“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ตอนเป็นนักเรียนนายเรือ ผู้หญิงคนแรกที่พี่คบก็ผมบลอนด์สว่างไม่ใช่เหรอ”
ช่างจำได้ละเอียดเสียจริง ทั้งที่ตัวโนอาห์เองตอนนี้แทบจำหน้าผู้หญิงที่เคยคบหาในช่วงเวลานั้นไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ แม้แต่ผู้หญิงคนแรกที่เขาร่วมค่ำคืนด้วยซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่อายุมากกว่า ก็หลงเหลือเพียงความทรงจำเลือนรางว่าเธอมีผมสีบลอนด์สว่างหรือสีน้ำตาลทองเพียงเท่านั้น
ผมสีสว่างงั้นหรือ แต่ถ้าเป็นสีขาวนวลบริสุทธิ์ดั่งฟองคลื่นในทะเลก็คงไม่เลวเหมือนกัน ชายหนุ่มนึกถึงผมสีเงินประกายมุกของใครบางคนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหลุดหัวเราะหึในลำคอสั้นๆ
“หรือจะต้องทำวิกผมขึ้นมาจริงๆ นะ”
“อะไรนะ”
เมื่อเห็นเวย์นทำหน้างงงวย โนอาห์ก็โบกมือปัดไปมาอย่างรำคาญใจแล้วเดินหายเข้าไปในห้องอาบน้ำ
“ยังไงก็เถอะพี่ พรุ่งนี้เช้าต้องกินข้าวกับคุณคอร์เดเลียนะ เข้าใจไหม”
เมื่อไม่มีเสียงตอบรับกลับมานอกจากเสียงสายน้ำไหล เวย์นจึงได้แต่ถอนหายใจพลางส่ายหน้าไปมาแล้วเดินออกจากห้องไป
ชายหนุ่มผู้กำลังแช่กายในน้ำอุ่นที่กรุ่นไปด้วยไอน้ำแหงนศีรษะพิงขอบอ่างแล้วหลับตาลง
หากจะว่ากันตามตรง การออกไปข้างนอกในวันนี้ แม้ครึ่งหนึ่งจะเป็นเพราะมีข้อตกลงที่ต้องสะสางให้เสร็จสิ้นระหว่างทางอยู่แล้ว แต่อีกครึ่งหนึ่งก็เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ คงเป็นเพราะไม่ว่าจะแตะต้องตรงไหนเธอก็สะดุ้งผวาไปเสียหมดจนทำให้เขารู้สึกสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล และนึกอยากพาเธอออกไปเดินเล่นบ้างกระมัง
“งดงามเหลือเกินค่ะ...”
หญิงสาวผู้ตื้นตันจนน้ำตาคลอเบ้าเพียงเพราะทัศนียภาพอันแสนธรรมดาของเมืองชายทะเล เส้นผมที่ปลิวไสวทีละเส้นราวกับขนอ่อนของลูกนกทะเล ใบหน้านวลผุดผ่องกระจ่างใส และริมฝีปากสีชมพูที่คลี่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด
เธอหันกลับมามองเขาที่กำลังนึกสงสัยว่ามันน่าดีใจขนาดนั้นเชียวหรือ ก่อนจะเอ่ยออกมาจากใจจริง
“ขอบคุณนะคะ ที่พาฉันออกมาข้างนอก”
เมื่อห้วงแห่งการรำลึกสิ้นสุดลง แพขนตายาวที่เปียกชื้นของชายหนุ่มก็ค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น แววตาเย้ยหยันจางๆ พาดผ่านดวงตาสีส้มอมแดงคู่นั้น
“ดูท่าตัวเองคงอดอยากมานานจริงๆ สินะ”
เขาเสยผมที่เปียกชุ่มขึ้นแล้วลุกขึ้นยืนโดยไม่ใส่ใจช่วงล่างของร่างกายที่เริ่มร้อนผ่าวตึงเครียดขึ้นมาทีละน้อย เมื่อใช้น้ำเย็นราดรดดับความร้อน ร่างกายท่อนล่างที่เคยรุ่มร้อนก็ค่อยๆ สงบลง หลังจากชำระล้างร่างกายจนรู้สึกผ่อนคลายขึ้น ชายหนุ่มก็สวมเสื้อคลุมทับเรือนร่างเปลือยเปล่าแล้วใช้ผ้าขนหนูผืนหนาเช็ดผม
ทั้งที่เมื่อเทียบกับปกติแล้ววันนี้แทบไม่มีกำหนดการอะไรเป็นพิเศษ ทว่าไม่รู้ทำไมวันเวลาถึงได้รู้สึกยาวนานนัก อ่านหนังสือสักเล่มแล้วรีบเข้านอนแต่หัวค่ำคงจะดีกว่า
ขณะที่กำลังมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือที่เชื่อมต่อกับห้องนอน รองเท้าใส่ในบ้านของเขาก็พลันหยุดชะงักลง
