คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 33

ตอน 33

โนอาห์ ทิวดอร์ กลับมาถึงบ้านหลังจากล่วงเลยเวลาเที่ยงคืนไปแล้ว

แน่นอนว่าไฟตรงหน้าต่างห้องชั้นสองของคอร์เดเลียดับมืดไปแล้ว และเมื่อก้าวเข้ามาในคฤหาสน์อันเงียบสงบ เขาก็ตระหนักได้อีกครั้งว่าตนเองเป็นคนทำลายการออกไปข้างนอกครั้งแรกของเธอ เมื่อนึกถึงดวงตาสีเขียวมรกตราวกับท้องทะเลที่เคยเปล่งประกายด้วยความหวัง ความตื่นเต้น และความเพลิดเพลิน เขาก็รู้สึกผิดในมโนธรรมขึ้นมาเล็กน้อย

เรื่องแบบนี้ก็นับว่าเกิดขึ้นได้ยากยิ่งเช่นกัน ความรู้สึกส่วนตัวของลูกหนี้มันสำคัญอะไรนักหนาเชียว

แต่ก็น่ารักจริงๆ นั่นแหละ

เขานึกว่าตัวเองจะชอบเฉพาะของที่สวยสดงดงามเท่านั้น แต่ดูเหมือนจะได้ค้นพบรสนิยมที่ไม่คาดคิดอีกอย่างของตัวเองเข้าเสียแล้ว ความจริงแล้วแม้เขาจะตำหนิเธอทำนองว่าอย่ามัวแต่มองดูสีหน้าคนอื่นมากเกินไป ทว่าลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกเพลิดเพลินกับปฏิกิริยาของเธอที่ซุ่มซ่าม เซ่อซ่า และตัวสั่นงันงกอยู่บ้างไม่น้อย จะว่าไปมันก็กระตุ้นอารมณ์ได้ดีทีเดียว

เรื่องนี้ตอบสนองรสนิยมบางส่วนของชายผู้มีนิสัยร้ายกาจคนนี้เช่นกัน

รองเท้าหนังของเขาหยุดชะงักลงขณะเดินลูบคางที่มีตอเคราขึ้นสากมือ เวย์นซึ่งพักอยู่ในห้องรับรองกำลังตั้งวงดื่มเหล้ากับท่านลอร์ดแปร์โรต์อยู่ในห้องรับแขก บ่นว่าปวดหัวแท้ๆ แต่กลับมานั่งดื่มเหล้าอีกเนี่ยนะ ช่างเป็นคนว่างงานเสียจริงๆ

เมื่อเขาทำเป็นไม่สนใจและเดินผ่านไป เวย์นก็เหลือบมาเห็นเขาเข้าพอดี จึงเขย่าไหล่ของท่านลอร์ดแปร์โรต์ที่เมาจนฟุบศีรษะลงกับโต๊ะ แล้วตะโกนเรียกเสียงดัง

“อ้าว พี่! เพิ่งกลับมาเหรอ”

“หนวกหู ไปนอนไป”

“อะไรกันเล่า~ มาดื่มด้วยกันสิ”

“เหนื่อย”

พอเขาตอบสั้นๆ แล้วเดินขึ้นบันได เวย์นก็รีบเดินตามมาติดๆ พร้อมกับบ่นอุบอิบ

“ก็นะ คงจะเหนื่อยจริง วันนี้พี่มีคาเอลมาอาละวาดพังทุกอย่างจนเละเทะไปหมดเลย”

โนอาห์แค่นหัวเราะราวกับไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจแต่อย่างใด

“ไอ้งี่เง่านั่นจะไปทำอะไรที่ไหน ฉันจำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอ”

“ทางนั้นคงอยากรู้เรื่องคุณคอร์เดเลียเหมือนกันนั่นแหละ ตอนนี้ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วทั้งคาติชาแล้วนะ”

เขารู้อยู่แล้ว หากคิดจะห้ามก็คงห้ามได้ แต่ไม่มีเหตุผลจำเป็นต้องทำจึงปล่อยเลยตามเลย ถือโอกาสนี้ทำให้ไอแซกเลิกมารบกวนเรื่องการแต่งงานเสียที มันก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

โนอาห์เดินเข้าห้องนอนโดยไม่ตอบอะไรพลางปลดเนกไทและแกะกระดุมข้อมือออก เวย์นที่มองดูเขาผ่านกระจกเงาจึงเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

“พรุ่งนี้ไปทานบรันช์ด้วยกันที่สวนหน่อยเป็นไง ช่วยปลอบใจคุณคอร์เดเลียหน่อยสิ เพราะพี่คนนั้นทำตัวร้ายกาจและเสียมารยาทใส่เธอน่ะ”

“พูดอะไรนะ”

“ก็...รู้อยู่แล้วนี่ เรื่องเข้าใจผิดไร้สาระพวกนั้นน่ะ”

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เวย์นก็มองเขาด้วยสายตาที่กึ่งระแวงและคาดคั้น ทว่ากลับไม่กล้าเอ่ยปากออกมาตรงๆ คนที่ตกเป็นประเด็นกลับตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ทำไม บอกว่าฉันเอาผู้หญิงคนนั้นมาอุ่นเตียงแทนขัดดอกหรือไง”

“พี่!”

