คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 27

ตอน 27

สีหน้าของเขาดูสุภาพและการใช้น้ำเสียงราบเรียบก็เป็นเชิงธุรกิจ ทว่าคอร์เดเลียกลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันประหลาด เธอจึงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

“ฉัน ไม่รู้อะไรเลยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการข้อมูลแบบไหน...”

“นั่นสินะครับ อย่างเช่น...”

โนอาห์ลูบปลายคิ้วของตนพลางหัวเราะ

“เรื่องเกี่ยวกับตระกูลมาร์เกอริตหรือเปล่าล่ะ”

เมื่อเห็นเธอยังคงทำหน้างุนงงไม่เข้าใจ เขาจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังร้องเพลง

“น้ำตาของเงือก เคยได้ยินไหม”

“...!”

หญิงสาวตรงหน้าอาจจะเฉลียวฉลาดอยู่บ้าง ทว่ายังคงไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลกนัก โนอาห์ที่อ่านความจริงได้จากสีหน้าตื่นตระหนกคลี่ยิ้มออกมา

“ถ้าเป็นผู้สืบสายเลือดคนสุดท้ายอย่างคุณ ก็น่าจะรู้นี่นา ว่าสิ่งนั้นอยู่ที่ไหน”

ลองบอกมาหน่อยสิครับ

◆ ◆ ◆

ท่านแม่มักจะเล่าเรื่องตำนานของเงือกให้ฟังอยู่เสมอ เล่าถึงความภาคภูมิใจและสายเลือดของพวกเรา รวมไปถึงความคับแค้นใจของบรรพบุรุษ

สำหรับคอร์เดเลียที่เคยคิดว่ามันเป็นเพียงนิทานปรัมปราทั่วๆ ไป เรื่องราวนั้นเริ่มมีความสมจริงขึ้นมาก็เพราะโรคร้ายของท่านแม่ และสิ่งที่ทำให้มันกลายเป็นความจริงอันแจ่มชัดยิ่งขึ้นก็คือสิ่งอื่น

คาลิปโซ ราชินีแห่งท้องทะเล ได้มอบสมบัติเพียงหนึ่งเดียวแห่งผืนน้ำให้แก่ลูกสาวคนเล็กซึ่งเป็นที่รักยิ่ง...

น่าประหลาดใจที่เรื่องเล่าซึ่งคล้ายตำนานนี้เคยเป็นเรื่องที่รู้กันแพร่หลายจนถึงยุคของคุณทวด ยามที่ยุคแห่งการเดินเรือเริ่มต้นขึ้นและทุกคนต่างกระโจนลงสู่ทะเลพร้อมความฝันครั้งใหม่ ข่าวลือที่ว่าตระกูลมาร์เกอริตมี ‘ไข่มุกแห่งท้องทะเล’ อยู่จริงๆ ดั่งตำนานที่เล่าขานสืบต่อกันมาในตระกูลขุนนางเก่าแก่ก็แพร่สะพัดไปทั่ว

ว่าพวกเขาซุกซ่อนสมบัติล้ำค่าที่สุดแห่งท้องทะเลเอาไว้รุ่นสู่รุ่น

เพราะข่าวลือนี้ ทำให้มาร์เกอริตต้องเผชิญกับความยากลำบากอย่างยิ่ง การที่มีคนบุกมาหาอย่างไร้เหตุผลเพื่อหวังผูกมิตรหรือส่งจดหมายข่มขู่มากลายเป็นเรื่องธรรมดา กระทั่งยังมีเหตุการณ์ที่บุตรสาวของผู้นำตระกูลในยุคนั้นถูกลักพาตัวไปเลยด้วยซ้ำ

ด้วยเหตุนี้ เหล่าผู้ใหญ่ของตระกูลในตอนนั้นจึงปรึกษาหารือกันและตั้งใจจะสยบความวุ่นวายลง ด้วยการบริจาคสมบัติชิ้นหนึ่งของตระกูลให้แก่พิพิธภัณฑ์

สร้อยคออะความารินขนาดเท่ากำปั้นเด็กที่ถูกเรียกว่าน้ำตาของเงือก นับแต่นั้นมาก็มีคำเล่าลือว่าเป็นอัญมณีของราชินีแห่งท้องทะเล และปัจจุบันก็ยังคงถูกจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์หลวงแห่งคาติชา

ผู้คนต่างเชื่อกันหมดว่าอัญมณีชิ้นนั้นคืออัญมณีในตำนาน

ทว่าเวลานี้ โนอาห์ ทิวดอร์ กำลังถามว่าไข่มุกแห่งท้องทะเลของ ‘จริง’ อยู่ที่ไหน

คอร์เดเลียรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นระรัว พลางถูมือที่ชาหนึบลงกับชายกระโปรง เธอรู้ดีว่าไม่มีความเมตตาใดที่ไร้สิ่งตอบแทน แต่ก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเป้าหมายของเขาจะเป็นสิ่งนั้น

“ฉันไม่เข้าใจ... ว่าคุณพูดถึงเรื่องอะไร ของสิ่งนั้นตอนนี้ก็อยู่ที่พิพิธภัณฑ์...”

