“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ไม่ครับ ไม่ใช่เลย ขออภัยอะไรกัน โธ่เอ๊ย ผมถึงได้อึดอัดกับเรื่องพวกนี้ไงล่ะ”
ในขณะที่เวย์นบ่นพึมพำ โนอาห์ก็หันกลับมามองคอร์เดเลียอีกครั้งพลางพยักพเยิดคาง
“ลงมาทำไมครับ หิวเหรอ”
“มะ ไม่ใช่ค่ะ กำลังจะขึ้นไปข้างบนพอดี...”
โครก...
ความเงียบอันแปลกประหลาดเข้าปกคลุมห้องรับแขก เมื่อสีหน้าของชายหนุ่มทั้งสองกระตุกไหวอย่างมีเลศนัย คอร์เดเลียที่ใบหน้าแดงก่ำก็รีบส่ายหน้าอย่างลนลาน
“เปล่านะคะ! คือว่า นี่มัน...!”
“มิน่าล่ะถึงทำสายตาเหมือนกำลังหาเหยื่อ ที่แท้ก็หิวนี่เอง แปลกจัง คนในบ้านนี้ไม่ได้ให้คุณกินข้าวตรงเวลาหรือไงกันนะ”
เมื่อโนอาห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเยิ้มหยดย้อยคล้ายจะหยอกเย้า เวย์นก็หลุดขำพรืดออกมาก่อนจะรีบเอามือปิดปากไว้
ปิดไปก็เท่านั้นแหละ ได้ยินหมดแล้วนี่ คอร์เดเลียรู้สึกอับอายจนแทบอยากจะตายไปเสียตรงนี้ อายเหลือเกิน น่าขายหน้าที่สุด ทว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นคนใจดีถึงขนาดจะมาคอยเกรงอกเกรงใจความรู้สึกอันเปราะบางเช่นนั้น หากเห็นอะไรนุ่มนิ่มเขาก็มีแต่จะบีบขยำและจิ้มแทงเพื่อกลั่นแกล้ง หาใช่คนที่จะยอมปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่
“เพราะยังเป็นเด็กทารกวัยยี่สิบหรือเปล่านะ ถึงได้ต้องการอาหารเยอะขนาดนี้ แต่ก็นะ คงกำลังอยู่ในวัยกำลังโต พรุ่งนี้ผมจะบอกหัวหน้าพ่อครัวให้แล้วกัน ว่าให้ป้อนข้าวป้อนน้ำเยอะๆ หน่อย”
“...ไม่ใช่เด็กทารกสักหน่อยค่ะ”
“ฮึ้ม อย่างนั้นหรือครับ”
การที่น้ำเสียงหวานหยดย้อยชวนเคลิบเคลิ้มจะฟังดูร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เมื่อเห็นดวงตาสีแดงที่วาววับเป็นประกายด้วยความเพลิดเพลินราวกับฉลามได้กลิ่นคาวเลือด คอร์เดเลียที่ขยาดกลัวจึงแอบเบือนสายตาหลบ ว้า ร้ายกาจจริง นิสัยแปลกพิลึกชะมัด
เมื่อกล้ำกลืนความไม่พอใจพลางกัดริมฝีปากล่าง คางเล็กๆ ก็ย่นเป็นรอยลูกวอลนัต และแน่นอนว่าโนอาห์ก็ยังคงเย้าแหย่อย่างนุ่มนวลต่อไป
“ร้องไห้เหรอ พอถูกบอกว่าเป็นเด็กทารกเข้าหน่อยก็น้อยใจจนร้องไห้เลยหรือไง”
“เปล่าค่ะ...”
