“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ผู้เป็นมารดาผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาของพี่น้องทั้งสองรู้ซึ้งถึงนิสัยข้อนี้ของลูกชายคนเล็กดีกว่าใคร และมักถอนหายใจว่านิสัยนี้ได้ใครมา ทว่าผู้เป็นบิดากลับมองว่าเป็นเรื่องน่าขันและเอ็นดูเขามาก
โนอาห์บ่นพึมพำเสียงเบา
“ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่คิดจะโทรมาก่อนบ้างล่ะ พออยู่กันสองคนก็ลืมวันลืมคืนจนไม่สนว่ามีลูกชายอยู่หรือเปล่าแท้ๆ แต่กลับมาพูดจาตัดพ้อให้เปล่าประโยชน์เสียจริง”
แม้เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ แต่คอร์เดเลียกลับรู้สึกแปลกใจจนต้องแอบชำเลืองมองเขาที่เอาแต่เขี่ยอาหารไปมาเหมือนแมว พูดจาอย่างกับกำลังน้อยใจอยู่อย่างนั้นแหละ
แม้เขาจะเป็นชายหนุ่มที่ดูสมชายชาตรีอย่างยิ่งในสายตาของทุกคน แต่บางครั้งเขากลับทำตัวราวกับเด็กน้อย อาจเป็นเพราะใบหน้าของเขาละมังที่ทำให้มันดูไม่ไร้เดียงสาจนน่ารำคาญ หากแต่กลายเป็นความคาดไม่ถึง ความพิลึกพิลั่น ความเป็นมนุษย์ และความน่ารัก ซึ่งทำให้รู้สึกว่าโลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย...
“มองอะไรครับ”
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน คอร์เดเลียสะดุ้งจนไหล่กระตุกและพยายามทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขาก็มองเธออยู่ก่อนแล้ว เขาที่ดูเหมือนไม่คิดจะกินอาหารจึงเท้าคางพลางชี้ไปยังจานที่เธอจัดการจนเกลี้ยงแล้วเอ่ยถาม
“อร่อยไหมครับ”
“ค่ะ”
“ก็นะ ต้องกินเยอะๆ หน่อยสิ เห็นดูยุ่งๆ อยู่นี่”
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอื้ออารีโดยจงใจละเว้นประธานว่าหมายถึงเมื่อไร คอร์เดเลียรู้สึกว่าเขากำลังปฏิบัติกับเธอโดยละการอธิบายบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ ท่าทีมีลับลมคมในเช่นนั้นทำให้คนเรากระวนกระวายใจราวกับมีใครมาปัดฝ่ามือเล่น
เวย์นที่มองทั้งสองคนสลับกันไปมาแกล้งกระแอมไอแล้วแทรกบทสนทนาขึ้นมา
“ได้ยินข่าวหรือยัง พี่? ได้ยินว่าท่านเคานต์แห่งเวลส์อาจจะหมั้นหมายเร็วๆ นี้นะ”
“ฉันต้องรู้ด้วยเหรอ”
ความรื่นรมย์อันแผ่วบางจางหายไปในทันที โนอาห์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์
“ไม่ต้องดูก็รู้ว่าคงพยายามแทบตายเพื่อแต่งงานกับผู้หญิงเก่งกาจสักคนมาเติมเต็มปมด้อยของตัวเองละสิ ทำแบบนั้นแล้วคิดว่ารูโหว่นั่นจะเต็มขึ้นมาหรือไง”
เวย์นยิ้มเจื่อนๆ ให้กับการเย้ยหยันอย่างโจ่งแจ้งนั้น
“อย่าพูดแบบนั้นเลย พี่ พี่ชายคนนั้นก็พยายามทำหน้าที่ของตัวเองในฐานะสมาชิกราชวงศ์ในแบบของเขาอยู่นะ”
“ก็ต้องทำสิ ถ้าไม่ทำเรื่องแค่นั้นแล้วจะทำอะไรได้อีก”
เวย์นถอนหายใจพลางขยิบตาให้คอร์เดเลียที่กำลังคอยดูท่าทีอยู่ และคำตำหนิก็ลอยมาแทบจะในทันที
“อย่ามาทำเจ้าชู้ไก่แจ้แถวนี้ ไอ้คนเสเพล”
“ทำไมผมถึงเป็นคนเสเพลล่ะ! ผมไม่เคยเหลียวมองใครนอกจากผู้หญิงที่คบหาอยู่เลยนะ!”
