“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ทะ ท่านลอร์ดโนอาห์? อ๊ะ!”
เมื่อเห็นหญิงสาวรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าอกเพราะชุดที่สวมนั้นบางเบา โนอาห์ก็ทอดสายตามองนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า
“หลับสบายดีไหม”
ฉันตาฝาดไปหรือเปล่านะ ดวงตาสีสายัณห์คู่นั้นดูเหมือนจะเข้มขึ้นเป็นสีแดงสดและกวาดมองผิวพรรณที่เปิดเปลือยอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ทว่ายามนี้เขากลับมีสีหน้าเฉยเมยและเบื่อหน่ายตามเดิม เมื่อเห็นเธอหน้าแดงด้วยความอับอาย โนอาห์จึงยิ้มให้อย่างใจกว้าง
“วางใจเถอะ ผมไม่ได้มองหรอก”
ในตอนนี้ล่ะนะ
คอร์เดเลียที่ไม่ได้ยินคำพึมพำแผ่วเบาตอนท้ายส่งสายตาสงสัยไปให้ ทว่าเขาไม่มีทีท่าจะอธิบายเพิ่มเติม ความจริงแล้วเธอเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปใส่ใจเรื่องนั้น เพราะนอกจากวันแรกแล้วเขาก็ไม่เคยมาหาเธอที่ห้องอีกเลย การต้องเผชิญหน้ากับบุรุษในพื้นที่ส่วนตัวทันทีที่ลืมตาตื่นแต่เช้าตรู่จึงทำให้ความสับสนและตื่นตระหนกถาโถมเข้ามา
ปกติในสถานการณ์เช่นนี้ควรจะเลี่ยงออกไปมิใช่หรือ หากไม่ได้นัดหมายว่าจะแต่งตัวไปพบกันที่ห้องอาหาร หรือจะดื่มชาและรับประทานอาหารด้วยกัน ตามมารยาทก็น่าจะบอกธุระสั้นๆ แล้วออกไป ทว่าชายคนนั้นกลับไม่มีความคิดที่จะก้าวออกไปเลย
ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกอึดอัด เขากลับเอ่ยต่อราวกับไม่มีปัญหาอะไร
“ผมยังไม่ได้ยินคำตอบเลยนะ”
คราวนี้เธอจึงอดไม่ได้ที่จะถามกลับไป
“คะ? เรื่องอะไรหรือคะ”
“ถามว่าหลับสบายดีไหมครับ”
เธออ้าปากค้างอย่างเลื่อนลอย พอเห็นเขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งคล้ายเร่งรัดจึงพยักหน้าอย่างงงงวย
“ค่ะ หลับสบายดีค่ะ”
“อย่างนั้นหรือ หลับสบายดีงั้นสินะ”
เสียงพึมพำของโนอาห์ฟังดูมีเลศนัยชอบกล
“ไม่ได้ฝันอะไรเลยใช่ไหม”
ถึงตอนนี้เธอจะไม่รู้แล้วว่าเขาต้องการคำตอบแบบไหน แต่คอร์เดเลียก็ยอมพยักหน้าแต่โดยดี ปกติเธอมักจะฝันร้ายอยู่บ่อยๆ ทว่าเมื่อคืนนี้เธอนอนหลับสนิทดีจริงๆ
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว”
“...?”
