“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
สิ้นคำนั้น น้ำเสียงประหลาดล้ำก็เอ่ยขึ้นราวกับกำลังนึกสนใจ
“อย่างนั้นหรือครับ ผมไม่ยักรู้”
คอร์เดเลียเพิ่งจะสังเกตเห็นโนอาห์ที่กำลังจ้องมองมา เธอจึงหดไหล่ที่เคยตื่นเต้นลงแล้วพยักหน้าอย่างเหนียมอาย โนอาห์คิดว่าแก้มแดงระเรื่อนั้นดูเหมือนผลแอปเปิลพลางเลิกคิ้วขึ้นคล้ายจะเร่งเร้า แล้วอย่างไรต่อล่ะ คอร์เดเลียที่ชะงักคำพูดไปเพราะความขวยเขินที่แล่นตามมาทีหลังเริ่มขยับนิ้วมือไปมาพลางเอ่ยปาก
“อาจจะดูเชยไปสักหน่อย แต่ไม่ว่าใครหากได้ไปคาติชาก็คงมีสิ่งที่อยากทำใช่ไหมคะ ฉันอยากลองไปร้านขนมปังเจ้าประจำที่ท่านแม่เคยอุ้มฉันตอนยังเป็นเด็กแวะไปน่ะค่ะ อยากไปชื่นชมผลงานอันยอดเยี่ยมในนิทรรศการของสถาบันศิลปะ และคอลเลกชันเด็กสาวของซิกวิน โนเอลที่มีชื่อเสียงโด่งดังนั่นด้วย แล้วก็อยากลองโยนเหรียญสักเหรียญลงในน้ำพุรูปปั้นเทวดาน้อยตรงห้องโถงจัตุรัส...”
มันเป็นความปรารถนาเล็กๆ อันแสนเรียบง่าย ราวกับภาพประกอบน่ารักในนิทานที่เคยอ่านในวัยเยาว์ หรือกิจวัตรประจำวันในสมุดบันทึกที่เขียนด้วยลายมือตัวกลมป้อม เมื่อผู้คนบนโต๊ะอาหารเริ่มหยุดบทสนทนาทีละคนจนกระทั่งทุกสายตาหันมาจับจ้องที่เธอ หญิงสาวก็รู้สึกกระดากอายจนเสียงแผ่วลงเรื่อยๆ
ความปรารถนาอันซื่อตรงและเรียบง่ายนั้น มีพลังบางอย่างที่ทำให้หัวใจของผู้ฟังรู้สึกคันยุบยิบและอบอุ่นขึ้นมา ท่าทางเก้อเขินจนใบหน้าแดงก่ำก็เปี่ยมไปด้วยความน่าเอ็นดูปนน่าทะนุถนอม
แม้แต่เจสัน เลขานุการผู้แสนเย็นชาและไม่แยแสผู้อื่น ก็ยังมองเธอด้วยสายตาที่เป็นมิตรขึ้นเมื่อเทียบกับตอนที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้คราแรก ส่วนท่านลอร์ดแปร์โรต์ก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าอ่อนโยนเช่นกัน
“เป็นความปรารถนาที่วิเศษมากเลยครับ ครั้งนี้ก็ลองทำดูให้ครบทุกอย่างเลยสิครับ เพราะดูเหมือนว่าท่านลอร์ดโนอาห์จะพักอยู่นานพอให้คุณคอร์เดเลียได้ดื่มด่ำกับคาติชาอย่างเต็มอิ่มเลยไม่ใช่หรือครับ”
เมื่อคอร์เดเลียเหลือบมองไป โนอาห์ก็สบตากลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เป็นใบหน้าที่ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ เวย์นหัวเราะอย่างร่าเริงพลางเอ่ยว่า
“การเดินทางไปคาติชาครั้งแรกหรือครับเนี่ย ผมเกิดและโตที่นั่นก็เลยจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะรู้สึกอย่างไร ถ้าตามแผนเดิมแล้ว หลังจากคาติชาคุณคิดจะไปสถานที่ยอดเยี่ยมแห่งไหนต่อหรือครับ”
“กำหนดการหลังจากนั้นฉันยังไม่ได้คิดเลยค่ะ เพราะตอนที่ออกจากบ้านเกิด ฉันตั้งใจไว้ว่าจะใช้ชีวิตในแต่ละวันให้ดีที่สุดมากกว่าจะคิดถึงอนาคตน่ะค่ะ”
เธอพึมพำออกไปอย่างขัดเขินเล็กน้อย พวกเขาผู้แสนใจดีต่างก็กล่าวชมว่าความคิดนั้นยอดเยี่ยมเช่นกัน ช่างเป็นคนดีกันจริงๆ สำหรับคอร์เดเลียแล้ว การได้เปิดเผยความปรารถนาอันไร้สาระแล้วได้รับปฏิกิริยาตอบรับที่ดีกลับมาเช่นนี้ถือเป็นประสบการณ์ที่หาได้ยากยิ่ง เธอจึงรู้สึกมีความสุขมากขึ้นไปอีก
ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะทุ้มต่ำก็ดังแว่วมา