“ก็คงงั้น แต่เปลี่ยนบ่อยไม่ใช่หรือไง จริงไหมล่ะ”
ภาพที่โนอาห์หยอกล้อเหน็บแนมกับเวย์นที่ทำหน้าตัดพ้อนั้นเหมือนกับทุกที ทว่าฌาคส์ แปร์โรต์กลับรู้สึกว่าวันนี้โนอาห์ ทิวดอร์ดูจะแกล้งลูกพี่ลูกน้องของตนหนักข้อกว่าปกติ และหากจะมีความแตกต่างเพียงหนึ่งเดียวในเช้าวันนี้ละก็... สายตาของเขาเหลือบมองไปยังท่านหญิงผมสีเงินหน้าตาไร้เดียงสาที่กำลังเล็มอาหารทีละนิดพลางมองไปทางโนอาห์
เมื่อสบตากัน เขาจึงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติราวกับตั้งใจจะพูดเรื่องนี้อยู่แล้ว
“ผมจะนำคลาแมนเซียมาให้ภายในสองวันนี้นะครับ ไม่ทราบว่าท่านหญิงต้องการเร็วกว่านั้นไหมครับ”
“อะ ไม่หรอกค่ะ ลำบากท่านลอร์ดแปร์โรต์เปล่าๆ ขอบคุณมากนะคะ”
“หามิได้ครับ หากได้ช่วยเหลือท่านหญิงก็นับเป็นเกียรติของผมแล้วครับ”
ก่อนที่บทสนทนาอันสนิทสนมของทั้งคู่จะจบลง น้ำเสียงนุ่มนวลและราบเรียบก็แทรกขึ้นมา
“หญ้าเงือก? เอาไปทำไม”
แม้จะเป็นฝ่ายถาม แต่ดวงตาของโนอาห์กลับจับจ้องไปที่คอร์เดเลียอย่างแม่นยำ แปร์โรต์ทำสีหน้าประหลาดใจและตั้งท่าจะอ้าปากตอบ ทว่าเธอกลับชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน
“ฉันขอร้องเองค่ะ พอเอาสมุนไพรนั้นมาชงเป็นชาดื่มแล้วจะหลับสบายขึ้นน่ะค่ะ”
เพราะกลัวว่าแปร์โรต์จะเดือดร้อน คอร์เดเลียจึงรีบตอบออกไปราวกับท่องคำตอบที่เตรียมไว้ โนอาห์จ้องมองเธอเนิ่นนานอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า อย่างนั้นหรือครับ
“นอนไม่ค่อยหลับหรือครับ”
“คะ? เปล่าค่ะ เพราะท่านช่วยดูแลเป็นอย่างดี ฉันถึงนอนหลับสบายมากเลยค่ะ”
“หลับสบายอะไรกัน”
“คะ?”
สุ้มเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินนั้นถูกกลืนหายไปกับเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นจากด้านนอก เจสันผู้เป็นเลขาของโนอาห์เดินเข้ามาในห้องรับแขก เขาก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อมก่อนจะยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้แก่ผู้เป็นนาย
“จากคาติชาครับ”
โนอาห์วางช้อนส้อมลงแล้วก้มมองตราประทับบนจดหมายที่วางอยู่อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะ หากเป็นชาวจักรวรรดิย่อมไม่มีใครไม่รู้จักตราประทับของราชวงศ์ แม้จะเป็นตราสัญลักษณ์อันทรงเกียรติและเด็ดขาดเพียงใด โนอาห์ก็ยังคงแกะจดหมายออกอ่านอย่างส่งๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า
“ถ้าไม่มีฉันอยู่ที่คาติชา ระเบิดจะลงหรือไงกัน ทั้งหมดต่างก็กระวนกระวายอยากจะเรียกตัวฉันไปให้ได้เสียจริง”