แม้จะถูกตวาดเหมือนเป็นการตำหนิ แต่โนอาห์ก็ไม่แยแส เขาโยนเสื้อแจ็กเก็ตทิ้งไปส่งๆ แล้วถอดเสื้อเชิ้ตออก เผยให้เห็นท่อนบนที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แม้จะมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่เล็กประปราย แต่ร่างกายอันแข็งแกร่งและเกลี้ยงเกลาราวกับรูปสลักก็ทำให้เวย์นแอบทึ่งในใจ ทว่าเขาก็ยังคงเอ่ยตักเตือน

“รู้ไหมว่าสำหรับผู้หญิงแล้ว นั่นมันเป็นข่าวอื้อฉาวที่น่าอับอายและสกปรกขนาดไหน แน่นอนว่าฉันรู้ว่าพี่ไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ว่า...”

“แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ”

“อะไรนะ”

โนอาห์หันกลับไปมองลูกพี่ลูกน้องที่อ้าปากค้างด้วยความตกใจอย่างแท้จริง พลางยิ้มออกมาอย่างเกียจคร้าน

“ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็เป็นของฉัน จะจัดการยังไงมันก็ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของฉันอยู่แล้ว”

“พี่ บ้าไปแล้วจริงๆ เหรอ”

เมื่อเวย์นพึมพำออกมาอย่างเหลือเชื่อ ชายหนุ่มที่หันหลังกลับไปรินวิสกี้ก็เริ่มเปิดประเด็นที่มีสาระเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่กลับถึงบ้าน

“การตรวจร่างกายเป็นยังไงบ้าง มีความผิดปกติอะไรไหม”

“อา โล่งอกไปทีที่ไม่มีอะไรผิดปกติ ฌาคส์บอกว่าได้ทำการตรวจทุกอย่างเท่าที่จะทำได้หมดแล้ว แต่ถ้าอยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้คงต้องไปโรงพยาบาลในคาติชาดู...”

โนอาห์ไม่ได้พูดอะไรออกมา เวย์นที่มองดูความเงียบงันของเขาซึ่งตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเองอย่างกระวนกระวายจึงเริ่มเร่งเร้าอีกครั้ง

“พี่ ล้อเล่นใช่ไหม คำพูดเมื่อกี้น่ะ... พี่มักจะรักษาเส้นแบ่งเอาไว้เสมอไม่ใช่เหรอ”

“น้องชายเรานี่ประเมินฉันไว้สูงเกินไปจริงๆ”

“พี่โนอาห์!”

ชายหนุ่มที่หัวเราะคิกคักนึกถึงใบหน้าอันอ่อนโยนไร้เดียงสาและความสง่างามโดยกำเนิด แม้เธอจะไม่ได้เติบโตมาอย่างสุขสบายก็ตาม นั่นสิ ถึงสายตาจะคอยเหลือบมองอยู่เรื่อย แต่ก็คงไม่อยากกอดเธอหรอกมั้ง อย่างแรกเลยคือเธอยังเด็กเกินไปไม่ใช่หรือไง

อ่า ไม่ใช่แบบนั้นหรือ

ทันใดนั้นโนอาห์ก็นึกถึงหญิงสาวที่เดินลงบันไดมาเมื่อช่วงกลางวันของวันนี้

ชุดกระโปรงที่คุ้นตาแต่กลับให้ความรู้สึกแปลกใหม่ราวกับเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ส่วนโค้งเว้าอันบอบบางของหญิงสาวกับลำคอยาวระหงดั่งกวาง ดวงตาไร้เดียงสาที่คอยเหลือบมอง และยามที่เธอรู้สึกถึงสายตาของเขา ผิวบริเวณลำคอและกระดูกไหปลาร้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่อดั่งดอกท้อ เมื่อนึกถึงภาพนั้นเขาก็ผุดยิ้มอันลึกซึ้ง กลิ่นกายที่โชยมาบางเบาดั่งไอหมอกเหนือน้ำทะเลจางๆ นั้นช่างเย้ายวนไม่น้อย เอวก็คอดกิ่วเพียงหนึ่งกำมือ

พอจับแต่งตัวเข้าหน่อย เด็กคนนั้นก็กลายเป็น ‘หญิงสาว’ สะพรั่งอย่างแท้จริง

ก็นะ อาจจะได้เรื่องก็ได้?

