“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ตอนเด็กๆ ฉันเคยมีโอกาสได้พบทั้งสองท่าน มองแวบเดียวก็รู้เลยค่ะว่าสายตาที่มองกันและกันนั้นไม่ธรรมดาเอาเสียเลย โดยเฉพาะท่านผู้นำตระกูลน่ะค่ะ! เฮ้อ ถ้าได้ความรักแบบนั้นสักครั้งในชีวิตก็คงไม่ขออะไรอีกแล้ว”
ฌานถอนหายใจพลางสวมสร้อยไข่มุกเข้ากับลำคอบอบบางของคอร์เดเลีย
ความรัก... ไม่ว่าใครต่างก็เฝ้าถวิลหาความรักเช่นนั้นสินะ เมื่อมองดูใบหน้าของฌานที่เปี่ยมไปด้วยความอิจฉา เธอก็พลันตระหนักขึ้นมาได้อีกครั้ง อันที่จริงความรักที่ผู้คนร่ำลือกันช่างงดงามถึงเพียงนี้ ช่างต่างจากคอร์เดเลียที่รู้สึกหวาดกลัวต่อคำว่าความรักขึ้นมาเป็นสิ่งแรกเหลือเกิน
บางทีคำสาปที่แท้จริงซึ่งท่านแม่ส่งต่อมาให้อาจจะเป็นสิ่งนี้ก็เป็นได้
เอาละ เรียบร้อยแล้วค่ะ คอร์เดเลียที่มัวแต่ใจลอยไปกับเรื่องครอบครัวของโนอาห์สบสายตากับตัวเองในกระจกแล้วก็อ้าปากค้าง
ท่าทางเช่นนั้นทำให้ฌานคลี่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“สวยใช่ไหมคะ งดงามอยู่แล้วแท้ๆ แต่บางครั้งการเปลี่ยนบรรยากาศแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะคะ”
แม้จะพยักหน้าอย่างเหม่อลอย แต่ในหัวของคอร์เดเลียกลับคิดถึงเรื่องอื่น แม่ เหมือนท่านแม่เลย
ราวกับท่านแม่ในยามที่ยังงดงามและแข็งแรงกำลังจ้องมองมาที่ตน ทำให้หัวใจรู้สึกเจ็บแปลบระคนอบอุ่น คอร์เดเลียละสายตาไม่ได้พลางมองหาร่องรอยของมารดาบนใบหน้าตนเองอย่างเหม่อลอย ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ
“ขอบคุณนะ ฌาน”
ใบหน้ากลมเกลี้ยงของฌานแย้มยิ้มกว้างอย่างสดใส เมื่อส่งยิ้มตอบกลับไป เธอก็คิดขึ้นมาว่าวันนี้อาจจะมีเรื่องดีๆ เป็นพิเศษรอคอยอยู่ก็เป็นได้
ขณะก้าวไปยืนที่หัวบันไดอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เผลอเหยียบชายกระโปรงอันล้ำค่า ก็แลเห็นด้านข้างของโนอาห์ ทิวดอร์ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกพลางฟังรายงานจากเลขา
ต่อให้มองจากที่ไกลๆ เขาก็ยังคงดูสง่างามเช่นเคย เรือนผมที่ปัดไปด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติกับใบหน้าคมคายราวกับรูปสลัก ปลายนิ้วที่วาดเส้นสายงดงามประดุจปีกนกสูงศักดิ์ ปลายรองเท้าหนังขัดมันที่กระดกขึ้นลงเบาๆ ไปจนถึงสายตาที่หลุบต่ำลงคล้ายกำลังเบื่อหน่าย ทุกท่วงท่านั้นดูผ่อนคลายและสง่างามเหลือเกิน
ความสุขุมเยือกเย็นเช่นนั้นเป็นสิ่งที่มีติดตัวมาแต่กำเนิดหรือเปล่านะ หรือเป็นเพราะความรักอันเปี่ยมล้นและสภาพแวดล้อมที่มั่งคั่งของเขากันแน่
ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นข้อใดก็ตาม...
