“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
น้ำเสียงแปลกแปร่งของผู้เป็นพ่อเจือไปด้วยความทรงจำอันหอมหวานราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในอดีต และโนอาห์ในวัยเยาว์ก็พอจะรู้แล้วว่าสิ่งที่พ่อนั้นหมายถึงคืออะไร
ในบางครั้ง ยามที่มารดาผู้ร่างกายอ่อนแอเป็นเพียงไข้หวัดเล็กน้อย พ่อก็มักจะกระวนกระวายตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ผู้ชายคนนั้นสามารถเป็นได้ทั้งเทวดาที่มวลมนุษยชาติต่างสรรเสริญ หรือกระทั่งปีศาจร้ายผู้ก่อการสังหารหมู่อย่างไร้ความปรานีหากนางต้องการ สายตาอันลุกโชนยามพ่อจ้องมองแม่แสดงออกถึงสิ่งนั้นอย่างชัดเจน และพ่อก็ไม่เคยมีประวัติปฏิเสธมันเช่นกัน
ทว่าพอสบสายตากับลูกชายตัวน้อย รอยยิ้มอบอุ่นก็ปรากฏบนใบหน้าราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะริมฝีปากพร้อมยิ้มละไม
เด็กชายคิดในใจ
หากต้องเลือกระหว่างพวกเรากับแม่ พ่อจะเลือกใครกันนะ ถึงแม้เรื่องพรรค์นั้นจะไม่มีทางเกิดขึ้นก็เถอะ
การต้องยอมรับว่าตนเองไม่ได้เป็นที่หนึ่งในความรักอันท่วมท้นไร้ขอบเขตนั้น เป็นเรื่องที่น่าเศร้าและน่าหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย พี่ชายอย่างไอแซกที่เป็นลูกที่ดีคงยอมรับมันได้ตามประสา แต่โนอาห์เกิดมาพร้อมกับความโลภและนิสัยหวงของอย่างร้ายกาจ
ฉันอยากได้สิ่งที่เป็นของฉัน
สิ่งที่งดงาม โดดเด่น และมีเพียงหนึ่งเดียว สิ่งที่มีเพียงฉันเท่านั้นที่ปรารถนาได้ สิ่งที่ยินยอมให้ฉันเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว
เหมือนดั่งที่พ่อและแม่มีให้แก่กัน
“ผมมั่นใจว่าหินส่องประกายที่จัดแสดงอย่างสวยงามในตู้กระจกนั่น ไม่ใช่สมบัติของราชินีแห่งท้องทะเลหรอกครับ”
โนอาห์กระซิบอย่างอ่อนหวานพลางจับจ้องไปยังหญิงสาวผู้มีสายเลือดแห่งท้องทะเลไหลเวียนอยู่
“นับตั้งแต่ที่ตระหนักได้ ผมก็กระวนกระวายจนแทบบ้าเพราะอยากได้สิ่งนั้นมาไว้ในมือเหลือเกิน คุณคอร์เดเลีย ผมน่ะไม่เคยมีอะไรที่อยากได้จากใจจริงแล้วไม่ได้ครอบครองมาก่อนในชีวิตเลยนะ เพราะงั้นอยากให้คุณช่วยให้ความร่วมมือกับผมหน่อยจะได้ไหม”
ชายหนุ่มส่งยิ้มผ่านสายตาราวกับจะบอกว่าตนสามารถผ่าหัวใจของเธอแล้วแย่งชิงสิ่งที่ต้องการไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่กลับเลือกที่จะเคาะประตูอย่างสุภาพเพื่อขออนุญาตก่อน คอร์เดเลียได้แต่มองเขาด้วยความรู้สึกมืดแปดด้าน
“ฉัน...”
ในดวงตาสีมรกตที่แลดูสงบดั่งท้องทะเล สะท้อนให้เห็นใบหน้าอันไร้อารมณ์ของนักล่าตัวฉกาจ
ฉันควรจะพูดยังไงดีนะ ต้องทำยังไงถึงจะปกป้องตัวเองจากผู้ชายอันตรายคนนี้ได้
“ว้าว...”