“นั่นสิ ครั้งนี้คงต้องไปคาติชาให้ได้แล้วละ ขืนไม่ได้ไป ใครบางคนคงจะน้อยใจจนร้องไห้โฮแน่”
อย่าบอกนะว่าที่พูดนั่นหมายถึงฉันน่ะ
คอร์เดเลียอ้าปากค้างเล็กน้อย ขณะที่โนอาห์กลับมาลงมือรับประทานอาหารต่อพลางดึงมุมปากที่ยกโค้งขึ้นให้กลับมาราบเรียบ ริมฝีปากและแก้มของเขารู้สึกแข็งตึงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
หลังจากมื้ออาหาร เวลาจิบน้ำชาก็กำลังรออยู่ คอร์เดเลียเคี้ยวขนมคุกกี้กับชาดำแสนอร่อยตุ้ยๆ พร้อมกับพยายามเกร็งขาไว้ไม่ให้แกว่งไปมา นับตั้งแต่มาที่คฤหาสน์แห่งนี้ กิจวัตรประจำวัน ‘ดั่งชนชั้นสูง’ ก็ดำเนินไปอย่างแท้จริง ความสงบสุขเยือกเย็นอันสูงส่งและเปี่ยมสุขแบบที่เคยสัมผัสได้เพียงในความทรงจำเลือนรางวัยเด็กตอนที่ท่านตายังมีชีวิตอยู่
การได้ร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน เตาผิงในคฤหาสน์เก่าแก่ พรมลวดลายแปลกตา เก้าอี้และโต๊ะไม้มะฮอกกานีที่เผยลวดลายเนื้อไม้อันงดงาม ผ้าห่มขนแกะเนื้อหนานุ่มและของว่างแสนอร่อย เหล่าสุภาพบุรุษสุภาพสตรีผู้งามสง่ากับเกมบริดจ์ บทสนทนาที่เปี่ยมด้วยความรื่นเริงเบาสบายแต่ยังคงไว้ซึ่งความมีมารยาท
“คอร์เดเลีย มานี่สิลูก”
ครั้งหนึ่งครอบครัวของคอร์เดเลียก็เคยได้ดื่มด่ำกับสิ่งเหล่านั้น ในตอนนั้นท่านพ่อก็ดูเป็นสุภาพบุรุษมากพอและบางครั้งยังเป็นพ่อที่คอยเล่นแกล้งหยอกล้อกับลูกสาวด้วยซ้ำ
ท่านทำตัวอ่อนหวานกับภรรยา และมักจะอุ้มคอร์เดเลียตัวน้อยออกไปข้างนอกอยู่บ่อยครั้ง แม้มันอาจจะเป็นเพียงการแสดงเพื่อไม่ให้ขัดหูขัดตาท่านตาผู้เข้มงวด แต่ถึงอย่างนั้นช่วงเวลานั้นก็ยังคงเป็นความทรงจำอันไกลโพ้นที่คอร์เดเลียไม่อาจลืมเลือน
หากท่านตายังมีชีวิตอยู่ ท่านพ่อจะเปลี่ยนไปไหมนะ พวกเราจะยังคงมีความสุขกันอยู่หรือเปล่า
ตอนนี้มันเป็นเพียงจินตนาการอันไร้ประโยชน์ คงจะอิ่มท้องจนสบายเกินไปสินะ พอมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นถึงได้เกิดความรู้สึกเสียดายเช่นนี้ขึ้นมาได้
คอร์เดเลียที่คาบช้อนชาเงินกลับหัวแล้วเหม่อลอยอยู่ ชำเลืองมองจานพุดดิ้งที่ยื่นเข้ามาตรงหน้าอย่างกะทันหัน โนอาห์ ทิวดอร์ บุ้ยคางคล้ายจะถามว่าทำไมไม่รีบรับไปมัวทำอะไรอยู่
“ยังไม่อิ่มหรือครับ ถึงได้กัดช้อนเหมือนเด็กฟันขึ้นแบบนั้น”
“เปล่าสักหน่อยค่ะ”
เธอรับจานมาอย่างเหนียมอายก่อนจะปักช้อนลงไปในคัสตาร์ดพุดดิ้งที่ราดครีมไว้แล้วพึมพำ ผู้ชายคนนี้เห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่ บางครั้งก็ดูเหมือนจะมองฉันเป็นสุนัขหลงทางหรืออะไรเทือกนั้น แต่ก็ยังดีกว่าการปฏิบัติแย่ๆ ใส่ละมั้ง
พุดดิ้งอร่อยมาก โนอาห์ที่ชำเลืองมองใบหน้าเล็กๆ ซึ่งความมัวหมองจางหายไปอย่างรวดเร็วและผ่อนคลายลงอย่างสบายใจ เขาเท้าคางคล้ายกับจะบดบังริมฝีปากไว้แล้วส่งเสียงหัวเราะหึสั้นๆ ก่อนจะเบือนสายตาหนี ช่างเรียบง่ายเสียจริง
เวย์นผู้รักการสังสรรค์ดูเหมือนจะคึกคักขึ้นมาแล้วที่ทุกคนมารวมตัวกันเช่นนี้ เขาจึงบอกขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“อากาศกำลังดีพอดีเลย ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกกันหน่อยดีไหมครับ! เพราะอีกเดี๋ยวพอไปคาติชาคงไม่มีเวลาว่างแบบนี้แล้ว!”
