“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“โอ๊ย ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลย เอ๊ะ?”
ใครบางคนกำลังนวดเอวพลางเงยหน้าขึ้น และสบตากับคอร์เดเลียเข้าพอดี เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาหมดจดที่มีเรือนผมดัดลอนสีทองและดวงตาสีม่วง ทว่าเนกไทที่หลุดลุ่ย เสื้อตัวนอกที่ยับยู่ยี่ และกลิ่นสุราที่โชยมาถึงตรงนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นพวกเสเพลมากกว่าหัวขโมย
เมาจนเข้าคฤหาสน์ผิดหลังงั้นหรือ แต่ที่นี่น่าจะมีเวรยามนี่นา ขณะที่เธอมองด้วยสายตาระแวดระวัง อีกฝ่ายก็ดูจะตกใจเช่นกันจึงขยี้ตาแล้วกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“สาวใช้หรือ ไม่น่าใช่แฮะ คุณเป็นใครกันครับ”
นั่นเป็นคำพูดที่ทางนี้ควรจะถามต่างหาก
เมื่อคอร์เดเลียไม่ตอบอะไรแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขาก็เอามือกุมหน้าผากพลางขมวดคิ้วแน่น ราวกับกำลังปวดศีรษะจากอาการเมาค้าง
“ไม่เห็นเคยได้ยินว่ามีแขกมาพักที่คฤหาสน์นาเวียเลยนี่นา หุ้นส่วนธุรกิจของพี่ชายก็ไม่มีใครที่ฉันไม่รู้จักสักคน อ๊ะ หรือว่า...”
ชายหนุ่มที่พึมพำคนเดียวเอ่ยถามซ้ำด้วยสีหน้าประหลาดใจราวกับสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง
“หวังว่าจะไม่ใช่จริงๆ นะครับ แต่หรือว่าคุณคือคนรักของท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์หรือ การที่ได้มาพักอยู่ที่นี่ด้วยกันแบบนี้ แสดงว่าความสัมพันธ์ลึกซึ้ง...”
“ไม่ใช่ค่ะ!”
เธอเผลอตะโกนสวนกลับไปทันทีจนเสียงแหบแห้ง แล้วก็ตกใจตัวเองจนสำลักไอออกมา เมื่อเห็นเธอไอโขลก ชายหนุ่มก็ลนลานทำตัวไม่ถูกเสียเอง ก่อนจะรีบรินน้ำใส่แก้วแล้วสาวเท้าเข้ามาหา คอร์เดเลียที่ยกมือปิดปากพลางลอบสังเกตท่าทีพลันยืดไหล่ตรงราวกับแมวพองหางแล้วถอยกรูดไปด้านหลัง มันเป็นปฏิกิริยาต่อต้านที่เกิดขึ้นเองเมื่อชายแปลกหน้ากลิ่นเหล้าคลุ้งเดินเข้ามาใกล้
ท่าทางหวาดกลัวนั้นทำให้ชายหนุ่มเกาหัวด้วยสีหน้าเก้อเขินพลางยกมือขึ้นยอมแพ้
“เอ่อ คือว่า ผมไม่ใช่คนน่าสงสัยหรอกนะครับ เลดี้ชื่ออะไรหรือครับ ผมน่ะ คือว่าเป็นญาติของท่านลอร์ดทิวดอร์น่ะครับ ไม่สิ ดูจากท่าทางแล้วน่าจะเป็นชนชั้นสูงนี่นา ไม่รู้จักผมจริงๆ หรือครับ ในแวดวงสังคมไม่มีใครไม่รู้จักผมหรอกนะ”
ใบหน้าของเขาดูคับแค้นใจไม่น้อย อ้อ เป็นคนในครอบครัวของโนอาห์ ทิวดอร์นี่เอง แม้จะไม่มีส่วนไหนคล้ายกันเลยสักนิด แต่เธอก็คลายความระแวงลงเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ พอมองดูเรื่อยๆ แล้วก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดหรือเปล่านะ
“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นคนที่ติดหนี้บุญคุณท่านลอร์ดทิวดอร์อยู่ค่ะ ชื่อคอร์เดเลีย... มาร์เกอริตค่ะ”