เมื่อโนอาห์ถามว่าหลังจากนี้อยากทำอะไรบ้าง คอร์เดเลียก็เผลอตอบสิ่งที่อยากไปและอยากดูในยามปกติออกไปด้วยความไม่ตั้งใจ ซึ่งเขาก็ยอมพาเธอไปทำทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านั้นโดยไม่เอ่ยขัดแม้แต่คำเดียว
ตัวอย่างเช่น การแสดงดนตรีของชาวต่างชาติที่โพกศีรษะด้วยผ้าเทอร์บันที่กำลังดูอยู่ตอนนี้ หรือขนมปังสีน้ำตาลในมือขวาและไม้เสียบอาหารทะเลในมือซ้าย โนอาห์ ทิวดอร์ ทิ้งตัวลงนั่งข้างคอร์เดเลียที่กำลังเหม่อมองพลางกัดของในมือทีละคำ เขายื่นแก้วเบียร์สีทองอร่ามให้เธอก่อนจะยกแก้วของตนขึ้นดื่มรวดเดียว
“ผมว่าพวกเราเพิ่งทานข้าวกันมาไม่ใช่เหรอครับ แล้วนั่นมันลงไปอยู่ที่ไหนหมดน่ะ”
ดวงตาสีสายัณห์เหลือบมองปลาหมึกยักษ์และหอยเชลล์ย่างที่ถูกกลืนลงกระเพาะผ่านริมฝีปากเล็กๆ อย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน สรุปแล้วนี่ไม่ใช่ลูกหลานเงือก แต่เป็นทายาทสิงโตทะเลหรือเปล่านะ
“มันอร่อยนี่คะ กินอาหารเหลือจะบาปเอานะ”
“ขอถามเพื่อความแน่ใจหน่อยนะ คุณอดมื้อกินมื้อมาตั้งแต่เด็กเหรอครับ”
เขารู้ได้ยังไงกันนะ แต่ก็จริงที่ฉันกินมูมมามเกินไป ทว่าพอเอาเข้าจริงก็ตัดใจทิ้งไม่ลงอยู่ดี ...หมายความว่าจะบอกให้หยุดยัดทะนานได้แล้วอย่างนั้นเหรอ ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างระแวดระวังอีกครั้ง จนโนอาห์ต้องส่งเสียงจิ๊ปากในลำคอ
“ผมไม่ได้จะดุสักหน่อยครับ”
“ค่ะ...”
“เฮ้อ ไม่แย่งกินหรอกน่า”
ภาพที่เธอใช้สองมือกำไม้เสียบไว้แน่นดูแล้วทั้งน่าสงสารทั้งน่าหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน เมื่อเขาถอนหายใจพลางเอ่ยปรามออกไปคำหนึ่ง เธอก็วางใจแล้วเริ่มเคี้ยวมันตุ้ยๆ อีกครั้ง โนอาห์จิบเบียร์ขณะลอบสังเกตเธอไปด้วย ผู้หญิงคนนี้มีเรื่องให้ประหลาดใจได้ตลอดเวลาจริงๆ
“คุณคอร์เดเลีย”
เมื่อดวงตากลมโตเหลือบมองมาพร้อมแก้มที่เคี้ยวจนตุ่ย โนอาห์จึงรีบโบกมือห้ามพร้อมพูดขึ้น
“เคี้ยวให้หมดก่อนค่อยพูดครับ ช้าๆ เคี้ยวให้ละเอียด”
ศีรษะกลมมนผงกขึ้นลงตามคำสั่งของเขา แม้จะเผลอหลุดหัวเราะออกมาแต่เขาก็ยกมือปิดปากไว้แล้วเอนหลังพิงพนักม้านั่ง คอร์เดเลียอ้าปากค้างเมื่อเห็นงูค่อยๆ เลื้อยออกมาเต้นระบำจากในหมวกพร้อมกับเสียงขลุ่ย เด็กน้อยชัดๆ เลยนี่
“ชอบอะไรแบบนั้นเหรอครับ”
ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ชวนคุยจนกว่าเธอจะกินเสร็จแท้ๆ แต่เขากลับเผลออ้าปากพูดออกไปจนได้
คอร์เดเลียพยักหน้าตอบรับอย่างไม่คิดอะไรมาก ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส
“ตอนอยู่บ้านเกิดฉันไม่เคยได้ดูอะไรแบบนี้เลยค่ะ แปลกตาดี แล้วก็เท่มากด้วย”
“ผมได้ยินมาว่าที่เจเนกาก็มีเมืองที่ค่อนข้างใหญ่อยู่นี่นา”
“หลังจากท่านตาเสียชีวิต ตระกูลเราก็ล้มละลายจนไม่มีเงินเหลือพอมาใช้ชีวิตหาความสำราญหรอกค่ะ”