“จะที่นั่นหรือที่นี่ วันๆ หนึ่งของท่านชายเฮอร์ยันก็ดูไม่น่าจะเปลี่ยนไปสักเท่าไรหรอกนะครับ”
เมื่อฌาคส์ แปร์โรต์ ทักท้วงอย่างตรงไปตรงมาด้วยรอยยิ้มสนิทสนม เวย์นก็แกล้งทำเสียงคราง อึ๊ก และหัวเราะแหะๆ
“มันก็ใช่แหละนะ! แต่ที่คาติชามีเรื่องที่ต้องคอยระวังสายตาคนอื่นเยอะแยะไปหมดนี่นา นารัตเป็นเมืองแห่งการท่องเที่ยวและท้องทะเลไม่ใช่หรือไง! อุตส่าห์ลงมาถึงแดนใต้ทั้งที การใช้ชีวิตให้สนุกสนานมันแย่ตรงไหนกัน?”
“เจ้าคนเสเพล”
“โธ่ พี่!”
ความจริงแล้วคอร์เดเลียเองก็คิดเช่นนั้น เมื่อมองดูเวย์นแล้ว ชีวิตของเขาช่างดูเหมือนไม่มีเรื่องน่าเศร้าหรือความยากลำบากใดๆ เลย พ่อแม่และตระกูลที่ไม่มีอะไรต้องอิจฉาใคร ทรัพย์สมบัติ และชีวิตที่ไร้ซึ่งภาระหน้าที่หรือความคาดหวังใดๆ ตามมา
ยิ่งไปกว่านั้น แม้จะคอยตำหนิแต่ทั้งพี่สาวผู้เก่งกาจพึ่งพาได้และเหล่าพี่น้องต่างก็รักใคร่เอ็นดูเขาอย่างชัดเจน ต่อให้เขาจะกลายเป็นคนแก่ที่ไม่ยอมโตและไม่ทำอะไรเลยไปตลอดชีวิต คนเหล่านั้นก็คงจะยังรักเวย์นอยู่ดี นอกเหนือจากสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิดแล้ว เวย์นยังเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ ทั้งยังอบอุ่น ร่าเริง และอ่อนโยน สิ่งเหล่านั้นคงจะเป็นอุปนิสัยโดยกำเนิดสินะ
ซาชา อ็องแดร์ เวย์น โจนาธาน ทุกคนล้วนเป็นคนดีมีจิตใจเมตตา และรู้จักเผื่อแผ่ไมตรีจิตให้อย่างไร้เหตุผล
คอร์เดเลียชอบคนเหล่านั้นและอยากอยู่ร่วมด้วย แต่ในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่า
เมื่อนึกถึงโจนาธานขึ้นมาหลังจากไม่ได้นึกถึงเสียนาน คอร์เดเลียก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาเล็กน้อย เธอจึงเหลือบมองโนอาห์ที่กำลังสูดดมกลิ่นหอมของชาดำด้วยความเคยชินเพื่อลอบสังเกตสีหน้า แต่ทำไมเมื่ออยู่ต่อหน้าคนคนนี้ ฉันถึงไม่รู้สึกแบบนั้นกันนะ หากมองแค่สิ่งที่มีอยู่ ผู้ชายคนนั้นก็มีมากมายล้นเหลือเหมือนกันแท้ๆ ทำไมกันนะ
“อยากไปดูเงือกไหม”
“คะ”
“เห็นทำตาเหมือนลูกหมาอยากออกไปเดินเล่นก็เลยถามดูน่ะ ก็คุณบอกว่าอยากดูไม่ใช่หรือ”
เมื่อโนอาห์ส่งสัญญาณทางแววตามาให้ คอร์เดเลียก็พยักหน้าอย่างงุนงง และเวย์นก็พลอยตื่นเต้นดีใจไปด้วย อ๋อ รูปปั้นเงือกนั่นสินะ!
