คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 39

ตอน 39

ราชินีแห่งท้องทะเลคาลิปโซมีธิดาทั้งหมดแปดตน ทว่าเนริสซาธิดาคนโตกลับถูกมนุษย์ผู้ตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นลักพาตัวไป

ชายมนุษย์ผู้ไร้สิ่งใดในโลกที่ไม่อาจครอบครองได้สร้างเมืองขึ้นมาเพื่อกักขังคนรักที่คิดถึงท้องทะเล และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเมืองนารัต กล่าวกันว่าเจ้าหญิงเงือกสิ้นหวังในชะตากรรมของตนเองที่ไม่อาจกลับไปหาผู้เป็นมารดาได้ชั่วชีวิต จึงหลั่งน้ำตาออกมาจนกลายเป็นทะเลสาบเนรีดซึ่งเป็นลากูนตามธรรมชาติ

“แล้วไอ้คนถ่อยที่ลักพาตัวไปนั่นก็คือบรรพบุรุษของพวกเราเองครับ”

เวย์นยิ้มกริ่มพลางชี้นิ้วชี้เข้าหาตัวเอง

คอร์เดเลียเองก็รู้เรื่องราวความรักระหว่างซาไคด์ที่ 1 ผู้เป็นบรรพบุรุษอันห่างไกลของราชวงศ์จักรวรรดิกับเงือกเนริสซาดีเช่นกัน เพราะมันเกี่ยวพันกับสายเลือดตระกูลของเธอด้วย

หญิงสาวตัวน้อยคิดว่าระหว่างชายที่คลั่งรักจนไม่แยแสแม้จะต้องเผชิญโทสะของท้องทะเลแล้วลักพาตัวหญิงสาวไป กับชายที่หมายปองสมบัติจนหลอกลวงด้วยการกระซิบคำรักจอมปลอม คนไหนจะดีกว่ากัน สุดท้ายแล้วพี่น้องทั้งสองตนต่างก็มีจุดจบที่ทุกข์ทรมานเหมือนกันไม่ใช่หรอกหรือ

พอคอร์เดเลียพูดเช่นนั้นออกไป ท่านลอร์ดแปร์โรต์ก็ขมวดคิ้วแล้วกล่าวขึ้น

“ถึงจะเลวร้ายทั้งคู่ แต่คนที่รักจริงๆ น่าจะดีกว่าไม่ใช่หรือครับ อีกคนน่ะเป็นแค่พวกสิบแปดมงกุฎแท้ๆ เลยนะ”

“ในแง่ที่บงการและทำลายชีวิตของผู้หญิงตามใจชอบ ทั้งสองคนก็เป็นมนุษย์ที่เลวร้ายที่สุดพอกันไม่ใช่หรือครับ แต่ก็นั่นแหละ หากต้องเลือกสักคน ผมเกลียดคนแรกมากกว่านะ อ้างว่ารักแล้วทำร้ายกันน่ะ เลวร้ายที่สุดเลยไม่ใช่หรือไง”

คราวนี้แม้แต่เวย์นก็จริงจังขึ้นมาโดยไร้แววล้อเล่น เขากล่าวอย่างขึงขัง

“ให้ตายสิ ผมคิดน้อยไปจริงๆ ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดต่อหน้าคุณคอร์เดเลียที่เป็นทายาทของเงือกเลย ผมขอโทษอย่างเป็นทางการนะครับ ขอโทษแทนบาปอันน่าสะพรึงกลัวของบรรพบุรุษผมด้วย”

“ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะให้อภัยได้หรอกค่ะ แต่คำขอโทษเรื่องความเสียมารยาท ฉันจะรับไว้นะคะ”

เมื่อคอร์เดเลียแกล้งตอบกลับด้วยท่าทีขึงขัง เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคน ท้องฟ้าเป็นสีคราม อากาศแจ่มใส และสายลมที่หอบเอากลิ่นอายทะเลอันสดชื่นก็พัดเส้นผมให้ยุ่งเหยิงอย่างน่ารื่นรมย์ ดวงตาสีหยกอันราบเรียบไร้รอยยิ้มทอดมองทะเลสีครามที่กระเพื่อมเป็นระลอกโดยมีหาดทรายขาวคั่นไว้ราวกับเส้นพรมแดน สลับกับทะเลสาบอันใสกระจ่างที่ขังนิ่งอยู่เพียงลำพัง ไม่อาจไหลรินไปยังผืนน้ำแห่งนั้นได้