จังหวะที่เขาหันขวับมามองโดยไม่ได้ตั้งใจนั้นสบเข้าพอดี ราวกับถูกตรึงเอาไว้ สองขาจึงก้าวเดินมุ่งหน้าไปหาเขาโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย มีเพียงการจับจ้องเท่านั้นที่เลื่อนตามการเคลื่อนไหวของเธอ มันเป็นการจ้องมองที่ไร้เสียงและแน่วแน่เหลือเกิน
ขนทั่วทั้งร่างลุกชันด้วยความหนาวเหน็บราวกับสัตว์ฟันแทะไร้ทางสู้ที่ตกเป็นเหยื่อของนกล่าเหยื่อ รู้สึกประหม่าอย่างประหลาดจนแทบจะก้าวสะดุดขาตัวเอง ไม่ต่างจากสุภาพสตรีไร้เดียงสาที่กำลังเดินลงบันไดในงานเดบูตองต์
ด้วยความตกใจจึงเหลือบมองปลายเท้าแวบหนึ่งแล้วรีบช้อนหน้าดูท่าทีของเขา แต่โนอาห์กลับหันไปสนใจรายงานของเลขาและแฟ้มเอกสารที่อีกฝ่ายยื่นให้อีกครั้ง จู่ๆ เรี่ยวแรงก็พลันหดหายและพวงแก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกหดหู่ เธอจึงเอาแต่ก้มหน้ามองปลายเท้าด้วยความซึมเซาขณะเดินลงบันไดมา กระทั่งเห็นหัวรองเท้าสีน้ำตาลเข้มปรากฏขึ้นตรงหน้าจึงสะดุ้งเงยขึ้นมา โนอาห์เดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้พลางยื่นมือข้างหนึ่งออกมา
เธออ้าปากค้างอย่างเหม่อลอย มองมือคู่นั้นสลับกับใบหน้าไร้อารมณ์ของเขา ต่อให้ไม่ได้เติบโตมาเยี่ยงสุภาพสตรีเพียงใด ก็ไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่านั่นคือมารยาทการนำทางขั้นพื้นฐานในแวดวงสังคม แม้จะดูเปิ่นๆ แต่เรื่องแค่นี้กลับทำให้ใจสั่นไหวได้อย่างไรกัน ในจังหวะที่ยื่นมืออันเงอะงะหมายจะวางลงบนมืออันสมบูรณ์แบบคู่นั้น จู่ๆ มือของเขากลับเลื่อนผ่านมือของเธอไปเสียเฉยๆ
แม้จะเป็นเพียงชั่วพริบตา แต่ความอับอายจนแทบจะร้องไห้ก็ทำให้ปลายนิ้วสั่นเทา
จนกระทั่งเขาจับเข้าที่เอวแล้วยกร่างของเธอขึ้นมาประหนึ่งอุ้มเด็กก่อนจะวางลงกับพื้นนั่นแหละ เธอเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความงุนงงจนทำอะไรไม่ถูก
“เมื่อวานหาของกิน แต่วันนี้หัดเดินเตาะแตะงั้นเหรอ”
ผ่านไปหนึ่งปีแล้วจะโตขึ้นบ้างไหมนะ
น้ำเสียงล้อเลียนอย่างไม่แยแสทำให้ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาด้วยความรู้สึกอีกแบบ เมื่อเธอรีบก้มหน้าลง ชายหนุ่มที่สอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกงก็หลุบมองกระหม่อมที่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำนั้นพร้อมกับคลี่ยิ้มกวนๆ
“สวยดีนะครับ”
“คะ?”
พอถามย้อนกลับไปถึงได้รู้ตัวว่าเสียมารยาท จึงขยับริมฝีปากอ้อมแอ้มพึมพำออกมา ขอบคุณค่ะ...
เขาเพียงเอ่ยออกมาอย่างสุขุม
“แก้นิสัยยากจังนะ”
“ขอโทษค่ะ”
“หืม รู้ตัวว่าทำผิดแล้วหรือ”
เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้ขอโทษจริงๆ จังๆ เสียหน่อย แต่ท่าทางที่เอาแต่เหลือบมองด้วยดวงตากลมโตเพื่อดูเชิงนั้นกลับถูกใจอย่างประหลาด จึงปล่อยเลยตามเลยไป
คราวนี้โนอาห์ยื่นมือมานำทางอย่างถูกต้องเป็นธรรมชาติ และคอร์เดเลียก็วางมือลงไปโดยไม่ตื่นตระหนกเหมือนเมื่อครู่ แม้จะเคยภาคภูมิใจว่าตนใช้ชีวิตมาโดยไร้ซึ่งศักดิ์ศรีดั่งที่ท่านป้าเคยประณาม ทว่าคอร์เดเลียก็ไม่อยากทำตัวเปิ่นๆ ให้น่าอับอาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าผู้ชายคนนี้
