คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 28

ตอน 28

น้ำเสียงแปลกแปร่งของผู้เป็นพ่อเจือไปด้วยความทรงจำอันหอมหวานราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในอดีต และโนอาห์ในวัยเยาว์ก็พอจะรู้แล้วว่าสิ่งที่พ่อนั้นหมายถึงคืออะไร

ในบางครั้ง ยามที่มารดาผู้ร่างกายอ่อนแอเป็นเพียงไข้หวัดเล็กน้อย พ่อก็มักจะกระวนกระวายตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ผู้ชายคนนั้นสามารถเป็นได้ทั้งเทวดาที่มวลมนุษยชาติต่างสรรเสริญ หรือกระทั่งปีศาจร้ายผู้ก่อการสังหารหมู่อย่างไร้ความปรานีหากนางต้องการ สายตาอันลุกโชนยามพ่อจ้องมองแม่แสดงออกถึงสิ่งนั้นอย่างชัดเจน และพ่อก็ไม่เคยมีประวัติปฏิเสธมันเช่นกัน

ทว่าพอสบสายตากับลูกชายตัวน้อย รอยยิ้มอบอุ่นก็ปรากฏบนใบหน้าราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะริมฝีปากพร้อมยิ้มละไม

เด็กชายคิดในใจ

หากต้องเลือกระหว่างพวกเรากับแม่ พ่อจะเลือกใครกันนะ ถึงแม้เรื่องพรรค์นั้นจะไม่มีทางเกิดขึ้นก็เถอะ

การต้องยอมรับว่าตนเองไม่ได้เป็นที่หนึ่งในความรักอันท่วมท้นไร้ขอบเขตนั้น เป็นเรื่องที่น่าเศร้าและน่าหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย พี่ชายอย่างไอแซกที่เป็นลูกที่ดีคงยอมรับมันได้ตามประสา แต่โนอาห์เกิดมาพร้อมกับความโลภและนิสัยหวงของอย่างร้ายกาจ

ฉันอยากได้สิ่งที่เป็นของฉัน

สิ่งที่งดงาม โดดเด่น และมีเพียงหนึ่งเดียว สิ่งที่มีเพียงฉันเท่านั้นที่ปรารถนาได้ สิ่งที่ยินยอมให้ฉันเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว

เหมือนดั่งที่พ่อและแม่มีให้แก่กัน

“ผมมั่นใจว่าหินส่องประกายที่จัดแสดงอย่างสวยงามในตู้กระจกนั่น ไม่ใช่สมบัติของราชินีแห่งท้องทะเลหรอกครับ”

โนอาห์กระซิบอย่างอ่อนหวานพลางจับจ้องไปยังหญิงสาวผู้มีสายเลือดแห่งท้องทะเลไหลเวียนอยู่

“นับตั้งแต่ที่ตระหนักได้ ผมก็กระวนกระวายจนแทบบ้าเพราะอยากได้สิ่งนั้นมาไว้ในมือเหลือเกิน คุณคอร์เดเลีย ผมน่ะไม่เคยมีอะไรที่อยากได้จากใจจริงแล้วไม่ได้ครอบครองมาก่อนในชีวิตเลยนะ เพราะงั้นอยากให้คุณช่วยให้ความร่วมมือกับผมหน่อยจะได้ไหม”

ชายหนุ่มส่งยิ้มผ่านสายตาราวกับจะบอกว่าตนสามารถผ่าหัวใจของเธอแล้วแย่งชิงสิ่งที่ต้องการไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่กลับเลือกที่จะเคาะประตูอย่างสุภาพเพื่อขออนุญาตก่อน คอร์เดเลียได้แต่มองเขาด้วยความรู้สึกมืดแปดด้าน

“ฉัน...”

ในดวงตาสีมรกตที่แลดูสงบดั่งท้องทะเล สะท้อนให้เห็นใบหน้าอันไร้อารมณ์ของนักล่าตัวฉกาจ

ฉันควรจะพูดยังไงดีนะ ต้องทำยังไงถึงจะปกป้องตัวเองจากผู้ชายอันตรายคนนี้ได้

◆ ◆ ◆

“ว้าว...”

