“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ในวัยเยาว์ การพบกันที่เคยสนิทสนมและเพลิดเพลินเสมอมากลับถูกแทนที่ด้วยความเกรงใจและความรับผิดชอบแต่เพียงฝ่ายเดียวตามช่องว่างของสถานะที่เปลี่ยนไป แม้จะรู้สึกเสียดายแต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจ อย่างไรเสียพวกเขาก็ต้องแต่งงานกัน เด็กคนนั้นจึงเป็นความรับผิดชอบอันชอบธรรมของเขา อีกทั้งยามที่ไปหาคอร์เดเลียซึ่งทรมานกับความโดดเดี่ยวมากขึ้นเป็นครั้งคราว เขาก็ชอบที่เห็นเธอยิ้มกว้างอย่างสดใสราวกับได้ครอบครองโลกทั้งใบ
เมื่อมองเด็กสาวที่พยายามจะไม่สร้างภาระให้แต่กลับเกาะเกี่ยวเขาไว้โดยไม่รู้ตัวราวกับมองเห็นผู้ช่วยชีวิต เขาก็รู้สึกสงสารไปพร้อมกับเกิดความรู้สึกประหลาดในใจ
รีบเรียนให้จบแล้วแต่งงานเพื่อดูแลเธอให้ดีดีกว่า เพราะสำหรับเด็กที่น่าสงสารคนนั้น นั่นคงเป็นทางรอดเดียวที่มี
เขาตั้งใจไว้ว่าวันหนึ่งจะมอบทุกสิ่งให้แก่เธอผู้ถูกครอบครัวที่ต่ำช้าและยากจนรังควาน เมื่อคิดถึงอนาคตที่พวกเขาจะได้อยู่ร่วมกัน แม้จะรู้สึกหนักอึ้งกับภาระหน้าที่มากมายแต่อารมณ์ก็พลอยดีขึ้น เขาอยากพิสูจน์ให้คอร์เดเลียเห็นว่าตนเป็นผู้ชายที่มีค่าพอจะช่วยเหลือและรับผิดชอบเธอ เป็นผู้ชายที่มีค่าพอให้เธออดทนรอคอยมาตลอดช่วงเวลาอันยาวนานนั้น
กาลครั้งหนึ่ง การที่เราจะได้อยู่ด้วยกันนั้นเป็นเรื่องที่แสนธรรมดาและแน่นอนแท้ๆ ไม่มีความซับซ้อนใดไปมากกว่านั้นเลย แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ
ในวัยเยาว์ คอร์เดเลียคือเจ้าหญิงแห่งตระกูลผู้ดีอันทรงเกียรติ เด็กสาวตัวน้อยซึ่งเป็นทายาทเพียงคนเดียวที่ถือกำเนิดมาอย่างยากลำบากหลังจากการแต่งงานอันมีเสียงนินทาหนาหูนั้นงดงามราวกับเจ้าหญิงเงือกน้อยในเทพนิยาย ทั้งไร้เดียงสา อ่อนโยน และเปล่งประกายระยิบระยับ
ยามที่มือน้อยๆ ซึ่งถูกกำหนดให้เป็นเจ้าสาวของโจนาธานตั้งแต่แรกเกิดเอื้อมมาหา ความรู้สึกตื้นตันประหลาดก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ
สำหรับโจนาธานผู้เป็นบุตรชายคนรองที่แม้จะฉลาดปราดเปรื่องแต่ก็ไม่อาจสืบทอดตระกูลได้เพราะไม่ใช่บุตรชายคนโต คอร์เดเลียคือมรดกเพียงชิ้นเดียวที่ถูกกำหนดไว้ว่าเป็นของเขา ต่อให้สถานการณ์ของพวกเขาจะเปลี่ยนไป แต่สำหรับเขาแล้ว เจ้าสาวเพียงหนึ่งเดียวก็คือคอร์เดเลีย เขาไม่เคยคิดเลยแม้แต่ครั้งเดียวว่าความจริงข้อนี้จะแปรเปลี่ยนไป
“เมื่อกี้พูดว่าอะไรกันนะครับ”
โจนาธานผู้กลับมายังบ้านเกิดในรอบสามปีลูบหน้าตัวเองพลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
เมื่อมองดูพ่อแม่ที่หลบสายตาของตน เขาก็พึมพำออกมาอย่างเลื่อนลอย
“ถอนหมั้นเหรอครับ โดยที่ไม่บอกอะไรผมสักคำเนี่ยนะ”
“โจนาธาน”
ท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้น
“แกเองก็เลิกดื้อรั้นแล้วยอมรับความจริงได้แล้ว มาร์เกอริตไม่ใช่ตระกูลเดิมในอดีตอีกต่อไป พวกเขาจะไม่มีวันได้สัมผัสเกียรติยศใดๆ อีกแล้ว”
“ยอดเยี่ยมไปเลยนะครับ เอาพวกเราที่ยังเด็กมาทำการค้าแล้วยังจะทำแบบนั้นไปจนถึงที่สุดอีกหรือครับ”
“โจนาธาน!”