“เมื่อกี้เหมือนจะใช้สายตาด่าผมอยู่นะ”
พอแอบบ่นอุบอิบในใจ เขาก็ทักขึ้นมาอย่างผู้ดีอีกจนได้ ช่างจับสังเกตเก่งเสียจริง ถึงแม้ฉันจะเติบโตมากับการถูกรังแกจนแทบจะถอดใจชินชาไปแล้ว แต่การหยอกล้อของชายคนนี้กลับยิ่งชวนให้หงุดหงิดใจอย่างประหลาด อยากจะต่อยเขาสักหมัดจัง ทว่าฉันไม่มีทางสู้เขาได้เลยนี่นา แถมเขายังเป็นเจ้าหนี้อีกด้วย ถึงอย่างนั้นมันก็น่ารำคาญใจจะตายไป จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะ
ในที่สุดคอร์เดเลียก็หลุบตาต่ำลงแล้วขัดขืนอย่างขลาดๆ
“ไม่ใช่เสียหน่อยค่ะ”
“อะไรๆ ก็เอาแต่บอกว่าไม่ใช่ พูดคำอื่นนอกจากคำว่าไม่ใช่ไม่เป็นหรือไงครับ”
“ไม่...! ไม่ได้เป็นเช่นนั้นค่ะ”
พอเธอพยายามสรรหาถ้อยคำอื่นมาแก้คำพูด เวย์นที่อยู่ข้างๆ ก็ถึงกับลงไปนอนกลิ้งหัวเราะอยู่กับพื้น เฮ้อ ความหงุดหงิดแล่นริ้วจนเธอต้องถอนหายใจยาว ใบหน้าขาวซีดที่เปลี่ยนเป็นสีแดงสลับคล้ำและคางที่ย่นเป็นรูปลูกวอลนัตเด่นชัดยิ่งขึ้นนั้น ดูสมกับเป็นคนในวัยเดียวกันมากกว่าใบหน้าที่ไร้ชีวิตชีวาเสียอีก
แบบนี้ค่อยดีกว่าตั้งเยอะ ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาหน่อย
โนอาห์ส่งเสียงหัวเราะคิกคักอย่างไม่ค่อยมีมารยาท ครั้นเห็นดวงหน้าเล็กนั้นเบะบึ้งราวกับจะร่ำไห้ด้วยความน้อยใจ เขาก็หลุดยิ้มพลางใช้นิ้วหัวแม่มือลูบเบาๆ ที่คางเล็กซึ่งย่นยู่ มันเป็นการสัมผัสที่สั้นกระชับและดูขอไปที ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกปลอบประโลม
เวย์นที่กำลังปาดน้ำตาจากการหัวเราะถึงกับชะงักกลั้นหายใจด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นภาพนั้น ทว่ามือใหญ่คู่นั้นก็ถูกชักกลับไปเสียแล้ว ตัวคอร์เดเลียเองกลับคิดเพียงว่าเขากำลังปฏิบัติต่อเธอเหมือนสุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น
“คงต้องหาอาหารให้ท่านทารกน้อยของเรากินแล้วส่งเข้านอนเสียที ผมจะให้คนยกของว่างมาให้แล้วกัน”
หลังจากพยักพเยิดคางไล่เวย์นที่ยืนเก้ๆ กังๆ ให้ไปได้แล้ว เขาก็บอกให้เธอตามมาพลางเดินนำหน้าไป คอร์เดเลียถอนหายใจอีกครา สิทธิ์ในการปฏิเสธในบ้านหลังนี้หาใช่ของเธอไม่ ท่าทางที่เดินคอตกเตาะแตะตามหลังไปอย่างหดหู่นั้นดูราวกับลูกเพนกวินที่ถูกลากจูงไปไม่มีผิด
เวย์นที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพังเอียงคอด้วยความสงสัย ตกลงมีความสัมพันธ์กันแบบไหนกันแน่นะ ดูจากการที่ไม่ได้ประคองเคียงข้างก็เหมือนจะไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบนั้น แต่ท่าทีของพี่เมื่อกี้... แม้จะเลือนรางมาก หากแต่ก็มีบางอย่างที่ชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดอยู่อย่างเงียบงัน
ช่างมืดแปดด้านเหลือเกิน
เท่าที่เคยได้ยินจากฌาน ท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ ที่ดูเหมือนทหารจนถึงกระดูกดำผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นหนอนหนังสือตัวยง แต่ก็นั่นแหละ คนที่เป็นทั้งนักสะสมงานศิลปะชื่อดังและทำธุรกิจการเงินคงไม่มีทางขาดความรู้ความสามารถทางวิชาการไปได้หรอก