คงต้องลองถอดดูถึงจะรู้

“ผมขอร้องอย่างจริงจังเลยนะ เชื่อว่าพี่คงไม่ทำเรื่องไร้ความรับผิดชอบหรอก”

“พูดอะไรของแก เวย์น ฉันใจดีมามากพอแล้ว และตอนนี้ก็รับผิดชอบเธออย่างดีอยู่”

อันที่จริงสำหรับคนอย่างโนอาห์แล้ว ก็นับว่านุ่มนวลและใจกว้างมากทีเดียว โดยปกติแล้วเขาไม่เคยใส่ใจกับอารมณ์หรือสภาพความเป็นอยู่เล็กๆ น้อยๆ ของเป้าหมายที่จะขูดรีดและเค้นเอาผลประโยชน์ให้ถึงที่สุดเลย ทว่าในกรณีนี้เป็นข้อยกเว้นจึงช่วยไม่ได้

โนอาห์ที่ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบพลันเบือนสายตากลับมาถาม

“เท่าที่แกเห็น เธอป่วยตรงไหนหรือเปล่า”

“ไม่นี่? ดูก็แข็งแรงดีนะ กินข้าวได้ดีด้วย ทำไมหรือ”

“งั้นก็ช่างเถอะ”

ใบหน้าขาวผ่องที่กำลังจิบวิสกี้พลางหลุบตาลงนั้นยากจะหยั่งรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ไหนแต่ไรก็เป็นแบบนี้ แต่เรื่องของสุภาพสตรีท่านนั้นยิ่งไม่อาจล่วงรู้ความคิดในใจของเขาได้เลย เวย์นถอนหายใจออกมา

“ถึงอย่างนั้นก็ดีกับเธอหน่อยเถอะ น่าสงสารออกนะครับ ในต่างบ้านต่างเมืองที่ไกลปืนเที่ยงแบบนี้ ไม่มีครอบครัวคอยดูแลเลยสักคน”

“คนน่าสงสารบนโลกนี้มีเกลื่อนกลาด แกก็ลองบริจาคให้พวกเขาทั้งหมดดูสิ ประเดี๋ยวก็คงหมดเนื้อหมดตัวในพริบตา”

“พี่นี่ไม่มีความเป็นมนุษย์เอาเสียเลย”

เวย์นตัดพ้อ แต่เขากลับไม่โต้ตอบอะไรมากนัก ท่าทีที่มีต่อคอร์เดเลียดูมีเลศนัยจนแอบคาดหวังไว้แท้ๆ ที่แท้เธอก็เป็นแค่หลักค้ำประกันชิ้นพิเศษเท่านั้นหรือ พอคิดแล้วก็ชวนให้ผิดหวังจนเขาต้องถอนหายใจ

“ท่านพี่หญิงถามว่าเมื่อไหร่จะกลับคาติชาเหรอครับ ดูเหมือนดยุกแห่งอาร์เซนจะตั้งหน้าตั้งตารอเพื่อจะตอบแทนพี่เรื่องที่ช่วยปราบพวกโจรสลัดเมื่อคราวก่อนอยู่ ทั่วทั้งคาติชากำลังรอพี่อยู่นะ”

“เหอะ ใช่ที่ไหนล่ะ คงเป็นลูกไม้ที่หวังจะจับลูกสาวคู่กับฉันเพื่อเพิ่มค่าตัวให้ตัวเองละมั้ง”

แม้ซาชา อ็องแดร์ จะเป็นดาวเด่นแห่งแวดวงสังคมที่ใครๆ ต่างปรารถนาจะคบหา และเป็นแขกอันดับหนึ่งที่ทุกคนอยากเชิญไปร่วมงานเลี้ยง แต่ในตลาดการแต่งงานนั้นเรื่องราวกลับต่างออกไปเล็กน้อย

การที่ดยุกแห่งอาร์เซนแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าลำเอียงรักใคร่เธอถึงเพียงนั้น สำหรับชนชั้นสูงทั่วไปแล้ว เธอย่อมเป็นว่าที่เจ้าสาวอันดับหนึ่งผู้เลอโฉม เยาว์วัย และมาพร้อมกับสินเดิมมหาศาล หากแต่สำหรับบุรุษชั้นยอดผู้กุมทั้งเงิน อำนาจ และเกียรติยศไว้ในมือครบถ้วนแล้ว ในฐานะคู่แต่งงาน ย่อมมีตำหนิอยู่บ้างเป็นความจริง