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยบอกนามสกุลด้วยเสียงแผ่วเบา แต่อีกฝ่ายกลับไม่ใส่ใจนัก เขายิ้มกว้างพร้อมกับทาบมือลงบนอกแล้วโค้งคำนับทักทายอย่างไม่เป็นทางการ
“คอร์เดเลีย อัญมณีแห่งท้องทะเลสินะครับ ช่างเป็นชื่อที่เพราะจริงๆ ผมไม่ทราบเลยว่ามีแขกอยู่ที่บ้านพี่ชาย ต้องขออภัยที่เสียมารยาทด้วยนะครับ ผมชื่อเวย์น เฮอร์ยันครับ”
หากคอร์เดเลียเชี่ยวชาญเรื่องแวดวงสังคม เธอคงรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นคนของตระกูลแกรนด์ดยุกเฮอร์ยัน และเพียงแค่เห็นรูปลักษณ์ภายนอกก็คงดูออกว่าเขาสืบสายเลือดราชวงศ์มา ทว่าคอร์เดเลียที่เติบโตมาในอาณานิคมชายขอบจักรวรรดิตลอดชีวิตกลับคิดเพียงแค่ว่า เขาเป็นผู้ชายที่ดูนิสัยดีคนหนึ่งเท่านั้น
คอร์เดเลียที่ถูกดึงดูดด้วยท่าทางเป็นมิตรราวกับสุนัขโกลเดนรีทรีฟเวอร์ที่พร้อมจะกระดิกหางไปมา ยอมนั่งลงฝั่งตรงข้ามโต๊ะอย่างเก้ๆ กังๆ โดยมีแก้วน้ำถูกเลื่อนมาวางตรงหน้า
“ลงมาดื่มน้ำหรือครับ ทางใต้นี่อากาศร้อนเร็ว กลางคืนก็เลยมักจะนอนไม่ค่อยหลับสินะครับ”
“ค่ะ...”
“ถ้ายังไม่ชินกับสภาพอากาศที่นี่ แสดงว่ามาจากต่างถิ่นสินะครับ มิน่าล่ะผิวพรรณถึงไม่คล้ำแดดเลย ผมนึกว่ามาจากทางเหนือเสียอีก”
เขาเชี่ยวชาญการเข้าสังคมและมีอัธยาศัยดีเป็นพื้นฐาน ท่าทีที่ช่วยนำบทสนทนาโดยไม่ทำให้กระอักกระอ่วนและคอยใส่ใจอีกฝ่ายทำให้คอร์เดเลียค่อยๆ ผ่อนคลายลง การที่เวย์นปฏิบัติต่อเธอประหนึ่งเป็นเลดี้ชนชั้นสูงจริงๆ (ซึ่งหากว่ากันตามตรงก็ใช่) ทำให้เธอเก้อเขินเหลือเกิน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่แต่อย่างใด
“ฉันมาจากเจเนกาค่ะ”
“อ๊ะ เจเนกา ได้ยินว่าเป็นสถานที่ที่วิเศษมากเลยนี่ครับ เห็นว่าลูกหลานของเงือกอาศัยอยู่ที่นั่นใช่ไหมครับ สีของน้ำทะเลก็งดงามด้วย สักวันผมต้องลองไปดูให้ได้สักครั้ง คุณมาจากที่ที่ดีจังเลยนะครับ”
แม้จะพูดเพียงประโยคเดียว เขาก็รู้วิธีพูดให้อีกฝ่ายรู้สึกดี สีหน้าร่าเริงและแววตาเป็นประกายนั้นทำให้รู้สึกสดใสมากกว่าจะมองว่าเป็นการประจบประแจง คล้ายกับซาชา อ็องแดร์ คนที่เต็มเปี่ยมและไร้ซึ่งความขาดแคลนในทุกๆ ด้าน
ด้วยเหตุนั้นจึงน่าชื่นชมและน่าอิจฉา ทว่าในอีกมุมหนึ่ง มันกลับทำให้ฉันต้องหันกลับมามองเงามืดของตัวเอง...
อา
“เอ่อ แต่ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาท ผมขอถามได้ไหมครับว่าคุณกับพี่โนอาห์เป็นอะไรกัน พี่โนอาห์น่ะ เอ่อ อย่างที่เห็นนั่นแหละครับ ฮ่าๆ ค่อนข้างเรื่องมาก ไม่ยอมให้ใครเข้ามาในบ้านง่ายๆ หรอก ยิ่งการให้อยู่พักตั้งหลายวันนี่เป็นเรื่องที่หายากมากๆ เลย...”
เธอตระหนักได้แล้วว่าเหตุใดใบหน้าของเขาถึงดูคุ้นเคยนัก
เวย์น เฮอร์ยัน คล้ายกับโจนาธาน อดีตคู่หมั้นของคอร์เดเลีย รูปร่างหน้าตาหรือนิสัยใจคออาจจะต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้น...