“มื้อเช้าเป็นอย่างไรบ้าง หิวแล้วใช่ไหม”
น้ำเสียงนุ่มนวลและถ้อยคำสุภาพ ใบหน้าสงบที่ยืนเอามือไพล่หลังก้มมองลงมา พวงแก้มสีงาช้างของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ถูกแสงแดดยามเช้ากลืนกินไปครึ่งหนึ่งนั้นดูสง่างามและเกียจคร้าน หากตัดนิสัยร้ายกาจเดิมออกไป เขาก็ดูเหมือนเจ้าของบ้านผู้แสนอบอุ่นและใจกว้างคนหนึ่ง
ความเงียบงันไหลผ่านระหว่างบุรุษที่ยืนอยู่อย่างภูมิฐานในเครื่องแต่งกายเรียบร้อย กับสตรีที่นั่งกำผ้าห่มอยู่บนเตียงในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและเกือบจะเปลือยกาย ห้องสีขาวน้ำนมที่ไร้แม้แต่เสียงนกเงียบสงบราวกับภาพวาดหุ่นนิ่ง ทั้งสองต่างมองตากันจากระยะที่ห่างไกล
แต่เพราะเหตุใดกันนะ ความตึงเครียดประหลาดที่ไม่อาจสัมผัสได้แม้กระทั่งในตอนที่อยู่ใกล้ชิดกับเขาที่สุดภายในรถ กลับอบอวลไปทั่วทั้งห้อง
เป็นเพราะสายตาอันลึกล้ำราวกับจะมองทะลุคนได้คู่นั้นหรือเปล่า ท่าทีเหินห่างของเขากลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อเธอกลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาของเขาก็ขยับตามริมฝีปากที่เม้มเข้าหากัน คาง และลำคอที่สั่นระริกทันที
เธอเคยอ่านเจอเรื่องสัตว์ในตระกูลสัตว์นักล่า หนังสือที่นักสำรวจคนหนึ่งเขียนได้บรรยายถึงลักษณะร่วมของสัตว์ที่ดำรงชีวิตด้วยการล่าและฉีกกินเนื้อของสิ่งอื่น ไม่ใช่พืชหรือผลไม้ ร่างกายที่ปราดเปรียวเพื่อลดการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็นในการล่าเหยื่อ รูปลักษณ์ภายนอกที่ทำให้ฝ่ายตรงข้ามตายใจ และที่สำคัญที่สุดคือดวงตาอันแม่นยำและน่าสะพรึงกลัวที่ไม่เคยปล่อยให้เป้าหมายหลุดรอด
คอร์เดเลียรู้สึกอยากจะกระเถิบถอยหลังหนีไปโดยไม่รู้ตัวพลางคิดขึ้นมา ดวงตาของชายคนนั้นช่างคล้ายกับสัตว์นักล่าพวกนั้นเหลือเกิน คราแรกที่ได้เผชิญหน้ากันใต้แสงจันทร์เต็มดวงในสภาพที่น่าเกลียดที่สุดในโลกก็เป็นเช่นนั้น
สายตาของเขาไม่เคยละไปจากเหยื่อ
ยามที่เธอขยับริมฝีปาก ดวงตาที่หลุบต่ำลงอย่างเฉียบคมดุจภูตผีก็ไล่ตามการเคลื่อนไหวนั้นไปทันที
“ไม่ค่ะ ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไร”
แม้จะรวบรวมความกล้าปฏิเสธไป เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ดูเหมือนเขาจะถามไปอย่างนั้นโดยไม่ได้รอคำตอบและกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่เสียมากกว่า ดั่งเพิ่งนึกขึ้นได้จึงลองถามดูเท่านั้น
คอร์เดเลียที่กำมือซึ่งดึงทึ้งผ้าห่มไว้แน่นเบือนหน้าหนีแล้วเอ่ยขึ้น
“คือว่า ฉันเพิ่งตื่นนอนแล้วสภาพดูน่าอายมาก ช่วยออกไปก่อนได้ไหมคะ...”
“ตอนแรกคิดว่าตอนกลางคืนจะดูดีกว่า แต่ตอนเช้าก็ดูเพลินตาดีเหมือนกันนะ”
“คะ?”
คอร์เดเลียที่กำลังตกใจพลันสมองว่างเปล่าเมื่อลุ่มหลงไปกับรอยยิ้มที่ผลิบานประหนึ่งกุหลาบขาวอันเย้ายวนของชายหนุ่ม เป็นรอยยิ้มประหลาดที่แม้จะงดงามจนน่าตกตะลึง แต่ก็ยากจะบอกได้ว่าเขากำลังอารมณ์ดีหรือไม่ ดูมีความลับซ่อนอยู่ และยิ่งกว่านั้น...