เมื่อโนอาห์ถามว่าหลังจากนี้อยากทำอะไรบ้าง คอร์เดเลียก็เผลอตอบสิ่งที่อยากไปและอยากดูในยามปกติออกไปด้วยความไม่ตั้งใจ ซึ่งเขาก็ยอมพาเธอไปทำทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านั้นโดยไม่เอ่ยขัดแม้แต่คำเดียว

ตัวอย่างเช่น การแสดงดนตรีของชาวต่างชาติที่โพกศีรษะด้วยผ้าเทอร์บันที่กำลังดูอยู่ตอนนี้ หรือขนมปังสีน้ำตาลในมือขวาและไม้เสียบอาหารทะเลในมือซ้าย โนอาห์ ทิวดอร์ ทิ้งตัวลงนั่งข้างคอร์เดเลียที่กำลังเหม่อมองพลางกัดของในมือทีละคำ เขายื่นแก้วเบียร์สีทองอร่ามให้เธอก่อนจะยกแก้วของตนขึ้นดื่มรวดเดียว

“ผมว่าพวกเราเพิ่งทานข้าวกันมาไม่ใช่เหรอครับ แล้วนั่นมันลงไปอยู่ที่ไหนหมดน่ะ”

ดวงตาสีสายัณห์เหลือบมองปลาหมึกยักษ์และหอยเชลล์ย่างที่ถูกกลืนลงกระเพาะผ่านริมฝีปากเล็กๆ อย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน สรุปแล้วนี่ไม่ใช่ลูกหลานเงือก แต่เป็นทายาทสิงโตทะเลหรือเปล่านะ

“มันอร่อยนี่คะ กินอาหารเหลือจะบาปเอานะ”

“ขอถามเพื่อความแน่ใจหน่อยนะ คุณอดมื้อกินมื้อมาตั้งแต่เด็กเหรอครับ”

เขารู้ได้ยังไงกันนะ แต่ก็จริงที่ฉันกินมูมมามเกินไป ทว่าพอเอาเข้าจริงก็ตัดใจทิ้งไม่ลงอยู่ดี ...หมายความว่าจะบอกให้หยุดยัดทะนานได้แล้วอย่างนั้นเหรอ ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างระแวดระวังอีกครั้ง จนโนอาห์ต้องส่งเสียงจิ๊ปากในลำคอ

“ผมไม่ได้จะดุสักหน่อยครับ”

“ค่ะ...”

“เฮ้อ ไม่แย่งกินหรอกน่า”

ภาพที่เธอใช้สองมือกำไม้เสียบไว้แน่นดูแล้วทั้งน่าสงสารทั้งน่าหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน เมื่อเขาถอนหายใจพลางเอ่ยปรามออกไปคำหนึ่ง เธอก็วางใจแล้วเริ่มเคี้ยวมันตุ้ยๆ อีกครั้ง โนอาห์จิบเบียร์ขณะลอบสังเกตเธอไปด้วย ผู้หญิงคนนี้มีเรื่องให้ประหลาดใจได้ตลอดเวลาจริงๆ

“คุณคอร์เดเลีย”

เมื่อดวงตากลมโตเหลือบมองมาพร้อมแก้มที่เคี้ยวจนตุ่ย โนอาห์จึงรีบโบกมือห้ามพร้อมพูดขึ้น

“เคี้ยวให้หมดก่อนค่อยพูดครับ ช้าๆ เคี้ยวให้ละเอียด”

ศีรษะกลมมนผงกขึ้นลงตามคำสั่งของเขา แม้จะเผลอหลุดหัวเราะออกมาแต่เขาก็ยกมือปิดปากไว้แล้วเอนหลังพิงพนักม้านั่ง คอร์เดเลียอ้าปากค้างเมื่อเห็นงูค่อยๆ เลื้อยออกมาเต้นระบำจากในหมวกพร้อมกับเสียงขลุ่ย เด็กน้อยชัดๆ เลยนี่

“ชอบอะไรแบบนั้นเหรอครับ”

ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ชวนคุยจนกว่าเธอจะกินเสร็จแท้ๆ แต่เขากลับเผลออ้าปากพูดออกไปจนได้

คอร์เดเลียพยักหน้าตอบรับอย่างไม่คิดอะไรมาก ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส

“ตอนอยู่บ้านเกิดฉันไม่เคยได้ดูอะไรแบบนี้เลยค่ะ แปลกตาดี แล้วก็เท่มากด้วย”

“ผมได้ยินมาว่าที่เจเนกาก็มีเมืองที่ค่อนข้างใหญ่อยู่นี่นา”

“หลังจากท่านตาเสียชีวิต ตระกูลเราก็ล้มละลายจนไม่มีเงินเหลือพอมาใช้ชีวิตหาความสำราญหรอกค่ะ”

ต่างจากท่าทางระแวดระวังที่กลัวว่าจะดูซอมซ่อในคราแรก เพราะในเวลาแบบนี้เธอกลับพูดจาตรงไปตรงมาเสียเหลือเกิน โนอาห์เคาะนิ้วชี้ลงกับที่นั่งเบาๆ พร้อมกับจับจ้องมองเลดี้ตัวน้อยผู้ย้อนแย้งในตัวเองคนนี้