เมื่อใบหน้าของคอร์เดเลียซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว เวย์นก็ค่อยๆ หุบรอยยิ้มลง “คุณคอร์เดเลีย?”
ตึกตัก หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรง
เธอจับชายกระโปรงไว้แน่นด้วยมือที่สั่นเทา ปลายนิ้วเย็นเฉียบไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจทราบได้ อาจเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวที่หัวใจกลับมาเต้นเป็นปกติ ทว่าร่องรอยความเจ็บปวดทื่อๆ ยังคงหลงเหลืออยู่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ ทั้งที่กินยาไปแล้วแท้ๆ หรือเป็นเพราะนึกถึงโจนาธานขึ้นมาหลังจากไม่ได้นึกถึงมาเสียนาน การเจ็บป่วยอยู่คนเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่การมีพยานรู้เห็นนั้นเป็นเรื่องลำบาก
ต่อให้ยามนี้จะใช้ชีวิตอย่างหรูหราสุขสบาย แต่คอร์เดเลียก็เป็นเพียงลูกหนี้คนหนึ่ง และกำลังใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างจำกัดภายใต้ความเมตตาและกรุณาของโนอาห์ ทิวดอร์ เท่านั้น
คนที่ให้เวลาผ่อนผันหนึ่งปีเหมือนล้อเล่นคนนั้น หากรู้ว่าเธอเป็นคนป่วยที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อโดยไม่แปลกใจเลยสักนิด ก็ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าเขาจะมีท่าทีอย่างไร แม้เวย์นจะเป็นคนดี แต่สุดท้ายเขาก็เป็นครอบครัวของโนอาห์ไม่ใช่หรือ
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าของคุณ...”
“มะ ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร ชะ ฉันคงต้องขอตัวก่อน...”
คอร์เดเลียยิ้มเจื่อนๆ ขณะรีบร้อนลุกขึ้นจนก้าวพลาดและซวนเซ “เอ๊ะ” ในจังหวะที่เวย์นตกใจและกำลังจะยื่นมือมาช่วย เอวของเธอก็ถูกคว้าจับและรั้งไว้อย่างมั่นคง ด้วยแรงอันแข็งแกร่งจนร่างถูกดึงเข้าไปโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้คอร์เดเลียเบิกตากว้างเมื่อได้กลิ่นกายหอมสดชื่นดั่งท้องทะเล
“ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่เจอ คุณคอร์เดเลียจะต้องเจอกับความลำบากเพราะคนขี้เมาในยามค่ำคืนอยู่เรื่อยเลยนะ”
ช่างมีรสนิยมที่แปลกประหลาดจริงเชียว
เมื่อสบเข้ากับดวงตาสีแดงที่ทอประกายขี้เล่นอย่างเกียจคร้าน คอร์เดเลียก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก โนอาห์ ทิวดอร์ ในชุดคลุมอาบน้ำที่ปล่อยผมเปียกชื้นตกลงมาระใบหน้ากำลังเอียงศีรษะก้มมองเธออยู่
ทันทีที่จำโนอาห์ได้ คอร์เดเลียก็รีบถอยกรูดไปด้านหลัง เขายอมปล่อยมือออกแต่โดยดี หากแต่เมื่อเห็นย่างก้าวที่ไม่มั่นคงของเธอ เขาก็แอบยื่นแขนออกไปช่วยประคองแผ่นหลังไว้ สัมผัสที่เบาดุจขนนกและคล้ายจะแตะโดนแต่ก็ไม่เชิงนั้นทำให้คอร์เดเลียไม่ทันรู้ตัว ความจริงแล้วเธอเอาแต่มัวมองดูท่าทีของชายหนุ่มรูปงามที่ไม่ได้พบกันเสียนานจนไม่มีแก่ใจจะรับรู้อะไรต่างหาก
โนอาห์ที่ปัดผมหน้าม้าลงมาและมีท่าทีนุ่มนวลอย่างประหลาดดูคล้ายเป็นคนละคนกับช่วงกลางวัน เขาดูอ่อนเยาว์และรักอิสระขึ้น ทั้งยังมีกลิ่นอายดิบเถื่อนโชยออกมา ประหนึ่งสัตว์ร้ายที่เคยแสร้งสวมปลอกคอรักษาธรรมเนียมไว้ พอตกกลางคืนก็เดินทอดน่องออกมาจากกรงแล้วเลียขนตัวเองอย่างไม่สะทกสะท้าน