เขาหันขวับไปมองทางประตูพลางเลิกคิ้วขึ้น โนอาห์เอียงคอเล็กน้อย ชายหนุ่มก้าวขายาวๆ ตรงเข้าไปเปิดประตูดังผาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อก้มลงมองหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู
“มาทำอะไรตรงนี้เวลานี้ครับ คุณคอร์เดเลีย”
ร่างเล็กบอบบางในชุดนอนสีขาวยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้นราวกับตุ๊กตา อาจเป็นเพราะเวย์นเอาแต่จี้จุดในเรื่องที่เขาไม่คิดจะสนใจ หรืออาจเป็นเพราะแรงกระตุ้นทางกายเมื่อครู่ ใบหน้าของโนอาห์จึงเจือแววหงุดหงิดอยู่รำไร เมื่อเห็นเธอเอาแต่เงียบ โนอาห์จึงยกมือขึ้นคลึงหว่างคิ้ว นี่ก็ดึกมากจนจวนจะเข้าสู่วันใหม่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น... ดูท่าทางจะหนาวเหน็บเอาการทีเดียว
แสงสว่างที่ลอดออกมาจากห้องเผยให้เห็นทรวดทรงของเรือนร่างสตรีผ่านเนื้อผ้าบางเบาซึ่งจมอยู่ในความมืดสลัวเป็นระยะ กล้ามเนื้อใต้ตาของชายหนุ่มจึงกระตุกเบาๆ
เพียงชั่วพริบตา เขาก็เผลอกวาดสายตาสำรวจทุกส่วนโค้งเว้าตามสัญชาตญาณ ตั้งแต่ลำคอระหง ข้อเท้าที่กระดูกตาตุ่มปูดโปน ไปจนถึงเรียวเท้าเปลือยเปล่าสีขาวผ่อง ทว่าทันทีที่รู้ตัว เขาก็จงใจเบือนสายตาหนีไปทางอื่น
แม้จะไม่ได้อยากรู้เลยสักนิด แต่ภายใต้เสื้อผ้าอันบางเฉียบนั้นคงไม่มีสิ่งใดปกปิดอยู่อีก นอกจากร่างเปลือยเปล่าอันแสนบริสุทธิ์
บัดซบ ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้หรือไงว่าการมายืนอยู่หน้าห้องของบุรุษด้วยสภาพเช่นนี้ในเวลาแบบนี้จะดูเป็นอย่างไร ถึงเขาจะเคยล้อเลียนว่าเธอเป็นเด็ก แต่ทั้งเขาและเธอต่างก็รู้ดีว่าเธอเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวที่พร้อมจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ชายได้ทันที
“คุณคอร์เดเลีย”
หรือว่า ไม่สิ คิดจะมายั่วยวนเพื่อแลกกับค่ำคืนเดียวงั้นเหรอ
รอยยิ้มเยาะที่เคยปรากฏบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหายไป อันที่จริง สำหรับโนอาห์ ทิวดอร์แล้ว การยั่วยวนทำนองนี้ถือเป็นเรื่องที่พบเจอจนชินชา มีทั้งเลดี้ชั้นสูงที่แสร้งทำเป็นเรียบร้อยในยามกลางวันแต่นอนเปลือยกายรออยู่บนเตียงเพื่อจู่โจมเขา หรือแม้กระทั่งสตรีสูงศักดิ์ชื่อดังที่ปีนขึ้นมานั่งบนตักตอนที่เขาเมามาย ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวเล็กน้อยขยับเข้าไปใกล้คอร์เดเลียที่กำลังยืนเหม่อลอย
“นี่”
น้ำเสียงแหบพร่าต่ำทุ้มดังขึ้นเสียดสีใบหูเล็กของเธอ
...คิดจะทำอะไรกันแน่
หญิงสาวที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดเพิ่งจะสะดุ้งตัวเบาๆ เมื่อลมหายใจอุ่นร้อนสัมผัสถูกใบหู เท้าใหญ่ที่สวมรองเท้าเดินในบ้านก้าวรุกคืบตามติดทันทีที่เท้าเล็กๆ ผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แม้กระทั่งปลายนิ้วเท้าขาวผ่องที่กำลังคลำทางบนพื้นไม้สีดำขลับก็ยังดูเย้ายวนใจอย่างประหลาด
ในวินาทีถัดมา เงาร่างของบุรุษที่ดำทะมึนดั่งราชาปีศาจก็กลืนกินแม้กระทั่งสิ่งนั้นจนมิด ชายหนุ่มคว้าข้อมือที่กำลังชะงักค้างเอาไว้แน่นพลางกระซิบ
“คืนนี้ผมไม่มีความอดทนเท่าไหร่หรอกนะ ถ้ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ผมจะยอมให้คุณตบหน้าสักทีหนึ่งก็ได้”
“...”