มาดามเดอวิลแลร์ร้องเรียกด้วยความตกใจ ทว่าโจนาธานกลับเมินเฉยต่อมารดา
“จุดเริ่มต้นอาจเป็นไปตามใจของพวกท่าน แต่การทำให้มันจบลงเป็นสิทธิ์ของผม ผมไม่เคยคิดวอกแวกเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่เคยเลยสักครั้ง เพราะเจ้าสาวของผมคือคอร์เดเลียเสมอมา”
“โจนาธาน...”
ท่านลอร์ดเดอวิลแลร์เอ่ยด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า
“พ่อยกย่องในความภักดีและความรับผิดชอบของแกนะ แต่ว่าแกน่ะ พวกเราน่ะ ทำมามากพอแล้ว แกคิดว่าพ่อไม่รู้หรือไงว่าแกยอมทำตามข้อเรียกร้องอันไร้สาระของพ่อเด็กคนนั้นไปมากแค่ไหน”
“...”
คำพูดของผู้เป็นพ่อที่ราวกับรู้ซึ้งถึงความเหนื่อยยากและภาระอันหนักอึ้งของเขาทำให้โจนาธานชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะกำหมัดแน่น ช่างโชคร้ายที่แมริลินผู้เป็นมารดาของคอร์เดเลียตาบอดเพราะความรักจนก่อความผิดพลาดครั้งเลวร้ายที่สุดในชีวิต การเลือกที่ผิดพลาดด้วยการแต่งงานกับนักต้มตุ๋นที่มีดีแค่หน้าตาไม่เพียงทำให้ตัวเธอเองต้องพบกับความทุกข์ทรมาน แต่ยังฉุดชีวิตของลูกสาวที่เหลืออยู่เพียงลำพังให้ตกลงสู่ปลักโคลนไปด้วย
คอร์เดเลียพยายามห้ามปรามไม่ให้ครอบครัวไปรบกวนคู่หมั้นผู้ร่ำรวยอย่างสุดความสามารถแล้วทว่ากลับไร้ประโยชน์ พ่อขี้เมาผู้เสเพลของเธอมักจะอ้างชื่อคู่หมั้นของลูกสาวไปก่อเรื่องอยู่บ่อยครั้ง โจนาธานจึงต้องคอยปลอบโยนคอร์เดเลียที่ร้องไห้ด้วยความรู้สึกผิดว่าไม่เป็นไร ในขณะที่เบื้องหลังต้องคอยตามเก็บกวาดเรื่องราวเหล่านั้นอย่างยากลำบาก
แน่นอนว่าเงินที่ชายหนุ่มผู้ยังเยาว์วัยและเป็นเพียงผู้สืบทอดตระกูลคนหนึ่งจะจัดสรรได้นั้นมีขีดจำกัด ในที่สุดสองสามีภรรยาเดอวิลแลร์จึงได้รับรู้เรื่องนี้ เมื่อนึกถึงสีหน้าของพ่อแม่ที่เดือดดาลด้วยความรังเกียจและความเหลือเชื่อในตอนที่ความแตกครั้งแรก เขาก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าสักวันหนึ่งวันนี้จะต้องมาถึง
แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจะพยายามตัดขาดความสัมพันธ์โดยเพิกเฉยต่อความต้องการของเขาเช่นนี้
พวกเขาที่ครั้งหนึ่งเคยกอบกู้กิจการที่ซวนเซขึ้นมาได้ด้วยความช่วยเหลือจากตระกูลมาร์เกอริต ทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทของมารดาผู้ล่วงลับของคอร์เดเลีย และเคยรักใคร่เอ็นดูคอร์เดเลียตัวน้อยแทบจะในฐานะแม่ทูนหัว ไม่นึกเลยว่าจะแสดงท่าทีเย็นชาได้ถึงขนาดนี้
“เศษเงินแค่นั้นมันทำไมกันครับ ที่ตระกูลเรารับมาจากตระกูลของเธอและเกาะพวกเขากินมารุ่นต่อรุ่นน่ะมันเท่าไหร่กันแล้ว”
“โจนาธาน! บังอาจนักนะ!”
