“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ไว้มีโอกาสผมหวังว่าจะได้ร่วมสนทนาเรื่องสมุนไพรกับคุณหนูอีกนะครับ ได้ยินว่าท่านลอร์ดโนอาห์ดูแลแขกคนนี้เป็นพิเศษจนใครต่อใครต่างก็พากันสงสัย ดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่จริงๆ”
“คะ? ฉันหรือคะ?”
เมื่อคอร์เดเลียเอ่ยถามกลับ ท่านลอร์ดแปร์โรต์ที่เผลอพูดออกไปโดยไม่ทันคิดก็พลันเลิ่กลั่กแล้วพยักหน้าอย่างเก้อเขิน ในจังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง โดยมีท่านแกรนด์ดยุกน้อยเวย์น เฮอร์ยัน กึ่งวิ่งกึ่งเดินพรวดพราดเข้ามา
“ได้ยินว่าเกิดอุบัติเหตุเหรอครับ! คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม คุณคอร์เดเลีย?”
หลังจากตื่นนอนตอนเช้าแล้วอาเจียนจนหมดไส้หมดพุง เขาก็นอนสลบไสลไม่ได้สติจนเลยเวลาเที่ยงวันไปมาก พอตื่นขึ้นมาซดซุปแก้แฮงก์เพื่อปลอบประโลมกระเพาะที่แสบร้อนแล้ว ถึงเพิ่งได้ยินข่าวว่าเจ้าของคฤหาสน์กับสุภาพสตรีที่เป็นแขกออกไปข้างนอกด้วยกัน
อะไรกัน ไหนบอกว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์พิเศษอะไรกันไง นี่ถึงขั้นออกไปเดตกันเลยเหรอ สองคนนั้นเป็นอะไรกันแน่เนี่ย หลังจากนอนกลิ้งเกลือกพักฟื้นอาการเมาค้างประหนึ่งคนว่างงานอยู่ในคฤหาสน์ตากอากาศของลูกพี่ลูกน้อง พ่อบ้านก็มารายงานข่าวเรื่องอุบัติเหตุ เขาจึงรีบวิ่งแจ้นมาเช่นนี้
“เอ่อ ค่ะ เป็นแค่อุบัติเหตุเล็กน้อยเท่านั้นเองค่ะ...”
ดวงตากลมโตสีม่วงที่เบิกกว้างด้วยความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความโล่งอก โล่งอกไปทีนะครับ
“ผมก็นึกว่าไอ้บ้าคนนั้นจะไปก่อเรื่องแผลงๆ จนทำให้เลดี้ผู้บริสุทธิ์ต้องพลอยโดนลูกหลงไปด้วยเสียอีก...”
“คะ?”
“ฮะๆๆ เปล่าครับ ฌาคส์ เธอไม่เป็นไรแน่นะ”
เมื่อเวย์นแกล้งเปลี่ยนเรื่องถาม ท่านลอร์ดแปร์โรต์จึงพยักหน้ารับราวกับรอจังหวะอยู่แล้ว
“นอกจากร่างกายจะอ่อนแอไปเล็กน้อยแล้ว ทุกอย่างปกติดีครับ”
“ได้ยินว่ามีคนพุ่งเข้ามาชนจากด้านหลังหรือครับ ช่างเป็นคนพิลึกแท้ๆ เท่าที่รู้มาการรักษาความปลอดภัยของเมืองนี้ก็นับว่าดีอยู่นี่นา...”
“นั่นสิครับ ปกติตามนิสัยของท่านลอร์ดโนอาห์คงจับคนก่อเรื่องโยนเข้าคุกไปแล้ว แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะไม่ใช่แบบนั้น...”
คอร์เดเลียที่ยืนฟังสุภาพบุรุษทั้งสองซุบซิบกันจึงเอ่ยถามขึ้นมาตรงๆ
“ว่าแต่คนที่ใช้คำนำหน้าว่าเซคเรตา ปกติแล้วไม่ได้อยู่ที่คาติชาหรือคะ?”
เธอเพียงแค่ถามเพราะความสงสัย ทว่าทั้งสองกลับหุบปากฉับพร้อมเพรียงกันราวกับนัดไว้ ก่อนจะหันไปสบตากันด้วยสีหน้ากระวนกระวายระคนไม่อยากเชื่อสายตา ทำให้คอร์เดเลียพลอยรู้สึกกังวลตามไปด้วย
“ทำไมหรือครับ คนที่ชนรถบอกว่าใช้นามสกุลเซคเรตาอย่างนั้นเหรอ?”
“ค่ะ เป็นคนหนุ่มมาก สวมเครื่องแบบ รวบผมยาวสีบลอนด์ขึ้นไป แล้วดวงตาก็น่าจะเป็นสีน้ำตาล...”
