“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ทุกคนตกใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเจ้าตัว แววตาของเวย์นที่สบเข้ากับใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาพลันมีอารมณ์ซับซ้อนเกินบรรยายพาดผ่าน
“มาที่นี่ได้ยังไง...”
“พอดีมีอุบัติเหตุกับโนอาห์เลยกะว่าจะมาขอโทษอีกรอบ แล้วก็ไม่ได้มาวิลล่านี้เสียนานเลยแวะมาดูสักหน่อยน่ะ ที่นี่มีความทรงจำของฉันอยู่เยอะเชียวล่ะ”
ชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาในห้องมีรูปร่างสูงโปร่งแทบจะพอๆ กับโนอาห์ ผมยาวสลวยสีแฟลกซ์ที่หวีเสยเรียบกริบ ผิวขาวผุดผ่องไร้รอยตำหนิ และฟันสีขาวเรียงตัวสวยนั้นดูสง่างามเพรียวระหงราวกับม้าพาโลมิโนพันธุ์ดีขนสีทอง
แม้จะดูดีมีระดับทว่ากลับให้ความรู้สึกแปลกแยกจนน่าประหลาดใจซึ่งแตกต่างจากโนอาห์อยู่บ้าง คอร์เดเลียจึงถอยหลังไปครึ่งก้าว และสายตาของเขาก็จับจ้องมาที่เธอในทันที
ด้วยสัญชาตญาณ เธอรู้ได้ทันทีว่าธุระของเขาอยู่ที่ตัวเธอ
“สวัสดีครับ เลดี้ เมื่อครู่เสียมารยาทไปมากเลย ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ”
น้ำเสียงอ่อนหวานนั้นนุ่มนวลและแผ่วเบาราวกับพรมน้ำหอมเอาไว้จนชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ คอร์เดเลียที่เผลอย่นจมูกเล็กน้อยก่อนจะคลายออกเอ่ยทักทายอย่างงุนงง
“ไม่มีอะไรผิดปกติเลยค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ ฝ่าบาททรงไม่เป็นไรใช่ไหมคะ”
“ฝ่าบาทงั้นหรือ”
ขณะที่ชายหนุ่มพึมพำอย่างนึกสนุก เวย์นก็รีบแทรกขึ้นมา
“นี่ พี่ อย่าทำแบบนี้ที่นี่เลยน่า เธอยังไม่ฟื้นตัวดีเลย ออกไปคุยกันข้างนอก...”
“ฉันถึงได้มาเยี่ยมไข้ยังไงล่ะ เวย์น”
ดวงตาที่หรี่ยิ้มอ่อนหวานพลางทอดมองลงมาราวกับจะกดข่มอย่างเงียบงันทำให้เวย์นห่อไหล่และส่งยิ้มเจื่อนๆ คอร์เดเลียที่เห็นความคล้ายคลึงกับโนอาห์ในรอยยิ้มและสายตานั้นทั้งที่หน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิดเผลอพึมพำออกมาเบาๆ
“เหมือนกันจัง”
เมื่อดวงตาสีน้ำตาลปนเหลืองตวัดมองมาที่ตนอย่างว่องไว คอร์เดเลียก็สะดุ้งตกใจ เขาถามอย่างสนใจใคร่รู้
“บอกว่าผมเหมือนใครหรือครับ”
“นี่ พี่มีคาเอล...”