พวกเขาคงคิดว่าเรื่องเล่านั้นเป็นเพียงนิทานหรือตำนานที่แต่งขึ้นมา

แต่นั่นเป็นความจริงอย่างแน่นอน หากไม่ใช่ ความเจ็บปวดที่คอร์เดเลียเผชิญอยู่ในปัจจุบันคงไร้เหตุผลสิ้นดี

ขณะที่แหงนมองรูปปั้นเงือกซึ่งผุดรอยยิ้มประหลาด ลึกลับ เศร้าสร้อย และโหยหาราวกับอยากจะโผกระโจนลงไปในทันทีอยู่นานสองนาน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่มีใครบางคนมายืนอยู่ข้างกาย

กลิ่นกายที่เริ่มคุ้นเคยทีละน้อยลอยมาแตะจมูก เธอจึงจงใจสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของเขาที่ผสมปนเปกับท้องทะเลคล้ายจะแทรกซึมผ่านเยื่อบุ ค่อยๆ จู่โจมลึกเข้าไปถึงสมองและหัวใจอย่างเชื่องช้า

“ได้เจอน้าแล้วอารมณ์ดีไหม”

เป็นคำพูดพิลึกพิลั่นทว่ากลับชวนให้หัวเราะออกมา

“ไม่ใช่น้าสักหน่อยค่ะ”

“ถ้านับตามสายตระกูลแบบคร่าวๆ ก็นับเป็นยายน้อยนั่นแหละ”

โนอาห์หัวเราะหึๆ แล้วเขาก็โพล่งขึ้นมา

“สารเลวทั้งคู่นั่นแหละ”

“คะ?”

“ที่พูดกันเมื่อกี้นี้ไง ไอ้คนที่หลอกลวงกับไอ้คนที่จับมาขังไว้ ทั้งสองคนก็สารเลวเหมือนกันหมด”

มาถามว่าคนไหนดีกว่ากันมันคืออะไรกันเล่า เขาบ่นพึมพำอย่างเหลือเชื่อ

“ขยะก็คือขยะครับ ถ้ามีพวกระยำแบบนั้นเข้ามาพัวพันก็ตัดทิ้งไปทั้งคู่เถอะ มัวแต่หาเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่าถ้าไม่นับเรื่องนั้นเขาก็เป็นคนดี ชีวิตมันจะพังเอานะ”

เมื่อได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์อันเผ็ดร้อน คอร์เดเลียก็พยักหน้าหงึกหงักก่อนจะเอ่ยขึ้น

“แต่ตอนแรกเราก็ไม่รู้หรอกนะคะ ข้อเสียอะไรพวกนั้นคงจะด้านชาไปหมด มองเห็นแต่อะไรดีๆ ไปเสียทุกอย่างไม่ใช่หรือคะ”

“มีประสบการณ์เรื่องความรักมาเยอะหรือไงครับ”

พอโนอาห์เหลือบมองมา เธอก็รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาทันที

“เปล่าค่ะ...”

“แล้วทำไมพูดเหมือนคนเคยมีประสบการณ์ล่ะ”

“แค่เคยเห็นมาน่ะค่ะ พอตกหลุมรักแล้ว ทุกอย่างก็พังทลายไปหมดไม่ใช่หรือคะ”

“...”

“ทั้งอย่างนั้นก็ยังตัดใจไม่ได้ เอาแต่จมดิ่งลงไปเรื่อยๆ ทั้งที่เท้ายังติดอยู่ในปลักโคลน”

ความรักที่คอร์เดเลียเคยพบเห็นมันเป็นเช่นนั้น ก่อนจะล้มป่วย ท่านแม่ก็ต้องทนทุกข์เพราะต้องคำสาปแห่งความรักอยู่แล้ว เมื่อใดที่กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงโชยมาจากเสื้อแจ็กเก็ตของท่านพ่อที่ดื่มเหล้ากลับบ้านดึกดื่น ท่านแม่ก็จะเหม่อลอยแอบร้องไห้อย่างเงียบงันอยู่คนเดียวตลอดทั้งวัน ทว่ากลับแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ความจริงแล้วท่านแม่ค่อยๆ อ่อนล้าและเหี่ยวเฉาตายไปทีละน้อย ท่านแม่เองก็คงรู้ดีว่าความรักของเขากำลังจืดจางลง แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจทำอะไรได้ จะจากไปก็ไม่ได้ จะทอดทิ้งก็ไม่ได้ และไม่อยากถูกทอดทิ้ง ก็เลยเป็นอยู่อย่างนั้น