ต่างจากท่าทางระแวดระวังที่กลัวว่าจะดูซอมซ่อในคราแรก เพราะในเวลาแบบนี้เธอกลับพูดจาตรงไปตรงมาเสียเหลือเกิน โนอาห์เคาะนิ้วชี้ลงกับที่นั่งเบาๆ พร้อมกับจับจ้องมองเลดี้ตัวน้อยผู้ย้อนแย้งในตัวเองคนนี้
ตระกูลมาร์เกอริตเคยเป็นตระกูลผู้นำด้านอุตสาหกรรมและการเพาะเลี้ยงไข่มุกสมชื่อ แม้กระทั่งในปัจจุบันก็ยังมีเสียงเล่าลือว่า กรรมวิธีผลิตไข่มุกอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของพวกเขานั้นยากจะหาใครมาเทียบเคียง
หากท่านตาของคอร์เดเลียมีอายุยืนยาวกว่านี้อีกสักหน่อย ก็คงสั่งสมความมั่งคั่งได้มหาศาลยิ่งขึ้นไปพร้อมกับยุคทองของจักรวรรดิ ความจริงแล้วต่อให้ตัดเรื่องตำนานเงือกออกไป โนอาห์ก็ยังให้ความสนใจในตระกูลมาร์เกอริตเป็นอย่างมากอยู่ดี
แม้ตระกูลทิวดอร์จะได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งจักรวรรดิ ทว่าตระกูลเก่าแก่ที่เหลือเพียงทายาทผู้ไร้เดียงสาคนนี้กลับสืบทอดประวัติศาสตร์และสายเลือดมายาวนานยิ่งกว่านั้นอย่างน่าประหลาดใจ เพราะพวกเขาเป็นสายเลือดที่มีตัวตนอยู่ตั้งแต่สมัยอาณาจักรเนฟาเลมโบราณเสียอีก
แท้จริงแล้วตำนานเงือกเป็นเพียงแค่ตัวจุดชนวน ทว่าประวัติศาสตร์ของตระกูลพวกเขานั้นน่าสนใจเพียงพอในตัวเองอยู่แล้ว
“ระหว่างค้นคว้าเรื่องตระกูลของคุณคอร์เดเลีย ผมพบข้อเท็จจริงน่าสนใจมากมายที่บันทึกไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์ คนในตระกูลของคุณอาศัยอยู่ใกล้ชิดกับทะเลเสมอ ในอดีตอันยาวนานบรรพบุรุษของคุณคือตระกูลที่จัดส่งปลาสดและรสชาติดีที่สุดเข้าไปในวัง หลังจากนั้นก็พัฒนาผ่านการเพาะเลี้ยงหอยนางรมและไข่มุกจนกลายเป็นร้านอัญมณีที่เจียระไนอัญมณีแห่งท้องทะเลออกมา จากนั้นก็ทำธุรกิจเกลือและนายหน้าค้าขาย ผมได้ยินมาว่าถึงขั้นมีข่าวลือว่ามาร์เกอริตได้รับพรจากท้องทะเล เพียงแค่ลงหลักปักฐานใช้ชีวิตที่นั่น ทั่วทั้งผืนทะเลก็จะปกป้องคุ้มครองและนำพาความมั่งคั่งมาให้ พวกคุณเกิดมาจากทะเลและหวนคืนสู่ทะเล เมื่อมีทารกคนใหม่ลืมตาดูโลก สายเลือดทุกคนจะมารวมตัวกันที่ทะเลเพื่อทำพิธีศีลล้างบาปอันเป็นเอกลักษณ์ และเมื่อตายไปก็จะทำพิธีฝังศพในน้ำ คุณเองก็เคยผ่านพิธีศีลล้างบาปนั้นด้วยหรือเปล่า”
โนอาห์ ทิวดอร์ รู้จักพวกเขาดีกว่าที่คิด แม้จะเป็นตระกูลทรงเกียรติเก่าแก่แต่กลับไม่ค่อยเข้าสังคมชั้นสูงและเก็บตัวเงียบอยู่ในดินแดนของตนเอง การที่ธรรมเนียมของพวกเขาไม่เคยออกห่างจากท้องทะเลเลยนั้นไม่เพียงกระตุ้นความลึกลับ แต่ยังก่อให้เกิดข่าวลือตามมามากมาย
เมื่อคอร์เดเลียสบดวงตาที่ผสมปนเปไปด้วยความใคร่รู้และความโลภคู่นั้น เธอกลับรู้สึกยินดีอย่างประหลาดมากกว่าความหวาดกลัว เกียรติยศที่ซีดจางได้มลายหายไปและบัดนี้ไม่มีใครมาตามหาพวกเราอีกแล้ว ไม่มีใครจำครอบครัวของเธอได้เลย แต่เจ้าหนี้ผู้น่ากลัวคนนี้กลับรู้จักและจดจำพวกเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังอยากรู้เรื่องราวให้มากขึ้นอีกด้วย