“เวย์น ฉันกำลังคุยกับสุภาพสตรีอยู่ไม่ใช่หรือไง”
แม้จะแต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบแต่กลับใช้น้ำเสียงราวกับสตรีชั้นสูงในแวดวงสังคม ทว่ามันกลับเข้ากับเขาได้อย่างไร้ที่ติ ความย้อนแย้งนั้นอาจจะเป็นสิ่งที่หล่อหลอมบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาก็เป็นได้
แววตาที่ปากยิ้มแต่ตาไม่ยิ้มทำให้คอของเวย์นหดสั้นลงประหนึ่งเต่า เห็นได้ชัดว่าเวย์นเป็นรองทั้งเรื่องวัยและลำดับชั้นในราชวงศ์
ชายหนุ่มที่หันกลับมามองคอร์เดเลียตามลำพังอย่างไม่สะทกสะท้านท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดยกมุมปากขึ้น
“ดูเหมือนจะสนิทสนมกับโนอาห์ของเรานะ เลดี้ ผมอยากจะทราบนามของคุณน่ะครับ”
คอร์เดเลียครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะทำอย่างไรดี หลังจากสังเกตสีหน้าเลิ่กลั่กของเวย์นและท่านลอร์ดแปร์โรต์ที่ยืนตัวแข็งทื่อ เธอก็ค่อยๆ ตอบกลับไป
“เอ่อ คือว่าฉันไม่ทราบมาก่อนน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าที่แผ่นดินใหญ่สุภาพสตรีสามารถเอ่ยปากขอเต้นรำก่อนได้หรือคะ”
ท่ามกลางความงุนงงของทุกคนกับคำตอบอันพิลึกกึกกือที่ไม่คาดคิด คอร์เดเลียก็เอ่ยต่อไปอย่างดูไร้พิษภัย
“เพราะที่บ้านเกิดของฉัน สุภาพสตรีจะไม่ทักทายสุภาพบุรุษที่ไม่ทราบนามน่ะค่ะ ฉันเห็นว่าที่นี่ไม่เป็นเช่นนั้น เลยสงสัยว่าเรื่องอื่นจะตรงกันข้ามไปด้วยหรือเปล่า”
ใบหน้าอันผุดผ่องจนดูใสซื่อทำให้ในตอนแรกทุกคนยังไม่เข้าใจความหมาย แต่แล้วสีหน้าก็ค่อยๆ กลายเป็นพยายามกลั้นยิ้ม
คำพูดของเธอเป็นการแดกดันอ้อมๆ ว่า ตัวเองยังไม่คิดจะแนะนำตัวแท้ๆ แต่กลับมาถามชื่อแซ่และประวัติของอีกฝ่ายก่อนได้อย่างไร ต่อให้เธอจะพูดออกไปตามที่คิดจริงๆ แต่ความหมายก็ไม่ต่างกัน
‘แกเป็นใครกันยะ’
ใบหน้าของท่านลอร์ดแปร์โรต์แดงก่ำ ริมฝีปากที่เม้มแน่นสั่นระริกดูแล้วคงไม่ต่างจากเวย์นที่หลุดขำพรืดออกมาสั้นๆ สักเท่าไร
มีคาเอลมีสีหน้าประหลาดใจทว่าภายนอกกลับไม่ได้ดูขุ่นเคือง แม้จะไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าข้างในกับข้างนอกจะตรงกันหรือไม่ก็ตาม เขาหัวเราะหึๆ
“เป็นแม่หนูที่น่าสนใจดีนี่ นั่นสินะครับ ผมเสียมารยาทไปเอง ผมชื่อมีคาเอล เซคเรตา เวลส์ เป็นลูกพี่ลูกน้องของเวย์นคนนี้ ส่วนกับโนอาห์ จะว่ายังไงดีล่ะ คงต้องบอกว่าเป็นเหมือนพี่น้องกันครับ”
ริมฝีปากที่ยกยิ้มเยาะหยันแม้ขณะเอ่ยคำพูดทำให้เธอนึกถึงโนอาห์ขึ้นมาอีกครั้ง คอร์เดเลียย่อเข่าลงเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพ
“คอร์เดเลีย มาร์เกอริต ค่ะ”
“มาร์เกอริตหรือ”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วสีน้ำตาลทองขึ้นพลางครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าคล้ายเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ในที่สุด ดั่งเพิ่งกระจ่างแจ้งแก่ใจ
“อ้อ อย่างนี้นี่เอง หมอนั่นสนใจของตระกูลนั้นมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วนี่นะ”
เขาระบายยิ้มประหลาดพลางเอียงคอถาม
“ถ้าอย่างนั้นคุณคือคนรักของโนอาห์หรือครับ หากคุณคือมาร์เกอริตละก็ ต่อให้หมอนั่นคิดจะแต่งงานกับคุณก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยสินะ”
“แต่งงานหรือครับ”
แม้จะคิดเผื่อไว้บ้างแต่ก็ไม่นึกว่าจะไปไกลถึงขั้นนั้น เวย์นจึงสะดุ้งตกใจ ส่วนท่านลอร์ดแปร์โรต์ที่เคยมองว่าเรื่องแต่งงานเป็นแค่เรื่องไร้สาระก็พลอยเบิกตากว้างไปด้วย
คอร์เดเลียที่เคยเห็นชายคนนี้ตั้งแง่กับโนอาห์มาแล้วจึงเลือกที่จะปฏิเสธด้วยเหตุผลอื่น แทนที่จะอธิบายสถานการณ์ตามตรงเหมือนเมื่อครู่ เพราะมันไม่เป็นความจริงและยังไร้สาระสิ้นดีอีกด้วย
“เรื่องนั้นไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอนค่ะ”
“ทำไมล่ะครับ สายเลือดเก่าแก่อันทรงเกียรติ ทั้งยังเยาว์วัยและงดงามถึงเพียงนี้ ชายผู้เย็นชาคนนั้นอาจจะขอคุณแต่งงานก็ได้ไม่ใช่หรือครับ”
เมื่อเผชิญกับคำถามอันหอมหวานคล้ายกำลังถามว่าเธอไม่ฝันอยากเป็นซินเดอเรลลาบ้างหรือ คอร์เดเลียก็ส่ายหน้า
“ย่อมไม่ใช่แน่นอนค่ะ ฉันไม่มีเงินหรอกนะคะ”
“หา?”