“เฮ้อ ไอ้บ้าเอ๊ย...”
น่าแปลกใจที่เสียงอุทานสบถนี้ไม่ได้มาจากเวย์น แต่มาจากท่านลอร์ดแปร์โรต์ ส่วนเวย์นนั้นขมวดคิ้วย่นราวกับเพิ่งเคี้ยวลูกพลับฝาดพลางพึมพำออกมา
“ไอ้บ้านั่นมีสองคนนี่หว่า...”
คราวนี้เธอไม่ได้ฟังผิดไปแน่ๆ
“เอ่อ ท่านผู้นั้นเป็นเชื้อพระวงศ์...หรือคะ”
“ก็เป็นเชื้อพระวงศ์จริงๆ นั่นแหละครับ... ใช่แล้ว เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของผมเอง”
แม้แต่เวย์นที่มักทำตัวเป็นกันเองใส่โนอาห์ผู้มีอารมณ์ร้ายกาจ ก็ยังไม่อาจซ่อนความอึดอัดใจเอาไว้ได้ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกสั้นๆ
“ดูเหมือนการมีอยู่ของเลดี้จะไปกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนเข้าแล้วสิ จะว่าไปก็เป็นความผิดของผมส่วนหนึ่งด้วยแหละครับ เมื่อเช้าคุยโทรศัพท์กับพี่สาวแล้วเผลอเล่าเรื่องของคุณไป ประเดี๋ยวเดียวคนทั้งตระกูลก็คงรู้กันหมดแล้ว บ้าเอ๊ย ผมไม่คิดเลยนี่นาว่าพี่สาวจะนั่งจิบน้ำชากับพวกลูกพี่ลูกน้องอยู่ แล้วคนพวกนั้นจะไปนั่งสลอนกันตั้งแต่เช้าตรู่ทำไมเนี่ย ตอนนั้นผมยังไม่สร่างเมาก็เลยไม่มีสติน่ะครับ”
ถ้าพวกคลั่งน้องชายก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมา พี่โนอาห์คงได้อาละวาดบ้านแตกแน่ เวย์นพึมพำอย่างเซ็งๆ ขณะที่ท่านลอร์ดแปร์โรต์ส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงปลอบประโลม
“ก่อนหน้านั้นก็มีข่าวลือแพร่ออกไปบ้างแล้วครับ ตอนที่ช่วยคุณคอร์เดเลียมาจากพวกโจรสลัด ท่านลอร์ดโนอาห์ก็เสนอตัวเป็นผู้ปกครองของเธอด้วยตัวเอง ถึงจะมีแค่ไม่กี่คนที่รู้เรื่อง แต่ใครจะไปห้ามปากคนได้ล่ะครับ ท่านลอร์ดโนอาห์น่ะเป็นคนดังยิ่งกว่าพวกพรีมาดอนนาตัวท็อปเสียอีก”
ผมเองก็เลยสงสัยเหมือนกัน ท่านลอร์ดแปร์โรต์เหลือบมองคอร์เดเลียที่กำลังทำหน้างุนงง
เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดจึงถามออกไป
“ฉันเป็นเพียงแค่แขกคนหนึ่งเท่านั้นเอง ทำไมเรื่องถึงได้ใหญ่โตขนาดนั้นหรือคะ?”
ราวกับรอเวลานี้อยู่แล้ว ทั้งสองคนต่างแย่งกันอธิบายอย่างออกรสออกชาติ ถึงสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในยามนี้
“ปกติแล้วเขาไม่มีทางยอมให้คนนอกก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวหรอกครับ จะเรียกว่ารักความสะอาดจนเป็นโรควิตกก็คงไม่ใช่ แต่เขาเกลียดการถูกรบกวนที่สุด ขนาดท่านผู้นำตระกูลบางครั้งเผลอเดินเข้าไปในห้องของน้องชายโดยพลการ ยังเคยทะเลาะกันใหญ่โตมาแล้วเลยครับ ตอนนั้นผมสีเงินอันงดงามของท่านผู้นำตระกูลเกือบจะถูกกระชากหลุดออกมาทั้งหัวแล้วด้วยซ้ำ”
“แค่นั้นที่ไหนกันล่ะครับ สมัยที่ฝ่าบาทจักรพรรดิยังทรงเป็นองค์รัชทายาท เคยเผลอไปแตะต้องคอลเลกชันงานศิลปะชิ้นโปรดของเขาเข้า พี่โนอาห์ก็จุดไฟเผาผ้าคลุมของพระองค์จนกลายเป็นเรื่องวุ่นวายใหญ่โตมาแล้วด้วยซ้ำ รู้ไหมครับว่าตอนนั้นพี่เขาอายุเท่าไหร่ เจ็ดขวบครับ เจ็ดขวบ! โชคดีที่ฝ่าบาทมีพระทัยอ่อนโยนจึงทรงมองว่าเป็นแค่การละเล่นของเด็ก แล้วยังมีอดีตจักรพรรดินีกับท่านป้าออกหน้าช่วยไกล่เกลี่ย ไม่อย่างนั้นบรรยากาศคงได้ตึงเครียดจนกู่ไม่กลับแน่ ตอนนั้นท่านลุงต้องยอมส่งมอบพันธบัตรให้ราชวงศ์ตั้งเท่าไหร่เพื่อเป็นการขอขมาก็ไม่รู้”