“พอผมบอกว่าจะรับซื้อในราคาสูง ก็เลยเอาอย่างอื่นมาเสนอขายด้วยงั้นเหรอ”
น้ำเสียงของเขาช่างร้ายกาจและเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาแสร้งทำเป็นลูบเรือนผมยาวสลวยโดยใช้ปลายนิ้วเฉียดผ่านซอกคอแล้ววางทาบลงบนแผ่นหลังบอบบาง พลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก
เป็นไปตามคาด เธอไม่ได้สวมชุดชั้นในไว้ข้างในเลย
ปลายนิ้วที่ลากเลื้อยลงไปตามแนวสันหลังราวกับอสรพิษขูดผ่านสะบักหลังและกระดูกก้นกบที่เว้าลึก จนริมฝีปากเล็กเผยอออกพร้อมกับเสียงครางแผ่วเบาที่ไร้สำเนียง เมื่อมองใบหน้าซีดเผือดนั้นในระยะประชิด เขาก็ขมวดคิ้วแน่น ชิบหายเอ๊ย กลิ่นกายนี้มัน... ลมหายใจร้อนผ่าวของบุรุษผู้ตื่นตัวแนบสนิทลงบนริมฝีปากที่กำลังอ้าค้างอยู่อย่างไร้การป้องกัน
“ทำไมถึงทำเรื่องที่ไม่เคยทำล่ะ ที่ผ่านมาการทำตัวไร้เดียงสามันค่อนข้างกระตุ้นอารมณ์อยู่หรอกนะ”
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะรังเกียจแบบนี้หรอก
มือข้างหนึ่งของเขาลูบไล้แก้ม ขณะที่อีกข้างเค้นคลึงลำคอและไหปลาร้า ดึงชุดนอนตัวหลวมหลุดลงด้วยนิ้วชี้เพียงนิ้วเดียวราวกับเป็นเรื่องปกติ แล้วปรายตามองเนินอกที่ซ่อนอยู่ข้างใต้กับยอดอกที่ตั้งชันเพราะความหนาวจนมองเห็นราง ๆ เขาบดปลายจมูกโด่งสันเข้ากับขนอ่อนที่สั่นระริกก่อนเอ่ยปากประเมิน คุณคอร์เดเลียตรงนี้ก็สวยดีนี่ ดอกไม้บานที่หัวนมหรือไงกัน
เลือดไหลไปรวมที่ท่อนล่างในชั่วพริบตาอย่างน่าประหลาดใจ จินตนาการลามกครอบงำสมอง มันเป็นความตื่นตัวทางเพศอย่างควบคุมไม่ได้คล้ายกำลังรอคอยช่วงเวลานี้อยู่
เขารู้สึกขบขันกับความไร้สาระนี้จนหลุดหัวเราะออกมา นึกว่าเป็นเด็กน้อยที่มีกลิ่นน้ำนมติดตัวเสียอีก กลับกล้าทำเรื่องอุกอาจพรรค์นี้เชียวหรือ ทั้งที่เพิ่งคลานออกมาส่งเสียงครางหงิง ๆ บอกว่าหิวข้าวกลางดึกเมื่อไม่กี่วันก่อนแท้ ๆ
โนอาห์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเชยใบหน้าเล็กที่เขามองไม่เห็นสีหน้าเพราะความต่างของส่วนสูงขึ้นมา เขามองสำรวจดวงตาที่เหม่อลอยแล้วเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ
“หรือว่าหิวจนเดินออกมาครับ”
“...”