“ครอบครัวของฉันถังแตกจนมีแต่หนี้สินน่ะค่ะ ไม่มีสิ่งใดจะนำมาเป็นสินเดิมได้เลยแม้แต่น้อย ท่านโนอาห์น่าจะชอบสุภาพสตรีที่มีสินเดิมติดตัวมามากๆ มากกว่าไม่ใช่หรือคะ”
ชายหนุ่มทั้งสองที่ได้ยินคำตอกกลับอย่างจริงจังถึงกับอึ้งงันไป ส่วนมีคาเอลกระตุกริมฝีปากก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“อา นั่นสินะครับ ผมลืมนึกถึงเรื่องนั้นไปเลย”
ชายคนนั้นยังคงหลุดหัวเราะหึๆ ออกมาเหมือนคิดแล้วก็ยังขำไม่หาย จนเวย์นต้องก้าวออกหน้าเพราะทนดูต่อไปไม่ไหว
“เพราะอุบัติเหตุในวันนี้เธอจึงต้องการการพักผ่อนมากกว่านี้ครับ เชิญคุณออกไปได้แล้ว”
“เข้าใจแล้ว เวย์น นายยังทำตัวเป็นลูกหมาเชื่อฟังคำสั่งของโนอาห์ไม่เปลี่ยนเลยนะ”
มีคาเอลชำเลืองมองเวย์นที่ยืนตัวแข็งทื่อ ก่อนจะหันมาพูดกับคอร์เดเลียอย่างอ่อนโยน
“ถึงขนาดที่เชื้อพระวงศ์สายย่อยยอมออกโรงช่วยเหลือคนรักของลูกพี่ลูกน้องตนเองเช่นนี้ เวย์นช่างเป็นเด็กที่ใจดีจริงๆ ครับ”
“ไม่ใช่คนรักหรอกค่ะ...”
“ผมขอเตือนอะไรสักอย่างนะ เลดี้มาร์เกอริต การถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนรักอาจจะยังดีต่อตัวคุณมากกว่าเสียอีก”
ความรังเกียจที่คล้ายกับการเย้ยหยันพลันพาดผ่านใบหน้าซีดเผือดของมีคาเอลชั่ววูบ
“หนี้ที่คุณพูดถึงคงจะเป็นหนี้ที่ติดค้างโนอาห์ไว้สินะครับ หญิงสาวผู้มีหนี้ท่วมหัวกับเจ้าหนี้มาอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันอย่างนั้นหรือ คุณคิดว่าผู้คนจะมองด้วยสายตาแบบไหนกันล่ะครับ”
“ท่านเคานต์แห่งเวลส์!”