รุ่มร้อนเหลือเกิน ไม่สิ มันดูเย็นชาและลึกลับประหนึ่งเกล็ดงูแต่กลับแฝงไปด้วยไอความร้อน ความอบอ้าวที่ไม่ทราบสาเหตุแล่นปราดไปตามสันหลังของเธอ
“เตรียมตัวแล้วออกมาเถอะ ผมจะรอ”
ชายหนุ่มผงกศีรษะให้อย่างสุภาพก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่ลังเล
ทันทีที่ประตูปิดลง มือของคอร์เดเลียที่ดึงผ้าห่มมาปิดหน้าอกไว้สุดชีวิตก็ร่วงผล็อยลง เธอรู้สึกคล้ายถูกปีศาจครอบงำ และยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งฌานเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทีกระตือรือร้น
คำพูดที่เขาทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกไปดังก้องอยู่ในหูดั่งเสียงสะท้อนที่ยังไม่จางหาย
“ส่วนตัวแล้ว ผมว่าตอนกลางคืนดูสวยกว่านะ”
หมายความว่าอย่างไรกัน
สับสนไปหมดแล้ว
เมื่อเห็นร่างในกระจกเงาเปลี่ยนสภาพมาดูเป็นผู้เป็นคนได้อย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของฌานที่กระตือรือร้นแต่งตัวให้สุดความสามารถ คอร์เดเลียก็อดทึ่งในฝีมือการเป็นสาวใช้ของเธอไม่ได้ ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ใส่ใจคำพูดเจื้อยแจ้วจำพวก ‘นี่เป็นครั้งแรกเลยนะคะที่ท่านลอร์ดของเราออกปากชวนสตรีที่ไม่ใช่คนในครอบครัวมาร่วมโต๊ะอาหารเช้าด้วยตัวเอง’
พอนึกถึงดวงตาสีส้มแดงคู่นั้นที่จ้องมองมาอย่างไร้อารมณ์จนดูดื้อดึง บริเวณอกข้างหนึ่งก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมา
ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ เป็นเพราะยังไม่ได้กินยาหรือเปล่า หรือว่าฉันกำลังกลัวผู้ชายคนนั้นกันแน่ เขาเป็นคนที่มักทำให้คนอื่นรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่เสมอ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อวานก็ยังรู้สึกผ่อนคลายกว่านี้แท้ๆ อารมณ์ของเขาก็ดูดีด้วย หมายถึงก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุขึ้นน่ะนะ
ฮื่อ ถ้าต้องมาอาหารไม่ย่อยต่อหน้าอาหารอร่อยๆ พวกนี้จะทำอย่างไรดีล่ะ
ท่ามกลางความรู้สึกใจเต้นอย่างบอกไม่ถูกและความหม่นหมองที่ปนเปื้อนด้วยความตึงเครียดเล็กน้อย เธอจึงเดินลงไปชั้นล่างแล้วก็ได้ยินเสียงผู้คนแว่วมา
“โอ้! คุณคอร์เดเลีย! ช่างงดงามเหลือเกินครับ ดูดั่งภูตพรายในยามเช้าเลยทีเดียว”
เมื่อเวย์นกล่าวชมอย่างสุภาพด้วยน้ำเสียงชื่นชม ความตึงเครียดของคอร์เดเลียก็คลายลงเล็กน้อยก่อนที่เธอจะส่งยิ้มหวานกลับไป
“ขอบคุณค่ะ ท่านลอร์ดเองก็ดูดีมากเช่นกันค่ะ”
“ฮ่าๆๆ! อย่างนั้นหรือครับ?”
ชายหนุ่มที่นั่งเท้าคางอยู่ตรงที่นั่งประธานเปิดปากทำลายบรรยากาศอันชื่นมื่นที่มีการแลกเปลี่ยนคำทักทายตามมารยาทขึ้นมา
“แล้วผมล่ะ?”
มีดของท่านลอร์ดแปร์โรต์ที่กำลังหั่นไส้กรอกอยู่พลันแฉลบจนเกิดเสียงบาดหูอันน่ารำคาญ แม้คนสนิททั้งสองจะหันไปมองเขาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด แต่โนอาห์ ทิวดอร์ ก็ยังคงจ้องเร่งเร้าคอร์เดเลียที่ยืนแข็งทื่อไปครึ่งตัวด้วยท่าทีหน้าหนา เธออึกๆ อักๆ ทำอะไรไม่ถูกก่อนจะละล่ำละลักตอบออกไป
“ท่าน ท่านลอร์ดโนอาห์ก็ดูดีค่ะ เหมือนอย่างที่เป็นอยู่เสมอเลยนะคะ”
“หืม ผมดูดีอยู่เสมอเลยหรือครับ?”
