คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 30

ตอน 30

คอร์เดเลียคอยสังเกตสีหน้าของเขาก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

“ผมน่าจะเป็นฝ่ายถามคำนั้นมากกว่านะ”

เขาที่วางแขนทาบไว้บนพวงมาลัยเอ่ยพึมพำ

“คุณเป็นอะไรไหม ดูแล้วน่าจะไม่มีแผลตรงไหนนะ”

“ค่ะ ปลอดภัยดีเพราะคุณ ขอบคุณนะคะ”

“ค่อยโล่งอกหน่อย”

คำพูดที่เขากล่าวออกมานั้นช่างสุภาพและอ่อนโยนตามแบบแผนราวกับหลุดออกมาจากตำรามารยาท ทว่าสายตาของเขากลับหันจากด้านหน้ามามองเธอหลังจากสตาร์ตเครื่องยนต์แล้วเท่านั้น เมื่อสบเข้ากับแววตาวิตกกังวลของเธอ เขาก็หลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา

“พอตกใจกลัวแล้วตาโตขึ้นกว่าเดิมอีกนะ”

ตอนนั้นก็คงเป็นแบบนี้เหมือนกันสินะ

โนอาห์ที่ละสายตาจากคอร์เดเลียซึ่งกำลังมองมาอย่างเหม่อลอย ยกมือขึ้นเสยหน้าผากครู่หนึ่ง คุณคอร์เดเลีย ขอโทษด้วยนะที่ต้องเปลี่ยนคำพูด...

“รูปปั้นเงือกเอาไว้ไปดูคราวหน้าได้ไหมครับ ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะเที่ยวเล่นสักเท่าไหร่”

“เอ๊ะ ได้แน่นอนสิคะ! คุณเพิ่งเจออุบัติเหตุมาด้วย รีบกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ!”

พอคอร์เดเลียลนลานพยักหน้ารับอย่างร้อนรนราวกับสัตว์ตัวเล็กๆ โนอาห์ก็ลอบถอนหายใจออกมา

“แปลกดีนะ ผมเองก็ไม่ได้เป็นคนมีมโนธรรมอะไร แล้วก็ไม่ใช่คนใจดีด้วย แต่พอเห็นคุณคอร์เดเลียแล้ว จะพูดยังไงดี บางครั้งก็รู้สึกเหมือนมีอะไรสะกิดใจอยู่เรื่อย จะเมินเฉยผ่านไปก็ยังติดตาอยู่ตลอด เรื่องแบบนี้ที่คนทั่วไปเขาเรียกว่ามโนธรรมหรือเปล่านะ”

“มโนธรรมหรือคะ”

“เหมือนลูกหมาขี้เรื้อนที่กำลังครางหงิงๆ จนต้องเผลอยื่นมือไปช่วยน่ะสิ แปลกจริงๆ ทั้งที่ผมเกลียดสัตว์แทบทุกชนิดแท้ๆ ทำไมน่ะหรือ ก็มันเหม็นน่ะสิ”

คอร์เดเลียที่ได้ยินคำพูดพล่ามไม่หยุดอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจของโนอาห์ขณะที่เขาหักเลี้ยวพวงมาลัยอย่างนุ่มนวลก็พลอยอึ้งไปอีกครา ก่อนจะแอบดึงแขนเสื้อขึ้นมาดมกลิ่นเงียบๆ หมายความว่าตัวฉันมีกลิ่นเหม็นอย่างนั้นหรือ เขาพูดขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง

“นั่นน่ะชุดของแม่ผมนะ”

“อุ๊ย! ขอ โทษด้วยนะคะ เดี๋ยวจะซัก...”

“ใครสั่งให้ทำแบบนั้นกัน แค่บอกเฉยๆ น่ะ”

“ค่ะ...”

คอร์เดเลียที่ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรจนได้แต่คอยมองท่าที พยายามรวบรวมทักษะการเข้าสังคมอันน้อยนิดที่มีแล้วเอ่ยขึ้น

“คงเป็นของล้ำค่ามาก ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์ให้ยืมใส่แบบนี้”

“ถ้าซาบซึ้งใจแล้วจะให้อะไรตอบแทนล่ะ”

“...มีอะไรที่อยากได้หรือคะ”

เมื่อโนอาห์เหลือบไปเห็นใบหน้าซีดเผือดที่ดูราวกับจะบอกว่า ทั้งที่บอกว่าจะเอาดวงตากับเส้นผมและสมบัติของฉันไปแล้วแท้ๆ ยังจะหวังอะไรอีก เขาก็ยกมือขึ้นปิดปากพลางส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา มันไม่ใช่เสียงหัวเราะตามมารยาท แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ออกมาเพราะรู้สึกขบขันจริงๆ ใบหน้าที่เคยตึงเครียดพลันคลายลงอย่างอ่อนโยน

“มองอย่างกับเห็นคนเลวไม่มีผิด ผมบอกให้ชดใช้คืนตอนไหนกัน”

“ก็คุณเป็นเจ้าหนี้นี่คะ”

“อะไรนะ ฮ่าๆๆ!”

