“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตามทางเดินเล่น ต้นหญ้ายาวและต้นไม้สีเขียวเข้มสง่างามพัดไหวอย่างสดชื่นรับลมทะเล กลิ่นหอมเขียวชอุ่มนั้นผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมเย็นสดชื่นที่โชยมาจากชายหนุ่มข้างกาย ปลายจมูกที่เขาเพิ่งคลึงเมื่อครู่พลันรู้สึกชาขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เมื่อเหลือบมองขึ้นไป เขากลับมองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียว ดูเหมือนกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่
“คุณคอร์เดเลีย”
“คะ?”
“ที่พูดนี่เพราะเป็นห่วงนะ...”
ขณะที่กำลังพูดอะไรบางอย่าง หางตาของเขาก็ขมวดมุ่น คอร์เดเลียที่หันมองตามสายตานั้นไปก็กะพริบตาปริบๆ เอ๊ะ?
อีกฝ่ายดูตกใจเล็กน้อยเช่นกัน แต่ไม่นานก็คลี่ยิ้มอย่างลื่นไหลพลางเอ่ยทักทาย
“นี่มันใครกันเนี่ย ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอโนอาห์ที่นี่”
“คิดเหมือนกัน งั้นก็เดินผ่านไปเฉยๆ เสียสิ”
“ทำแบบนั้นก็ลำบากสิ อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งที ทำแบบนั้นใช้ได้ที่ไหน”
มีคาเอลยิ้มกริ่มพลางเดินขึ้นมา ส่วนโนอาห์ดูมีท่าทีชั่งใจว่าจะยกเท้าเตะเข้าที่ท้องของอีกฝ่ายไปเลยดีหรือไม่ การปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญทำให้คอร์เดเลียแทบจะถอนหายใจออกมา แต่เมื่อลอบสังเกตสีหน้าของโนอาห์ เธอก็บีบมือเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว
อาจเป็นเพราะเติบโตมากับการถูกใช้ความรุนแรง วาจาร้ายกาจ และต้องคอยดูสีหน้าคนอื่น เธอจึงเกลียดการทะเลาะเบาะแว้งที่ไม่จำเป็น เมื่อมือเล็กๆ แนบแน่นเข้ามา โนอาห์ก็เหลือบมองกระหม่อมของเธอที่กำลังตึงเครียดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะหันกลับไปมองฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง มีคาเอลไม่ได้มาคนเดียว
“ทักทายสิ นี่จอร์เจียนา แลงแฮม ว่าที่คู่หมั้นของฉัน ไม่น่าจะใช่ใบหน้าที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกหรอกมั้ง”
หญิงสาวที่ควงแขนมีคาเอลอยู่เป็นหญิงสาวร่างเล็กที่มีผมสีน้ำตาลดกหนาเป็นประกาย หางตาที่ตกเล็กน้อย ริมฝีปากเล็กบาง และใบหน้ากลมมนทำให้เธอดูเหมือนกวางแสนเชื่อง
แม้จะไม่ใช่คนสวยสะดุดตา แต่ทรวดทรงเพรียวบางพลิ้วไหว ท่าทางระแวดระวัง และรอยยิ้มตาหยีอย่างมีจริตจะก้านนั้นมีเสน่ห์เหลือล้น ดูท่าทางคงจะเป็นที่นิยมในหมู่เพศตรงข้ามไม่น้อย
“นั่นสิ น่าเสียดายที่ดันเป็นอย่างนั้น”
รอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยทว่าแห้งแล้งของเขาเป็นท่าทีที่ชวนให้สับสนว่ากำลังประชดประชันหรือกำลังเล่นมุกตลกร้ายกันแน่ เมื่อโนอาห์เอ่ยทักทายสั้นๆ หญิงสาวฝ่ายตรงข้ามก็แย้มยิ้มสดใสพลางเอ่ย
“สวัสดีค่ะ ท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ ช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้พบวีรบุรุษแห่งจักรวรรดิที่นี่ เป็นเกียรติมากค่ะ”
“ครับ อย่างนั้นหรือ”
กับคำตอบรับอันเฉยชาที่ราวกับจะบอกให้รู้ว่าเป็นเกียรติเสีย คอร์เดเลียจึงหันไปมองเขาพลางคิดว่าช่างหน้าไม่อายอะไรเช่นนี้ ทว่าเขากลับมองตอบมาในทำนองว่า มีอะไรหรือ
ต่างจากคอร์เดเลียที่ตระหนกอยู่ในใจ หญิงสาวคนนั้นกลับยิ้มเอียงอายราวกับได้ฟังมุกตลกที่น่าเพลิดเพลินยิ่งนัก
“ยังคงชอบแกล้งเหมือนเดิมเลยนะคะ”
ท่ามกลางผู้หญิงที่หัวเราะอยู่คนเดียวกับชายหนุ่มสองคนที่ปั้นยิ้มแข็งเกร็ง คอร์เดเลียรู้สึกสับสน นี่มันอะไรกันนะ คนคาติชาเขานิยมมุกตลกแบบนี้กันหรือ ไม่ว่าบรรยากาศจะกระอักกระอ่วนเพียงใด จอร์เจียนาเองยังคงยิ้มสวยพร้อมกับใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากอย่างไร้เดียงสา เป็นกิริยาที่ดึงดูดสายตาเหลือเกิน
“ว่าแต่ มีเพื่อนร่วมทางที่น่าสนใจมากเลยนะคะเนี่ย? คุณหนูซาชา อ็องแดร์ไปไหนเสียล่ะคะ ถึงได้อยู่กับสุภาพสตรีคนใหม่เช่นนี้”
เอ๊ะ? ชั่วพริบตานั้น คอร์เดเลียที่สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่คุ้นเคยแล่นผ่านแววตาของหญิงสาวผู้แย้มยิ้มก็เม้มริมฝีปาก คนที่เพิ่งเคยพบหน้ากันครั้งแรกกำลังมองเธออย่างไม่สบอารมณ์ หากเป็นเรื่องอื่นคอร์เดเลียอาจไม่รู้ แต่กับความมุ่งร้ายและสายตาในแง่ลบที่พุ่งตรงมายังตน เธอกลับรู้ตัวไวราวกับมีพรายกระซิบ
ทว่าหลังจากนั้นอีกฝ่ายก็ส่งยิ้มน่ารักอย่างเป็นมิตร ทำให้เธอสับสนว่าตนเองมองผิดไปหรือเปล่า
“ช่างเป็นสุภาพบุรุษที่ใจร้ายและนิสัยไม่ดีเสียจริงเลยนะคะ ซาชาคงต้องผิดหวังแน่ๆ”
เธอกำลังพูดถึงข่าวลืออื้อฉาวระหว่างโนอาห์กับซาชา ดูจากการเรียกชื่ออย่างสนิทสนมและออกโรงปกป้องแล้ว ท่าทางจะสนิทกับซาชา อ็องแดร์มากทีเดียว
อ่า เพราะอย่างนั้นถึงได้เข้าใจเธอผิดแล้วเข้าข้างเพื่อนสินะ ในขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น จอร์เจียนาก็เอื้อมมือไปแตะชายแขนเสื้อของโนอาห์เบาๆ เมื่อมือเล็กสัมผัสเฉียดผิวเนื้อ คิ้วของโนอาห์ก็เลิกขึ้น
วินาทีที่เห็นภาพนั้น เธอก็เข้าใจในทันทีว่าเหตุใดจอร์เจียนาถึงได้ปรายตามองเธอเช่นนั้น