“ตอบสิ คอร์เดเลีย มาร์เกอริต”
มือหนึ่งกุมคางไว้พร้อมกับจ้องมองเธอซึ่งยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบอย่างพินิจ ดึงสติที่เคยพร่ามัวเพราะความกำหนัดกลับคืนมาแล้วหรี่ตาลง
มีบางอย่างผิดปกติ เขาคิดว่าเธอตั้งใจมาแต่ยังไม่พร้อมเลยเกร็งจนตัวแข็งทื่อ ทว่าสีหน้าของเธอกลับไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ คล้ายวิญญาณหลุดลอยออกไปแล้วเหลือเพียงร่างเปล่าที่ยืนอยู่ตรงนี้
เมื่อคว้าข้อมือแล้วดึงร่างบางเข้ามาในห้อง ร่างอันบอบบางก็ซวนเซ เขาเดาะลิ้นจึ๊กจั๊กแล้วอุ้มเธอขึ้นมาประหนึ่งอุ้มเด็ก ก่อนจะก้าวตรงไปยังด้านในเตียงที่มีไออุ่นระอุ เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างกายที่แข็งทื่อจากลมหนาว ความหงุดหงิดก็ผุดขึ้นมาในใจ นี่เขาโง่เขลาจนมัวแต่เกิดอารมณ์จนไม่รู้กระทั่งว่าผู้หญิงกำลังสั่นเทาอยู่หรืออย่างไร
หลังจากวางคอร์เดเลียที่อ่อนปวกเปียกลงบนเก้าอี้เท้าแขน เขาก็ดึงผ้านวมทั้งหมดมาห่อร่างเล็กไว้เป็นก้อนกลมด้วยความหงุดหงิด แล้วนำถุงน้ำร้อนที่พ่อบ้านเตรียมไว้มาประคบที่ท้องน้อยและปลายเท้าของเธอ จนกระทั่งถึงตอนนั้นหญิงสาวก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ เขาเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา หรือว่าจะป่วยกันนะ ควรต้องไปตามแปร์โรต์ที่เมาหัวราน้ำมาหรือเปล่า
“คอร์เดเลีย”
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเธอเพื่อสบตาและดูอาการ ใบหน้าใสกระจ่างที่เมื่อกลางวันยังดูแจ่มชัดดั่งเด็กน้อย ตอนนี้กลับดูเหมือนหน้ากากขาวซีดราวกระดาษ จนกระทั่งน่าใจหายวาบไปชั่วขณะ เขาขยี้หัวคิ้วอย่างหงุดหงิดกับปฏิกิริยาที่ตัวเองก็คิดว่าเว่อร์เกินเหตุ ก่อนจะดีดนิ้วส่งเสียงตรงหน้าดวงตาที่เหม่อลอยนั้น
“คอร์เดเลีย ได้ยินที่ผมพูดไหม”
เธอไม่ได้หมดสติหรือใจลอย ชีพจรก็เต้นเป็นปกติ โนอาห์ที่จ้องมองลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอกับใบหน้าอันเคลิบเคลิ้มเหมือนกำลังฝันอยู่ครู่ใหญ่ สีหน้าของเขาก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจระคนสับสน
เธอก็แค่ลืมตาแล้วเดินไปมา แต่จริง ๆ แล้วในตอนนี้เธอกำลังหลับอยู่
“ละเมอเดินหรือนี่”
เสียงถอนหายใจอย่างอ่อนใจดังหลุดออกมาคล้ายกับไม่อยากจะเชื่อ
โดยทั่วไป การศึกษาเพื่อเตรียมตัวเป็นผู้สืบทอดตระกูลขุนนางแห่งจักรวรรดิมักกินเวลายาวนานถึง 10 ปี หรือหากต้องไปศึกษาต่อต่างประเทศก็อาจใช้เวลาถึง 15 ปี
โจนาธาน เดอวิลแลร์ ก็เช่นเดียวกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่ได้ถูกวางตัวเป็นผู้สืบทอดมาตั้งแต่เด็ก จึงจำเป็นต้องเตรียมความพร้อมอย่างมากเพื่อสืบทอดตระกูลและกิจการของตระกูล
ดังนั้นการจากบ้านเกิดและคู่หมั้นเพื่อข้ามน้ำข้ามทะเลจึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะนับตั้งแต่พี่ชายตายไป ชีวิตของเขาก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของตัวเองอีกต่อไป
ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่เขาก็ใช่ว่าจะสบายใจ คู่หมั้นที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพังในตระกูลที่ล่มสลายโดยปราศจากผู้ปกครองที่เหมาะสมหลังจากมารดาเสียชีวิตยังคงเยาว์วัยและบอบบาง ใบหน้าที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวาในวัยเยาว์นั้นเต็มไปด้วยรอยหม่นหมอง
กำลังโหลดความเห็น...