โนอาห์ตบพวงมาลัยพลางระเบิดเสียงหัวเราะให้กับเสียงบ่นพึมพำอย่างขลาดกลัวนั้น เธอไม่เข้าใจเลยว่ามันน่าขำตรงไหน ฉันเป็นลูกหนี้ ส่วนเขาก็เป็นพวกปล่อยเงินกู้หน้าเลือดจริงๆ นี่นา หรือเพราะเป็นฝ่ายที่ไม่ต้องชดใช้คืนถึงได้รู้สึกสนุกกันนะ

คนธรรมดาสามัญที่อยากจะต่อปากต่อคำแต่ไม่มีความกล้าพอทำได้เพียงยื่นปากมุ่ย ตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แสงสนธยาสีเหลืองนวลอันอบอุ่นลูบไล้พวงแก้มกลมป่อง แสงยามเย็นทอดเงาลงบนเรือนผมสีไข่มุกและดวงตาสีน้ำทะเลอันลึกลับ

รูปลักษณ์ภายนอกชวนมองจริงๆ นั่นแหละ

โนอาห์ ทิวดอร์ ชอบของสวยงาม ดังนั้นเขาจึงถูกใจคอร์เดเลีย มาร์เกอริต ยิ่งขึ้นไปอีก ทั้งการบ่นงึมงำคนเดียว การคอยระแวดระวังดูสีหน้า การกินอาหารเก่ง และความดื้อรั้นที่พร้อมจะสู้ยิบตาเมื่อยามจำเป็น ล้วนเป็นสิ่งที่เขาถูกใจทั้งสิ้น

เก็บไว้ดูเล่นข้างกายสักปีหนึ่งก็คงไม่เลวเหมือนกัน

เพราะเวลาของเขายังมีอีกเหลือเฟือ

โนอาห์ส่งเธอลงแล้วก็เลี้ยวรถขับหายไปที่อื่นทันที ไหนบอกว่าไม่มีอารมณ์จะไปไหน สงสัยคงมีเรื่องด่วนเกิดขึ้นกระมัง

เมื่อทำความเข้าใจได้แล้วจึงเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ทว่าจู่ๆ ชายหนุ่มที่อ้างว่าเป็นแพทย์ประจำตระกูลทิวดอร์กลับมาหาถึงในห้อง และบอกว่าจะตรวจร่างกายให้เธอทันที

ได้ยินว่าท่านประสบอุบัติเหตุมาน่ะครับ

“สูดหายใจเข้าลึกๆ นะครับ”

เมื่อทำตามที่สั่งโดยการแนบหูฟังของแพทย์แล้วหายใจเข้าลึกๆ เขาก็พยักหน้าพลางขีดเขียนอะไรบางอย่าง คอร์เดเลียเริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุจึงคอยเหลือบมองสิ่งนั้น แม้จะเป็นความกังวลเพราะตนมีโรคประจำตัว แต่ความจริงแล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเลย

คำสาปของเงือกคือโรคที่รักษาไม่หายและไม่อาจทราบสาเหตุ

นับตั้งแต่อาการเริ่มแรกที่กระอักเลือดออกมา หลังจากนั้นหากอยู่ในสภาวะตึงเครียดก็จะมีอาการไอเป็นเลือด มีอาการชักเกร็งพร้อมกับความเจ็บปวด ทว่าเมื่อผ่านการตรวจจากแพทย์แล้วกลับไม่พบสาเหตุใดๆ และค่อยๆ ตายไปอย่างเงียบงัน ด้วยเป็นโรคไร้สาเหตุที่ไม่ว่าจะรวบรวมหมอเทวดาหรือโอสถวิเศษที่สุดในใต้หล้ามาก็รักษาไม่ได้ จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ต่อให้ตรวจเช็กอย่างละเอียดถี่ถ้วนเพียงใดก็ย่อมไม่มีผลลัพธ์ใดๆ ปรากฏ

