“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
รถยนต์แล่นไปตามถนนที่ตัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ครั้นเข้าสู่ตรอกที่เรียงรายไปด้วยอาคารสีขาวราวกับหิมะซึ่งประดับด้วยกันสาดสีแดง กลิ่นหอมน่าอร่อยของอาหารทะเลสดใหม่ที่ผสานกับเครื่องเทศก็ลอยมาเตะจมูก ปลายจมูกเล็กๆ ขยับฟุดฟิดเพราะเมื่อเช้าเธอรีบกินอาหารเพียงเล็กน้อยเพื่อเตรียมตัวออกมาข้างนอก
โนอาห์ ทิวดอร์ ซึ่งเทียบรถจอดอย่างนุ่มนวลเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มละไม
“อุตส่าห์แต่งตัวสวยๆ ออกมาทั้งที ตอนนี้เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีไหม”
คอร์เดเลียรู้ดีว่าในแวดวงสังคม การเอ่ยชมเลดี้ว่างดงามหรือสวยนั้นเป็นเพียงคำทักทายทั่วไป
ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดี
เธอไม่อยากทำตัวบ้านนอกด้วยการแสดงออกว่าตื่นเต้นกับคำพูดแต่ละคำของเขา จึงได้แต่แสร้งกระแอมแล้วพยักหน้ารับ
เขาหัวเราะเบาๆ ราวกับมองทะลุความคิดของเธอ ทว่าคอร์เดเลียก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประหนึ่งสุนัขจิ้งจอกนั่น เอาเข้าจริง วันนี้ต่อให้ชายคนนี้จะหัวเราะเยาะหรือพูดจาไร้มารยาทใส่ เธอคิดว่าตัวเองก็คงให้อภัยเขาได้ทั้งหมด
คอร์เดเลียที่ได้รับการดูแลอย่างสุภาพจากเขาอีกครั้งจนได้มานั่งลงตรงที่นั่งริมระเบียง พยายามเกร็งปลายเท้าที่อยากจะขยับดุ๊กดิ๊กด้วยความตื่นเต้น โนอาห์ดีดนิ้วเรียกบริกรอย่างคุ้นเคย
“ฌานน่าจะถามไปแล้ว แต่คุณแพ้พวกสัตว์น้ำมีเปลือกไหม หรือมีอาหารทะเลที่กินไม่ได้หรือเปล่า”
“อ๊ะ เปล่าค่ะ อะไรที่มาจากทะเลฉันชอบทั้งหมดเลยค่ะ”
ในวัยเยาว์ ที่บ้านของคอร์เดเลียไม่เคยขาดปลาสดๆ หอยรสเลิศ หรือสัตว์น้ำมีเปลือกเลย นั่นเป็นเพราะแม่กับคอร์เดเลียชอบอาหารที่มีส่วนผสมของอาหารทะเลเป็นอย่างมาก
แตกต่างจากบรรยากาศทั่วไปของจักรวรรดิที่มักมองว่าสาหร่ายทะเลเป็นของเหลือทิ้ง เพราะในตระกูลมาร์เกอริต อาหารอย่างสาหร่ายวากาเมะและสาหร่ายกัมแทมักจะถูกยกขึ้นโต๊ะอาหารอยู่เสมอ สองแม่ลูกต่างหลงรักรสชาติที่เค็มปะแล่มทว่าหอมสดชื่นนั้น
แม้ว่าหลังจากตระกูลล่มสลายเธอจะไม่อาจฝันถึงอาหารทะเลราคาแพงได้อีก แต่ในใจของคอร์เดเลียก็ยังคงคิดถึงช่วงเวลานั้นอยู่เสมอ
“หืม อย่างนั้นหรือ”
โนอาห์สั่งอาหารไปสองสามอย่างขณะเท้าคางไว้ คอร์เดเลียเพิ่งจะมารู้ตัวเอาทีหลังว่าที่นี่เป็นร้านอาหารเฉพาะทางของโรล็องต์จากภาษาโรล็องต์อันคล่องแคล่วที่หลุดออกมาจากปากของเขา
กลิ่นหอมน่าอร่อยของเนยเข้มข้นและเนื้อปลาทอดทำให้เธอกลืนน้ำลายเอื๊อก แม้จะพยายามรักษาท่าทีด้วยการค่อยๆ กลืนน้ำลายลงคออย่างระมัดระวัง แต่โนอาห์ ทิวดอร์ ก็เอามือปิดปากแล้วหันหน้าไปทางทะเลพลางหัวเราะอยู่ก่อนแล้ว
“ขะ หัวเราะอะไรคะ”
“เปล่าหรอก แค่เห็นคุณทำตัวลุกลี้ลุกลนเหมือนลูกหมาที่อดข้าวมาสามวัน ก็เลยคิดว่าควรจะให้กระดูกขัดฟันบ่อยๆ ดีไหมน่ะ”
คอร์เดเลียยิ้มเจื่อนให้กับคำพูดที่ไม่แน่ใจว่าชมหรือล้อเล่น หากเธอมีศิลปะในการพูดคงจะตอบโต้ได้อย่างมีการศึกษาและมีชั้นเชิง ทว่าคอร์เดเลียกลับไม่มีทักษะเช่นนั้น เธอจึงทำได้เพียงตอบกลับไปอย่างหงอยๆ
“ฉันไม่ใช่ลูกหมาสักหน่อยนะคะ...”