“ยินดีด้วยครับ มีเหรียญตราเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเหรียญแล้วนะครับ”
“อะไรนะ พี่แอบไปรบในสงครามมาโดยที่ฉันไม่รู้หรือไง”
เวย์นรีบคลี่จดหมายที่ถูกแกะแล้วออกดูก่อนจะหัวเราะฮ่าๆ ออกมา
“อ๋อ คดีนั้นเองสินะ ก็นะ เมืองหลวงฮือฮากันไปทั่วนี่นา นานมากแล้วที่ไม่มีเรื่องน่ายินดีและน่าเฉลิมฉลองขนาดนี้ การช่วยชีวิตพลเมืองผู้บริสุทธิ์จากพวกโจรสลัดน่ะ! ทุกคนต่างพากันส่งเสียงแซ่ซ้องให้กับเรื่องเล่าของวีรบุรุษที่หวนกลับมา ถือโอกาสนี้พี่สาวคงยุยงฝ่าบาทอยู่ข้างๆ แน่ๆ อย่างน้อยก็ต้องมอบเหรียญตราให้ พี่ถึงจะยอมไปที่คาติชาไงล่ะ”
“ถ้ามีเรื่องจะคุยก็บอกให้โทรศัพท์มาสิ”
โนอาห์ดูจะมีแต่ความรำคาญใจเต็มไปหมด ชายหนุ่มคิดว่าคาติชาคือบ้านเกิดและบ้านอย่างแน่นอน ทว่าเขากลับเกลียดการต้องติดแหง็กอยู่ที่นั่นนานๆ จึงมักจะล่องลอยไปตามท้องทะเลและที่ต่างๆ ทั่วโลกเสมอ ยิ่งไปกว่านั้น เพราะมีผู้คนคอยตามตอมจนน่ารำคาญ (ซึ่งน่าเศร้าที่ในนั้นรวมถึงคนสายเลือดเดียวกันด้วย) ในช่วงฤดูกาลเข้าสังคม เขาถึงขั้นจงใจเดินทางออกจากเมืองหลวงเลยทีเดียว
“ก็คงอยากจะเจอหน้าตรงๆ แล้วถามล่ะมั้ง อะไรนะ เรื่องนั้นเรื่องนี้ไง”
สายตาของเวย์นเหลือบมองคอร์เดเลียที่กำลังนั่งนิ่งๆ เบิ่งตากว้างคล้ายกระต่าย
จักรพรรดินีแอกเนสผู้เป็นพี่สาวที่มีนิสัยเด็ดเดี่ยวเยี่ยงชายชาตรีและพูดจาตรงไปตรงมานั้น ด้วยความที่รักครอบครัวมาก ในบางครั้งจึงไม่อาจซ่อนการบ่นและประกายความอยากรู้อยากเห็นในเรื่องชีวิตส่วนตัวเอาไว้ได้ (โนอาห์พูดตัดบทว่านั่นมันการสอดรู้สอดเห็นชัดๆ) ในเมื่อนี่เป็นข่าวอื้อฉาวในรอบเกือบสิบปีของลูกพี่ลูกน้องผู้มีนิสัยร้ายกาจ (คนสนิททุกคนรู้ดีว่าเรื่องของซาชา อ็องแดร์ เป็นเพียงข่าวซุบซิบที่พวกนักข่าวประโคมขึ้นมาเท่านั้น) เธอจึงตั้งใจว่าจะต้องมาเห็นด้วยตาของตัวเองให้ได้
“เพราะช่วงเวลานี้ ฝ่าบาทเองก็น่าจะต้องการประเด็นทางการเมืองและหัวข้อสนทนาด้วยครับ ครั้งนี้ท่านคงต้องไปจริงๆ แล้วครับ”
“ถึงไม่เป็นอย่างนั้น พวกเราก็ต้องไปอยู่ดีนะพี่ ในฤดูกาลเข้าสังคมครั้งนี้ฟร็องจะเข้าพิธีเดบูตองต์นี่นา อย่าบอกนะว่าลืมไปแล้วน่ะ”
“อา”
คราวนี้คิ้วของโนอาห์เลิกขึ้นจริงๆ เวย์นเดาะลิ้นให้กับเสียงอุทานอันไร้อารมณ์นั้น พูดตามตรง คนที่มีสายเลือดเดียวกันแท้ๆ คือตัวเองต่างหาก ทำเกินไปแล้ว
“ลืมจริงๆ เหรอเนี่ย ยัยเด็กนั่นร้องไห้ฟูมฟายแค่ไหนว่าอยากให้คู่เต้นรำคนแรกของตัวเองเป็นพี่...”
