คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 24

ตอน 24

เมื่อเห็นสีหน้าพิลึกพิลั่นของเธอ เขากลับยิ่งเชิดคางขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ทำไมล่ะ มันไม่ใช่ของผมตรงไหน ผมเข้าใจว่าดวงตากับเส้นผมของคุณคอร์เดเลียถูกนำมาจำนองไว้กับผมเสียอีก อ่า หรือคิดจะพูดจาน่ารักแกมโอหังทำนองว่า เป็นแค่สัญญาปากเปล่าที่ไม่ได้ทำเป็นเอกสารเลยไม่มีผลผูกพันทางกฎหมายอะไรเทือกนั้นหรือครับ”

น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเยียบเย็นและนุ่มนวลชวนให้ขนที่ต้นคอลุกชันจนเธอต้องส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน

“มะ ไม่ใช่ค่ะ ฉันรู้สึกขอบคุณอยู่ตลอดต่างหากค่ะ”

“อย่างนั้นหรือ ถึงขั้นรู้สึกขอบคุณเชียว?”

แม้เขาจะส่งเสียงเยาะเย้ยราวกับมองเป็นเรื่องตลก ทว่าเธอกลับไม่มีเวลาแม้แต่จะมานั่งขุ่นเคือง เมื่อเห็นเธอแกะเล็บตัวเองพลางทำตัวไม่ถูก เขาก็เดาะลิ้นเบาๆ

“ท่าทางจะหิวจริงแฮะ ถึงได้แทะเนื้อตัวเองกินขนาดนั้น”

อร่อยไหมล่ะ

มาถึงขั้นนี้แล้วจะไม่รู้ก็คงไม่ได้ ชายหนุ่มนิสัยเสียคนนี้ดูท่าจะพึงพอใจกับการได้หยอกเย้าและปั่นหัวคอร์เดเลียเล่นอย่างยิ่ง แม้จะเจ็บใจอยู่บ้าง แต่หากนั่นทำให้เขาเมตตาปรานีก็ถือเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

สำหรับคอร์เดเลียแล้ว การหมอบกราบยอมจำนนต่อผู้แข็งแกร่งนั้นง่ายดายกว่าศาสตร์การเอาตัวรอดอื่นใด กล่าวคือ ตราบใดที่คนพวกนั้นไม่ก้าวข้ามเส้นจนเกินขอบเขต เธอก็พร้อมจะยอมจำนนและว่าง่ายได้มากเท่าที่ต้องการ

หากคนในครอบครัวไม่แตะต้องสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าชีวิตของคอร์เดเลียอย่างความทรงจำที่มีร่วมกับท่านแม่และท่านตา มรดกของพวกเขา ความรัก และศักดิ์ศรีขั้นต่ำสุดแล้วละก็ คอร์เดเลียก็อาจจะยังคงจมปลักอยู่กับความเฉื่อยชาจนเคยชินและหนีออกจากคฤหาสน์หลังนั้นไม่ได้ไปจนตาย คงมัวแต่จมดิ่งอยู่กับความทุกข์ระทมเยี่ยงผู้พ่ายแพ้พลางคิดว่าแค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว จนไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังจะจมน้ำตาย

หากนั่นเรียกว่าการติดต่อลุกลามแล้วละก็ ใช่แล้ว มันเป็นคำพูดที่ถูกต้องทีเดียว

อารมณ์ที่ขุ่นมัวลงเล็กน้อยมลายหายไปจนหมดสิ้นทันทีที่พ่อบ้านยกอาหารจานไข่นุ่มฟู ขนมปังขาวเนื้อนุ่ม แยมบลูเบอร์รีสดใหม่ และนมอุ่นๆ ผสมน้ำผึ้งหวานหยาดเยิ้มจนเต็มแก้วออกมาเสิร์ฟ

แม้คอร์เดเลียจะไม่เคยรู้ตัวมาก่อน แต่เธอก็ชื่นชอบอาหารที่บดเคี้ยวนุ่มลิ้น ยามที่สิ่งของอุ่นนุ่มเหล่านั้นแตะสัมผัสลิ้นและแผ่ซ่านละมุนละไมไปทั่วทั้งปาก มันช่างอบอุ่นและให้ความรู้สึกดีจนหาที่เปรียบไม่ได้ เป็นสัมผัสความหวานละมุนอันไร้ซึ่งพิษสงใดๆ

โนอาห์นั่งมองใบหน้าที่ผ่อนคลายลงจนแก้มป่องกลมขณะกำลังง่วนอยู่กับการเคี้ยวตุ้ยๆ พลางจิบชาลอยบอสส่วนของตนเป็นระยะ หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้แตะต้องสุราอีกเลยแม้แต่น้อย