“คุณคอร์เดเลียนี่มีความสามารถพิเศษในการทำให้ผมต้องพูดซ้ำสองรอบเสมอเลยนะ”

น้ำเสียงที่เจือแววขบขันทำให้เธอพูดไม่ออกไปในทันที ชายคนนี้กุมความได้เปรียบเหนือกว่าคอร์เดเลียอย่างท่วมท้นในทุกๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นวัย ความสามารถ ประสบการณ์ ภูมิหลัง หรือทรัพย์สินเงินทอง เกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ไหว

ทั้งคู่ต่างรู้ความจริงข้อนั้นดี และสิ่งที่คอร์เดเลียเพิ่งจะตระหนักได้ในตอนนี้ก็คือ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขากำลังยอมผ่อนปรนให้แก่เธออยู่เสมอ ด้วยท่วงท่าที่นุ่มนวลและมีระดับภายใต้หน้ากากของความสบายๆ จนเธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดขอบคุณ

อาจเป็นเพราะไม่ได้กินยา หน้าอกจึงเจ็บแปลบขึ้นมาทีหนึ่ง เธอเผลอลูบบริเวณนั้นไปมาพลางเอ่ยปากอย่างลังเล

“ฉะ ฉันสูญเสียท่านแม่ไปตั้งแต่เด็ก จึงไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนในฐานะผู้สืบทอดอย่างเหมาะสมค่ะ เพราะฉะนั้นฉันถึงไม่ได้รู้อะไรมากมาย”

“อืม เรื่องนั้นผมรู้แล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ว่าไม่รู้อะไรเลยเสียทีเดียวนี่นา ไม่ใช่หรือครับ”

ชายหนุ่มที่มีดวงตาสีอาทิตย์อัสดงหรี่แคบดั่งสุนัขจิ้งจอกดูราวกับปีศาจในคราบคนใจดี สายตาอันเปี่ยมเสน่ห์คู่นั้นดูเหมือนจะสามารถเอื้อมมือมาควักหัวใจแล้วดึงออกมาทั้งดวงได้ ด้วยความกลัวว่าความจริงทั้งหมดจะร่วงกราวออกมาจนหมดสิ้น คอร์เดเลียจึงหลบสายตาเขาพลางก้มหน้าพึมพำ

“มันเป็นเรื่องเล่าตั้งแต่สมัยโบราณกาลแล้วนี่คะ เป็นเพียงแค่ตำนานแท้ๆ... ทำไมถึงตามหาสิ่งนั้นหรือคะ”

แม้คำถามนั้นอาจดูเหมือนเป็นกลอุบายเพื่อถ่วงเวลา ทว่าโนอาห์ ทิวดอร์ กลับส่งเสียงหึในลำคออย่างผิดคาด ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยความในใจออกมาอย่างตรงไปตรงมา

“ผมน่ะนะ โชคดีเกินไปมาตั้งแต่เด็กแล้ว”

อยู่ๆ ก็อวดตัวเองขึ้นมาอย่างนั้นหรือ คอร์เดเลียเอียงคอด้วยความสงสัย ส่วนชายหนุ่มที่เท้าคางมองเธอก็หัวเราะหึๆ

“มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมเกือบจะตาย แต่หลังจากนั้นมา ไม่ว่าอะไรก็ราบรื่นไปหมด ราวกับพระเจ้าได้เปิดประตูบานหนึ่งไว้ให้ผมอย่างนั้นแหละครับ”

เมื่อหลับตาลง เกลียวคลื่นสีครามก็พลันปรากฏขึ้นมา รวมไปถึงเสียงกรีดร้องอันตื่นตระหนก โนอาห์ ทิวดอร์ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

“สิ่งที่ผมอยากได้ มักจะได้มาครอบครองอย่างง่ายดายเสมอ คนอื่นมองมาคงคิดว่าเป็นชีวิตที่น่าสนุกสินะ แต่ความจริงมันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยสักนิด ถ้าหากผมมีความปรารถนามากมายก็คงดีอยู่หรอก แต่ผมกลับไม่ได้มีสิ่งที่สนใจมากขนาดนั้นนี่สิครับ จนถึงตอนนี้ สิ่งที่ดึงดูดใจผมได้อย่างรุนแรงมีอยู่ไม่กี่อย่างเท่านั้น”