“ของขึ้นชื่อของเมืองนี้เลยนะครับ! คุณอยากดูสิ่งนั้นหรือครับ ไปกันเดี๋ยวนี้เลย!”
เพราะเวย์นที่กระตือรือร้นบอกย้ำว่าต้องไปดูให้ได้ก่อนจะจากไป ทุกคนจึงจับพลัดจับผลูได้ออกไปเที่ยวข้างนอกด้วยกันทั้งหมด เวย์นถามโนอาห์ที่กำลังหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาดูแทบจะเกาะแขนอ้อน
“พี่ไปด้วยกันใช่ไหม วันนี้ก็ยุ่งอีกเหรอ”
เขาไม่ตอบแต่สั่งให้พ่อบ้านไปเตรียมรถ และเวย์นก็ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ ดูเหมือนเขาอยากลองขับรถในคอลเลกชันของโนอาห์มานานแล้ว เมื่อเวย์นที่รับกุญแจรถซึ่งโนอาห์โยนให้วิ่งออกไปอย่างร่าเริงเหมือนสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ คอร์เดเลียก็ยืนเก้ๆ กังๆ ได้รับการปรนนิบัติจากสาวใช้ฌานที่รีบวิ่งหน้าตั้งนำหมวกบอนเนตกับร่มกันแดดที่จะช่วยบดบังแสงอาทิตย์ และรองเท้าหนังแกะสำหรับออกไปข้างนอกมาให้
คอร์เดเลียขยับปากมุบมิบพลางเหลือบมองโนอาห์ที่ยืนล้วงกระเป๋ารอเธออยู่ห่างๆ ความจริงแล้วไม่ได้มีเรื่องอะไรจะพูดเป็นพิเศษแท้ๆ แต่กลับนึกอยากชวนคุยขึ้นมาเสียอย่างนั้น แม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดความรู้สึกพลุ่งพล่านเช่นนั้นขึ้นมา แต่คอร์เดเลียก็พูดสิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวเป็นอย่างแรกออกไป
“หากท่านยุ่งอยู่ แต่เป็นเพราะสัญญาเมื่อวานนี้ละก็...”
“สัญญาหรือ”
พอโนอาห์เอียงคอ ใบหน้าของเธอก็เห่อแดงขึ้นมา เขาอาจจะลืมเรื่องที่ตกลงกันว่าจะไปดูรูปปั้นเงือกไปแล้วก็ได้ ทั้งที่ไม่รู้เรื่องแท้ๆ...
เมื่อเธอลูบคลำหมวกบอนเนตที่ผูกโบเบี้ยวๆ เพื่อบดบังพวงแก้มแดงก่ำ โนอาห์ก็เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า แล้วใช้นิ้วมือเรียวยาวงดงามคู่นั้นเชยคางเธอขึ้นมา มันเป็นการกระทำที่เรียบง่ายและสุภาพ ทว่ากลับเย่อหยิ่งตรงที่บังคับสายตาของอีกฝ่ายให้ตรึงอยู่กับตนเอง แต่นั่นก็สมกับเป็นเขา
เขาพินิจมองใบหน้าสีลูกพีชที่เผยออกมาอย่างละเอียด ก่อนจะยื่นมือออกไปแล้วแก้สายแพรไหมให้คลายตัวลงอย่างแผ่วเบา
คอร์เดเลียกลั้นหายใจในระหว่างที่มือขาวผ่องซึ่งเคลื่อนไหวราวกับกำลังบรรเลงเครื่องดนตรีอย่างประณีตผูกโบเส้นใหม่ออกมาจนเรียบร้อยสวยงาม ไม่รู้ทำไมท่วงท่าที่ผูกมัดอย่างมั่นคงและสมบูรณ์แบบนั้น ถึงได้ดูเย้ายวนใจประหนึ่งกำลังปลดคอร์เซตของสตรีอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อแต่งองค์ทรงเครื่องให้เธอเสร็จสมบูรณ์จนดูดั่งตุ๊กตาแสนสวย เขาก็ค่อยๆ ถอนมือออกแล้วก้มมองลงมาคล้ายกำลังชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วหัวแม่มืออันแข็งแรงลูบไล้คางสีชมพูระเรื่อ
“สวยดีนี่”
อ่า หากคนคนนี้ตั้งใจทำละก็ นิสัยแย่จริงๆ เลย
ในตอนนั้นเองเขาถึงยอมตอบคำถามของเธอ
“เรื่องนั้นก็ส่วนหนึ่ง แต่วันนี้ผมอยากไปเองต่างหาก”
กับคุณ
เมื่อมองดูเรือนผมสีบลอนด์แพลทินัมของเขาที่ยิ้มกริ่มแล้วหันหลังกลับไป คอร์เดเลียก็คิดในใจด้วยความเง้างอด
เจ้าคนเสเพล
กำลังโหลดความเห็น...