ขณะดื่มนม คอร์เดเลียชำเลืองมองน้ำแข็งในแก้วสุราราคาแพงที่เริ่มละลายไปจนเกือบหมด แต่ก็คิดเพียงว่าเขาคงไม่อยากดื่มต่อแล้วกระมัง

เมื่อท้องเริ่มอิ่มจนเข้าที่ สติสัมปชัญญะจึงแจ่มชัดขึ้นมา เธอเริ่มลอบสังเกตท่าทีของโนอาห์ที่พลิกหน้ากระดาษอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ โดยไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ ใบหน้าอันเบื่อหน่ายภายใต้แว่นตากรอบทองนั้นดูอย่างไรก็เหมือนนักปราชญ์มากกว่านายทหาร ทั้งที่เขาน่าจะรับรู้ถึงสายตาของเธอได้ ทว่ากลับไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมาเลย

ด้วยความเก้อเขินจึงเผลอยกมือขึ้นลูบเล็บ แต่พอระลึกถึงคำทักท้วงของเขาเมื่อครู่ได้ก็รีบวางมือลง เธอแอบเหลือบมองด้านข้างจนเห็นชื่อหนังสือที่เขากำลังอ่านอยู่

ตำนานแห่งท้องทะเลโบราณและเหล่านางเงือก

เงือกงั้นหรือ

ปึบ หนังสือถูกปิดลง ไหล่ของเธอสะดุ้งโหยงขึ้นมาทันใด

เธอจ้องมองเขาที่ถอดแว่นตาออกพลางคลึงรอบดวงตา แม้แต่รอยกดทับจางๆ จากแว่นตาตรงดั้งจมูกก็ยังดูเหมือนลวดลายอันสง่างามที่ช่วยประดับประดาบุรุษผู้นั้น สายตาที่มองตรงมายังเธอขณะกดนวดหัวคิ้วทำให้ปลายนิ้วเท้าเกร็งงอด้วยความประหม่า

“อึดอัดไหม”

คะ? โชคดีที่คราวนี้เธอไม่ได้เผลอหลุดปากเปล่งเสียงออกไป แม้จะไม่มีประธานและกรรมในประโยค แต่คอร์เดเลียที่พยายามปะติดปะต่อบริบทอย่างยากลำบากก็ส่ายหน้าปฏิเสธ โนอาห์เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เห็นบอกว่าอึดอัดไม่ใช่หรือไง ที่ออกไปข้างนอกไม่ได้น่ะ”

เธอส่ายหน้าอีกครั้ง ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ เขาก็พ่นลมหายใจสั้นๆ ออกมา

“พรุ่งนี้ออกไปข้างนอกกับผม”

เมื่อเห็นเธอทำหน้าตระหนก เขาก็เอ่ยสำทับตามหลังมาอีกหนึ่งประโยค เพราะมีที่ที่ต้องไป

◆ ◆ ◆

ดวงตาของเธอเบิกโพลงขึ้นมาทันที

คอร์เดเลียนอนเหม่อมองเพดานสีครีมที่เริ่มจะคุ้นตาและยกมือขึ้นทาบลงบนหัวใจที่เต้นรัว ความทรงจำเมื่อคืนผุดขึ้นมาประหนึ่งมีใครเอาที่คั่นหนังสือมาสอดคั่นไว้ในหน้าที่เพิ่งปิดไป

“พรุ่งนี้ออกไปข้างนอกกับผม”

เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง พร้อมกับใช้มือกดลงบนแผงอกที่เต้นระทึกด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจแยกแยะได้ว่าเป็นความกังวลหรือความคาดหวังกันแน่ สมองเริ่มหมุนแล่นอย่างหนัก จะพาไปไหนกันนะ คงไม่ใช่ว่าพอนึกขึ้นมาได้ก็ทนรอให้ครบหนึ่งปีไม่ไหวจนต้องรีบควักลูกตาออกเดี๋ยวนี้หรอกใช่ไหม คงไม่ใช่...แบบนั้นหรอกมั้ง

ขณะที่กำลังนอนเหม่อและคิดฟุ้งซ่านไปต่างๆ นานาอยู่นั้น เสียงเคาะประตูดัง ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก็ดังขึ้นพร้อมกับสาวใช้ฌานที่เปิดผลุนผลันเข้ามา เมื่อเห็นคอร์เดเลียนอนลืมตาแป๋วอยู่ หล่อนก็เอียงคอด้วยความสงสัย

“ตื่นเช้าจังเลยนะคะ! ทำไมถึงนอนนิ่งอยู่แบบนั้นล่ะคะ”

“เปล่าหรอก แค่คิดว่าตัวเองฝันไปหรือเปล่าน่ะ”

