“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
เรื่องที่ว่าจะให้ควักดวงตาหรือยกเส้นผมให้นั้น ความจริงแล้วเกือบจะเป็นเรื่องล้อเล่นเสียครึ่งหนึ่ง แม้ใจจริงจะอยากได้มากแค่ไหน แต่ไม่ว่าอย่างไร หากตนเองไม่ได้เสียสติไปแล้วจริงๆ จะไปควักลูกตาคนออกมาตามคำร่ำลืออันฉาวโฉ่ในสังคมได้อย่างไรกัน
โนอาห์ ทิวดอร์ มั่นใจว่าตนเองเป็นคนปกติยิ่งกว่าใคร (ต่างจากความคิดเห็นของคนส่วนใหญ่สิ้นเชิง) เพียงแค่บางครั้งอาจจะบ้าระห่ำไปบ้างเล็กน้อย (?) เขาจึงพึมพำในใจอย่างเบื่อหน่าย พลางคิดว่าผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่ทึ่มจนหลงเชื่อไปจริงๆ
ดังนั้น ในจังหวะที่ใบหน้าของนักธุรกิจผู้เลือดเย็นกำลังจะปรากฏออกมา เมื่อได้ยินคำพูดเอ่ยอ้างถึงเวลาหนึ่งปี ทั้งที่ไม่มีหลักประกันจริงๆ เขาก็ได้สบเข้ากับดวงตาของเธอ
คอร์เดเลีย มาร์เกอริต กำลังพูดความจริง แม้ว่าจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งก็ตาม
“ไม่ใช่น้ำตาของเงือกงั้นหรือ”
“แค่มีข่าวลือแพร่ออกไปจนคนเข้าใจแบบนั้นน่ะค่ะ เรื่องนั้น... ฉันเองก็เคยได้ยินมาแค่ครั้งเดียวเหมือนกัน”
ว่าเป็นหางของเงือก
“หางของเงือกหรือ”
“ปกติแล้วคนมักจะพูดกันว่าหางวาฬจะนำพาความโชคดีมาให้ใช่ไหมล่ะคะ ในสมัยอาณาจักรเมื่อครั้งโบราณกาลเนิ่นนานมาแล้ว เคยมีตำนานเล่าว่าหางของเงือกจะมอบโชคดีให้ พอเวลาล่วงเลยผ่านไป เรื่องเล่าก็เลยผิดเพี้ยนไปน่ะค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น สิ่งนั้นก็คือเรื่องราวเกี่ยวกับสมบัติประจำตระกูลของคุณแต่เดิมสินะ”
“จะเป็นสมบัติหรือเปล่า... ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่ก็มีของที่คล้ายๆ กันนั้นสืบทอดต่อกันมาจริงๆ”
ถึงแม้มันอาจจะต่างจากสิ่งที่คุณคาดหวังไว้มากก็ตาม
คอร์เดเลียทอดเสียงแผ่วลงท้ายประโยค เขาจับจ้องใบหน้าที่ดูสับสนว้าวุ่นใจขึ้นมาแวบหนึ่งของเธอแล้วเอ่ยถาม
“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าคุณรู้ว่าของสิ่งนั้นอยู่ที่ไหน”
ตอบง่ายกว่าที่คิดไว้นี่ครับ
เมื่อเขาลองหยั่งเชิงถามเช่นนั้น หญิงสาวก็ลังเลเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น
“เพราะดูเหมือนว่าต่อให้ฉันจะตอบไปเช่นไร คุณก็คงไม่มีทางยอมแพ้อยู่ดีนี่คะ”
ช่างเป็นคำตอบที่ฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก
โนอาห์หัวเราะหึในลำคอ
“เหตุผลที่ต้องเป็นอีกหนึ่งปีข้างหน้าก็เพราะว่า... ตอนนั้นฉันถึงจะได้รับมรดกที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้น่ะค่ะ”
เธอไม่ได้บอกว่าสิ่งนั้นคือความตาย เพราะอย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่คำโกหก
เมื่อเขาส่งสายตาเร่งเร้า หญิงสาวจึงค่อยๆ เอ่ยเล่าอย่างเชื่องช้า
“ฉันเองก็เพิ่งทราบเมื่อไม่นานมานี้ค่ะ ว่าก่อนที่ท่านแม่จะเสียชีวิต ท่านได้ทิ้งบางสิ่งไว้ให้ฉัน แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ได้รับมา แต่ในไม่ช้าก็คงจะได้มาครอบครองค่ะ”
“เป็นพวกกองทรัสต์อะไรทำนองนั้นหรือ”
“คล้ายๆ กันค่ะ”
เมื่อเปรียบเทียบว่าเป็นมรดก โนอาห์ก็มีสีหน้าเข้าใจได้ตามที่คาดไว้ สำหรับเหล่าผู้สืบทอดกองมรดกมหาศาล เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาผลาญทรัพย์สมบัติจนหมดสิ้นตั้งแต่วัยเยาว์ การที่มรดกจะถูกส่งมอบให้ต่อเมื่อบรรลุเงื่อนไข เช่น ถึงวัยอันสมควร แต่งงาน หรือมีบุตรนั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรเลย
ยิ่งไปกว่านั้น พ่อของคอร์เดเลียก็เป็นพวกผลาญสมบัติของภรรยาจนเกลี้ยงมาแล้ว ในเมื่อคนพรรค์นั้นเป็นผู้ปกครองของลูกสาวตัวน้อย การตั้งข้อจำกัดแบบนั้นไว้จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยสักนิด
“ถ้าเป็นไปตามที่ผมคาดไว้ ‘มรดก’ ที่ว่านั่น ก็คงเป็นเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับหางของเงือก หรือไม่ก็เป็นตัวของสิ่งนั้นเองสินะ”
คอร์เดเลียเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
“ฉันจะรักษาสัญญาอย่างแน่นอนค่ะ”
สำหรับฉันแล้ว...