ทว่าความตั้งใจนั้นก็คงอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ดวงตากลมโตพลันเบิกกว้างเมื่อได้เห็น ‘พาหนะ’ อันแสนแปลกตา
โนอาห์หัวเราะหึขณะเปิดประตูสิ่งนั้นให้
“เพิ่งเคยเห็นรถยนต์เป็นครั้งแรกหรือครับ”
“คะ เปล่าค่ะ เคยเห็นแล้วค่ะ”
แม้จะละล่ำละลักตอบไปว่าเคยเห็นแล้ว แต่เขากลับพยักหน้าให้อย่างไม่ใส่ใจ ไม่เชื่อหรือเปล่านะ หรือว่าเขาแค่ไม่ได้สนใจกันแน่ คอร์เดเลียพลันสลดลงและเผลอกัดลิ้นตัวเองทันที
ได้ยินมาว่าที่เมืองคูรันซึ่งเป็นเสมือนเมืองหลวงของอาณานิคมเจเนกานั้นเต็มไปด้วยคฤหาสน์ของเหล่าขุนนางผู้มั่งคั่งและพวกชนชั้นกระฎุมพี บนท้องถนนจึงมักจะมีรถยนต์รุ่นใหม่เช่นนี้และรถม้าราคาแพงวิ่งผ่านไปมาบ่อยๆ เนื่องจากชนชั้นสูงยังคุ้นเคยกับรถม้ามากกว่า รถยนต์จึงยังไม่ได้แพร่หลายมากนัก แต่ก็ได้ยินมาว่าพวกคนรวยที่ชอบความแปลกใหม่ก็นิยมสะสมรถยนต์อยู่เหมือนกัน
อันที่จริงเพียงแรกเห็น มันก็ดูทั้งเก่าแก่โบราณและล้ำสมัยในเวลาเดียวกัน ตัวถังสีไวน์ประดับลวดลายสีทองกับล้อสีดำสนิททั้งสี่ เบาะหนังชั้นเลิศที่ช่างฝีมือคงเย็บด้วยมือทีละเข็มอย่างประณีต พวงมาลัยทรงสูงที่หุ้มด้วยทองและหนังสีแดงเช่นกัน ไปจนถึงหลังคาเปิดประทุนสีดำขลับที่พับเปิดไปด้านหลัง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแปลกตาและดูยอดเยี่ยมเหลือเกิน
และเหนือสิ่งอื่นใด มันช่างเข้ากับผู้ชายที่ยื่นมือมาให้คอร์เดเลียก้าวขึ้นไปก่อนคนนี้เสียเหลือเกิน
“รุ่นปี 1987 ของหลุยส์ เซรอยด์ ครับ ผมเอามาจากปราสาทของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องตอนวันเกิดน่ะ ในอาณาเขตของเขามีของแบบนี้สะสมไว้ตั้งยี่สิบคันได้”
“พี่ชายคงจะเอ็นดูท่านลอร์ดทิวดอร์มากเลยนะคะ ฉันเพิ่งเคยเห็นของขวัญวันเกิดที่วิเศษขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยค่ะ”
ถึงจะไม่รู้ราคาค่างวดที่แน่ชัด แต่มันต้องแพงลิบลิ่วแน่นอน การที่ยอมยกหนึ่งในของสะสมของตัวเองให้น้องชายลูกพี่ลูกน้องแบบนี้ หากเป็นดอเรียละก็ ตอนที่คอร์เดเลียบอกว่าอยากได้ของรักของเธอ อีกฝ่ายคงจะฟาดฝ่ามือใส่แก้มโดยไม่ลังเลเลยด้วยซ้ำ ผู้ชายคนนี้คงเป็นที่รักมากจริงๆ สินะ ถึงเมื่อวานเขาจะต่อปากต่อคำกับลูกพี่ลูกน้องคนนั้นอยู่บ้าง แต่ความสัมพันธ์ก็ดูสนิทสนมกันดีทีเดียว
ขณะที่คอร์เดเลียกำลังพึงพอใจอยู่คนเดียวหลังจากตอบคำถามได้อย่างเหมาะสมไร้ที่ติ โนอาห์ก็สตาร์ตเครื่องยนต์และหมุนพวงมาลัย ก่อนจะเอ่ยตอบกลับมา
“เปล่าครับ? ผมแค่หยิบมันออกมาเฉยๆ”
“คะ?”
“เห็นเขาไม่ยอมให้ ผมก็เลยเลือกแล้วเอามาเอง คิดว่าเขาคงไม่รู้รสนิยมของผมน่ะ”
ไม่สิ... แบบนั้นมันไม่น่าจะใช่แล้วนะ
โนอาห์ที่เหลือบมองท่าทางโง่งมของเธอหัวเราะคิกคักออกมาราวกับปีศาจ
“คุณคอร์เดเลีย บางครั้งการลงมือทำไปก่อนแล้วค่อยขอให้ยกโทษให้ทีหลัง มันเร็วกว่าการขออนุญาตนะ”
เป็นตรรกะอันธพาลที่เกิดมาเพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
“เอ่อ แล้วเขายกโทษให้หรือคะ”
“ถ้าเขาไม่ยกโทษให้แล้วจะทำอะไรได้ล่ะครับ”
“...”
