิตของคอร์เดเลียแล้วมันกลับล้ำค่าและหนักหน่วงเกินกว่าจะอาจเอื้อมถือครองไว้
น่าประหลาดที่โนอาห์ ทิวดอร์ ดูเหมือนจะถูกใจคอร์เดเลียที่ไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นก็ถือเป็นเรื่องดีใช่ไหม คอร์เดเลียลอบโล่งอก
เธอไม่มีเวลาเหลืออีกแล้ว และปรารถนาจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างสุดความสามารถ ทั้งยังอยากตายไปอย่างหมดจด เมื่อคิดเช่นนั้นจึงรู้สึกว่าการได้พบเจ้าหนี้ที่ใจกว้างอย่างโนอาห์ ทิวดอร์ ก็นับเป็นโชคดีไม่ใช่หรือ เพราะชีวิตที่กลายมาเป็นหลักประกันของเขานั้นสุขสบายกว่าที่เตรียมใจไว้มากนัก
ไม่มีการทวงเงินหรือต้องคอยดูสีหน้าใคร ไร้ซึ่งความรุนแรงและถ้อยคำด่าทอ ซ้ำเหล่าคนรับใช้ยังปฏิบัติต่อเธออย่างนอบน้อมในฐานะแขกของเจ้านาย ที่นอนสะอาดสะอ้านนุ่มสบาย มีอาหารเลิศรสคุณภาพดีเสิร์ฟให้ และน้ำสำหรับอาบก็เป็นน้ำอุ่นที่หยดน้ำมันหอมระเหยชั้นดีพร้อมโรยกลีบดอกไม้
แม้แต่รองเท้าใส่ในบ้านยังทำจากหนังแกะนุ่มนิ่ม ชุดนอนเป็นผ้าไหมจากแดนตะวันออก ยิ่งไปกว่านั้น ของตกแต่งผนัง เตียงนอน หรือหวีงาช้างที่ประดับด้วยอำพันชั้นยอดและไม้โรสวูด รวมถึงข้าวของจิปาถะอื่นๆ ล้วนหรูหราโอ่อ่าจนน่าอ้าปากค้าง เป็นชีวิตที่สุขสบายยิ่งกว่าสมัยที่ท่านตายังมีชีวิตอยู่เสียอีก คำที่ว่าความมั่งคั่งของตระกูลทิวดอร์เกินกว่าจะจินตนาการนั้นช่างเป็นเรื่องจริงแท้
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันเคยได้รับการปรนนิบัติเช่นนี้ด้วยหรือ
เธอคิดในใจขณะเหม่อใช้ช้อนเงินกวนซุปครีมโรยถั่วลิสง อาจเพราะกินอิ่มนอนหลับ สุขภาพร่างกายจึงรู้สึกเบาสบาย เว้นแต่เลือดกำเดาที่ไหลออกมาไม่กี่หยดเมื่อสองวันก่อน พูดตามตรงว่ามาถึงขั้นนี้แล้ว ในฐานะลูกหนี้คงต้องเอ่ยปากขอบคุณเสียด้วยซ้ำ
บางทีฉันอาจเป็นคนหน้าเงินก็ได้ นอกเหนือจากข้อเสียเล็กน้อยที่ไม่อนุญาตให้ออกไปข้างนอก ร่างกายก็แสนสบายจนรอยยิ้มผุดขึ้นมาเอง คฤหาสน์แห่งนี้ซึ่งเป็นหนึ่งในวิลล่าหลายหลังของโนอาห์ ทิวดอร์ มีห้องสมุดชั้นยอดอยู่ด้วย เธอจึงได้อ่านหนังสือที่ชอบตามใจปรารถนา
ขณะมองภาพวาดฮันเซลกับเกรเทลเดินเข้าไปในบ้านขนมหวานของแม่มด คอร์เดเลียก็พลันฉุกคิดขึ้นมาว่า ที่นี่อาจจะเป็นบ้านขนมหวานอันแสนหวานหรือเปล่านะ เขาตั้งใจขุนให้อ้วนท้วนแล้วค่อยจับกินหรืออย่างไร
แต่คนอย่างเธอจะมีอะไรให้กินกันเล่า ในเมื่อไร้ประโยชน์สิ้นดี
ขณะที่คอร์เดเลียกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด ฌาน สาวใช้ (ที่มีใบหน้าคล้ายนกฮูก) ก็เอ่ยทักทายขึ้นมาด้วยรอยยิ้มแป้น
“รับของว่างสักหน่อยไหมคะคุณหนู พ่อครัวเดนทำคัสตาร์ดพุดดิงแสนอร่อยไว้ด้วยค่ะ ทานคู่กับชาดำคงอร่อยน่าดูเลยนะคะ”
“เอาสิคะ!”