“เวลาหนึ่งปีนับจากนี้มีความสำคัญมากเหลือเกินค่ะ”
“ทำไมล่ะ”
“ตั้งแต่แรกฉันก็คิดเรื่องการเดินทางหนึ่งปีเอาไว้อยู่แล้วค่ะ มันคือหนึ่งปีที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เลือกด้วยตัวเองน่ะค่ะ”
โนอาห์คงไม่มีวันเข้าใจ เพราะเขาคงได้ใช้ชีวิตทุกช่วงเวลาตามแต่ใจปรารถนามาโดยตลอด พวกเขาแตกต่างกันถึงเพียงนั้น แม้จะดูจากเรื่องที่สิ่งธรรมดาสามัญในชีวิตประจำวันสำหรับเขากลับกลายเป็นของล้ำค่าที่ชวนให้คอร์เดเลียต้องตื่นตาตื่นใจก็ตาม
“เรื่องราวหลังจากนี้ ไม่ได้มีความหมายอะไรมากมายสำหรับฉันหรอกค่ะ”
โนอาห์เพียงแค่มองเธอด้วยสีหน้าประหลาดล้ำโดยไม่พูดอะไรออกมา เขานั่งอยู่ข้างกายเงียบๆ เฝ้ารอจนกระทั่งคอร์เดเลียที่ทอดสายตามองทะเลอันไกลโพ้นเคี้ยวกลืนสิ่งที่อยากกินจนหมดสิ้น จากนั้นจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอใช้ซับมุมปาก เมื่อเห็นหญิงสาวถอนหายใจออกมาด้วยความอิ่มเอม
“เอาล่ะ พวกเราไปกันเถอะ”
“อ๊ะ ก่อนกลับบ้าน ขอซื้อขนมปังนี่เพิ่มอีกหน่อยไม่ได้หรือคะ ฉันตั้งใจจะเอาไปฝากฌานน่ะค่ะ”
โนอาห์ส่งเสียงหัวเราะสั้นๆ ในลำคอขณะช่วยประคองเธอเดินไป
“ใครบอกกันว่าเราจะกลับบ้าน”
“แล้วจะไปไหนหรือคะ”
“ก็คุณบอกว่าอยากดูรูปปั้นเงือกไม่ใช่เหรอ ไหนๆ จะเที่ยวทั้งทีก็ต้องเล่นให้ครบสิ”
อ๊ะ... คอร์เดเลียไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร จึงได้แต่มองโนอาห์ที่วางท่าสงบนิ่งตาปริบๆ
“อีกอย่าง ไม่จำเป็นต้องคอยเป็นห่วงฌานหรอก ถึงอย่างไรเธอก็กอบโกยทั้งวันหยุดและเวลาว่างไปอย่างคุ้มค่าอยู่แล้ว”
เธอก้มศีรษะขอบคุณเขาที่เปิดประตูรถให้แล้วจึงก้าวขึ้นไป ทว่าในชั่วพริบตาที่โนอาห์สตาร์ตเครื่องและกำลังจะถอยหลัง แขนของเขาก็พุ่งเข้ามารั้งตัวเธอไว้อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ คอร์เดเลียตกใจจนไม่ทันได้ส่งเสียงกรีดร้องด้วยซ้ำ โครม! เสียงดังสนั่นพร้อมกับตัวรถที่กระตุกสั่นไหวอย่างรุนแรง มีบางสิ่งพุ่งเข้าชนท้ายรถอย่างจัง
“เวรเอ๊ย”
โนอาห์เดาะลิ้นด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเหลือบมองคอร์เดเลียที่ใบหน้าซีดเผือดและหอบหายใจอยู่ภายในอ้อมแขนของเขาพร้อมกับถามขึ้น
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“มะ ไม่เป็นไรค่ะ... กะ เกิดอะไรขึ้นหรือคะ”
เมื่อคอร์เดเลียกุมแผงอกที่หัวใจเต้นระรัวแล้วถามออกไป โนอาห์กลับขมวดคิ้วแทนคำตอบ เขาบอกให้เธออยู่ตรงนี้ก่อนจะก้าวพรวดพราดออกไปด้านนอก คอร์เดเลียรีบล้วงกระเป๋าถือด้วยความลนลาน หยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาเคี้ยวกลืนลงคอ