“ก็แค่เปรียบเทียบน่ะ ถ้าเป็นหมา คุณคอร์เดเลียก็ถือว่าสวยมากเลยนะ”
คำตอบหน้าตายนั้นกลับทำให้ฝ่ายนี้เป็นคนพูดไม่ออกเสียเอง คอร์เดเลียถูเล็บตัวเองอยู่ใต้โต๊ะอาหารพลางกัดริมฝีปากเพื่อจะหาเรื่องคุยกับเขาที่หันสายตากลับไปมองทะเลอีกครั้ง
น่าแปลกที่เวลาเขาจ้องมองมาด้วยดวงตาอันงดงามคู่นั้นเธอจะทำตัวไม่ถูก แต่พอเขาละสายตาไปราวกับหมดความสนใจ เธอกลับรู้สึกทนไม่ได้ขึ้นมา ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะเหตุใด เธอเพียงแต่รู้สึกกระวนกระวายและกระหายน้ำ
คงเพราะรู้สึกไปเองว่าเวลาหนึ่งปีที่เขาต่อให้ราวกับเป็นเรื่องสนุกสนานนั้นจะหลุดลอยไปในพริบตาหรืออย่างไร เธอได้แต่คาดเดาไปอย่างเลื่อนลอย ไม่ว่าจะอย่างไร คนที่กุมชีวิตของเธอไว้ในตอนนี้ก็คือชายตรงหน้านี้
“เอ่อ... ท่านลอร์ดทิวดอร์คะ”
เมื่อเอ่ยเรียกเขา ดวงตาที่หันกลับมาก็งดงามดั่งกุหลาบสีแดงที่เบ่งบานใต้แสงอาทิตย์อัสดง อา... ชายคนนี้อันตรายอย่างไม่ต้องสงสัย แต่บนโลกนี้มีใบหน้าแบบนี้อยู่ได้อย่างไรกันนะ
“ไม่รู้ชื่อผมหรือ”
“ระ รู้สิคะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเรียกชื่อสิ”
น้ำเสียงดั่งกำลังเกลี้ยกล่อมเด็กทำให้คอร์เดเลียเผลอทำตามโดยไม่รู้ตัว
“โนอาห์?”
เมื่อเห็นเขายกคิ้วขึ้นทั้งที่เป็นคนสั่งเอง เธอก็ตระหนกจนต้องรีบเอ่ยเสริม หรือว่าเธอจะล้ำเส้นไปนะ
“ท่านลอร์ด?”
เขาส่ายหน้าพลางหัวเราะหึ
“พอถูกเรียกว่าท่านลอร์ดทิวดอร์แล้วมันเหมือนกำลังเรียกพี่ชายอยู่น่ะสิ”
อย่างนี้นี่เอง เธอไม่มีพี่น้องก็เลยไม่รู้ ขณะที่กำลังเหม่อมองชื่นชมใบหน้าของเขาอยู่นั้น คำพูดพิลึกพิลั่นก็หลุดออกจากปากของเธอ
“พี่ชายหน้าตาเหมือนท่านลอร์ดโนอาห์หรือเปล่าคะ”
“ก็คงเหมือนมั้ง เพราะเป็นฝาแฝดนี่”
“ว้าว”
มีคนที่งดงามขนาดนี้อยู่อีกคนหนึ่งเลยหรือ โลกนี้กว้างใหญ่จริงๆ โนอาห์ตอบกลับคำอุทานที่ไม่รู้ความหมายนั้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“อย่าเข้าใจผิดไปล่ะ เพราะผมหล่อกว่า”
“อา... ค่ะ...”
