“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ราชินีแห่งท้องทะเลคาลิปโซมีธิดาทั้งหมดแปดตน ทว่าเนริสซาธิดาคนโตกลับถูกมนุษย์ผู้ตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นลักพาตัวไป
ชายมนุษย์ผู้ไร้สิ่งใดในโลกที่ไม่อาจครอบครองได้สร้างเมืองขึ้นมาเพื่อกักขังคนรักที่คิดถึงท้องทะเล และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเมืองนารัต กล่าวกันว่าเจ้าหญิงเงือกสิ้นหวังในชะตากรรมของตนเองที่ไม่อาจกลับไปหาผู้เป็นมารดาได้ชั่วชีวิต จึงหลั่งน้ำตาออกมาจนกลายเป็นทะเลสาบเนรีดซึ่งเป็นลากูนตามธรรมชาติ
“แล้วไอ้คนถ่อยที่ลักพาตัวไปนั่นก็คือบรรพบุรุษของพวกเราเองครับ”
เวย์นยิ้มกริ่มพลางชี้นิ้วชี้เข้าหาตัวเอง
คอร์เดเลียเองก็รู้เรื่องราวความรักระหว่างซาไคด์ที่ 1 ผู้เป็นบรรพบุรุษอันห่างไกลของราชวงศ์จักรวรรดิกับเงือกเนริสซาดีเช่นกัน เพราะมันเกี่ยวพันกับสายเลือดตระกูลของเธอด้วย
หญิงสาวตัวน้อยคิดว่าระหว่างชายที่คลั่งรักจนไม่แยแสแม้จะต้องเผชิญโทสะของท้องทะเลแล้วลักพาตัวหญิงสาวไป กับชายที่หมายปองสมบัติจนหลอกลวงด้วยการกระซิบคำรักจอมปลอม คนไหนจะดีกว่ากัน สุดท้ายแล้วพี่น้องทั้งสองตนต่างก็มีจุดจบที่ทุกข์ทรมานเหมือนกันไม่ใช่หรอกหรือ
พอคอร์เดเลียพูดเช่นนั้นออกไป ท่านลอร์ดแปร์โรต์ก็ขมวดคิ้วแล้วกล่าวขึ้น
“ถึงจะเลวร้ายทั้งคู่ แต่คนที่รักจริงๆ น่าจะดีกว่าไม่ใช่หรือครับ อีกคนน่ะเป็นแค่พวกสิบแปดมงกุฎแท้ๆ เลยนะ”
“ในแง่ที่บงการและทำลายชีวิตของผู้หญิงตามใจชอบ ทั้งสองคนก็เป็นมนุษย์ที่เลวร้ายที่สุดพอกันไม่ใช่หรือครับ แต่ก็นั่นแหละ หากต้องเลือกสักคน ผมเกลียดคนแรกมากกว่านะ อ้างว่ารักแล้วทำร้ายกันน่ะ เลวร้ายที่สุดเลยไม่ใช่หรือไง”
คราวนี้แม้แต่เวย์นก็จริงจังขึ้นมาโดยไร้แววล้อเล่น เขากล่าวอย่างขึงขัง
“ให้ตายสิ ผมคิดน้อยไปจริงๆ ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดต่อหน้าคุณคอร์เดเลียที่เป็นทายาทของเงือกเลย ผมขอโทษอย่างเป็นทางการนะครับ ขอโทษแทนบาปอันน่าสะพรึงกลัวของบรรพบุรุษผมด้วย”
“ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะให้อภัยได้หรอกค่ะ แต่คำขอโทษเรื่องความเสียมารยาท ฉันจะรับไว้นะคะ”
เมื่อคอร์เดเลียแกล้งตอบกลับด้วยท่าทีขึงขัง เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคน ท้องฟ้าเป็นสีคราม อากาศแจ่มใส และสายลมที่หอบเอากลิ่นอายทะเลอันสดชื่นก็พัดเส้นผมให้ยุ่งเหยิงอย่างน่ารื่นรมย์ ดวงตาสีหยกอันราบเรียบไร้รอยยิ้มทอดมองทะเลสีครามที่กระเพื่อมเป็นระลอกโดยมีหาดทรายขาวคั่นไว้ราวกับเส้นพรมแดน สลับกับทะเลสาบอันใสกระจ่างที่ขังนิ่งอยู่เพียงลำพัง ไม่อาจไหลรินไปยังผืนน้ำแห่งนั้นได้
พวกเขาคงคิดว่าเรื่องเล่านั้นเป็นเพียงนิทานหรือตำนานที่แต่งขึ้นมา
แต่นั่นเป็นความจริงอย่างแน่นอน หากไม่ใช่ ความเจ็บปวดที่คอร์เดเลียเผชิญอยู่ในปัจจุบันคงไร้เหตุผลสิ้นดี