ในระหว่างที่เธอเฝ้ามองเขา เขาก็กำลังสำรวจเธอที่ไม่ได้พบหน้ามาหลายวันเช่นกัน
สายตาของโนอาห์กวาดมองพวงแก้มที่มีเนื้อมีหนังขึ้นมาเล็กน้อย ขอบตาที่เปียกชื้น ก่อนจะเลื่อนผ่านใบหน้าที่ค่อนข้างซีดเซียว แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“เจ้าหมอนั่นเมาแล้วมาเซ้าซี้หรือครับ”
“คะ”
เมื่อเห็นสายตาที่จ้องมองมาตรงๆ โดยไม่ตอบคำ คล้ายกับจะบอกว่า ‘ถามย้ำอีกแล้วนะ’ คอร์เดเลียจึงเหลือบมองเวย์นที่ยืนทำหน้างงงวย ก่อนจะรีบส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว
“มะ ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้นเลย”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงได้หมดเรี่ยวแรงเหมือนลูกเจี๊ยบที่ไม่ได้กินแม้แต่น้ำต้มข้าวแบบนี้ล่ะครับ”
“ขอ ขอโทษค่ะ”
แม้จะไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่เธอก็รู้สึกว่าควรจะขอโทษไว้ก่อน ไม่สิ แต่ว่าเธอก็กินอิ่มหนำสำราญดีนี่นา ทั้งชีวิตนี้เธอไม่เคยได้กินดีอยู่ดีขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ
เมื่อถูกแรงกดดันของเขาข่มขวัญจนไม่รู้ว่าจะแก้ตัวอย่างไรดี ได้แต่อ้าปากค้างแล้วหุบลงซ้ำๆ เหมือนจะงอยปากลูกเจี๊ยบ เวย์นที่ทนดูต่อไปไม่ไหวจึงเอ่ยแทรกขึ้นมา
“พี่ พูดจากับสุภาพสตรีแบบนั้นได้ยังไงกัน”
โนอาห์ที่กำลังกวาดมองข้อมืออันผอมแห้งและลำคออันบอบบางของอีกฝ่ายอย่างขอไปที ขณะนึกสงสัยว่าเธอหยุดโตเพราะขาดสารอาหารหรือเปล่า ได้ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ
“แกยังไม่กลับไปอีกเหรอ”
“โห เมื่อกี้ไม่ได้ยินที่พูดเหรอ บอกว่าให้ผมนอนพักที่นี่หน่อยไง โดนท่านพ่อไล่ออกจากบ้านมานะ”
“ไปหาโจเซฟสิ มีพี่ชายแท้ๆ ของแกอยู่แล้วทำไมต้องมาโวยวายที่นี่”
“พี่โจเซฟขี้บ่นจะตาย”
“ก็ไปงอแงกับท่านป้าเอลิซาหรือพี่สาวแกเหมือนอย่างเคยสิ”
“ท่านแม่ก็บอกว่าจะไม่ช่วยแล้วเหมือนกัน ส่วนพี่สาวก็ยุ่งจะตาย มีตำแหน่งเป็นถึง...แท้ๆ”
ชายหนุ่มที่บ่นกระปอดกระแปดเหมือนเด็กชายชะงักไป เขาลอบมองท่าทีของคอร์เดเลียแล้วกลืนคำพูดช่วงท้ายลงคอ โนอาห์ที่จับสังเกตท่าทางนั้นได้ประหนึ่งมีตาทิพย์จึงส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอเบาๆ
“คุณคอร์เดเลีย ทักทายสิครับ นี่คือลูกพี่ลูกน้องของผม เวย์น เฮอร์ยัน น้องชายตัวปัญหาขององค์จักรพรรดินี”
“อ้าว พี่!”
เวย์นโวยวายขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ดวงตาของคอร์เดเลียเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง หากเป็นน้องชายขององค์จักรพรรดินี นั่นก็หมายความว่าเป็นเชื้อพระวงศ์ แม้แต่คอร์เดเลียที่ไม่ค่อยประสีประสาเรื่องราวบนโลกก็ยังรู้ว่าจักรพรรดิองค์ใหม่ คาสติยาที่ 4 ทรงอภิเษกสมรสกับลูกพี่ลูกน้องของตน เมื่อเธอพึมพำขออภัยด้วยความลนลาน เวย์นจึงเกาหัวแกรกๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเก้อเขิน
กำลังโหลดความเห็น...