โนอาห์ ทิวดอร์ ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว สิ่งที่ผมหลงใหลคลั่งไคล้มีเพียงสามอย่างเท่านั้นครับ

“เงิน ทะเล และสิ่งที่งดงาม”

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากขึ้นพร้อมกับหัวเราะ

“ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเป็นสิ่งที่อันตรายด้วยละก็ ยิ่งดีเข้าไปใหญ่”

ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้กลายเป็นนายทหารเรือ

หากเป็นบุรุษธรรมดาทั่วไปส่วนใหญ่ รักแรกคงจะเป็นสตรีสักคนในละแวกบ้านที่ได้พบหน้าบ่อยครั้ง ไม่ก็บุคคลผู้มีชื่อเสียงในแวดวงสังคม หรือนักแสดงชื่อดังอะไรทำนองนั้น

แต่สิ่งที่สะกดให้โนอาห์ ทิวดอร์ หลงใหลกลับหาใช่มนุษย์ไม่ หากแต่เป็นท้องทะเล มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้จุดสิ้นสุด ผืนแผ่นดินสีครามสด การผจญภัยและความมั่งคั่ง ทะเลเปรียบดั่งสตรีผู้มีใบหน้านับพันที่โอบกอดความลึกลับและความงดงามอันแสนอันตรายเอาไว้

ดินแดนแห่งความป่าเถื่อนและความอุดมสมบูรณ์ที่แม้จะสละชั่วชีวิตก็ไม่อาจพิชิตได้ เขารักในความแปรปรวนนั้น ที่บางคราก็ทำทีเป็นอ่อนหวานนุ่มนวลราวกับจะมอบทุกสิ่งให้ แต่เพียงชั่วพริบตากลับเปลี่ยนสีหน้าแล้วทำลายล้างพร้อมกลืนกินทุกสิ่งจนหมดสิ้น

หนังสือนิทานเล่มแรกที่เขาได้เห็นตั้งแต่ยังคลานเตาะแตะก็คือเรื่องราวความรักของเจ้าหญิงเงือกกับเจ้าชาย ความฝันแรกของเขาก็คือการเป็นโจรสลัด (ทุกคนในครอบครัวต่างคิดว่าโชคดีเหลือเกินที่ในเวลาต่อมาเขากลายเป็นทหารเรือ) หนังสือที่ประทับใจที่สุดคือ ‘นครใต้สมุทร 1000 วัน’ ของพาร์เมอร์สัน นักเขียนชื่อดัง อัญมณีที่โปรดปรานที่สุดคือไข่มุกกับปะการัง และสิ่งที่เขากว้านสะสมอย่างคลั่งไคล้ก็คือภาพวาดของเพย์ดรัม จิตรกรทางทะเลผู้หลงใหลทะเลมาทั้งชีวิตและทุ่มเทชีวิตเพื่อถ่ายทอดประกายแสงของท้องทะเล

เด็กชายผู้มีความยึดติดในท้องทะเลอย่างไม่ธรรมดาตั้งแต่เล็ก โนอาห์ ทิวดอร์ มีหรือที่จะไม่ตาวาวเมื่อได้ยินตำนานที่ผูกพันกับตระกูลมาร์เกอริต ผู้สืบสายเลือดแห่งเงือก

แน่นอนว่าสิ่งที่โนอาห์ให้ความสนใจไม่ใช่ความรักอันน่าเศร้าของเจ้าหญิงเงือก แต่เป็นสมบัติล้ำค่าที่นางได้รับมาจากราชินีผู้เป็นมารดาต่างหาก

ความจริงแล้ว สิ่งนั้นคือที่สุดของทุกสิ่งที่กระตุ้นความปรารถนาอันมีอยู่เพียงน้อยนิดของเขาอย่างรุนแรง

ล้ำค่า เป็นดั่งหัวใจแห่งท้องทะเล และแน่นอนว่าจะต้องงดงาม

จะมีเพียงแค่นั้นเสียเมื่อไร หยาดโลหิต คำสาป และตำนานที่ผูกพันกับอัญมณีหายากชิ้นนั้นช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน

ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยตื่นเต้นเท่าเวลานั้นมาก่อน อยากได้! นี่มิใช่สิ่งของที่พระเจ้าประทานลงมาเพื่อให้ฉันครอบครองหรอกหรือ หากไม่ใช่โนอาห์ ทิวดอร์ผู้นี้แล้ว จะมีผู้ใดคู่ควรที่จะได้ครอบครองสมบัติเช่นนั้นอีกเล่า!