อาหารของที่นี่ล้วนเอร็ดอร่อยไปเสียทุกอย่าง น่าเสียดายที่กระเพาะของเธอเล็กเกินไปจนกินได้ไม่หมด แม้จะมีท่วงท่าสง่างามติดตัวอย่างน่าประหลาด แต่เพราะไม่เคยร่ำเรียนมารยาทสังคมอย่างเป็นทางการ คอร์เดเลียจึงแสดงความชอบและความไม่ชอบออกมาอย่างชัดเจน เมื่อได้รับสิ่งดีๆ เธอจึงไม่อาจซ่อนความสุขนั้นไว้ได้เลย
ในแวดวงสังคมอาจถูกตำหนิติเตียน ทว่าคนรับใช้ในคฤหาสน์กลับยินดีเป็นอย่างยิ่งกับคำขอบคุณและความตื่นเต้นอย่างจริงใจของคอร์เดเลีย ด้วยความที่พวกขุนนางผู้หยิ่งยโสมักไม่ค่อยแสดงความดีใจออกนอกหน้า คุณหนูผู้มีเสน่ห์แปลกตาคนนี้จึงเป็นแขกที่น่าดูแลรับใช้เหลือเกิน
“คุณหนูคะ ไม่เบื่อแย่หรือคะ ไม่มีเพื่อนคุยคงจะอึดอัดแย่เลย ท่านลอร์ดเองก็ไม่อยู่ตั้งหลายวันแล้วด้วย”
โนอาห์ ทิวดอร์ ไม่รู้ว่ายุ่งอะไรนักหนา นับตั้งแต่พูดคุยกับคอร์เดเลียในครั้งแรก เธอก็ไม่ได้เห็นหน้าเขาอีกเลย ถึงจะแวะมาที่วิลล่าชั่วครู่ เขาก็ขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือกับเหล่าผู้ช่วยแล้วก็รีบร้อนออกไป แน่นอนว่าสิ่งที่คอร์เดเลียเห็นผ่านทางหน้าต่างมีเพียงเลขานุการของโนอาห์ ทิวดอร์ ที่เดินเข้าออกอย่างกระฉับกระเฉงแทนเจ้านาย หรือไม่ก็นานๆ ทีจะเห็นแผ่นหลังของเขาตอนขึ้นรถม้าหรือขี่ม้าในช่วงเช้าตรู่หรือดึกดื่นเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น
เช้าวันนี้เธอก็ได้แต่มองดูรถม้าที่มีโนอาห์ ทิวดอร์ โดยสารอยู่ แล่นผ่านย่านการค้าและท้องถนนอันคึกคัก ก่อนจะลับสายตาเข้าไปในใจกลางเมืองที่โอบล้อมด้วยท้องทะเล
นารัต เมืองท่าทางตอนใต้ของจักรวรรดิที่เธอพำนักอยู่นี้ เป็นสถานที่แปลกตาและงดงามราวกับสุภาพบุรุษที่ประดับผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีน้ำเงินบนชุดสูทเรียบๆ จากผืนน้ำทะเลที่ส่องประกายรำไรอยู่ท่ามกลางหมู่อาคารสีเม็ดทราย
แม้จะเล็กกว่าดราคานซึ่งเป็นเมืองท่าที่ใหญ่ที่สุด แต่สำเนียงอันเป็นเอกลักษณ์ของชาวเมืองท้องถิ่นและความมีชีวิตชีวาที่ผสมปนเปกันของผู้คนหลากเชื้อชาติจากทั่วทุกมุมโลก ก็เปรียบเสมือนเตาหลอมสีส้มอันอบอุ่น
แม้จะไปไม่ถึงคาติชาตามเป้าหมาย แต่จนถึงตอนนี้คอร์เดเลียก็ยังคงเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ของเมืองใหญ่ในแผ่นดินใหญ่ของจักรวรรดิที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน จนแทบไม่รู้สึกเสียดาย มีเรื่องราวให้จินตนาการมากมายจนแทบจะไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่านเสียด้วยซ้ำ
หากจะมีเรื่องที่น่าเสียดายอยู่บ้าง ก็คงเป็นเพียงการที่ไม่อาจไปเดินทอดน่องบนท้องถนนที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาแห่งนั้นได้ด้วยตัวเองเท่านั้นหรือเปล่านะ