“ยังมีเหตุการณ์อื่นอีกนะครับ แม้แต่องค์จักรพรรดินีแอกเนส พอไปแตะโดนกล้วยไม้ในเรือนกระจกที่ท่านลอร์ดโนอาห์เฝ้าทะนุถนอมเข้า เขาก็ถอนดอกไม้นั้นขึ้นมาแล้วเผาทิ้งต่อหน้าต่อตาทันที ตอนนั้นท่านหญิงแอกเนสผู้ห้าวหาญยังเป็นแค่เด็กสาวตัวน้อย ถึงกับต้องปล่อยโฮร้องไห้ออกมาเลยล่ะครับ”
ยิ่งฟังก็ยิ่งเป็นเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อ สิ่งที่รับรู้ได้จากเรื่องเล่าเหล่านี้คือโนอาห์ ทิวดอร์ หวงแหนอาณาเขตของตนอย่างร้ายกาจ หากมีสิ่งใดขัดหูขัดตา ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็ต้องชดใช้อย่างสาสม และนิสัยของเขาก็พิลึกพิลั่นจนเข้าขั้นย่ำแย่มาตั้งแต่เด็กๆ เมื่อเห็นสีหน้าถอดสีของคอร์เดเลีย พวกเขาก็พยักหน้าให้ดั่งเข้าใจความรู้สึกของเธอเป็นอย่างดี
“เพราะฉะนั้นการที่คุณมาพักอยู่ที่นี่ตั้งหลายวัน ครอบครัวจะไม่ให้ตกใจกันได้ยังไงล่ะครับ ตอนนี้ทุกคนคงแตกตื่นกันหมดแล้วว่าแม่สาวคนนั้นเป็นใครกันแน่ หรือว่าในที่สุดเจ้าปีศาจนั่นกำลังจะแต่งงาน อะไรทำนองนั้น...”
“คะ?”
“ฮะๆๆ พูดไปพูดมาเลยมีเรื่องไร้สาระปนมาด้วยจนได้ เอาเป็นว่ามันน่าประหลาดใจถึงขนาดนั้นเลยล่ะครับ เสียดายใบหน้านั่นจริงๆ เพราะท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ มองผู้หญิงไม่ต่างจากก้อนหินเลยนี่สิครับ”
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของเขาหรอกค่ะ”
“ครับ?”
“ไม่ใช่ผู้หญิง แต่เป็นหลักค้ำประกันน่ะค่ะ พอดีที่บ้านของฉันมีหนี้สินค่อนข้างเยอะ”
เพราะคิดว่าต้องรีบห้ามไว้ก่อนที่ความเข้าใจผิดจะบานปลาย คอร์เดเลียจึงค่อยๆ อธิบายสถานการณ์คร่าวๆ อย่างใจเย็น ทว่าแม้เธอจะพยายามเพียงใด สีหน้าของพวกเขากลับยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก หลักค้ำประกันหรือ หนี้สินงั้นหรือ
หลังจากเกิดอาการสับสนในความคิดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของสุภาพบุรุษทั้งสองก็พลันเคร่งเครียดและดุดันขึ้นมา
“เดี๋ยวนี้ถึงขั้นค้ามนุษย์กันแล้วหรือครับเนี่ย ไอ้สารเลวเอ๊ย!”
“ท่านป้าก็เตือนตั้งหลายรอบแล้วแท้ๆ ว่าห้ามทำเรื่องแบบนั้น! มันเป็นคนบ้าไปแล้วหรือยังไงครับเนี่ย! คุณคอร์เดเลีย มาร์เกอริต ในฐานะเชื้อพระวงศ์และสุภาพบุรุษของประเทศนี้ ผมจะไม่ยอมนั่งดูเลดี้วัยเยาว์ต้องมารับความอัปยศเช่นนี้เป็นอันขาด!”
“ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ เพียงแต่เขามีสิ่งที่อยากได้จากตระกูลของฉันเท่านั้นเอง”
“แล้วมันคืออะไรกันล่ะครับ! ดูจากการจับตัวคนไว้แบบนี้ ที่บ้านคงถังแตกจนไม่เหลือแป้งสาลีสักกำมือแล้วไม่ใช่หรือไง!”