แม้แต่ท่านแม่เองก็บอกว่าจนกระทั่งก่อนสิ้นใจ การวินิจฉัยของแพทย์ก็ตรวจไม่พบความผิดปกติร้ายแรงของอวัยวะภายในหรือชื่อโรคใดๆ เลย กล่าวคือในผลตรวจเป็นเพียงคนปกติที่ไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น ด้วยเหตุนี้ท่านพ่อจึงคิดว่าท่านแม่แกล้งป่วย คิดว่าสุขสบายจนอิ่มหมีพีมันเลยเล่นละครไร้เดียงสาเพื่อเรียกร้องความสนใจ

หากเป็นเพียงการเล่นละครได้ก็คงดี ถ้าเป็นเช่นนั้นความเจ็บปวดของท่านก็คงไม่ใช่เรื่องจริง

“ผลการตรวจไม่พบความผิดปกติใดๆ ครับ สุขภาพแข็งแรงดี”

เป็นไปตามคาดจริงๆ

ถึงกระนั้นคอร์เดเลียก็ยังแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างไรเสียสำหรับโนอาห์ ทิวดอร์ ขอเพียงได้สิ่งที่ต้องการไปจากเธอก็พอแล้ว จึงใช่ว่าจะไม่เคยคิดเลยว่าควรบอกความจริงไปตรงๆ แต่ทว่า...

“สัญญากับแม่นะลูก ว่าจะไม่บอกเรื่องโรคของเราให้ใครรู้เด็ดขาด เข้าใจไหม”

“ไอ้พวกคนต้มตุ๋น! คิดจะส่งเด็กขี้โรคแบบนั้นเข้ามาในตระกูลของเราอย่างนั้นหรือ ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!”

“นังเด็กไร้ประโยชน์เอ๊ย! แอบซ่อนเรื่องที่ตัวเองป่วยไว้ทำไมกัน หืม รู้ไหมว่าเพราะแกฉันถึงต้องขายหน้าปานนี้!”

“บัดซบเอ๊ย ถ้าอย่างนั้นเรื่องแต่งงานก็พังไม่เป็นท่าแล้วสิ อะ ท่อน้ำเลี้ยงเพียงหนึ่งเดียวของฉันกลายเป็นเชือกผุพังไปแล้วหรือยังไง!”

คอร์เดเลียไม่อยากจะแบกรับแม้กระทั่งระลอกคลื่นอันแสนแผ่วเบาที่ความโชคร้ายอันไร้ค่าของตนจะพัดพามาอีกต่อไปแล้ว เธอไม่มีทั้งเรี่ยวแรงและไม่มีความหมายที่จะทำเช่นนั้นอีกต่อไป

แค่อยากอยู่ไปวันๆ แล้วจากไปอย่างเงียบเชียบเท่านั้น

“เพียงแต่ทั้งปอดและเสียงเต้นของหัวใจค่อนข้างอ่อนแรงไปนิดหน่อยนะครับ หัวใจอ่อนแอมาตั้งแต่เด็กหรือเปล่าครับ คุณหนู”

ต่อคำถามของแพทย์ คอร์เดเลียพยักหน้าเบาๆ แม้แต่ก่อนที่โรคจะกำเริบเธอก็ไม่ใช่คนที่มีสุขภาพแข็งแรงดีสักเท่าไร เนื่องจากกรรมพันธุ์ทำให้ปอดของเธออ่อนแอ และเพราะเป็นร่างกายที่ไม่ได้รับอาหารอย่างเพียงพอในวัยเจริญเติบโต ระบบย่อยอาหารจึงไม่ค่อยดีนัก พอเริ่มล้มป่วย ดูเหมือนว่าหัวใจที่แต่เดิมก็ไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้วจะยิ่งทรุดโทรมลงไปอีก

“สำหรับตอนนี้ยังไม่มีความผิดปกติร้ายแรงอะไรครับ ขอให้สูดอากาศบริสุทธิ์และเดินเล่นแต่พอเหมาะนะครับ การรับประทานอาหารที่มีประโยชน์และการนอนหลับลึกอย่างเพียงพอเป็นสิ่งสำคัญมาก และต้องลดความเครียดลงด้วยครับ”

แม้จะเป็นคำแนะนำทั่วๆ ไป แต่คอร์เดเลียที่กำลังพยักหน้ารับอย่างจริงจังก็ต้องชะงักไป

จะว่าไปแล้ว พักนี้สภาพร่างกายของเธอดีขึ้นมากทีเดียว

อาการไอเป็นเลือดหรือเลือดกำเดาไหลใช่ว่าจะไม่เกิดขึ้นเลย หากแต่กลับลดน้อยลงไปอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่เธอก็ไม่ได้เพิ่มปริมาณยาที่กินเลยสักนิด