ฌานคงคิดว่าคุณหนูยังไม่ตื่นเต็มตาจึงเอียงคอสงสัยและไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ แต่กลับยื่นแก้วน้ำอุ่นกำลังดีที่หยดน้ำมันมินต์ลงไปให้คอร์เดเลียที่ค่อยๆ ลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า พร้อมทั้งนำอ่างเงินมารองรับไว้ด้านล่าง

เมื่อเธอกลั้วคอจนคุ้นชินแล้วบ้วนน้ำทิ้ง ฌานก็เก็บอ่างไปอย่างคล่องแคล่ว ทว่าแทนที่จะยื่นน้ำล้างหน้าใสสะอาดที่เพิ่งตักมาใหม่ๆ ให้เหมือนอย่างเคย หล่อนกลับช่วยพยุงคอร์เดเลียที่กำลังขยี้ตาให้ลุกขึ้น ทำไม ทำไมกันนะ ในระหว่างที่กำลังถูกลากตัวไปโดยไม่รู้เหนือรู้ใต้ ฌานก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระฉับกระเฉง

“เห็นบอกว่าจะออกไปข้างนอกกับท่านลอร์ดไม่ใช่หรือคะ! ต้องรีบเตรียมตัวแล้วค่ะ!”

คราวนี้เธอถึงได้รู้สึกตื่นเต็มตาจริงๆ เสียที

ในชั่วพริบตาที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก คอร์เดเลียที่ถูกจับหย่อนตัวลงในอ่างกระเบื้องเคลือบที่มีไอน้ำกรุ่นก็ส่งเสียงครางอือๆ ออกมา ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อความร้อนช่วยกระตุ้นให้โลหิตไหลเวียน คอร์เดเลียที่มีหยดน้ำเกาะพราวเปียกชุ่มจึงถามสาวใช้ที่กำลังโปรยกลีบกุหลาบเคลือบหยาดน้ำค้างยามเช้า สมุนไพร เกลือทะเล และน้ำมันลาเวนเดอร์ลงในอ่างน้ำ

“ทะ ท่านลอร์ดโนอาห์บอกว่าจะออกไปข้างนอกกับฉันจริงๆ เหรอ”

“ค่ะ ตอนรับประทานอาหารเช้าท่านพูดแบบนั้นนะคะ พ่อบ้านบอกให้พวกเราช่วยเตรียมตัวให้คุณหนูค่ะ”

คำตอบอย่างร่าเริงทำให้คอร์เดเลียทิ้งตัวจมลงไปในน้ำจนถึงปลายจมูกเงียบๆ ความคิดสารพัดผุดขึ้นมาในหัว บอกว่ามีที่ที่ต้องไป อย่างนั้นหรือ ที่ไหนกันแน่ พอกลับขึ้นมาเหนือน้ำจนถึงริมฝีปากอีกครั้ง เธอจึงถามอย่างระมัดระวัง

“เขาไม่ได้บอกเหรอว่าจะไปที่ไหนน่ะ”

“นั่นสิคะ เรื่องนั้นท่านไม่ได้พูดไว้น่ะค่ะ”

“อืม”

คงไม่ใช่เพราะคิดว่าฉันรู้สึกอึดอัดเลยจะพาออกไปข้างนอกจริงๆ หรอกนะ หรือว่าเป็นเพราะเรื่องเงินต้นกัน

แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือให้เอาไปค้ำประกันได้อีกแล้วนี่นา

เธอเหลือบมองผมสีเงินของตนที่กำลังถูกชโลมฟองสบู่แล้วทอดถอนใจ หากโนอาห์ ทิวดอร์ มีความเป็นสุภาพบุรุษน้อยกว่านี้อีกสักนิด แล้วส่งสายตาเหนียวหนืดแบบที่ชอบ ‘กวาดมองผู้หญิง’ มาให้ เธอคงนึกจินตนาการไปถึงเรื่องเลวร้ายจนต้องเตรียมใจรับมือเป็นแน่

ในความเป็นจริงแล้วคอร์เดเลียเป็นคนหมดตัวที่มีหนี้สินท่วมหัว เหลือเพียงนามสกุลของตระกูลที่ยังหลงเหลือแค่ชื่อเท่านั้น หากผู้มีอำนาจล้นฟ้าถึงขั้นนั้นต้องการจะครอบครองเธอขึ้นมา เธอจะปฏิเสธได้จริงๆ หรือ

ชายคนนั้นฆ่าคนตั้งแต่การพบกันครั้งแรก และไม่เคยคิดจะปิดบังนิสัยอันโหดเหี้ยมเลือดเย็นของตนเลยแม้แต่น้อย เขามีนิสัยแข็งกร้าวชนิดที่ว่าชอบค่อนแคะ เยาะเย้ย และบงการทุกสิ่งตามใจชอบเมื่อมีโอกาส แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เรียบง่ายตรงไปตรงมาและสุภาพในแบบฉบับของตัวเอง