แม้จะไม่มีใครพูดออกมาตรงๆ แต่ซาชา อ็องแดร์ ก็เป็นบุตรนอกสมรสที่เกิดจากนักบัลเลต์แห่งโรล็องต์ ผู้เป็นรักอันเร่าร้อนของดยุกแห่งอาร์เซน หากท่านดยุกคิดจะจับคู่บุตรสาวกับเจ้าบ่าวที่พอมีหน้ามีตาก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่หากเจ้าบ่าวที่เขาเล็งไว้เป็นถึงเชื้อพระวงศ์หรือผู้นำตระกูลขุนนางเก่าแก่ผู้มั่งคั่งระดับศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ละก็ ย่อมต้องเกิดปัญหาขึ้นแน่

แม้โลกจะเปลี่ยนไปมากแล้ว แต่สำหรับชนชั้นสูงสายเก่า ชาติตระกูลและสายเลือดยังคงเป็นปัจจัยสำคัญอย่างยิ่ง เว้นเสียแต่ว่าฝ่ายเจ้าบ่าวจะปรารถนาในตัวซาชา อ็องแดร์ อย่างลึกซึ้งจนยอมมองข้ามเสียงคัดค้านทั้งหมดเหล่านั้น

แต่ความรักแบบโรแมนติกเช่นนั้นจะไปหาได้ง่ายๆ จากที่ไหนกัน ทั้งที่เติบโตมาท่ามกลางครอบครัวที่มีความรักอันหวานชื่น โดยเฉพาะพ่อแม่ที่ยังคงหลงใหลในกันและกัน แต่โนอาห์ ทิวดอร์ กลับกังขาในสิ่งที่เรียกว่าความรัก เขายอมรับว่าความรู้สึกเช่นนั้นมีอยู่จริงบนโลก เพราะเขาได้เห็นมากับตาตนเอง

หากแต่เขาที่ไม่เคยสัมผัสแม้แต่ความรู้สึกที่ใกล้เคียง จึงมองว่าสิ่งนั้นช่างเลื่อนลอยดั่งสมบัติของเงือกในตำนาน ความรักนั้นงดงามแต่ผลาญพลังงาน และบางครั้งก็โง่เขลาไร้ระเบียบ

สำหรับชายที่ขีดจำกัดความรักสูงสุดมีให้เพียงครอบครัวผู้ร่วมสายเลือด ย่อมไม่ได้รู้สึกสนใจในอารมณ์อันเร่าร้อนและเสี่ยงภัยเช่นนั้นเลย

เวย์นเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

“เลดี้ซาชา อ็องแดร์ นี่ถือเป็นหญิงสาวที่งดงามและสมบูรณ์แบบมากเลยนะ พี่ไม่คิดอะไรบ้างเลยหรือ”

“ก็นะ สวยดีอยู่หรอก”

โนอาห์นึกถึงหญิงสาวที่เปรียบดั่งดอกกุหลาบซึ่งได้รับการทะนุถนอมดูแลมาเป็นอย่างดีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ ในเมื่อโนอาห์เองก็เป็นชายหนุ่มสุขภาพดี ย่อมไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกรู้สาต่อเสน่ห์ภายนอกและแรงดึงดูดทางเพศของสตรีเลย

แต่เขาก็ไม่ใช่วัยรุ่นอายุสิบกว่าปี ช่วงเวลาที่จะมาสนใจเรื่องพรรค์นั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว อันที่จริง นับตั้งแต่มีประสบการณ์ครั้งแรก เขาก็หมดความสนใจเรื่องเซ็กซ์ไปเลย เห็นพวกตัวผู้รอบข้างพากันคลั่งไคล้ประหนึ่งติดสัด เขาจึงลองทำดูด้วยความอยากรู้ แต่กลับไม่ได้รู้สึกดีเด่อะไรขนาดนั้น

จะเรียกว่าเป็นความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับกีฬาอันสกปรกที่มีรสชาติของความสุขสมและการปลดปล่อยเจือปนอยู่จะดีกว่าไหมนะ การเสพงานศิลปะชั้นครูยังให้ความสุขต่อสมองได้อย่างหมดจดเสียกว่า และเขากลับสัมผัสได้ถึงความรื่นรมย์อันร้อนแรงและเข้มข้นยิ่งกว่าจากเงินตรา การสู้รบ และการล่องเรือ

“เมื่อก่อนพี่ชอบสาวผมบลอนด์ไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ว่าชอบคนผมสีสว่างสดใสหรือไง”

“งั้นเหรอ”

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 33
อ่านตอน 34 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 32กลับหน้าเรื่อง
ตอน 32ตอน 34