หนังสือจำนวนมหาศาลที่เรียงรายอยู่แน่นขนัดในห้องหนังสือของเขาทำให้คอร์เดเลียรู้สึกประทับใจเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่ห้องสมุดก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว แต่หนังสือในห้องทำงานส่วนตัวนี้กลับมีของหายากยิ่งกว่านั้นเสียอีก ทั้งเล่มเก่าแก่ที่เลิกพิมพ์ไปแล้ว รวมถึงฉบับพิมพ์ครั้งแรกและฉบับที่มีภาพประกอบของวรรณกรรมคลาสสิกชื่อดัง
กล่องหนังใส่หนังสือที่ซีดจางไปตามกาลเวลาช่วยพิสูจน์ถึงความเก่าแก่ กระดาษหนังและต้นฉบับลายมือปาปิรุสที่เขียนด้วยลายมืออันงดงาม แม้กระทั่งแท่นแม่พิมพ์ภาพพิมพ์โบราณที่น่าจะอยู่ในพิพิธภัณฑ์ก็ยังถูกเก็บรักษาไว้ในตู้กระจก
สิ่งที่เหนือความคาดหมายที่สุดคือหนังสือการแพทย์ที่วางเรียงอยู่มุมหนึ่ง ช่างน่าประหลาดใจที่ได้รู้ว่าสมัยเรียนโรงเรียนทหารนั้น ท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ เรียนเอกแพทย์ทหาร หมอผู้สูงส่งที่อุทิศตนเพื่อผู้ป่วยกับชายผู้นี้ที่ยึดติดกับธุรกิจปล่อยเงินกู้ช่างดูไม่เข้ากันเลยสักนิด เธอจึงคิดว่านับเป็นเรื่องน่ายินดีเหลือเกินที่เขาเปลี่ยนเส้นทางชีวิต
แม้จะอยากสำรวจดูอีกสักหน่อย แต่เมื่อเห็นตัวอย่างพืชและกบที่แช่อยู่ในขวดฟอร์มาลิน เธอก็รู้สึกขนลุกซู่จนต้องรีบหันหน้าหนี
นอกจากนั้นยังมีเครื่องลายครามและผลงานศิลปะอันงดงามที่เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ธรรมดาจัดวางไว้ตามจุดต่างๆ ภายในห้องอย่างเหมาะสม ทำให้ห้องหนังสือของโนอาห์ ทิวดอร์ ดูราวกับแกลเลอรีอันหรูหราในคาติชา
เมื่อเห็นคอร์เดเลียเบิกตากว้างพร้อมกับกวาดตามองไปรอบๆ อย่างยุ่งเหยิง โนอาห์ที่กำลังรินวิสกี้อยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อยแล้วระบายยิ้มบางๆ
“ดวงตาจะกลิ้งหลุดออกมาแล้วมั้ง”
“สุดยอดไปเลยค่ะ... ทั้งหมดนี้เป็นของสะสมของท่านลอร์ดทิวดอร์หรือคะ”
เมื่อคอร์เดเลียเอ่ยถามอย่างขวยเขินด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อซึ่งมีความหมายต่างไปจากเมื่อครู่ เขาก็จิบเหล้าอึกหนึ่งแล้วพยักหน้าสั้นๆ ว้าว... ท่าทางกลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วตาวาวเป็นประกายคล้ายทึ่งเสียเต็มประดานั้นช่างดูเหมือนเด็กจนน่าขันสิ้นดี ก็นะ อายุเพิ่งจะยี่สิบ ก็ยังถือว่าเป็นเด็กจริงๆ นั่นแหละ
หากนับรวมลูกพี่ลูกน้องเข้าไปด้วยแล้ว โนอาห์ก็เป็นรองแค่พี่ชายสามคนในบรรดาครอบครัวทั้งหมด (ในจำนวนนั้น พี่ชายอย่างไอแซกก็เป็นฝาแฝด เรียกพี่แค่ตามศักดิ์เท่านั้น) นอกนั้นล้วนเป็นน้องๆ ทั้งสิ้น คอร์เดเลียที่อายุน้อยกว่าคนพวกนั้นจึงดูเป็นเด็กน้อยสมคำจริงๆ ในความคิดของเขา
ชายผู้ทระนงตนว่ามีความรักใคร่ผูกพันในครอบครัวเปี่ยมล้นเอ่ยขึ้นด้วยความใจกว้างอันเกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ
“ถ้าอยากดูก็แวะมาดูอีกได้ครับ แต่แตะต้องได้แค่หนังสือเท่านั้นนะ นอกนั้นให้มองด้วยตาเฉยๆ”
“จะ จริงหรือคะ ให้ฉันมาดูได้จริงๆ หรือคะ ขอบคุณมากค่ะ!”