หรือว่าจะเป็นเพราะร่างกายสบายขึ้นกันนะ

ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงต้องขอบคุณเจ้าหนี้ผู้น่าประหลาดของที่นี่แล้ว ในเมื่อเขาไม่อยู่ คอร์เดเลียจึงค้อมศีรษะให้แก่ท่านหมอที่กำลังเก็บกระเป๋าตรวจโรคแทน

“ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไรเลยครับ อย่างที่บอกไปเมื่อครู่ ผมชื่อฌาคส์ แปร์โรต์ ครับ เป็นแพทย์ประจำตระกูลทิวดอร์สืบต่อกันมาหลายรุ่น เรียกขานได้อย่างสบายใจเลยนะครับ”

เขาแนะนำตัวอย่างภาคภูมิใจว่าครอบครัวอยู่ร่วมกับตระกูลทิวดอร์มาตั้งแต่รุ่นคุณพ่อของทวดของทวด และเล่าว่าเติบโตมาเยี่ยงพี่น้องแท้ๆ กับไอแซกผู้นำตระกูลคนปัจจุบันและโนอาห์

คอร์เดเลียไม่เพียงแต่มองว่าอาชีพหมอเป็นอาชีพที่ยอดเยี่ยม แต่เธอยังรู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมากที่เขาสามารถสืบทอดกิจการและความภาคภูมิใจของครอบครัวเอาไว้ได้ คอร์เดเลียที่มีความเชี่ยวชาญด้านสมุนไพรเคยฝันอยากเป็นหมออยู่ช่วงหนึ่งจึงรู้สึกคุ้นเคยและเป็นกันเองกับเขาไปด้วย

“เอ่อ ท่านลอร์ดแปร์โรต์คะ ไม่ทราบว่าแถวนี้มีร้านสมุนไพรที่พอจะหาซื้อหญ้าเงือก หรือก็คือคลาแมนเซียได้บ้างไหมคะ”

“คลาแมนเซียหรือครับ นั่นมันเป็นหญ้ามีพิษไม่ใช่หรือครับ ทำไมถึงตามหาของแบบนั้น...”

เมื่อเห็นท่านลอร์ดแปร์โรต์ทำสีหน้าสงสัย คอร์เดเลียจึงเอ่ยข้ออ้างที่ใช้พูดอยู่เป็นประจำออกไป

“หากนำสมุนไพรนั้นไปแช่ในนมแล้วดื่มเป็นชาจะช่วยให้นอนหลับสบายขึ้นน่ะค่ะ คือมันเข้ากับสภาพร่างกายของคนในครอบครัวฉันได้ดี ฉันก็เลยต้องหามาดื่มเป็นประจำค่ะ”

“อย่างนั้นหรือครับ เรื่องนั้นผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย มีความรู้เรื่องสมุนไพรกว้างขวางจังเลยนะครับ”

เมื่อเขาชมด้วยความประหลาดใจ คอร์เดเลียจึงได้แต่ยิ้มอย่างขัดเขิน

ยาของเธอกำลังจะหมดลงแล้ว แน่นอนว่าเธอไม่อาจบอกเรื่องโรคนี้แก่ผู้อื่นและไม่มีหมอคนใดรักษาเธอได้ จึงจำต้องปรุงยาขึ้นมาดื่มเอง เหมือนเช่นที่เป็นมาโดยตลอด

‘ช่วงนี้ร่างกายรู้สึกปกติดีเลยแบ่งยากินทีละครึ่งเม็ด แต่ถ้าเกิดทรุดลงกะทันหันขึ้นมาคงจะอันตรายแน่’

ดูเหมือนอาการชักเกร็งเมื่อคืนวานซืนจะเกิดขึ้นเพราะเธอกินยาไม่เพียงพอ หลังจากนั้นด้วยความหวาดกลัวจึงต้องกลับมากินยาเต็มเม็ดตามเดิม และการที่ปริมาณยาลดลงไปก็ทำให้เธอนึกกระวนกระวายใจอยู่เงียบๆ การปรากฏตัวและความช่วยเหลือของท่านลอร์ดฌาคส์ แปร์โรต์ จึงเปรียบเสมือนแสงสว่างลำหนึ่งสำหรับคอร์เดเลีย

เมื่อเขาเต็มใจแนะนำร้านสมุนไพรให้พร้อมกับสัญญาว่าจะช่วยจัดหาสิ่งที่จำเป็นเร่งด่วนมาให้ เธอจึงรู้สึกโล่งอกและกล่าวคำขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 30
อ่านตอน 31 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 29กลับหน้าเรื่อง
ตอน 29ตอน 31