“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ด้วยคำสั่งสั้นๆ ราวกับทหาร คอร์เดเลียจึงหดคอพลางรีบสาวเท้าตาม รู้สึกเหมือนเพิ่งได้เห็นเรื่องราวอันยิ่งใหญ่มา หัวใจเต้นโครมคราม แม้จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจก็คือ ยามที่เธอเกือบจะถูกจู่โจม เขากลับละทิ้งแม้กระทั่งมารยาทเยี่ยงสุภาพบุรุษเพื่อปกป้องเธอ
คอร์เดเลียไม่ได้ล่วงรู้เรื่องราวในสังคมขุนนางทั้งหมด ทว่าก็พอจะรู้ว่าท่าทางและคำพูดของโนอาห์ที่เพิ่งเห็นไปเมื่อครู่นั้นล้วนเป็นสิ่งที่พลิกสามัญสำนึก ต่อให้เป็นเชื้อพระวงศ์ก็คงไม่กล้าเตลิดเปิดเปิงถึงเพียงนั้น มันอาจจะเป็นแค่นิสัยแย่ๆ ของเขา และแม้คำตำหนิติเตียนอันเย็นชาไร้ความปรานีจะน่ากลัว แต่ถึงอย่างนั้น...
เธอกลับรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครออกโรงปกป้องในยามที่เกียรติของเธอถูกเหยียบย่ำและใส่ร้ายเลยสักคน
บางทีอาจเพราะเหตุนั้น เธอจึงเผลอสอดรู้สอดเห็นโดยไม่จำเป็น
“คือว่า... เอิ่ม จะไม่เป็นไรจริงๆ หรือคะ”
“อะไรล่ะ”
มือที่เคยกอบกุมไหล่เธอไว้เมื่อครู่ละออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และกลับมาทำหน้าที่เอสคอร์ตตามธรรมเนียมอีกครั้ง คอร์เดเลียจึงเอ่ยพลางลูบไหล่ข้างที่ว่างเปล่าของตัวเองไปมาโดยไม่มีเหตุผล
“ดูเหมือนจะเป็นเลดี้ชั้นสูงผู้สูงศักดิ์ ถ้าไปผูกใจเจ็บเข้า...”
“ไม่รู้จักสังเกตเกินคาดนะ คุณคอร์เดเลียเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับผู้หญิงคนเมื่อกี้มันดูดีหรือไง”
“เปล่าค่ะ...”
“ถึงอย่างไรก็เป็นความสัมพันธ์ที่พังยับเยินอยู่แล้ว ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก แค่คนที่เกลียดผมคนเดียว ถ้านับรวมกันก็คงตั้งเป็นเมืองเล็กๆ ในจักรวรรดิได้สักเมืองแล้วล่ะ”
โนอาห์กล่าวอย่างไม่แยแสราวกับพูดเรื่องธรรมดา ทว่าคอร์เดเลียกลับตกใจยิ่งนัก เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบ วีรบุรุษแห่งจักรวรรดิผู้มีความสามารถล้นเหลือและมีภูมิหลังอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ จะมีคนเกลียดชังมากมายถึงเพียงนั้น
เพราะที่ผ่านมาเธอเคยได้ยินแต่คำยกย่องสรรเสริญเยินยอเขาเท่านั้น แต่ว่าในทางโลกจะมีสิ่งที่เป็นขาวบริสุทธิ์หรือดำสนิทอย่างสมบูรณ์แบบด้วยหรือ ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบซ่อนความรู้สึกชอบเกลียดหรือความคิดของตนเองเสียด้วย
คอร์เดเลียครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนก่อนจะเอ่ยถาม
“แต่เมื่อครู่นี้ เลดี้ท่านนั้นดูเหมือนจะชอบพอท่านลอร์ดโนอาห์อยู่นี่คะ”
“คงหงุดหงิดที่ตัวผู้ชั้นดีไม่แม้แต่จะปรายตามองหล่อนละมั้ง คิดว่าการเอาความต้องการเป็นที่ยอมรับกับความอยากครอบครองของตัวเองมาทุ่มใส่ตามใจชอบคือความรู้สึกชอบพองั้นหรือ”
คำวิจารณ์อันไร้ความเกรงอกเกรงใจนั้นอาจจะฟังดูเฉียบคมบาดลึก ทว่าคอร์เดเลียกลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ความจริงแม้โนอาห์ ทิวดอร์จะเป็นมนุษย์ประเภทที่มีทั้งคนรักและคนเกลียด แต่อย่างน้อยทุกครั้งที่คอร์เดเลียมองเขา แม้จะตกใจอยู่บ่อยครั้ง ทว่าเธอกลับรู้สึกสะใจอย่างน่าประหลาด อาจเป็นความพึงพอใจทางอ้อมอันตื้นเขินของคนขี้ขลาดและน่าสมเพชก็เป็นได้
เนื่องจากเป็นประสบการณ์ที่น่าตกใจยิ่งนัก จนกระทั่งเดินเล่นเกือบครบรอบทางเดิน คอร์เดเลียก็ยังคงพยายามย่อยเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ เธอจึงเอ่ยถามโนอาห์ที่เดินเคียงข้างกันมาเงียบๆ ระหว่างที่เธอใช้ความคิด ความกังวลผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“คือว่า ถ้าไปถึงคาติชาแล้ว จะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยไหมคะ”