“ทำไมการเต้นรำครั้งแรกต้องเต้นกับฉันด้วยล่ะ ไปเต้นกับคนรักของตัวเองสิ”
“อายุสิบหกจะมีคนรักได้ยังไงกัน แล้วถ้าอยากจะหาคนรักล่ะก็ เต้นรำครั้งแรกกับพี่ยังจะดีเสียกว่า”
ลูกพี่ลูกน้องหญิงตัวน้อยเดินตามติดพี่ชายโนอาห์ผู้หล่อเหลาและยอดเยี่ยมมาตั้งแต่เด็กๆ ถึงขนาดเอะอะโวยวายว่าโตขึ้นจะแต่งงานด้วย เจ้าเปี๊ยกนั่นโตจนจะเปิดตัวเข้าสู่แวดวงสังคมแล้วหรือ เวย์นมีสีหน้าซาบซึ้งใจบอกไม่ถูก ส่วนโนอาห์กลับเฉยเมย
เจสันผู้เป็นเลขาซึ่งเข้ามาร่วมโต๊ะอาหารเช้าอย่างเป็นธรรมชาติ ยกมือขึ้นข้างหนึ่งคล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้แล้วพูดขึ้น
“ท่านลอร์ดโอลิเวอร์ก็มีข้อความฝากมาเช่นกันครับ ท่านกล่าวไว้ว่า ‘ถ้าเบี้ยวนัดลูกสาวฉัน แกตายแน่’ หมดข้อความเท่านี้ครับ”
“เหอะ ใครไม่มีพ่อกันล่ะ”
โนอาห์ที่ระบายอารมณ์หงุดหงิดใส่ท่านลุงผู้ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย จู่ๆ ก็หันไปมองคอร์เดเลียที่กำลังจิบน้ำนมอย่างระมัดระวังคล้ายถูกตัดขาดจากบทสนทนาทั้งหมดนี้ตาไม่กะพริบ แล้วถามขึ้น
“คุณคอร์เดเลียคิดว่าอย่างไร”
“คะ? ฉันหรือคะ”
เธอถามกลับไปตามสัญชาตญาณก่อนจะยิ้มแหยๆ
“เอ่อ ยินดีด้วยนะคะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”
“พูดเรื่องอะไรน่ะ ถ้าผมไป คุณก็ต้องไปด้วยสิ”
“คะ?”
เมื่อคอร์เดเลียทำหน้าตาเหรอหรา โนอาห์ก็ทำหน้าบึ้งตึง
“คงลืมไปแล้วสินะว่าเจ้าหนี้กับลูกหนี้ก็เหมือนคนๆ เดียวกัน ผมจะทิ้งคุณไว้แล้วไปไหนได้ล่ะ”
เขามีนิสัยชอบพูดจาแปลกๆ จริงๆ เมื่อดูจากสีหน้าของคนรอบข้างที่ดูแปลกไปเช่นกัน ก็คงไม่ใช่ว่าเธอคิดมากไปเองหรอก คอร์เดเลียได้แต่พยักหน้าอย่างเหม่อลอย เพราะเธอไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรอยู่แล้ว เดี๋ยวนะ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะได้ไปที่คาติชาซึ่งเคยได้ยินแต่ชื่ออย่างนั้นหรือ
เมื่อใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความใจเต้นและความตื่นเต้นในเวลาต่อมา ท่านลอร์ดแปร์โรต์ก็ทักขึ้นอย่างใจดี
“เคยไปที่คาติชามาก่อนหรือเปล่าครับ”
“ไม่ค่ะ ความจริงถ้าไม่นับช่วงที่เป็นทารกแรกเกิด นี่ก็เป็นครั้งแรกค่ะ เพราะฉันเกิดที่นั่น”
เวย์นเองก็พูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“อ๋อ อย่างนั้นหรือครับ สำหรับคุณคอร์เดเลียแล้วคงเป็นประสบการณ์ใหม่เลยสินะครับ”
“ค่ะ ท่านแม่มักจะพูดถึงที่นั่นเสมอ ว่าเป็นหัวใจของโลก และเป็นเมืองที่งดงามหรูหราที่สุดค่ะ”
เมื่อเธออธิบายอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว สุภาพบุรุษทั้งสองจึงพยักหน้าอย่างอ่อนโยน พลางกล่าวว่าแม้บางครั้งอากาศจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็มีเสน่ห์น่าหลงใหลทีเดียว หัวใจเริ่มเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่แรกเดิมที จุดหมายปลายทางแรกก็คือคาติชาไม่ใช่หรอกหรือ เธอที่เปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นไม่ทันสังเกตเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งซึ่งวางมือจากมื้ออาหารไปตั้งแต่เมื่อครู่กำลังจับจ้องมาทางตน จึงเจื้อยแจ้วมากกว่าปกติ
“ความจริงแล้ว ที่ฉันขึ้นเรือเมอร์เมดก็เพื่อที่จะไปคาติชาเหมือนกันค่ะ เพราะฉันอยากไปที่เมืองนั้นให้ได้สักครั้งจริงๆ”
กำลังโหลดความเห็น...