หากคอร์เดเลียไม่ได้ตาฝาดไป อีกฝ่ายต้องมีความสนใจเชิงชู้สาวต่อโนอาห์อย่างแน่นอน ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ ไหนบอกว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นไม่ใช่หรือไง
ด้วยความลนลานจึงลอบมองท่าทีของมีคาเอล แต่เขากลับมองดูคู่หมั้นของตนทอดสะพานให้ชายอื่นเหมือนมองดูไฟไหม้ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำพร้อมรอยยิ้มกริ่ม ราวกับเด็กเกเรที่โยนงูข้ามกำแพงบ้านคนอื่นแล้วยืนหัวเราะ ความรู้สึกพะอืดพะอมแล่นขึ้นมาในอกทันที
โนอาห์ส่งเสียงหึในลำคอแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเบนหน้ามาจ้องมองคอร์เดเลีย ส่วนเธอกลืนน้ำลายเหนียวลงคอแล้วเงยหน้ามองเขา แม้จะไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ดูเหมือนเธอจะถูกดึงเข้าไปพัวพันในการต่อสู้ที่คล้ายการเล่นลิ้นนี้เสียแล้ว
“นี่คุณคอร์เดเลีย แขกของผมครับ เธอกำลังให้คำปรึกษาที่จำเป็นแก่ผมอยู่”
“คำปรึกษา...หรือคะ”
จอร์เจียนาทำสีหน้าประหลาด คอร์เดเลียเองก็อยากจะถามเช่นกัน โนอาห์เปลี่ยนลูกหนี้ของตนให้กลายเป็นเหมือนศาสตราจารย์ที่เขาเชิญมาเสียอย่างนั้นอย่างหน้าตาเฉย
“ครับ แล้วเพื่อนของคุณหนูอ็องแดร์ไม่ใช่ท่านหญิงแลงแฮมหรือครับ ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าทำไมถึงต้องมาตามหาเพื่อนของตัวเองที่นี่”
หลังจากปัดชายเสื้อตรงจุดที่เธอสัมผัสเบาๆ เหมือนมีฝุ่นเปรอะเปื้อน ศีรษะที่เอียงกะเท่เร่ก็หลุบลงมองต่ำเพื่อแสร้งทำเป็นสงสัย ดวงตาสีส้มแดงอันงดงามเปี่ยมล้นไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามที่มีต่ออีกฝ่าย
คุณหนูจอร์เจียนาที่กลายเป็นคนพูดจาไร้สาระไปแล้วได้แต่ส่งยิ้ม แต่ภายใต้รอยยิ้มอันไร้ที่ตินั้นกลับแฝงความรู้สึกอัปยศอดสูที่ไม่อาจซ่อนเร้นเอาไว้ได้
คอร์เดเลียเพิ่งเคยเห็นคนที่แววตากับริมฝีปากไปคนละทิศละทางเช่นนี้เป็นครั้งแรก แม้สองสามีภรรยาเดอวิลแลร์จะแสดงท่าทีสมกับเป็นชนชั้นสูงที่ซ่อนความรู้สึกนึกคิดไว้ใต้กิริยาอันมีการศึกษาอย่างชัดเจนเพียงใด แต่ก็ไม่เหมือนสวมหน้ากากถึงเพียงนี้ เพราะถึงแม้พวกเขาจะทำตัวเย็นชา หากแต่ก็ยังคงมีกลิ่นอายของความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่
จอร์เจียนาหลุบตาลงคล้ายหงอยเหงาและกระซิบกระซาบแผ่วเบา
“ดิฉันคงเสียมารยาทแล้วสินะคะ แม้จะน่าเสียดายสำหรับซาชา แต่ดิฉันคงคาดหวังไปคนเดียวว่าจะมีข่าวดี ยินดีที่ได้พบค่ะท่านหญิง อ๊ะ ไม่ทราบว่าจะทราบนามสกุลของตระกูลได้ไหมคะ การเรียกชื่อตั้งแต่แรกพบคงเป็นการเสียมารยาทใช่ไหมคะ”
“อ๊ะ คือว่า...”