ขณะที่แหงนมองรูปปั้นเงือกซึ่งผุดรอยยิ้มประหลาด ลึกลับ เศร้าสร้อย และโหยหาราวกับอยากจะโผกระโจนลงไปในทันทีอยู่นานสองนาน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่มีใครบางคนมายืนอยู่ข้างกาย
กลิ่นกายที่เริ่มคุ้นเคยทีละน้อยลอยมาแตะจมูก เธอจึงจงใจสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของเขาที่ผสมปนเปกับท้องทะเลคล้ายจะแทรกซึมผ่านเยื่อบุ ค่อยๆ จู่โจมลึกเข้าไปถึงสมองและหัวใจอย่างเชื่องช้า
“ได้เจอน้าแล้วอารมณ์ดีไหม”
เป็นคำพูดพิลึกพิลั่นทว่ากลับชวนให้หัวเราะออกมา
“ไม่ใช่น้าสักหน่อยค่ะ”
“ถ้านับตามสายตระกูลแบบคร่าวๆ ก็นับเป็นยายน้อยนั่นแหละ”
โนอาห์หัวเราะหึๆ แล้วเขาก็โพล่งขึ้นมา
“สารเลวทั้งคู่นั่นแหละ”
“คะ?”
“ที่พูดกันเมื่อกี้นี้ไง ไอ้คนที่หลอกลวงกับไอ้คนที่จับมาขังไว้ ทั้งสองคนก็สารเลวเหมือนกันหมด”
มาถามว่าคนไหนดีกว่ากันมันคืออะไรกันเล่า เขาบ่นพึมพำอย่างเหลือเชื่อ
“ขยะก็คือขยะครับ ถ้ามีพวกระยำแบบนั้นเข้ามาพัวพันก็ตัดทิ้งไปทั้งคู่เถอะ มัวแต่หาเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่าถ้าไม่นับเรื่องนั้นเขาก็เป็นคนดี ชีวิตมันจะพังเอานะ”
เมื่อได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์อันเผ็ดร้อน คอร์เดเลียก็พยักหน้าหงึกหงักก่อนจะเอ่ยขึ้น
“แต่ตอนแรกเราก็ไม่รู้หรอกนะคะ ข้อเสียอะไรพวกนั้นคงจะด้านชาไปหมด มองเห็นแต่อะไรดีๆ ไปเสียทุกอย่างไม่ใช่หรือคะ”
“มีประสบการณ์เรื่องความรักมาเยอะหรือไงครับ”
พอโนอาห์เหลือบมองมา เธอก็รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาทันที
“เปล่าค่ะ...”
“แล้วทำไมพูดเหมือนคนเคยมีประสบการณ์ล่ะ”
“แค่เคยเห็นมาน่ะค่ะ พอตกหลุมรักแล้ว ทุกอย่างก็พังทลายไปหมดไม่ใช่หรือคะ”
“...”
“ทั้งอย่างนั้นก็ยังตัดใจไม่ได้ เอาแต่จมดิ่งลงไปเรื่อยๆ ทั้งที่เท้ายังติดอยู่ในปลักโคลน”
ความรักที่คอร์เดเลียเคยพบเห็นมันเป็นเช่นนั้น ก่อนจะล้มป่วย ท่านแม่ก็ต้องทนทุกข์เพราะต้องคำสาปแห่งความรักอยู่แล้ว เมื่อใดที่กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงโชยมาจากเสื้อแจ็กเก็ตของท่านพ่อที่ดื่มเหล้ากลับบ้านดึกดื่น ท่านแม่ก็จะเหม่อลอยแอบร้องไห้อย่างเงียบงันอยู่คนเดียวตลอดทั้งวัน ทว่ากลับแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ความจริงแล้วท่านแม่ค่อยๆ อ่อนล้าและเหี่ยวเฉาตายไปทีละน้อย ท่านแม่เองก็คงรู้ดีว่าความรักของเขากำลังจืดจางลง แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจทำอะไรได้ จะจากไปก็ไม่ได้ จะทอดทิ้งก็ไม่ได้ และไม่อยากถูกทอดทิ้ง ก็เลยเป็นอยู่อย่างนั้น
ดวงตาที่เหม่อลอยพร่ามัวกะพริบปริบๆ ร้อง อ่า ออกมาเมื่อจู่ๆ ก็ถูกดีดปลายจมูกเบาๆ แบบไม่ทันตั้งตัว โนอาห์เดาะลิ้นอย่างระอาใจพลางก้มมองหญิงสาวตัวเล็กที่กำลังกุมจมูกตัวเองอยู่
“ผู้หญิงที่เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะพูดจาแก่แดดไม่หยุดเลยนะเนี่ย ใครมาเห็นเข้าคงนึกว่าหย่ามาสิบรอบแล้วมั้งครับ”
“เจ็บนะคะ...”