เมื่อเขาหรี่ตาลงอย่างเกียจคร้านพลางหัวเราะคิกคักด้วยท่าทางที่ผสมปนเปกันระหว่างความสง่างามและความทะเล้น คอร์เดเลียจึงนั่งลงประจำที่ด้วยใบหูที่แดงก่ำเพราะความขัดเขิน เวย์นที่เกือบจะพ่นน้ำส้มออกมาจ้องมองลูกพี่ลูกน้องของตนตาไม่กระพริบแล้วถามขึ้น ในความเป็นจริงแล้วนั่นคือความรู้สึกจากใจจริงของเขา หรือไม่ก็ของทุกคนในที่แห่งนี้เลยทีเดียว
“พี่เป็นอะไรไปเนี่ย ยังไม่ตื่นดีเหรอ”
“ก็ฝันเห็นเรื่องน่าตกใจจนยังรู้สึกชาๆ อยู่นี่นะ”
“อะไรกัน ฝันร้ายเหรอ”
“ไม่รู้สิ”
โนอาห์ ทิวดอร์ บิดยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยก่อนจะจิบน้ำแล้วพึมพำออกมา
“จะว่าเป็นฝันร้าย มันก็ยอดเยี่ยมสุดๆ ไปเลยล่ะ”
มันเป็นรอยยิ้มที่นุ่มนวลดุจผ้าแพรแต่กลับแฝงความหยาบโลนไว้อย่างประหลาด ชายคนนั้นเป็นอะไรไปน่ะ เขาดูราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าเขาจะเอาแต่ใจ แต่ท่าทีของเขาที่เคยวางเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นเอาไว้กลับเปลี่ยนไปอย่างที่ไม่อาจมองข้ามได้เลย
คอร์เดเลียหลบการจ้องมองที่ทิ่มแทงคู่นั้นพร้อมกับรีบก้มหน้าลงมองเมนูไข่ที่นุ่มฟูดุจปุยเมฆ ถั่ว ซูเฟล่แพนเค้กที่ตีเมอแรงก์จนขึ้นฟู และขนมปังขาวเหล่านั้น
เมื่อได้เห็นอาหารที่น่ารับประทาน ความหิวก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาตามธรรมชาติ อาหารในวันนี้ล้วนเป็นสิ่งที่คอร์เดเลียชอบทั้งสิ้น ขณะที่เธอกำลังจับมีดอย่างระมัดระวังเพื่อทาแยมราสเบอร์รีกับเนยลงบนขนมปังนุ่มๆ ท่านลอร์ดแปร์โรต์ก็กระแอมไอขึ้นมาแล้วพูด
“ท่านผู้นำตระกูลฝากความระลึกถึงมาครับ แล้วก็ถามว่าตกลงจะกลับไปเมื่อไหร่กันแน่...”
“ดูเหมือนไอแซกจะยังนอนไม่หลับถ้าไม่มีฉันอยู่สินะ”
เมื่อโนอาห์หั่นพุดดิงดำไปพร้อมกับหัวเราะหึๆ ในลำคอ ท่านลอร์ดแปร์โรต์ที่กระดกบลัดดีแมรีแก้วแล้วแก้วเล่าด้วยใบหน้าที่ยังคงมีอาการเมาค้างก็ถอนหายใจออกมา
“ก็นะครับ ท่านเป็นคนขี้เหงามากจริงๆ แต่ช่วงนี้ท่านไม่ได้กลับไปที่คาติชาเลยมันก็เรื่องจริงไม่ใช่หรือครับ เลดี้อนาอิสเองก็ฝากมาบอกว่าให้ติดต่อกลับไปบ้างนะครับ”
“ฉันเพิ่งส่งจดหมายไปเมื่อไม่นานนี้เองนี่”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกครับ ท่านบอกว่าอยากได้ยินเสียงต่างหาก อย่างน้อยก็โทรศัพท์ไปสักสายก็ยังดี...”
ตรงกันข้ามกับไอแซกผู้เป็นพี่ชายที่กตัญญูต่อพ่อแม่อย่างยิ่งโดยเฉพาะกับผู้เป็นแม่ โนอาห์กลับเป็นลูกชายที่แม้จะมีลูกอ้อนมากแต่ก็ไร้น้ำใจ เขารู้ดีเหลือเกินว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะเป็นที่รัก แต่หากไม่สบอารมณ์ เขาก็จะไม่ทำเด็ดขาด
กำลังโหลดความเห็น...