“ถ้ารู้ว่าเสียมารยาทก็อย่าทำสิครับ เห็นทำอยู่เรื่อยๆ ตั้งใจทำหรือไง”
คอร์เดเลียตกตะลึงกับการเปลี่ยนท่าทีมากระตือรือร้นให้ความสนใจตนอย่างกะทันหัน เธอคิดว่าแค่การแนะนำตัวตามธรรมเนียมคงไม่มีอะไรเสียหายจึงตั้งท่าจะพูด แต่กลับต้องตกใจกับท่าทีโอหังอวดดีของโนอาห์ที่ก้าวเข้ามาตัดบทอย่างฉับพลัน
เขาดูไม่มีความคิดที่จะซ่อนความหงุดหงิดและความรำคาญใจเลยแม้แต่น้อย และไม่ได้มองว่านั่นเป็นปัญหาแต่อย่างใด
ครั้งนี้จอร์เจียนาดูเหมือนจะพูดไม่ออกอย่างสิ้นเชิง หลังจากสีหน้าของเธอพังทลายลงอย่างสมบูรณ์แล้ว มีคาเอลจึงค่อยก้าวออกมาพูด ต่างจากคำพูดตำหนิติเตียนอย่างเข้มงวด ใบหน้าของเขากลับเปี่ยมไปด้วยความเพลิดเพลิน นั่นก็เป็นภาพที่ประหลาดพิลึกพิลั่นอย่างแท้จริง
“โนอาห์ พูดจารุนแรงกับสุภาพสตรีเกินไปแล้วนะ เธอไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ควรพูดเสียหน่อยไม่ใช่หรือไง”
“คำพูดน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่เจตนาต่ำช้าที่ไม่ได้มุ่งหวังการเข้าสังคมและความมีน้ำใจอันสมควร หากแต่หวังจะประเมินอีกฝ่าย เล่นเกมจัดลำดับชนชั้น แล้วเอาไปป่าวประกาศข้างนอกต่างหากล่ะที่เป็นปัญหา ไม่ใช่หรือครับ คุณหนูแลงแฮม ข่าวคาวไร้สาระของผมจำนวนไม่น้อยก็หลุดออกมาจากปากของคุณมิใช่หรือ”
เป็นความเฉียบขาดอันเจ็บแสบจนถึงขั้นโหดร้าย จอร์เจียนาหน้าซีดเผือดด้วยความตระหนกหรือความอับอาย ริมฝีปากสั่นระริกขณะพยายามฝืนยิ้มแต่สุดท้ายก็ล้มเหลว
ดวงตาของเธอเหมือนกำลังจ้องเขม็งมาที่ตนอย่างบอกไม่ถูก คอร์เดเลียจึงรู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูก แต่แล้วโนอาห์กลับดีดนิ้วเป๊าะๆ ประหนึ่งสั่งสุนัขเพื่อดึงสายตาของอีกฝ่ายให้ตรึงอยู่กับตน
“มองไปที่อื่นทำไม มองทางนั้นเพราะดูจะยอมคนง่ายกว่าหรือไง”
“...กรุณาหยุดวาจาหยาบคายเถอะค่ะ มีเรื่องเข้าใจผิด...”
“ถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ดีสิครับ เพราะนั่นหมายความว่าจะไม่มีคนอย่างคุณที่ใช้ปากฆ่าคนอยู่”
“หมายความว่าอย่างไรคะ”
“เจนนี บลังโก”
คราวนี้จอร์เจียนาก็ไม่อาจเปล่งคำใดออกมาได้อีก แววตาอันเย็นเยียบจ้องมองเธอที่ริมฝีปากสั่นเทา
“ต้องให้พูดมากกว่านี้อีกไหม”
“...”
“แปลกจริงๆ นะ เพียงเพราะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ไม่ได้แปลว่ามันจะไม่ใช่อาชญากรรมเสียหน่อย แต่การที่ขยับปากอันน่าสะอิดสะเอียนฆ่าคนมาตลอดชีวิตกลับไม่ถูกจับขังคุกหรือนำไปแขวนคอเนี่ย”
หญิงสาวที่หน้าซีดเผือดพยายามจะโต้แย้งอะไรบางอย่าง แต่โนอาห์กลับเมินเฉยใส่เธอแล้วหันไปมองมีคาเอลที่ยังคงแย้มยิ้ม
“ยินดีด้วยกับการหมั้นหมาย เหมาะสมกันดีนี่ ทั้งสองคน”
“ขอบใจนะ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ไม่ใช่คำชม”
มีคาเอลหลุดหัวเราะพรืดออกมา ในจังหวะที่เดินผ่านร่างที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่นั้น เขาก็กล่าวทักทายคอร์เดเลียด้วยรอยยิ้มประหลาด
“แล้วพบกันเร็วๆ นี้ที่คาติชานะครับ คุณหนูคอร์เดเลีย”
ยินดีต้อนรับสู่คาติชาล่วงหน้าครับ
เป็นคำทักทายที่แฝงความเย้ยหยันและเย็นชาอยู่บ้าง แต่เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอจะไปคาติชา คอร์เดเลียที่พูดไม่ออกเผลอเหลือบมองพวกเขาโดยไม่รู้ตัว แต่มือใหญ่ของโนอาห์กลับประคองแก้มของเธอแล้วหันไปข้างหน้า
“ข้างหน้า ตรงไป”
กำลังโหลดความเห็น...