คอร์เดเลียชะงักไปชั่วครู่เมื่อโดนจี้จุดอย่างแม่นยำเกินจำเป็น ในระหว่างนั้นท่านลอร์ดแปร์โรต์ก็พึมพำออกมาด้วยสีหน้าเวทนา
“เฮ้อ ไปเจอปีศาจแบบนั้นเข้าได้ยังไงกัน พับผ่าสิ ช่างโชคร้ายอะไรขนาดนี้นะ”
ไม่สิ มันก็เป็นเรื่องจริงอยู่หรอก แต่ว่า... ระหว่างที่เธอกำลังมองเขาทำเครื่องหมายกางเขนด้วยความเหม่อลอย เวย์นก็จับไหล่ของเธอไว้แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“หรือว่าคนพรรค์นั้นเรียกร้องสิ่งอื่นจากคุณนอกเหนือจากหนี้สินอีกหรือเปล่าครับ บอกมาตามตรงให้สบายใจได้เลยนะ!”
เมื่อต้องเผชิญกับดวงตาสองคู่ที่ลุกโชนไปด้วยโทสะ คอร์เดเลียจึงเผลอหลุดความจริงออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว
“เขาบอกว่าอยากได้ดวงตากับเส้นผมของฉันน่ะค่ะ บอกว่างดงามดี...”
เวย์นเบิกตากว้างพลางแผดเสียงลั่น
“อะไรนะ! ถึงขนาดจะเอาไปสตัฟฟ์แล้วเหรอ ฉันกะไว้แล้วเชียวตั้งแต่เห็นหมอนั่นคลั่งไคล้งานศิลปะจนหัวปักหัวปำ!”
“คงไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ แต่คงอยากเอาไว้ข้างตัวในฐานะสิ่งสวยงามไว้ดูเล่นที่ยังมีชีวิตมากกว่า อย่าบอกนะว่าคนคลั่งเงินพรรค์นั้นจะมาเล่นตุกติกจีบผู้หญิงน่ะ”
ท่านลอร์ดแปร์โรต์ที่เคยภาคภูมิใจในฐานะข้ารับใช้ของตระกูลทิวดอร์ ดันแว่นตาขึ้นพลางส่ายหน้าอย่างจริงจังด้วยน้ำเสียงที่โยนความภักดีทิ้งไปจนสิ้น คอร์เดเลียมองคนที่อินกับทฤษฎีโนอาห์ ทิวดอร์คือปีศาจจนเกินเบอร์ด้วยสีหน้าเหม่อลอย จะว่าไปแล้วก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องผิดเสียทีเดียว แต่ก็เหมือนจะไม่ถูกต้องทั้งหมดเช่นกัน
ทว่าเรื่องที่โนอาห์บอกว่าจะมารับดวงตาและเส้นผมของเธอไปในอีกหนึ่งปีข้างหน้านั้นเป็นความจริง เพราะในแววตาของเขาที่มองมายังเธอนั้นมีความปรารถนาอันเปี่ยมด้วยสุนทรียภาพแฝงอยู่จริงๆ
สายตาเช่นนั้นไม่ใช่แค่ในวันนั้นเท่านั้น แต่เธอมักจะสัมผัสได้อยู่บ่อยครั้งยามที่สบตากัน แม้เขาจะไม่ได้แสดงออกเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่อาจมองข้ามสายตาอันเยียบเย็นแต่ร้อนแรงประหนึ่งกำลังประเมินอัญมณีล้ำค่าคู่นั้นไปได้เลย
นั่นเป็นเพราะมันทั้งเย็นชาและบริสุทธิ์เกินกว่าจะเป็นความปรารถนาของบุรุษเพศ แต่หากจะบอกว่าเป็นเพียงความชื่นชมอันไร้เดียงสา ความโลภที่ซ่อนอยู่ภายในกลับเหนียวแน่นจนยากจะหยั่งถึง
ช่างเป็นเรื่องตลกร้ายสิ้นดี ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยรู้สึกสุขสงบทั้งกายและใจเช่นนี้มาก่อน แต่กลับกลายเป็นว่าไม่ได้ถูกปฏิบัติในฐานะมนุษย์ หากแต่อยู่ในฐานะหลักค้ำประกันแสนสวยเสียนี่
เธอส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเพื่อเบนความสนใจจากทั้งสองคนที่กำลังนินทาเจ้าของคฤหาสน์อย่างสนุกปาก
“จะว่าไปแล้ว ท่านที่ใช้ชื่อกลางว่าเซคเรตาท่านนั้นเป็นใครหรือคะ”
“ตามหาฉันอยู่หรือ”
เสียงเนือยๆ ของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงประตูพลันดังก้องขึ้น ทิ้งให้สาวใช้ฌานยืนตื่นตระหนกอยู่เบื้องหลัง
กำลังโหลดความเห็น...