ดวงตาที่เหม่อลอยพร่ามัวกะพริบปริบๆ ร้อง อ่า ออกมาเมื่อจู่ๆ ก็ถูกดีดปลายจมูกเบาๆ แบบไม่ทันตั้งตัว โนอาห์เดาะลิ้นอย่างระอาใจพลางก้มมองหญิงสาวตัวเล็กที่กำลังกุมจมูกตัวเองอยู่

“ผู้หญิงที่เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะพูดจาแก่แดดไม่หยุดเลยนะเนี่ย ใครมาเห็นเข้าคงนึกว่าหย่ามาสิบรอบแล้วมั้งครับ”

“เจ็บนะคะ...”

“เจ็บอะไรกัน”

แม้จะส่งเสียงหัวเราะในลำคอ แต่เขากลับหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยเช็ดปลายจมูกที่แดงเรื่อให้อย่างแผ่วเบา ใบหน้าดูเฉยชาทว่ากลับใส่ใจ ทำไมเขาถึงได้อ่อนโยนนักนะ ทั้งที่เอาแต่ใจแท้ๆ แต่พอเขาทำแบบนี้ราวกับเป็นเรื่องปกติทีไร คอร์เดเลียก็ทั้งงุนงงและรู้สึกอึดอัดใจอยู่ลึกๆ ทุกที

มันเป็นความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าคือความกังวลหรือความไม่คุ้นชินกันแน่ แต่ที่น่าขันก็คือหากมีใครถามว่ารังเกียจไหม เธอกลับไม่อาจเอ่ยปฏิเสธได้อย่างเด็ดขาด ไม่มีใครหรอกที่ไม่ชอบการถูกดูแลเอาใจใส่ โดยเฉพาะคนที่โหยหาความรักและการให้เกียรติอย่างคอร์เดเลีย

“ผมเองก็ไม่ได้มีความสนใจในเรื่องความรักอะไรนั่นสักเท่าไหร่ครับ”

โนอาห์พึมพำพลางลดมือลง แพขนตายาวของหญิงสาวผู้ไร้เดียงสากะพริบไหวจนสัมผัสโดนปลายนิ้วของเขา สัมผัสราวกับปีกผีเสื้อขยับกระพือนั้นชวนให้รู้สึกจั๊กจี้เหลือเกิน ซ่านสะท้านไปจนถึงข้อศอก

ถึงกระนั้นเขากลับพูดต่อด้วยท่าทีนิ่งเฉย

“มันดูเปี่ยมล้นจนบางครั้งผมก็เคยอยากมีบ้างเหมือนกัน แต่พอใช้ชีวิตมาเรื่อยๆ ก็เข้าใจได้ว่า นั่นเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งประหนึ่งปาฏิหาริย์ การเฝ้ารอคอยแต่โชคชะตาอันเลื่อนลอยว่าจะมาถึงเข้าสักวันมันไม่เข้ากับนิสัยผมหรอกครับ ผมเป็นพวกอยู่กับความเป็นจริงนะ คุณคอร์เดเลีย”

“ถ้าอย่างนั้นท่านลอร์ดโนอาห์ไม่เชื่อในความรักหรือคะ”

“ความรู้สึกนั้นคือบ่อเกิดที่หล่อหลอมตัวผมขึ้นมา ผมจึงไม่ได้ปฏิเสธการมีอยู่ของมันหรอกครับ เพียงแต่เพราะเข้าใจดี ถึงได้รู้ว่ามันไม่ง่ายเลย ทั้งยากที่จะได้มาและยากที่จะรักษาไว้ ยิ่งกับคนอย่างผมแล้วยิ่งเป็นเช่นนั้น”

“ท่านลอร์ดโนอาห์เป็นคนแบบไหนกันหรือคะ”

คำถามที่โพล่งออกไปในทันควันทำให้มุมปากเรียวสวยของเขายกยิ้มขึ้น คำตอบนั้นนุ่มนวลดั่งสายลม

“คนจืดชืดน่ะครับ”

เธอไม่เข้าใจเลย เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย โนอาห์ก็หยีตาลงจนโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