แม้ความสนใจนั้นจะเกิดจากความโลภที่มีต่อสมบัติก็ตาม แต่คอร์เดเลียก็ยังดีใจ เพราะมันราวกับกำลังบอกว่าพวกเรายังไม่ได้สูญหายไปไหน
เมื่อคอร์เดเลียแย้มยิ้มกว้าง เขาก็มองเธอด้วยสายตาแปลกใจ
“จริงค่ะ ฉันเองก็เคยผ่านพิธีศีลล้างบาปเหมือนกัน”
เพราะฉันเป็นเด็กคนสุดท้ายนี่คะ
หากเด็กคนใดรอดชีวิตมาได้จนถึงอายุสามขวบ ครอบครัวก็จะพาเด็กคนนั้นไปยังทะเลบ้านเกิดเพื่อประกอบพิธีกรรมสุดพิเศษ
มันเป็นเรื่องในวัยเด็กจนความทรงจำเลือนราง หากแต่กลิ่นอายทะเลที่เย็นสดชื่นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเหนือไม่ใช่กลิ่นคาวเกลือ สัมผัสร้อนผ่าวเมื่อของเหลวคาวปลาในขวดแก้วเล็กๆ ถูกป้ายลงบนหน้าผาก พระจันทร์เต็มดวงที่เยียบเย็นเป็นสีฟ้าคราม รอยยิ้มของท่านแม่ และ... เมื่อหยุดความคิดลง คอร์เดเลียก็อมยิ้มบางๆ
“ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่ามันน่ากลัวและประหลาด แต่พอมองย้อนกลับไป มันคงเป็นประสบการณ์ที่วิเศษมากเลยค่ะ ในช่วงเวลานั้นรู้สึกคล้ายกับว่าได้เชื่อมโยงใกล้ชิดกับคนในครอบครัวมากขึ้น ฉันถึงเข้าใจว่าทำไมท่านแม่ถึงรักฉันผู้เป็นลูก เพราะฉันคืออีกร่างหนึ่งของท่าน คุณยายและคุณทวดก่อนหน้านั้น รวมถึงเหล่าคุณตาทั้งหลายก็คงเป็นแบบนั้นเหมือนกัน”
“ฟังดูเหมือนคุณจะอิจฉาแม่ของตัวเองนะ”
“ค่ะ”
“อย่างคุณคอร์เดเลียคงอยู่เป็นโสดไม่ได้หรอก เพราะคงอยากมีลูกเหลือเกินนี่”
หัวใจพลันรู้สึกว่างเปล่าประหนึ่งน้ำที่เอ่อล้นลดฮวบลงไปจนหมดสิ้น ถึงอย่างนั้นคอร์เดเลียยังคงยิ้ม
“ถ้าทำได้ การได้เป็นแม่คนคงเป็นเรื่องที่วิเศษมากเลยค่ะ สักวันหนึ่ง”
“ก็เป็นสิ มันจะไปยากเย็นอะไร”
นั่นเป็นคำพูดที่ถูกต้อง หากแต่การแต่งงานที่ใครๆ ก็ทำกัน การให้กำเนิดบุตรและสร้างครอบครัวนั้น คอร์เดเลียไม่มีวันทำได้เลย เรื่องพรรค์นั้นมันช่างไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี
โนอาห์ที่เหลือบมองคอร์เดเลียคล้ายสังเกตเห็นว่าจู่ๆ เธอก็ดูหมดเรี่ยวแรงจึงเอ่ยขึ้น
“ต่อให้ไม่มีตาข้างหนึ่ง แต่ระดับคุณคอร์เดเลียคงไม่ถึงกับหาผู้ชายมาสู่ขอไม่ได้หรอกน่า ไม่ต้องกังวลไป”
คำพูดที่ในมุมของเขาอาจตั้งใจปลอบใจกลับฟังดูน่าเหลือเชื่อเสียจนเธอพึมพำออกมา
“นี่ฉันต้องตาบอดข้างหนึ่งหรือคะ”
“มีไว้สักข้างก็พอจะมองดูชื่นชมได้โดยไม่ลำบากแล้วนี่”
“ช่างอ่อนโยนจังเลยนะคะ”
“เมื่อกี้ประชดผมหรือ”
“ปะ เปล่าสักหน่อยค่ะ”
โนอาห์ถามเธอที่เพิ่งหดหัวด้วยความกลัวจนพูดจาติดอ่าง คล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้
“แล้วทำไมถึงผลัดการคิดบัญชีทั้งหมดไปเป็นอีกหนึ่งปีข้างหน้าล่ะ มีเหตุผลอะไรหรือเปล่า”
“อีกหนึ่งปีข้างหน้า หากคุณริบดวงตาและเส้นผมของฉันไป ฉันจะมอบสิ่งที่คุณต้องการให้ค่ะ”
และแม้กระทั่งตอนที่เขาคาดคั้นเมื่อครู่นี้ คอร์เดเลียก็ยังคงพูดถึงกำหนดเวลาหนึ่งปี
คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ
“สิ่งนั้นไม่ใช่น้ำตาของเงือกหรอกค่ะ”
กำลังโหลดความเห็น...