เมื่อได้รับความกรุณาที่มิได้คาดหวังแม้แต่น้อย คอร์เดเลียก็ยิ่งเบิกดวงตาที่โตอยู่แล้วให้กว้างขึ้นไปอีก ทั้งยังดีใจจนน้ำตาคลอเบ้า ทั้งที่เมื่อครู่นี้ยังมองมาด้วยสีหน้าประเภท ‘เกลียดคุณจัง!’ อยู่แท้ๆ หากแต่ยามนี้กลับรื้นน้ำตาแล้วเปล่งประกายด้วยความซาบซึ้ง
โนอาห์รู้สึกประหนึ่งตนกลายเป็นเจ้าหนุ่มอ่อนหัดอันน่าสมเพชที่ยักไหล่ลำพองตัวเพียงเพราะได้รับคำเยินยอจากเด็กน้อยอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะยกแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก
เมื่อเห็นเขาเงียบไป คอร์เดเลียจึงสังเกตท่าทีแล้วค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับเจ้าของห้องที่ยืนพิงโต๊ะเขียนหนังสืออยู่ ชั่วครู่หนึ่งมีเพียงเสียงก้อนน้ำแข็งกระทบกันดังกริ๊กๆ ภายในแก้วเหล้าก้องสะท้อนไปมา
กลิ่นหอมหวานล้ำลึกของวิสกี้ที่ลอยมาแตะปลายจมูกทำให้คอร์เดเลียที่กำลังลูบเล็บแก้ประหม่าโดยไม่จำเป็นต้องเบนความสนใจไปยังแก้วคริสตัลที่หมุนวนช้าๆ อยู่ในนิ้วมือเรียวยาวและน้ำสุราสีอำพัน
หลังจากผลาญเงินของท่านตาจนหมดสิ้น ท่านพ่อก็ดื่มแต่เหล้ารัมราคาถูก ถ้าเป็นสุราชั้นดีขนาดนั้น ต่อให้เมาแล้วจะเปลี่ยนเป็นคนป่าเถื่อนน้อยลงบ้างหรือเปล่านะ เช่นว่าอาจจะรู้จักรักษาท่าทีอย่างผู้มีอารยธรรมขึ้นมาบ้าง หลังจากคิดจินตนาการไปเรื่อยเปื่อยอย่างไม่มีสาระ เธอก็เผยยิ้มบางๆ ออกมาในทันใด
เหล้าก็คือเหล้าอยู่วันยังค่ำ จะมีอะไรต่างกันเล่า
ทันใดนั้นแก้วเหล้าที่ยังเหลืออยู่เกินครึ่งก็ถูกวางลงบนโต๊ะดังตึก เอ๊ะ ดวงตาที่ไล่ตามปลายนิ้วซึ่งละออกไปอย่างไร้อาลัยอาวรณ์ได้ไปประสานเข้ากับดวงตาอันไร้อารมณ์ของโนอาห์ เขาเอียงคอเล็กน้อย แล้ว...
“สบายดีไหมครับ”
เป็นคำถามสารทุกข์สุกดิบอันนุ่มนวลประหนึ่งเพิ่งได้สนทนากันเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน แววตาก็สุขุม น้ำเสียงก็เรียบง่าย พลอยให้เธอรู้สึกแปลกๆ เมื่อต้องสบดวงตาคู่นั้นจนเผลอเกาฝ่ามือตนเอง
“เอ่อ... ค่ะ ทุกคนใจดีกับฉันมากเลยค่ะ”
“ใจดีงั้นเหรอ ทั้งที่ไม่ได้กินแม้แต่ข้าวเนี่ยนะ”
คำถามที่ปนเสียงหัวเราะชวนจั๊กจี้ชวนให้คิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่นอยู่หรอก หากแต่มันกลับฟังดูไม่เบาหวิวเหมือนครั้งก่อนๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความขุ่นเคืองอยู่รำไร คอร์เดเลียจึงรีบละล่ำละลักอธิบายต่อหน้าแววตาหรี่แคบคู่นั้น
“จริงๆ นะคะ! ทุกคนดูแลฉันดีมากเลยค่ะ! ทั้งมื้อเช้า มื้อกลางวัน มื้อเย็น ของว่าง ไปจนถึงเวลาจิบน้ำชาก็เตรียมให้หมดเลยนะคะ! สาบานได้เลยว่าตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยอยู่อย่างสงบสุขเท่านี้มาก่อนเลย เพราะฉะนั้น...”
“เพราะฉะนั้น?”
“อย่าไปดุพวกเขาเลยนะคะ”
พอคิดว่าฌานผู้อารีและพวกคนรับใช้จะต้องมาโดนต่อว่าเพราะตน เธอก็รู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกขึ้นมาทันที โนอาห์ที่จับจ้องแววตาเว้าวอนของเธออยู่นานค่อยๆ เสยผมขึ้นช้าๆ พร้อมกับยกยิ้มมุมปาก
“ดูเหมือนคุณคอร์เดเลียจะใช้ลูกตาได้เก่งจังเลยนะครับ”
“คะ?”
แม้เขาจะบอกว่าห้ามถามย้อน แต่เวลาได้สนทนากับคนผู้นี้ ต่อให้พยายามไม่ทำก็อดไม่ได้อยู่ดี ด้วยความที่เขาใช้ถ้อยคำนอกขนบสามัญสำนึกประหนึ่งเป็นลมหายใจเข้าออก เธอจึงอยากถามเพื่อความแน่ใจว่านี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ และตนฟังถูกต้องแล้วหรือไม่
เธอพะงาบปากไปมา พอเขาหันมามองก็รีบหุบปากฉับ แต่เพราะการจ้องมองอันโจ่งแจ้งนั้นทำให้รู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหว เธอจึงเผลอยกมือขึ้นมาบังตาข้างหนึ่งไว้โดยไม่รู้ตัว โนอาห์ส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอดั่งขบขันนัก
“คิดว่าปิดแค่นั้นแล้วผมจะมองไม่เห็นหรือไง”
ยังไงมันก็เป็นของผมอยู่แล้ว
คนคนนี้ พูดจาประหลาดชะมัดเลย
กำลังโหลดความเห็น...