โนอาห์ผู้เปี่ยมด้วยความฝันอาศัยความดื้อรั้นแบบเด็กๆ เซ้าซี้พ่อแม่ว่าอยากได้มันมา และแน่นอนว่าพวกผู้ใหญ่ที่มีสามัญสำนึกต่างแสดงสีหน้าลำบากใจ

พวกเขาบอกว่าสิ่งนั้นกลายเป็นของราชวงศ์ไปแล้ว จึงไม่อาจหมายปองได้ แม้แต่พ่อของเขาที่ยอมบิดเบือนกฎหมายเพื่อตามใจความปรารถนาของลูกชายคนเล็กได้เสมอหากไม่เหนือบ่ากว่าแรง ก็ยังตอบอย่างสุขุมว่า ‘เรื่องนั้นพ่อว่าน่าจะยุ่งยากอยู่นะลูก ลูกจำเป็นต้องได้มันมาจริงๆ หรือ’ แล้วบอกว่าจะซื้อเหมืองอะความารีนหรือฟาร์มเลี้ยงไข่มุกให้แทน

ผู้เป็นพ่อที่รักลูกชาย เมื่อเห็นโนอาห์ที่ไม่ยอมละทิ้งความดื้อรั้นลงไปนอนดิ้นร้องไห้โยเยกับพื้น ก็ถึงกับครุ่นคิดว่าช่างประไร แค่ไปชิงเอามาให้ก็น่าจะได้ หากแต่เพียงสบสายตาเฉียบขาดของภรรยา เขาก็จำต้องส่ายหน้าปฏิเสธในที่สุด

ผลสุดท้าย โนอาห์จึงได้แต่จับมือพ่อไปที่พิพิธภัณฑ์หลวงด้วยใบหน้าที่บวมเป่งเพื่อดูน้ำตาของเงือกเจ้าปัญหา เด็กน้อยถอนหายใจออกมา

“แค่นี้เองเหรอ”

แน่นอนว่างดงาม

สร้อยคอที่สกัดมาจากหินอัญมณีอะความารีนดิบชิ้นใหญ่ที่สุดในโลกและผ่านการเจียระไนโดยช่างฝีมือแห่งศตวรรษ เปล่งประกายระยิบระยับอย่างน่าพิศวงดั่งหยาดน้ำตาที่หลั่งรินจากนางเงือกในตำนาน

กระนั้นมันงดงามหยาดเยิ้มปานล่มบ้านล่มเมืองอย่างที่จินตนาการไว้หรือไม่ เรื่องนั้นคงพูดยาก เจ้าหนูน้อยผู้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดได้เห็นและคุ้นเคยกับอัญมณีล้ำค่าที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานมานับไม่ถ้วนแล้ว ด้วยความที่เหล่าลูกพี่ลูกน้องเป็นเชื้อพระวงศ์ อีกทั้งองค์จักรพรรดิและจักรพรรดินียังเอ็นดูเขาประหนึ่งลูกชายแท้ๆ เขาจึงเคยได้ยลโฉมสมบัติในท้องพระคลังหลวงมาแล้วด้วยซ้ำ

ฝ่ายพ่อที่ยืนกอดอกเฝ้ามองใบหน้าเล็กๆ ของลูกชายคนเล็กซึ่งแต่งแต้มไปด้วยความผิดหวังจึงเอ่ยถามขึ้น

“ยังอยากได้อยู่อีกไหมลูก”

เด็กชายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้า มันสวยงามและน่าหลงใหล อีกทั้งเขายังชอบตำนานที่ผูกพันกับอัญมณีชิ้นนี้ แต่ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องลำบากครอบครองมันแต่อย่างใด เพราะเมื่อใดที่อยากดูก็แค่มาดูที่พิพิธภัณฑ์ก็ได้ ผู้เป็นพ่อยกยิ้มมุมปากคล้ายรู้อยู่แล้วว่าผลจะเป็นเช่นนี้

“จงจดจำบทเรียนที่ได้เรียนรู้ในวันนี้ไว้ให้ดีนะลูก สิ่งที่ลูกปรารถนาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแท้จริงนั้น ลูกจะสัมผัสได้ทั่วทั้งร่างกายตั้งแต่แรกเห็นในทันที”

แม้ว่าในตอนนั้นจะยังไม่ตระหนักรู้ แต่โดยสัญชาตญาณแล้วย่อมรู้ดี ว่าสิ่งนั้นจะต่อลมหายใจหรือปลิดชีพตน

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 27
อ่านตอน 28 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 26กลับหน้าเรื่อง
ตอน 26ตอน 28