เธอรู้ดีว่ามันฟังดูย้อนแย้ง ใช่ ถึงจะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังถือเป็นสุภาพบุรุษอยู่ดี

“จริงสิคะ ท่านลอร์ดถามด้วยนะคะว่าคุณหนูเกลียดอาหารทะเลหรือเปล่า”

พอได้ยินคำถามที่แสดงถึงความใส่ใจเรื่องรสนิยมการกินของเธอ ความทรงจำเกี่ยวกับมื้อดึกแสนอร่อยที่เธอสวาปามเข้าไปเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาทันที

ทั้งชีวิตนี้คอร์เดเลียไม่เคยได้รับการปรนนิบัติดูแลเช่นนี้มาก่อน สิ่งหอมหวานนุ่มละมุนที่ไม่ระคายเคือง ชายที่ดื่มชาแทนสุราและนั่งอ่านหนังสือรอเพื่อไม่ให้เธอต้องรู้สึกอึดอัด ไปจนถึงใบหน้าที่ขมวดคิ้วแล้วถามว่าหิวจนไส้กิ่วเลยหรือ

จู่ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาจนเธอต้องหลับตาแน่นแล้วทิ้งหน้าจมลงไปในน้ำ กลิ่นหอมหวานอบอวลลอยฟุ้งไปทั่วทุกทิศทาง

“ว้าย คุณหนูคะ! น้ำมันร้อนนะคะ!”

เพราะยังไม่ได้กินยาหรือเปล่านะ หัวใจถึงได้บีบรัดแบบนี้

ฌานแต่งตัวให้คอร์เดเลียอย่างสุดฝีมือ ภายในคฤหาสน์ที่ไร้เงาของนายหญิงแห่งนี้กลับมีชุดเอ็มไพร์เดรสผ้าไหม ถุงมือ หมวกบอนเนต ร่มกันแดด และรองเท้าหนังแกะที่สวมใส่สบายซึ่งไม่รู้ว่าสรรหามาจากที่ไหนเตรียมไว้พร้อมสรรพ และเมื่อเธอนั่งลงที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเก้ๆ กังๆ อีกฝ่ายก็ชโลมน้ำมันหอม หวีผม และถักเปียให้อย่างงดงาม

เมื่อได้เห็นใบหน้าที่เคยซีดเซียวค่อยๆ แต่งแต้มไปด้วยชีวิตชีวาและความเปล่งปลั่งอ่อนหวานอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ดูจัดจ้านเกินไป คอร์เดเลียก็นึกทึ่งในฝีมือการแต่งหน้าของเหล่าสาวใช้ ฌานพูดด้วยความภาคภูมิใจขณะทาแป้งไข่มุกบดละเอียดลงบนแก้มที่ชโลมครีมกุหลาบ

“ท่านผู้นำตระกูลคนก่อนรักมาดามมากเสียจนไม่มีที่ไหนจะมีข้าวของเครื่องใช้ระดับสูงสุดสำหรับสุภาพสตรีเทียบเท่าตระกูลทิวดอร์อีกแล้วค่ะ ถ้าจะมีก็คงเป็นพวกเชื้อพระวงศ์กระมังคะ เลดี้อนาอิสไม่ชอบการแต่งหน้าเข้มๆ แบบพวกขุนนางหญิงคาติชา ท่านจึงมักจะใช้ข้าวของจากราชวงศ์ทางตะวันออกเป็นประจำน่ะค่ะ ผ้าไหมและไข่มุกที่มาดามโปรดปรานนั้นมาจากลินและเจเนกาซึ่งยอดเยี่ยมที่สุด จนท่านผู้นำคนก่อนถึงกับไปคว้าสิทธิ์ผูกขาดมาได้เลยนะคะ”

ฌานที่ใบหน้าแดงเรื่ออย่างภาคภูมิใจและตื่นเต้นเริ่มเจื้อยแจ๋วเล่าเรื่องผู้คนในตระกูลทิวดอร์ สองสามีภรรยาผู้นำตระกูลคนก่อนที่พูดถึงคงหมายถึงพ่อแม่ของโนอาห์ ทิวดอร์ ฌานกล่าวสรรเสริญยกยอว่าพวกเขาต่างรักกันอย่างลึกซึ้งจนได้รับการขนานนามว่าเป็นคู่รักแห่งศตวรรษ ทั้งยังเป็นบุคคลที่งดงามเหลือเกิน

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 24
อ่านตอน 25 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 23กลับหน้าเรื่อง
ตอน 23ตอน 25