โจนาธานเอ่ยด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว
“ตอนนี้เด็กคนนั้นไม่เหลือใครแล้วนะครับ ไม่มีอะไรเหลือนอกจากพินัยกรรมของท่านตาผู้ล่วงลับ นอกจากความหวังอันริบหรี่ที่เชื่อมโยงกับพวกเราตามความประสงค์ของท่านแล้วก็ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง! เคยจินตนาการดูบ้างไหมครับว่าถ้าพวกเราทอดทิ้งเธอไป ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไร”
เมื่อเผชิญกับการตำหนิที่แทบจะกลายเป็นการวิงวอนของลูกชาย พวกเขาก็หลบสายตาและไม่เอ่ยคำใดออกมา มันน่ารังเกียจจนตัวสั่น
“เคยเห็นบ้างไหมครับ เด็กที่ตอนเด็กๆ พอเจอหน้าผมก็คอยดึงมือชวนไปเล่น แต่พอถึงช่วงเวลาหนึ่งกลับต้องคอยดูสีหน้าและกระสับกระส่ายเพียงแค่จะจับมือผมสักครั้ง เด็กที่เคยหัวเราะเก่งขนาดนั้นกลับทำตัวเหมือนคนเป็นหนี้บุญคุณในทุกช่วงเวลาที่อยู่กับผม ท่านแม่! ท่านแม่เองก็เคยเอ็นดูเด็กคนนั้นจากใจจริงไม่ใช่หรือครับ”
มาดามเดอวิลแลร์ที่สะดุ้งกับคำพูดของลูกชายได้แต่เบือนหน้าหนี ท่านลอร์ดเดอวิลแลร์โอบไหล่ภรรยาที่หน้าซีดเผือดพร้อมพูดด้วยสีหน้าแข็งทื่อ
“เรื่องมันตัดสินใจไปแล้ว คอร์เดเลียเองก็ยอมรับแล้วด้วย”
“...คอร์เดเลียยอมรับจริงๆ อย่างนั้นหรือครับ”
แม้แต่ท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ก็ไม่อาจทนสบแววตาของลูกชายที่จ้องมองมาประหนึ่งจะทะลวงร่างได้นานนัก
“...ใช่แล้ว”
“ผมไม่เชื่อครับ ถ้าหากนั่นเป็นความต้องการของเธอจริงๆ ละก็ ผมต้องไปพบและคุยกับเธอให้รู้เรื่อง”
ผู้เป็นพ่อตะโกนใส่ลูกชายที่หันหลังกลับทำท่าจะพรวดพราดออกจากบ้านไปทั้งที่ยังถือกระเป๋าเดินทางที่นำติดตัวมา
“ไปก็ไม่มีประโยชน์! เด็กคนนั้นออกจากเจเนกาไปแล้ว!”
“ไปไหนกันครับ! เด็กสาวที่เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะจะมีที่ให้ไปได้ยังไงกัน! ท่านพ่อไล่เธอไปเหรอครับ?”
ท่าทางที่พร้อมจะเบิกตากว้างพุ่งเข้าใส่หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ทำให้ท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ถอนหายใจอย่างอ่อนแรงพลางยกมือขึ้นกุมหน้าผาก
“พ่อของเด็กคนนั้นบอกเอง ว่าเธอขโมยทรัพย์สินที่เหลือทั้งหมดของบ้านแล้วหนีไป”
แม้จะเป็นข่าวที่น่าตกใจ แต่โจนาธานก็พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามอย่างใจเย็นอีกครั้ง
“เรื่องนั้นมันตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”
“เกินหนึ่งเดือนแล้ว”
“เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นแต่ที่ผ่านมากลับไม่ติดต่อบอกผมเลยสักคำเหรอครับ? ไม่สิ ยิ่งไปกว่านั้น...”
โจนาธานพึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“หรือว่าคอร์เดเลียออกจากที่นี่ไปเพราะถูกถอนหมั้นครับ?”
ความเงียบเข้าปกคลุม โจนาธานรู้สึกสิ้นหวัง นี่น่ะหรือคือธาตุแท้ของพ่อแม่ที่พร่ำสอนเรื่องเกียรติของชนชั้นสูงมาโดยตลอด พวกท่านสูญเสียทั้งความเป็นมนุษย์ ความชอบธรรม และเกียรติยศไปเพียงเพราะการคำนวณผลได้ผลเสีย
“ผม... ผิดหวังจริงๆ ครับ”
ท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ตะโกนใส่เขาที่หันหลังกลับโดยไม่ลังเล
“ลูกคงเห็นว่าพวกเราเป็นคนหน้าด้านและไร้หัวใจสินะ! แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพวกเราแล้ว! เพราะลูกไม่ได้เห็นกับตาว่าคนบ้านนั้นหน้าด้านและชั้นต่ำแค่ไหนต่างหากล่ะ ลูกเอ๋ย ถ้าไปพัวพันกับคนพรรค์นั้นชีวิตจะพบแต่ความโชคร้าย เหมือนอย่างแมริลินไงล่ะ!”