ผู้ชายคนนี้มีปัญหาอะไรกันแน่ถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ นึกสงสารพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเขาที่คงจะลมจับจนหงายหลังจริงๆ
ในระหว่างที่เธอกำลังสับสนจนไม่รู้ว่าจะต้องมีปฏิกิริยาอย่างไรกับวิธีคิดแบบไม่เห็นหัวใครในใต้หล้าที่ไม่เคยได้ยินหรือพบเห็นที่ไหนมาก่อน จู่ๆ เขาก็ยื่นมือข้างหนึ่งมาปิดริมฝีปากที่อ้าค้างอย่างเหม่อลอยของเธอ และประคองศีรษะให้หันหน้าตรงไปข้างหน้า ความอบอุ่นจากมือใหญ่ที่ปัดผ่านท้ายทอยทำให้แผ่นหลังของเธอสะท้านเยือกจนเสียววูบ
“มองข้างหน้าดีๆ สิครับ ไหนบอกว่าอยากรับลมไง”
และในวินาทีที่ทอดมองไปเบื้องหน้า คอร์เดเลียก็เผลออุทานออกมาด้วยความทึ่ง
เมืองท่านารัตเป็นเมืองที่มีเนินเขามากมาย จากจุดที่อยู่บนที่สูงแห่งนี้ เมืองชายทะเลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแปลกตาจึงเปิดกว้างให้เห็นทั้งหมดในคราวเดียว
จัตุรัสที่คลาคล่ำไปด้วยชาวเมืองผู้เริ่มต้นเช้าวันใหม่อย่างขยันขันแข็ง ต้นไม้ที่มีใบแผ่กว้างอันเป็นเอกลักษณ์ของแดนใต้ บ้านเรือนสีอิฐแดงและสีทรายที่ตั้งเรียงรายกระจัดกระจายอยู่รวมกัน และทะเลสีน้ำเงินเข้มที่โอบล้อมทั้งหมดเอาไว้ก็ทอประกายระยิบระยับล้อแสงตะวัน ยังมีเรือบางลำที่กำลังแล่นออกจากท่าพร้อมเสียงหวูดดังกังวานคล้ายเสียงร้องของวาฬ
ชวนให้รู้สึกว่าหากแล่นลงไปตามทางลาดนี้แล้ว ร่างกายจะกระโจนลงสู่ทัศนียภาพที่เปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวานี้ หัวใจของเธอเต้นระทึกอย่างน่าอภิรมย์ คอร์เดเลียลอบกลืนน้ำลายลงคอและหันมองไปยังที่นั่งคนขับด้วยดวงหน้าแดงซ่านโดยไม่รู้ตัว เพราะอยากแบ่งปันความประทับใจนี้กับใครสักคน
“งดงาม... งดงามเหลือเกินค่ะ”
แม้กระทั่งสายลมทะเลอันลึกลับที่ผสานไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศต่างแดนนี้ก็เช่นกัน
โนอาห์คงเห็นว่าใบหน้าที่แดงก่ำนั้นน่าขัน เขาจึงสวมแว่นกันแดดสีอเมทิสต์จางๆ แล้วส่งเสียงหัวเราะหึในลำคอ มือที่จับพวงมาลัยเลื่อนมากดหมวกของเธอที่กระพือไหวจนแทบจะปลิวให้แน่นเข้าที่ก่อนจะละออกไป เมื่อรถยนต์พุ่งทะยานไปข้างหน้า สายลมที่หอบเอาไอทะเลอันสดชื่นก็พัดเป่าจนผมสีบลอนด์ขาวของเขายุ่งเหยิงอย่างมีเสน่ห์
คอร์เดเลียหัวเราะคิกคักออกมาโดยไม่รู้ตัว ต่อให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ จะเป็นเจ้าหนี้ผู้น่าสะพรึงกลัว แต่เธอก็ไม่อาจกลั้นเสียงหัวเราะได้เลย เพราะมันเนิ่นนานเหลือเกินแล้วที่ไม่ได้ดื่มด่ำกับความรู้สึกตื่นเต้นเช่นนี้
และชายผู้ชอบแกล้งหยอกเธอกลับปล่อยให้เธอเป็นเช่นนั้นอย่างน่าประหลาด
เพียงแต่บางคราว เขาก็เก็บภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของหญิงสาวที่มัวแต่ชมทิวทัศน์รอบตัวไว้ในสายตาผ่านเลนส์สีอเมทิสต์ โดยไม่ได้มีความหมายอันใด
กำลังโหลดความเห็น...