“เรื่องจริงนะ ท่านพ่อก็เอ็นดูผมมากกว่าด้วย”
แม้จะเป็นใบหน้าที่ไร้อารมณ์ แต่คอร์เดเลียกลับสัมผัสได้ถึงความภาคภูมิใจพิลึกในคำพูดนั้น
ชายตรงหน้านี้โตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวเกินกว่าจะมาคุยโวว่าพ่อรักตนมากกว่าพี่ชายจนดูน่าขัน แต่เป็นเพราะหน้าตาดีหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ จึงไม่ได้ดูพิลึกพิลั่นอะไรนัก ถึงแม้จะชวนให้รู้สึกว่าน่าขบขันและเหมือนเด็กไปหน่อยก็ตาม
ระหว่างนั้นอาหารจานแรกก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ออยสเตอร์ร็อกเกอะเฟลเลอร์ เป็นเมนูอบที่นำหอยนางรมสดใหม่เพิ่งคัดมา ผสานเข้ากับผักโขมสดเขียว พาสลีย์ สมุนไพรสีเขียว เนยหอมมันเข้มข้น วิปครีม และชีสต่างๆ
น้ำลายสอขึ้นมาในทันทีจนพวงแก้มของคอร์เดเลียเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ คล้ายจะได้ยินเสียงหัวเราะหึเบาๆ แต่กลิ่นอายทะเลที่อบอวลเต็มปากและครีมนมอันนุ่มละมุนร่วมกับน้ำมะนาวสดชื่นก็ยิ่งกระตุ้นความหิวกระหาย ว้าว อร่อยเหลือเกิน! โนอาห์รินไวน์ขาวส่งให้พลางหยิบช้อนส้อมขึ้นมาอย่างสุขุม ขณะมองดูเธอที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข
ต่างจากอีกฝ่ายที่ดีใจจนทำตัวไม่ถูก เขาเพียงประเมินในใจอย่างเนิบนาบว่าพอกินได้ แต่ดูเหมือนจะกินเข้าไปมากกว่าปกติ อาจเป็นเพราะเห็นคนตรงหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อยเหลือเกินกระมัง
คอร์เดเลียกินเก่งจริงๆ คาลามารีสไตล์โรล็องต์ (ของทอดจำพวกปลาหมึกและกุ้ง) ที่ราดซอสมารินาราก็ถูกเธอกวาดเรียบในพริบตา ทั้งหอยเชลล์ย่างสุกกำลังดี ล็อบสเตอร์ในซอสบิสก์เคี่ยวจากมันปู เซเลอรี หอมหัวใหญ่ และแคร์รอต พาสต้าไข่หอยเม่นตกแต่งด้วยกุ้งหวาน อาหารที่ยกมาล้วนหายวับไปหมดจนน่าสงสัยว่ายัดลงไปในร่างเล็กๆ นั่นได้อย่างไร
โนอาห์เอื้อมมือไปปัดเศษขนมปังที่เปื้อนข้างริมฝีปากของเธอออกให้อย่างสุภาพ ขณะที่เธอกำลังเอร็ดอร่อยกับทาร์ตไข่ปลาแซลมอนอัดแน่นด้วยเนื้อปลาคลุกครีม แล้วถามขึ้น
“คุณคอร์เดเลีย อร่อยไหม”
“ค่ะ ทำไมคุณไม่ทานอีกล่ะคะ”
โนอาห์ตอบกลับอย่างเฉื่อยชาขณะมองดูเลดี้ตัวน้อย หรือพูดให้ถูกคือเด็กสาวที่กำลังยุ่งอยู่กับการเคี้ยวอาหารจนแก้มตุ่ย
“ไม่รู้สิ พอเห็นคนข้างหน้ากินเอาจริงเอาจังขนาดนั้น ผมก็คิดว่ายังจำเป็นต้องกินอีกหรือเปล่าน่ะ”
มันเป็นเพียงน้ำเสียงล้อเล่นตามความเคยชินโดยไม่ได้มีความหมายอะไร แต่คอร์เดเลียกลับสะดุ้งห่อไหล่ทันทีพร้อมกับลอบสังเกตสีหน้าของโนอาห์ เหมือนถูกตำหนิว่ากินจุหรือกินมูมมามจนเกินไป