ตระกูลมาร์เกอริตเคยเป็นตระกูลผู้นำด้านอุตสาหกรรมและการเพาะเลี้ยงไข่มุกสมชื่อ แม้กระทั่งในปัจจุบันก็ยังมีเสียงเล่าลือว่า กรรมวิธีผลิตไข่มุกอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของพวกเขานั้นยากจะหาใครมาเทียบเคียง

หากท่านตาของคอร์เดเลียมีอายุยืนยาวกว่านี้อีกสักหน่อย ก็คงสั่งสมความมั่งคั่งได้มหาศาลยิ่งขึ้นไปพร้อมกับยุคทองของจักรวรรดิ ความจริงแล้วต่อให้ตัดเรื่องตำนานเงือกออกไป โนอาห์ก็ยังให้ความสนใจในตระกูลมาร์เกอริตเป็นอย่างมากอยู่ดี

แม้ตระกูลทิวดอร์จะได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งจักรวรรดิ ทว่าตระกูลเก่าแก่ที่เหลือเพียงทายาทผู้ไร้เดียงสาคนนี้กลับสืบทอดประวัติศาสตร์และสายเลือดมายาวนานยิ่งกว่านั้นอย่างน่าประหลาดใจ เพราะพวกเขาเป็นสายเลือดที่มีตัวตนอยู่ตั้งแต่สมัยอาณาจักรเนฟาเลมโบราณเสียอีก

แท้จริงแล้วตำนานเงือกเป็นเพียงแค่ตัวจุดชนวน ทว่าประวัติศาสตร์ของตระกูลพวกเขานั้นน่าสนใจเพียงพอในตัวเองอยู่แล้ว

“ระหว่างค้นคว้าเรื่องตระกูลของคุณคอร์เดเลีย ผมพบข้อเท็จจริงน่าสนใจมากมายที่บันทึกไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์ คนในตระกูลของคุณอาศัยอยู่ใกล้ชิดกับทะเลเสมอ ในอดีตอันยาวนานบรรพบุรุษของคุณคือตระกูลที่จัดส่งปลาสดและรสชาติดีที่สุดเข้าไปในวัง หลังจากนั้นก็พัฒนาผ่านการเพาะเลี้ยงหอยนางรมและไข่มุกจนกลายเป็นร้านอัญมณีที่เจียระไนอัญมณีแห่งท้องทะเลออกมา จากนั้นก็ทำธุรกิจเกลือและนายหน้าค้าขาย ผมได้ยินมาว่าถึงขั้นมีข่าวลือว่ามาร์เกอริตได้รับพรจากท้องทะเล เพียงแค่ลงหลักปักฐานใช้ชีวิตที่นั่น ทั่วทั้งผืนทะเลก็จะปกป้องคุ้มครองและนำพาความมั่งคั่งมาให้ พวกคุณเกิดมาจากทะเลและหวนคืนสู่ทะเล เมื่อมีทารกคนใหม่ลืมตาดูโลก สายเลือดทุกคนจะมารวมตัวกันที่ทะเลเพื่อทำพิธีศีลล้างบาปอันเป็นเอกลักษณ์ และเมื่อตายไปก็จะทำพิธีฝังศพในน้ำ คุณเองก็เคยผ่านพิธีศีลล้างบาปนั้นด้วยหรือเปล่า”

โนอาห์ ทิวดอร์ รู้จักพวกเขาดีกว่าที่คิด แม้จะเป็นตระกูลทรงเกียรติเก่าแก่แต่กลับไม่ค่อยเข้าสังคมชั้นสูงและเก็บตัวเงียบอยู่ในดินแดนของตนเอง การที่ธรรมเนียมของพวกเขาไม่เคยออกห่างจากท้องทะเลเลยนั้นไม่เพียงกระตุ้นความลึกลับ แต่ยังก่อให้เกิดข่าวลือตามมามากมาย

เมื่อคอร์เดเลียสบดวงตาที่ผสมปนเปไปด้วยความใคร่รู้และความโลภคู่นั้น เธอกลับรู้สึกยินดีอย่างประหลาดมากกว่าความหวาดกลัว เกียรติยศที่ซีดจางได้มลายหายไปและบัดนี้ไม่มีใครมาตามหาพวกเราอีกแล้ว ไม่มีใครจำครอบครัวของเธอได้เลย แต่เจ้าหนี้ผู้น่ากลัวคนนี้กลับรู้จักและจดจำพวกเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังอยากรู้เรื่องราวให้มากขึ้นอีกด้วย

แม้ความสนใจนั้นจะเกิดจากความโลภที่มีต่อสมบัติก็ตาม แต่คอร์เดเลียก็ยังดีใจ เพราะมันราวกับกำลังบอกว่าพวกเรายังไม่ได้สูญหายไปไหน

เมื่อคอร์เดเลียแย้มยิ้มกว้าง เขาก็มองเธอด้วยสายตาแปลกใจ

“จริงค่ะ ฉันเองก็เคยผ่านพิธีศีลล้างบาปเหมือนกัน”