หลังจากนั้นเธอจึงกวาดสายตามองตามแผ่นหลังของโนอาห์ที่กำลังสาวเท้าเดินไปด้วยความกระวนกระวาย เนื่องจากเป็นรถเปิดประทุน เธอจึงมองเห็นสถานการณ์ภายนอกได้อย่างชัดเจน
ชายในชุดเครื่องแบบบนหลังม้าสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่พุ่งเข้าชนท้ายรถกำลังก้าวลงจากหลังม้า ใบหน้าของชายหนุ่มผมหางม้าสีทองยาวสลวยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มขอโทษขอโพย แม้ว่าเขาจะดูหล่อเหลาไม่เบา ทว่าท่าทางที่แฝงความจงใจในการกระทำนั้นกลับทำให้ดูไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย
และเท่าที่เธอดู ทั้งสองคนต้องรู้จักกันอย่างแน่นอน
“ไง โนอาห์ ขอโทษทีนะ พอดีฉันมาขัดจังหวะตอนกำลังออกเดตหรือเปล่าเนี่ย”
เมื่ออีกฝ่ายกล่าวทักทายอย่างเป็นกันเอง โนอาห์ก็ล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับกวาดตามองสำรวจความเสียหายของตัวรถอย่างขอไปที ตัวถังภายนอกพังไปเล็กน้อยแต่ระบบเครื่องยนต์ไม่ได้เสียหายอะไร เขาไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับคำพูดกวนประสาทนั้น ได้แต่เอียงคอสะบัดหน้าไปทางอื่นอย่างรำคาญใจ
ชายหนุ่มเอียงคอสงสัย
“อะไรนะ”
“ไสหัวไปซะ ไม่ได้ยินหรือไง”
แววตาที่เลิกคิ้วมองเหยียดราวกับปฏิบัติต่อสุนัขน่ารำคาญตัวหนึ่งนั้นไม่มีสิ่งใดนอกจากความดูแคลนอันเย็นชา ชายหนุ่มส่งเสียง ฮึ ออกมา คล้ายกับหมดคำจะพูด
“ก็บอกว่าขอโทษแล้วไง แค่เรื่องผิดพลาดแท้ๆ จะใจแคบไปหน่อยแล้วมั้ง”
“ผิดพลาดงั้นเหรอ”
โนอาห์ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน แต่อีกฝ่ายกลับแสร้งทำสีหน้าเสียดายอย่างหน้าตาเฉย ช่างดูเป็นการแสดงละครเสียจริง
“ได้ยินข่าวมาเหมือนกันนะ ว่าไปกวาดล้างพวกโจรสลัดมางั้นสิ ยังเก่งกาจเหมือนเดิมเลย ทั้งที่ปลดประจำการไปแล้วแท้ๆ”
“เพิ่งมารู้หรือไง ฉันเคยเป็นอย่างอื่นด้วยเหรอ”
เขาหัวเราะหึให้กับคำตอบหน้าไม่อายนั้น ทว่าไม่ใช่ท่าทีที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกดีเลยสักนิด
“เห็นพาผู้หญิงมาเดตแบบนี้ ไอแซกคงไม่ต้องเป็นห่วงแล้วสินะ คนอื่นเขาพากันซุบซิบว่านายจะเป็นพวกรักร่วมเพศหรือเปล่าอยู่ตั้งเยอะ”
“ทำไม คนพวกนั้นใจเต้นคิดว่าตัวเองจะได้รับเลือกหรือไงกันล่ะ”
แววตาที่ถามกลับว่า แกเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยหรือเปล่า ทำให้ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มอันเหลือเชื่อออกมา
“เป็นมุกตลกที่ไม่น่าฟังเอาเสียเลยนะ”
“เจตนาส่งไปถึงก็ดีแล้วครับ”
“ฮ่าๆๆ... เผื่อว่าเลดี้ท่านนั้นจะได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า...”