“เจ็บอะไรกัน”
แม้จะส่งเสียงหัวเราะในลำคอ แต่เขากลับหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยเช็ดปลายจมูกที่แดงเรื่อให้อย่างแผ่วเบา ใบหน้าดูเฉยชาทว่ากลับใส่ใจ ทำไมเขาถึงได้อ่อนโยนนักนะ ทั้งที่เอาแต่ใจแท้ๆ แต่พอเขาทำแบบนี้ราวกับเป็นเรื่องปกติทีไร คอร์เดเลียก็ทั้งงุนงงและรู้สึกอึดอัดใจอยู่ลึกๆ ทุกที
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าคือความกังวลหรือความไม่คุ้นชินกันแน่ แต่ที่น่าขันก็คือหากมีใครถามว่ารังเกียจไหม เธอกลับไม่อาจเอ่ยปฏิเสธได้อย่างเด็ดขาด ไม่มีใครหรอกที่ไม่ชอบการถูกดูแลเอาใจใส่ โดยเฉพาะคนที่โหยหาความรักและการให้เกียรติอย่างคอร์เดเลีย
“ผมเองก็ไม่ได้มีความสนใจในเรื่องความรักอะไรนั่นสักเท่าไหร่ครับ”
โนอาห์พึมพำพลางลดมือลง แพขนตายาวของหญิงสาวผู้ไร้เดียงสากะพริบไหวจนสัมผัสโดนปลายนิ้วของเขา สัมผัสราวกับปีกผีเสื้อขยับกระพือนั้นชวนให้รู้สึกจั๊กจี้เหลือเกิน ซ่านสะท้านไปจนถึงข้อศอก
ถึงกระนั้นเขากลับพูดต่อด้วยท่าทีนิ่งเฉย
“มันดูเปี่ยมล้นจนบางครั้งผมก็เคยอยากมีบ้างเหมือนกัน แต่พอใช้ชีวิตมาเรื่อยๆ ก็เข้าใจได้ว่า นั่นเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งประหนึ่งปาฏิหาริย์ การเฝ้ารอคอยแต่โชคชะตาอันเลื่อนลอยว่าจะมาถึงเข้าสักวันมันไม่เข้ากับนิสัยผมหรอกครับ ผมเป็นพวกอยู่กับความเป็นจริงนะ คุณคอร์เดเลีย”
“ถ้าอย่างนั้นท่านลอร์ดโนอาห์ไม่เชื่อในความรักหรือคะ”
“ความรู้สึกนั้นคือบ่อเกิดที่หล่อหลอมตัวผมขึ้นมา ผมจึงไม่ได้ปฏิเสธการมีอยู่ของมันหรอกครับ เพียงแต่เพราะเข้าใจดี ถึงได้รู้ว่ามันไม่ง่ายเลย ทั้งยากที่จะได้มาและยากที่จะรักษาไว้ ยิ่งกับคนอย่างผมแล้วยิ่งเป็นเช่นนั้น”
“ท่านลอร์ดโนอาห์เป็นคนแบบไหนกันหรือคะ”
คำถามที่โพล่งออกไปในทันควันทำให้มุมปากเรียวสวยของเขายกยิ้มขึ้น คำตอบนั้นนุ่มนวลดั่งสายลม
“คนจืดชืดน่ะครับ”
เธอไม่เข้าใจเลย เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย โนอาห์ก็หยีตาลงจนโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
“บางครั้งผมก็คิดว่าตัวเองเหมือนปลาแซลมอนที่หลงทางกลับบ้านเกิด อยากจะทำอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร มีแรงผลักดันอันแรงกล้าแต่กลับไม่มีที่ให้ทุ่มเทลงไป อย่างน้อยที่สุดหากได้จดจ่ออยู่กับสิ่งที่ช่วยกระตุ้นเร้าและดึงดูดความสนใจ ตอนนั้นผมก็มีความสุขดี จึงได้ทุ่มเทสุดกำลัง ผมเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องการความสงบนิ่งหรือกำลังเฝ้ารอให้เกิดการปะทุขึ้นมากันแน่ เหมือนกับกองขี้เถ้าที่ซุกซ่อนประกายไฟเอาไว้ยังไงล่ะครับ”