“ผมไม่ได้บอกว่าจะไปรับผิดชอบพวกเศษมนุษย์พวกนั้นสักหน่อยครับ!”
โจนาธานตะโกนกลับอย่างเกรี้ยวกราด
“ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อพาคอร์เดเลียออกมาจากที่นั่นให้ได้ แล้วทำให้เธอได้รับสิทธิ์อันชอบธรรมของตัวเอง ผมเคยขอร้องท่านพ่อตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าให้ช่วยคอร์เดเลียที!”
“คิดว่าพ่อไม่อยากทำอย่างนั้นหรือไง! แต่ทางนั้นเป็นถึงพ่อแท้ๆ พ่อจะไปแย่งเด็กคนนั้นมาได้ยังไงกัน ทรัพย์สินชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ของไอ้คนพันธุ์ปลิงนั่นก็คงมีแค่ลูกสาวตัวเองเท่านั้นแหละ”
ท่านลอร์ดเดอวิลแลร์มองดูลูกชายผู้โกรธเกรี้ยวด้วยดวงตาที่เหนื่อยล้าและหม่นหมอง
“โจนาธาน ได้โปรดลืมเด็กคนนั้นเสียเถอะ เด็กคนนั้นพ้นมือพวกเราไปแล้ว”
“จะทำอย่างนั้นได้ยังไงครับ เด็กที่น่าสงสารคนนั้นน่ะ! ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาผมคงต้องถูกฟ้าผ่าตายแน่!”
เมื่อเห็นลูกชายตั้งท่าจะจากไปโดยไม่ลังเล ในที่สุดเขาก็ตะโกนบอกความจริงออกไป
“ยังไงก็ไร้ประโยชน์! เพราะเด็กคนนั้นกำลังจะตายในไม่ช้าแล้ว!”
โจนาธานชะงักกึกแล้วหันกลับมามองด้วยดวงตาเบิกกว้าง มาดามเดอวิลแลร์ทนต่อไปไม่ไหวจนต้องปล่อยโฮออกมา โจนาธานมองผู้เป็นพ่อที่ก้มหน้าลงอย่างไม่อยากจะเชื่อขณะพึมพำออกมา
“เมื่อกี้ ตอนนี้พูดเรื่องอะไรกัน... นั่นหมายความว่ายังไงครับ ท่านพ่อ?”
“ก็หมายความตามนั้นแหละ”
เพียงชั่วพริบตาท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ดูแก่ลงไปถึงสิบปี เขาทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง
“ในที่สุดคำสาปของมาร์เกอริตก็ปรากฏขึ้นกับเด็กคนนั้นจนได้ เหมือนกับแม่ของเธอ”
บรรยากาศพลันแข็งค้างจนไม่อาจแม้แต่จะหายใจ
ล็อกเกตเก่าแก่ในมือของโจนาธานร่วงหล่นลงสู่พื้นดังตุ้บ
เพล้ง เศษกระจกที่ครอบภาพเหมือนของเด็กสาวที่กำลังยิ้มกว้างแตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ
เช้าวันต่อมา คอร์เดเลียบิดขี้เกียจยาวเหยียดพร้อมกับตื่นจากนิทรา คงเพราะได้นอนหลับเต็มอิ่มสมองจึงปลอดโปร่งและอารมณ์ดี เธอทอดสายตามองทัศนียภาพอันงดงามและสงบสุขของเมืองชายทะเลที่ส่องผ่านม่านผืนบางซึ่งเริ่มคุ้นเคยด้วยความรู้สึกผ่อนคลายสบายใจ เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเป็นจังหวะ เธอก็บอกออกไปทั้งที่ยังคงมองตรงไปยังริมหน้าต่างว่าเข้ามาสิ ฌานคงยกน้ำล้างหน้ากับน้ำบ้วนปากขึ้นมาให้แล้ว
คอร์เดเลียส่งเสียงอุทานออกมาอย่างตื่นเต้นโดยไม่อาจละความสนใจไปจากนกที่เกาะอยู่ริมหน้าต่างและกำลังใช้จะงอยปากเคาะกระจกเบาๆ
“ฌาน วันนี้นกก็มาอีกแล้วล่ะ น่ารักมากเลยใช่ไหม? ถ้าฉันวางบิสกิตไว้ตรงนั้นพวกมันจะกินหรือเปล่านะ?”
ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับ คอร์เดเลียที่คิดว่าจะได้ยินคำตอบอย่าง แหม ความคิดดีจังเลยค่ะ! ให้วางชามน้ำไว้ด้วยไหมคะ? เกิดเอะใจกับความเงียบที่ผิดไปจากปกติจึงหันกลับไปมองโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะสะดุ้งตกใจจนตัวลอยเมื่อพบชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้น
กำลังโหลดความเห็น...