โนอาห์ที่กำลังผ่อนคลายและมองดูเธอเหมือนมองกระรอกแทะลูกโอ๊กขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นปฏิกิริยาอันอ่อนไหวนั้น พอเป็นเช่นนั้น เธอก็วางช้อนส้อมลงทันทีแล้วกลอกตาไปมาโดยที่ยังไม่ทันได้เคี้ยวอาหารให้ดีเสียด้วยซ้ำ
กลอกตาไปมาอีกแล้ว มีดีแค่ตาโตหรือไง แม้แต่คนที่ไม่ค่อยมีความเห็นอกเห็นใจอย่างเขายังรู้สึกขัดหูขัดตาจนต้องทักขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ
“คงไม่ได้คิดว่าผมกำลังตำหนิอยู่หรอกนะ ผมชมว่าคุณกินเก่งต่างหาก”
รีบทานต่อสิ ผมไม่ได้มีงานอดิเรกชอบมองคนอื่นกินหรอกนะ แต่คุณคอร์เดเลียเคี้ยวอาหารได้น่าขันและน่าเอ็นดูดี
เมื่อได้ยินคำชมแบบห้วนๆ ในสไตล์ของโนอาห์ คอร์เดเลียก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มเคี้ยวอาหารต่อ ท่าทางของเธอดูระมัดระวังตัวขึ้นมากผิดกับเมื่อครู่
‘พูดอะไรแทบไม่ได้เลยแฮะ โตมาแบบโดนด่าว่าตลอดหรือไง นอกจากจะหงอและขี้กลัวไปหน่อย ก็ไม่ได้ดูเหมือนคนที่เติบโตมาอย่างขาดแคลนแท้ๆ’
แม้จะส่งรอยยิ้มเสแสร้งดั่งวาดขึ้นมาให้แก่หญิงสาวที่คอยลอบมอง แต่ในใจเขากลับครุ่นคิดเช่นนั้น แต่ก็นั่นแหละ เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าพ่อที่ติดการพนันจนขายลูกสาวขัดดอกคงไม่ได้เลี้ยงดูเด็กคนนี้มาเป็นอย่างดีแน่
หลังจากนั้นโนอาห์ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกจนกระทั่งของหวานถูกยกมาเสิร์ฟ คอร์เดเลียจึงทานอาหารจนเสร็จได้อย่างราบรื่น โนอาห์ที่มองดูเธอกำลังละเลียดกินเชอร์เบตที่มีผลไม้ตามฤดูกาลวางอยู่ด้านบนจึงถามขึ้น
“อิ่มหรือยัง”
“ค่ะ”
แม้จะคิดขึ้นมาได้ว่าทำไมคำพูดถึงเหมือนแม่นมที่กำลังดูแลเด็กไม่มีผิด แต่โนอาห์ก็เปิดประเด็นเรื่องสำคัญขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ
“เรื่องเงินต้นน่ะ”
“แค่ก!”
ผ้าเช็ดหน้าถูกยื่นให้แก่หญิงสาวที่สำลักไออย่างรุนแรง คอร์เดเลียพึมพำว่าขอบคุณค่ะแล้วยกมือปิดปาก แล้วลอบมองอีกฝ่ายที่ยังมีท่าทีเรียบเฉยด้วยความกังวล ทั้งที่เพิ่งกินอย่างเอร็ดอร่อยแท้ๆ แต่อาหารกลับคล้ายจะติดคอขึ้นมาเสียดื้อๆ
“ผมไม่ทำธุรกิจที่ขาดทุนหรอกนะ แต่ในเมื่อคุณคอร์เดเลียบอกว่าต่อให้ค้นตัวจนตายก็ไม่มีอะไรจะให้อยู่ดี ผมก็เลยลองคิดดูในแง่ของการประนีประนอมนิดหน่อย...”
ชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างขายาวคลี่ยิ้มออกมา
“ผมจะซื้อข้อมูลครับ”
“คะ...? ข้อมูล...หรือคะ”
“หรือไม่ก็อาจจะเป็นอย่างอื่น แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เรื่องนี้คงขึ้นอยู่กับคำตอบของคุณคอร์เดเลียแล้วล่ะ”
กำลังโหลดความเห็น...