“เฮ้ย”
เฮอะ โนอาห์ ทิวดอร์ พ่นลมหายใจสั้นๆ ออกมาอย่างไม่แน่ชัดว่าเป็นการเย้ยหยันหรือถอนหายใจพลางถูปลายคิ้ว จากนั้นจึงเอี้ยวคอหันกลับมาขัดคำพูดของอีกฝ่ายอย่างเย็นชา เลิกใช้แม้กระทั่งคำลงท้ายกึ่งสุภาพเพื่อรักษามารยาทจอมปลอมนั่นแล้ว
“อย่ามาทำเป็นหยั่งเชิงแล้วไสหัวไปตามทางของแกซะ อย่ามาพล่ามทำตัวน่ารำคาญว่าจะขอโทษทั้งที่ทำไม่ได้จริงเลย”
ถึงจุดนี้ ชายหนุ่มที่เคยแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนอยู่ภายนอกก็พลันตีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาในทันที บรรยากาศอันเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจนคอร์เดเลียที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยยังสัมผัสได้
“ความอวดดีมันก็ควรมีขอบเขตบ้างนะ ท่านลอร์ดโนอาห์ หวังว่านายจะไม่ลืมไปเสียก่อนว่าชื่อของฉันมีคำว่าเซคเรตาพ่วงอยู่ด้วย”
“ในเมื่อท่านไม่มีอะไรจะอวดนอกจากสิ่งนั้นแล้ว ผมย่อมจำได้ขึ้นใจอยู่แล้วสิครับ ทำไม ถ้าเสียดายจะให้ผมเรียกชื่อนั้นให้ฟังไหมล่ะ”
เมื่อโนอาห์แยกเขี้ยวประชดประชัน ชายหนุ่มก็หัวเราะออกมาแต่สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าอารมณ์เสีย ช้าก่อน ถ้าเป็นเซคเรตาล่ะก็ นั่นไม่ใช่คำนำหน้านามของเชื้อพระวงศ์สายตรงหรอกหรือ คอร์เดเลียตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ ทว่าโนอาห์กลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมเปลี่ยนท่าทีของตนเลยแม้แต่น้อย ดูจากท่าทางของทั้งสองคนแล้ว ความบาดหมางนี้คงไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกแน่
“ถ้าท่านแม่ทูนหัวมาเห็นเข้าคงได้ทอดถอนใจเป็นแน่ เจ้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษแห่งจักรวรรดิกลับมีสภาพเป็นแบบนี้ไปได้”
“อย่าเที่ยวพูดถึงมารดาที่อยู่ดีมีสุขของคนอื่นโดยไม่จำเป็นเลยครับ แต่เอาเถอะ ผมก็เข้าใจได้ คนแบบคุณแม่ของผมคงหาไม่ได้อีกแล้วจริงๆ”
น้ำเสียงที่กระซิบอย่างหวานหูพร้อมรอยยิ้มเรียวคมที่ผุดขึ้นฉับพลันนั้นฟังดูนุ่มนวล หากแต่เบื้องหลังกลับแฝงการหยอกเล่นเย้ยหยันและเสียดสีอย่างรุนแรง แววตาที่มองทะลุปรุโปร่งราวกับล่วงรู้ความคิดในใจของอีกฝ่ายดูเนิบช้า ถึงอย่างนั้นกลับยิ่งทำให้รู้สึกเหยียดหยามมากขึ้น
บรรยากาศอันดุเดือดของชายหนุ่มทั้งสองที่จ้องตากันอย่างเกรี้ยวกราด ทำให้เหล่าทหารยามที่กรูกันเข้ามาได้แต่ลังเลจนไม่อาจสอดแทรกเข้ามาได้ ในตอนนั้นเอง ชายคนนั้นกลับคลี่ยิ้มออกมาราวกับยอมถอยอย่างคาดไม่ถึง
“เอาเถอะ ดูเหมือนจะยุ่งอยู่ ฉันจะหลีกทางให้ก็แล้วกัน ไว้เจอกันพร้อมกับท่านแม่ทูนหัวเร็วๆ นี้นะ ฝากความเคารพถึงท่านด้วยล่ะ ท่านเพิ่งจะตัดพ้อว่านายช่างเย็นชานัก”
ชายคนนั้นยิ้มกว้างขณะเดินจากไปอย่างสบายอารมณ์ท่ามกลางการทำความเคารพของเหล่าทหารยาม โนอาห์เพียงแค่พยักหน้ารับอย่างส่งๆ ต่อคำทักทายด้วยความเคารพจากผู้คนที่จำเขาได้ แล้วรีบกลับมาที่รถ แม้ภายนอกจะดูเหมือนสีหน้านิ่งเรียบไม่สะทกสะท้าน แต่เมื่อเห็นมุมปากที่เคยมียิ้มผ่อนคลายกลับเม้มสนิทเป็นเส้นตรงอย่างผิดไปจากเดิม มองเพียงปราดเดียวก็รู้ชัดว่าอารมณ์ของเขาขุ่นมัวลงอย่างแน่นอน
กำลังโหลดความเห็น...