เป็นครั้งแรกที่เวย์นตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างแท้จริง ทว่ามีคาเอลกลับยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้านเมื่อมองดูเขา คอร์เดเลียกระพริบตาปริบๆ ให้กับถ้อยคำร้ายกาจที่ทิ่มแทงเข้ามาอย่างโจ่งแจ้ง
เพราะมันคือความจริงก็จำใส่ใจไว้เถอะ ชาวคาติชาล้วนมองโลกตามความเป็นจริงกันทั้งนั้น
“ชาติกำเนิดของผมเองก็คล้ายๆ กัน ผมเลยมองข้ามไปเหมือนเป็นเรื่องของคนอื่นไม่ได้น่ะสิ”
ในจังหวะที่เวย์นซึ่งกำลังโกรธจนฮึดฮัดชะงักไป มีคาเอลก็แสร้งทำทีเป็นทักทายพลางกระซิบแผ่วเบาข้างแก้มของคอร์เดเลีย
“อย่าได้ไว้ใจหรือมอบหัวใจให้หมอนั่นมากเกินไปจะดีกว่านะครับ เลดี้เงือกน้อย”
เพราะคุณจะต้องเจ็บปวดอย่างแน่นอน
ดวงตาสีหยกเบิกกว้างขึ้น หลังจากที่เขาหัวเราะหึแล้วเดินผละออกไปอย่างรวดเร็ว ความเงียบงันอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ
คอร์เดเลียไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจกับคำดูถูกของเขามากมายนัก ต่างจากที่สุภาพบุรุษทั้งสองซึ่งกำลังคอยสังเกตสีหน้าของเธอคิดเอาไว้ เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังเคยคิดว่าโชคดีแค่ไหนแล้วที่โนอาห์ไม่มองเธอเป็นเพียงของเล่น
ด้วยความที่คอร์เดเลียไม่ใช่คนพูดเก่ง เธอจึงไม่มีทั้งวาจาอันสง่างามที่คอยบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง และไม่มีอารมณ์ขันที่จะช่วยทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ เธอจึงเลือกที่จะถามสิ่งที่สงสัยที่สุดออกไปตรงๆ
“ขออภัยนะคะ ท่านผู้นั้นเป็นใครหรือคะ”
เป็นคนในครอบครัวของท่านลอร์ดเวย์นใช่ไหมคะ เมื่อได้ยินคำถามของเธอ เขาก็ถอนหายใจออกมา
“ก็นะ... จะเรียกว่าเป็นแผลใจของราชวงศ์ อะไรทำนองนั้นก็ได้ครับ”
เวย์นยักไหล่ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
“เขาเป็นบุตรเพียงคนเดียวของเจ้าหญิงคลอเดียผู้มีศักดิ์เป็นท่านอาของผมและเป็นพระขนิษฐาแท้ๆ ขององค์จักรพรรดิองค์ก่อนครับ เขาเพิ่งเข้ามาอยู่ในราชวงศ์ตอนอายุราวๆ เจ็ดขวบ และเพราะแทบจะเติบโตมาเพียงลำพังพวกผู้ใหญ่ก็เลยคอยประคบประหงม ในแง่หนึ่งเขาก็คล้ายกับพี่โนอาห์แต่การได้รับการปฏิบัติกลับต่างกันออกไปครับ”
เขายิ้มเจื่อนให้คอร์เดเลียที่เอียงคอสงสัย
“เพราะฝ่ายหนึ่งเกิดมาเพียบพร้อมจนเปล่งประกายเจิดจ้า แต่อีกฝ่ายกลับตรงกันข้าม เติบโตมาอย่างยากไร้โดยไร้ทั้งความรักและการสนับสนุน ซ้ำยังไม่อาจเรียกร้องสิทธิ์ของตนเองได้เลย หากจะเล่าก็คงซับซ้อนน่าดู...”
เขาขมวดคิ้วพร้อมกับทอดเสียงละคำพูดไว้ในลำคอ
“ในฐานะครอบครัว ผมต้องขออภัยในความเสียมารยาทของเขาด้วยนะครับ คุณคงพอจะสังเกตเห็นแล้วว่าพี่โนอาห์กับเขาไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ เลดี้อนาอิสซึ่งเป็นแม่ทูนหัวและผู้อุปถัมภ์ของพี่มีคาเอลพยายามอย่างยิ่งเป็นเวลานานที่จะให้ลูกชายกับลูกทูนหัวคืนดีกัน แต่พวกเขาก็เข้ากันไม่ได้เลยเหมือนน้ำกับไฟนั่นแหละครับ อย่างที่เห็นว่าพวกเขาเกลียดกันมากขนาดไหน”
“ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ค่ะ”
คอร์เดเลียพึมพำออกมาขณะนึกถึงใบหน้าอันบึ้งตึงของโนอาห์
กำลังโหลดความเห็น...