ฌาน สาวใช้ผู้ร่าเริงซึ่งเป็นชาวเมืองนี้โดยกำเนิด คอยเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องราวสนุกสนานและสถานที่น่าสนใจของนารัตได้อย่างออกรส จินตนาการและความคาดหวังของคอร์เดเลียที่มีต่อเมืองอันมีเสน่ห์แห่งนี้จึงพองโตขึ้นทุกวัน
ขนมปังสีน้ำตาลอบจากข้าวสาลีที่ต้องลมทะเลซึ่งเป็นของขึ้นชื่อประจำเมือง ไม้เสียบอาหารทะเล เบียร์เฮโรที่ร่ำลือกันว่ามีกลิ่นอายของท้องทะเล การบรรเลงเครื่องดนตรีของกะลาสีต่างแดนที่โพกศีรษะ เทศกาลไวกิ้งที่สืบทอดกันมาก่อนการก่อตั้งจักรวรรดิ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง รูปสลักนางเงือกที่เป็นสัญลักษณ์แห่งตำนานเงือกประจำเมืองนี้ เธออยากเห็นมันให้ได้สักครั้ง
แต่คงไม่ได้หรอกใช่ไหม แค่ตอนนี้ก็ได้รับการปรนนิบัติอย่างเกินตัวมากพอแล้ว
การจะออกไปข้างนอกคนเดียวในสภาพที่ผูกมัดอยู่ด้วยหนี้สินนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ และผู้ชายที่แสนจะยุ่งคนนั้นคงไม่ยอมเจียดคนของตนมาเพื่อพาเธอไปเที่ยวเล่นแน่ ถึงจะดูเหมือนคนพาลผู้เย่อหยิ่ง แต่เขาก็ดูเป็นคนที่คิดคำนวณทุกอย่างมาเป็นอย่างดีก่อนจะพูดหรือกระทำการใดๆ
อย่าทำตัวให้เขารำคาญเลย ไม่สิ พอเขาทำดีด้วยก็อย่าได้ลืมตัวจนไม่เจียมกะลาหัว
อันที่จริง แม้จะไม่นับมรดกตกทอดจากตระกูลมหาเศรษฐีอย่างทิวดอร์ ลำพังทรัพย์สินที่โนอาห์ ทิวดอร์ สร้างขึ้นด้วยตัวเองก็ติดหนึ่งในห้าผู้มั่งคั่งที่สุดของจักรวรรดิแล้ว สิ่งที่เขามอบให้เธอจนถึงตอนนี้คงเทียบไม่ได้แม้แต่เศษเล็บของเขาด้วยซ้ำ เขาคงเพียงแค่ 'เก็บรักษา' หลักประกันไว้ให้ดีโดยไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษกระมัง
ถ้าเช่นนั้น ต่อไปนี้คงไม่มีโอกาสได้พบหน้าและพูดคุยกันอีกแล้วหรือ คิดว่าจะพูดอะไรเกี่ยวกับเงินต้นเสียอีก แต่กลับเงียบหายไปเลย
คอร์เดเลียที่คิดมาถึงตรงนี้ก็พลันสะดุ้งตกใจกับตัวเองที่พึมพำออกมาราวกับกำลังเสียดาย ไม่ได้เสียดายเสียหน่อย ก็แค่คนที่มีความประทับใจอันตราตรึงเช่นนั้นมันยากที่จะลืมเลือนไม่ใช่หรือ อีกอย่างเธอก็กำลังพึ่งพาใบบุญเขาอยู่ด้วย
ใช่แล้ว เรื่องหนี้สินน่ะ ยิ่งคุยช้าก็ยิ่งดี สำหรับฉันแล้วไม่มีอะไรต้องเสียดายนี่นา
คอร์เดเลียที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างพลางทอดสายตามองทิวทัศน์ของเมืองที่ย้อมไปด้วยสีแดงจากแสงอาทิตย์อัสดง ลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบา
ทว่าในคืนนั้นเอง ทั้งสองกลับได้เผชิญหน้ากันอีกครั้งโดยไม่คาดคิด
คอร์เดเลียที่หลับใหลอย่างลึกซึ้งสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่บีบรัดหัวใจ แม้จะเป็นเพียงชั่วพริบตาแต่มันกลับเจ็บปวดเหลือเกิน ราวกับมีเศษแก้วทิ่มแทงอยู่ข้างใน ทั้งที่ช่วงนี้อาการดีขึ้นแล้วแท้ๆ แต่ความเจ็บปวดราวกับสายฟ้าฟาดก็ทำให้เธอเหงื่อกาฬไหลพรากพลางกุมหน้าอกแน่น
“อึก เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน...”