การได้ล่วงรู้ความในใจของชายหนุ่มโดยไม่คาดคิดทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว คนที่ดูเหมือนจะใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณความปรารถนาและมีชีวิตที่โลดโผนที่สุดในโลก แท้จริงแล้วเนื้อแท้กลับจมดิ่งอยู่กับความไร้เรี่ยวแรงและความไม่พึงพอใจ ช่างเป็นคำสารภาพที่ย้อนแย้งกันเหลือเกิน
คอร์เดเลียขยับริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น
“สิ่งที่คุณทำสำเร็จล้วนยอดเยี่ยมทั้งนั้น และคุณก็ยุ่งอยู่ตลอดเวลานี่คะ ไม่เห็นจะดูเป็นอย่างนั้นเลยสักนิด”
“เพราะเป็นคนแบบนี้ ถึงได้ยิ่งต้องดิ้นรนใช้ชีวิตยังไงล่ะครับ หากจะมีชีวิตอยู่เพียงเพื่อแค่หายใจทิ้งไปวันๆ ตัวผมคงน่าเสียดายแย่”
ดวงตาคู่นั้นแม้จะดูราบเรียบแต่กลับแฝงประกายความเร่าร้อนเอาไว้ ดั่งดวงอาทิตย์ที่ยอมทิ้งตัวลงใต้ผืนน้ำชั่วคราวเพื่อรอวันพรุ่งนี้ ในช่วงเวลานี้เป็นครั้งแรกที่คอร์เดเลียรู้สึกว่าเขาช่างดูมีเสน่ห์เหลือเกินในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง
การมองโลกในแง่ร้ายและท้อแท้สิ้นหวังคงไม่เหมาะกับคนอย่างเขา ยอมรับความจริงพร้อมกับยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็น และลงมือทำสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้ โดยไม่มีความเสียดายหรือความละอายใจในสิ่งเหล่านั้นเลย
มุมมองเรื่องความรักของทั้งสองแม้จะเคลือบแคลงสงสัยเหมือนกัน หากแต่กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ข้อสรุปของเขามาจากการทบทวนตัวเอง ขณะที่ท่าทีของเธอนั้นมีจุดเริ่มต้นมาจากบาดแผลในใจ
หากเขาตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเธอ เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรนะ ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเขาคงไม่ยอมจำนน เอาแต่หวาดกลัว คอยหลบหนี และรังเกียจเดียดฉันท์เหมือนอย่างคอร์เดเลียแน่นอน
เมื่อเห็นสายตาที่จ้องมองมาตรงๆ ของเธอ โนอาห์ก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้าแหย่
“มองอะไรขนาดนั้นครับ เพิ่งมารู้สึกว่าผมดูดีเอาป่านนี้เหรอ”
“ค่ะ”
เมื่อเธอพยักหน้ารับอย่างซื่อตรงโดยไม่ทันคิด มุมปากของโนอาห์กลับชะงักค้างไปอย่างคาดไม่ถึง
“อ่อยผมอีกแล้วนะ”
“ไม่ได้อ่อยสักหน่อยค่ะ”
“งั้นผมจะสอนให้นะครับ เลดี้ ผู้ชายน่ะแพ้คำชม”
“ท่านลอร์ดโนอาห์ก็ชอบคำชมด้วยหรือคะ”
“แล้วแต่กรณีครับ”
เพราะผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน
เขายื่นมือออกมาด้วยใบหน้าที่แต้มรอยยิ้มประหลาด
“จะเดินไปด้วยกันไหมครับ”
คอร์เดเลียจับมือของเขา ชำเลืองมองท่านลอร์ดเวย์นกับพวกพ้องที่กำลังวุ่นวายกับการถ่ายรูป แล้วจึงเริ่มก้าวเดินไปตามทางเดินเล่นพร้อมกับเขา แม้จะไม่มีบทสนทนาใดๆ แต่ก็ไม่น่าเบื่อเลยสักนิด
กำลังโหลดความเห็น...