เพราะฉันเป็นเด็กคนสุดท้ายนี่คะ

หากเด็กคนใดรอดชีวิตมาได้จนถึงอายุสามขวบ ครอบครัวก็จะพาเด็กคนนั้นไปยังทะเลบ้านเกิดเพื่อประกอบพิธีกรรมสุดพิเศษ

มันเป็นเรื่องในวัยเด็กจนความทรงจำเลือนราง หากแต่กลิ่นอายทะเลที่เย็นสดชื่นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเหนือไม่ใช่กลิ่นคาวเกลือ สัมผัสร้อนผ่าวเมื่อของเหลวคาวปลาในขวดแก้วเล็กๆ ถูกป้ายลงบนหน้าผาก พระจันทร์เต็มดวงที่เยียบเย็นเป็นสีฟ้าคราม รอยยิ้มของท่านแม่ และ... เมื่อหยุดความคิดลง คอร์เดเลียก็อมยิ้มบางๆ

“ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่ามันน่ากลัวและประหลาด แต่พอมองย้อนกลับไป มันคงเป็นประสบการณ์ที่วิเศษมากเลยค่ะ ในช่วงเวลานั้นรู้สึกคล้ายกับว่าได้เชื่อมโยงใกล้ชิดกับคนในครอบครัวมากขึ้น ฉันถึงเข้าใจว่าทำไมท่านแม่ถึงรักฉันผู้เป็นลูก เพราะฉันคืออีกร่างหนึ่งของท่าน คุณยายและคุณทวดก่อนหน้านั้น รวมถึงเหล่าคุณตาทั้งหลายก็คงเป็นแบบนั้นเหมือนกัน”

“ฟังดูเหมือนคุณจะอิจฉาแม่ของตัวเองนะ”

“ค่ะ”

“อย่างคุณคอร์เดเลียคงอยู่เป็นโสดไม่ได้หรอก เพราะคงอยากมีลูกเหลือเกินนี่”

หัวใจพลันรู้สึกว่างเปล่าประหนึ่งน้ำที่เอ่อล้นลดฮวบลงไปจนหมดสิ้น ถึงอย่างนั้นคอร์เดเลียยังคงยิ้ม

“ถ้าทำได้ การได้เป็นแม่คนคงเป็นเรื่องที่วิเศษมากเลยค่ะ สักวันหนึ่ง”

“ก็เป็นสิ มันจะไปยากเย็นอะไร”

นั่นเป็นคำพูดที่ถูกต้อง หากแต่การแต่งงานที่ใครๆ ก็ทำกัน การให้กำเนิดบุตรและสร้างครอบครัวนั้น คอร์เดเลียไม่มีวันทำได้เลย เรื่องพรรค์นั้นมันช่างไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี

โนอาห์ที่เหลือบมองคอร์เดเลียคล้ายสังเกตเห็นว่าจู่ๆ เธอก็ดูหมดเรี่ยวแรงจึงเอ่ยขึ้น

“ต่อให้ไม่มีตาข้างหนึ่ง แต่ระดับคุณคอร์เดเลียคงไม่ถึงกับหาผู้ชายมาสู่ขอไม่ได้หรอกน่า ไม่ต้องกังวลไป”

คำพูดที่ในมุมของเขาอาจตั้งใจปลอบใจกลับฟังดูน่าเหลือเชื่อเสียจนเธอพึมพำออกมา

“นี่ฉันต้องตาบอดข้างหนึ่งหรือคะ”

“มีไว้สักข้างก็พอจะมองดูชื่นชมได้โดยไม่ลำบากแล้วนี่”

“ช่างอ่อนโยนจังเลยนะคะ”

“เมื่อกี้ประชดผมหรือ”

“ปะ เปล่าสักหน่อยค่ะ”

โนอาห์ถามเธอที่เพิ่งหดหัวด้วยความกลัวจนพูดจาติดอ่าง คล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้

“แล้วทำไมถึงผลัดการคิดบัญชีทั้งหมดไปเป็นอีกหนึ่งปีข้างหน้าล่ะ มีเหตุผลอะไรหรือเปล่า”

“อีกหนึ่งปีข้างหน้า หากคุณริบดวงตาและเส้นผมของฉันไป ฉันจะมอบสิ่งที่คุณต้องการให้ค่ะ”

และแม้กระทั่งตอนที่เขาคาดคั้นเมื่อครู่นี้ คอร์เดเลียก็ยังคงพูดถึงกำหนดเวลาหนึ่งปี

คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ

“สิ่งนั้นไม่ใช่น้ำตาของเงือกหรอกค่ะ”

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 28
อ่านตอน 29 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 27กลับหน้าเรื่อง
ตอน 27ตอน 29