“บางครั้งผมก็คิดว่าตัวเองเหมือนปลาแซลมอนที่หลงทางกลับบ้านเกิด อยากจะทำอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร มีแรงผลักดันอันแรงกล้าแต่กลับไม่มีที่ให้ทุ่มเทลงไป อย่างน้อยที่สุดหากได้จดจ่ออยู่กับสิ่งที่ช่วยกระตุ้นเร้าและดึงดูดความสนใจ ตอนนั้นผมก็มีความสุขดี จึงได้ทุ่มเทสุดกำลัง ผมเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องการความสงบนิ่งหรือกำลังเฝ้ารอให้เกิดการปะทุขึ้นมากันแน่ เหมือนกับกองขี้เถ้าที่ซุกซ่อนประกายไฟเอาไว้ยังไงล่ะครับ”

การได้ล่วงรู้ความในใจของชายหนุ่มโดยไม่คาดคิดทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว คนที่ดูเหมือนจะใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณความปรารถนาและมีชีวิตที่โลดโผนที่สุดในโลก แท้จริงแล้วเนื้อแท้กลับจมดิ่งอยู่กับความไร้เรี่ยวแรงและความไม่พึงพอใจ ช่างเป็นคำสารภาพที่ย้อนแย้งกันเหลือเกิน

คอร์เดเลียขยับริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

“สิ่งที่คุณทำสำเร็จล้วนยอดเยี่ยมทั้งนั้น และคุณก็ยุ่งอยู่ตลอดเวลานี่คะ ไม่เห็นจะดูเป็นอย่างนั้นเลยสักนิด”

“เพราะเป็นคนแบบนี้ ถึงได้ยิ่งต้องดิ้นรนใช้ชีวิตยังไงล่ะครับ หากจะมีชีวิตอยู่เพียงเพื่อแค่หายใจทิ้งไปวันๆ ตัวผมคงน่าเสียดายแย่”

ดวงตาคู่นั้นแม้จะดูราบเรียบแต่กลับแฝงประกายความเร่าร้อนเอาไว้ ดั่งดวงอาทิตย์ที่ยอมทิ้งตัวลงใต้ผืนน้ำชั่วคราวเพื่อรอวันพรุ่งนี้ ในช่วงเวลานี้เป็นครั้งแรกที่คอร์เดเลียรู้สึกว่าเขาช่างดูมีเสน่ห์เหลือเกินในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง

การมองโลกในแง่ร้ายและท้อแท้สิ้นหวังคงไม่เหมาะกับคนอย่างเขา ยอมรับความจริงพร้อมกับยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็น และลงมือทำสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้ โดยไม่มีความเสียดายหรือความละอายใจในสิ่งเหล่านั้นเลย

มุมมองเรื่องความรักของทั้งสองแม้จะเคลือบแคลงสงสัยเหมือนกัน หากแต่กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ข้อสรุปของเขามาจากการทบทวนตัวเอง ขณะที่ท่าทีของเธอนั้นมีจุดเริ่มต้นมาจากบาดแผลในใจ

หากเขาตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเธอ เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรนะ ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเขาคงไม่ยอมจำนน เอาแต่หวาดกลัว คอยหลบหนี และรังเกียจเดียดฉันท์เหมือนอย่างคอร์เดเลียแน่นอน

เมื่อเห็นสายตาที่จ้องมองมาตรงๆ ของเธอ โนอาห์ก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้าแหย่

“มองอะไรขนาดนั้นครับ เพิ่งมารู้สึกว่าผมดูดีเอาป่านนี้เหรอ”

“ค่ะ”

เมื่อเธอพยักหน้ารับอย่างซื่อตรงโดยไม่ทันคิด มุมปากของโนอาห์กลับชะงักค้างไปอย่างคาดไม่ถึง

“อ่อยผมอีกแล้วนะ”

“ไม่ได้อ่อยสักหน่อยค่ะ”

“งั้นผมจะสอนให้นะครับ เลดี้ ผู้ชายน่ะแพ้คำชม”

“ท่านลอร์ดโนอาห์ก็ชอบคำชมด้วยหรือคะ”

“แล้วแต่กรณีครับ”

เพราะผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน

เขายื่นมือออกมาด้วยใบหน้าที่แต้มรอยยิ้มประหลาด

“จะเดินไปด้วยกันไหมครับ”

คอร์เดเลียจับมือของเขา ชำเลืองมองท่านลอร์ดเวย์นกับพวกพ้องที่กำลังวุ่นวายกับการถ่ายรูป แล้วจึงเริ่มก้าวเดินไปตามทางเดินเล่นพร้อมกับเขา แม้จะไม่มีบทสนทนาใดๆ แต่ก็ไม่น่าเบื่อเลยสักนิด

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 39
อ่านตอน 40 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 38กลับหน้าเรื่อง
ตอน 38ตอน 40