เธอสะอื้นไห้พลางคลำหากระเป๋าที่วางไว้ตรงหัวเตียงเพื่อหยิบยากิน ด้วยความที่ไม่มีเวลาแม้แต่จะหาน้ำ เธอจึงเคี้ยวยาที่มีรสขมและคาวจัดกลืนลงไปอย่างไม่คิดชีวิต ความเจ็บปวดจึงค่อยทุเลาลง ก่อนที่จะได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำตาก็ไหลรินออกมาด้วยความน้อยใจ ความหวาดกลัว และความโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก พอเริ่มสุขสบายขึ้นมาหน่อยก็คงลืมสภาพของตัวเองไปเสียแล้ว
ต่อให้เธอกำลังจะตายหรือเจ็บปวดจนนอนไม่หลับ ก็ไม่มีใครมาคอยห่วงใยหรือยื่นมือเข้าช่วยเลยสักคน
ต่อให้มี ก็คงไม่มีสิ่งใดที่ทำให้ได้อยู่ดี เช่นนั้นแล้วอาจจะเป็นเรื่องดีเสียมากกว่า เพราะเธอไม่อยากให้ใครต้องมารู้สึกไร้เรี่ยวแรงเหมือนที่เธอวัยเยาว์เคยรู้สึก ยามที่เห็นท่านแม่ต้องทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด
ทว่าความโดดเดี่ยวนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เลย
คอร์เดเลียที่จมูกแดงก่ำสะอึกสะอื้นพร้อมกับขยี้ดวงตาที่แดงช้ำแล้วยันกายลุกขึ้นจากที่นอน ดูเหมือนเธอจะนอนไม่หลับเสียแล้ว ไม่สิ เธอหวาดกลัวว่าหากหลับไปเช่นนี้แล้วจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกเลยต่างหาก เธอไม่อยากตายจากไปอย่างโดดเดี่ยวโดยที่ไม่มีใครล่วงรู้แบบนั้น ทั้งที่แต่ไหนแต่ไรมาก็ตัวคนเดียวอยู่แล้วแท้ๆ แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดวันนี้ถึงได้เป็นเช่นนี้
จะเรียกฌานดีไหมนะ แต่คงเป็นการรบกวนเกินไป จะบอกว่าอยากกินของว่างสักหน่อยดีไหม หรือไม่ก็นมร้อนสักแก้ว
อาจเป็นเพราะความรู้สึกโหวงเหวงในอก ความหิวโหยอย่างไร้ต้นสายปลายเหตุจึงแล่นริ้วเข้ามา คงต้องหาอะไรยัดใส่ปากสักอย่างถึงจะกลับไปนอนหลับได้ คอร์เดเลียโซซัดโซเซลุกขึ้นแล้วถือตะเกียงเดินออกจากห้องเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องครัว
ยามดึกสงัดเช่นนี้ คฤหาสน์จึงเงียบเชียบ แม้จะเป็นเมืองชายทะเลที่อบอุ่น แต่ลมทะเลตอนกลางคืนที่พัดโชยมาจากที่ใดสักแห่งกลับทำให้ต้นคอของเธอเย็นเยียบจนขนลุก เธอโอบกอดไหล่ตัวเองไว้ขณะเดินลงบันไดไป ก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นแสงไฟสว่างลอดออกมาจากห้องรับแขก เวลาตีสามเช่นนี้ เหล่าคนรับใช้ต่างก็น่าจะเข้านอนกันหมดแล้วแท้ๆ... หรือจะกลับขึ้นไปดีนะ
ในจังหวะที่เธอยังกล้าๆ กลัวๆ และกำลังจะหันหลังกลับ เสียงโครมครามดังสนั่นก็พลันแว่วขึ้นมา
กำลังโหลดความเห็น...