“ก็คงมีบ้าง”
อ่า โนอาห์หลุดหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความกังวล
“ทำไม กลัวแล้วหรือ”
“นิดหน่อยค่ะ”
คอร์เดเลียถอนหายใจแผ่วเบา โนอาห์เหลือบมองใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความกังวลนั้นแล้วเอ่ย
“ถึงอย่างไรคุณก็ไม่ได้ไปเพื่อเปิดตัวเข้าสังคมเสียหน่อย ไม่ต้องกังวลไปหรอก คิดเสียว่าไปเที่ยวตามที่เวย์นบอกก็พอ ใครแตะต้องคุณ ก็เท่ากับแตะต้องผม”
ถ้อยคำอันราบเรียบและเบาบางนั้น ทั้งที่เขาเพียงแค่พูดถึงหน้าที่อันพึงกระทำของเจ้าหนี้แท้ๆ แต่ทำไมหัวใจถึงได้รู้สึกอุ่นใจจนตื้นตันขนาดนี้นะ น่าสมเพชจริงๆ ที่เธอเผลอคิดว่าโชคดีเหลือเกินที่มีเขาเป็นผู้คุ้มครอง ทั้งที่เป็นแค่ลูกหนี้แท้ๆ
คอร์เดเลียกดข่มหัวใจที่เต้นรัวพลางแอบเหลือบมองโนอาห์ผู้เย็นชา โนอาห์คงรู้สึกว่าเธอเหมือนเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัว จึงได้ยอมพูดประโยคยาวๆ ที่หาได้ยาก
“เช่นเดียวกับที่ปีศาจไม่เลือกเปลือกนอก บางครั้งการกระทำชั่วร้ายของคนเลวก็มองไม่เห็นบ่อยไป ยิ่งถ้าคนเลวคนนั้นดันสวมหนังผู้หญิงอยู่ด้วยล่ะก็ น่าปวดหัวกว่าเดิมเสียอีก ถ้าเป็นพวกสารเลวผู้ชายก็แค่ฆ่าทิ้งให้ตายไปก็สิ้นเรื่อง แต่ในทางกลับกันมันทำแบบนั้นไม่ได้ วิธีการของพวกนั้นมันแนบเนียนและฉลาดแกมโกง เพราะงั้นเวลาวางตัว รับมืออย่างเฉลียวฉลาดและรอบคอบไว้จะดีกว่า”
แต่ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวจนเกินไปหรือตั้งแง่อคติหรอก
“แค่บางครั้งมีสารเลวแบบผมอยู่บ้างก็เท่านั้น แต่โลกนี้แปลกตรงที่คนส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนดีและมีเหตุผล จะต้องมีคนที่มองคุณในแบบที่คุณเป็น รู้สึกชอบพอ หรืออยากยื่นมือเข้าช่วยอย่างแน่นอน”
หากไม่ใช่เพราะสีหน้าเฉยเมยนั้น เธอคงคิดว่านี่ไม่ใช่คำพูดของโนอาห์ ทิวดอร์เป็นแน่ คอร์เดเลียที่ประทับใจกับคำพูดอันเปี่ยมด้วยแง่บวกและยอดเยี่ยมเกินกว่าจะเป็นเขาจึงถามขึ้นอย่างลังเล
“ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะคะ”
“เพราะผมเองก็อยากทำดีกับคุณเหมือนกัน”
ถ้าเป็นไปได้ล่ะก็นะ
เขาเอี้ยวตัวหันกลับมามองพลางยิ้มยิงฟัน และในชั่วพริบตานั้น คอร์เดเลียก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาด
เส้นผมสีบลอนด์สว่างที่มักจะขโมยสายตาเธอไปเสมอพลิ้วไหวอย่างเชื่องช้าทีละเส้น และดวงตาสีอาทิตย์อัสดงที่โค้งลงอย่างอ่อนโยนอันหาได้ยากนั้นก็ราวกับท้องทะเลสีชาดที่กลืนกินดวงตะวันเข้าไป ทะเลอันลึกล้ำที่หากตกลงไปในเกลียวคลื่นนั้นแล้วคงไม่อาจถอนตัว ลักยิ้มที่ปรากฏบนพวงแก้มขาว มุมปากที่ยกโค้งขึ้นอย่างมีชีวิตชีวา และเขี้ยวสีขาวที่แลดูราวกับเด็กซน
อา ทำอย่างไรดี
มันช่างชวนให้เวียนวนและพร่างพราวจนตาพร่า เธอจึงเผลอหลับตาปี๋ลงไปในที่สุด
เกิดมาก็เพิ่งเคยขึ้นรถไฟเป็นครั้งแรก ไม่สิ ความจริงแล้วมีหลายสิ่งเหลือเกินที่เพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรกจนการมานั่งนับทีละอย่างดูจะน่าเชย แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อมันตื่นเต้นขนาดนี้ คอร์เดเลียที่ก้าวขึ้นมาบนรถไฟมุ่งหน้าสู่คาติชานั่งลงอย่างเรียบร้อย สองมือประสานกันไว้พร้อมด้วยสองแก้มที่แดงระเรื่อ โนอาห์ที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ฝั่งตรงข้ามเหลือบมองท่าทางนั้นแล้วหลุดขำในลำคอ นั่งอยู่อย่างกับตุ๊กตาแน่ะ
“ทำตัวตามสบายเถอะ จากนี้ต้องไปอีกตั้งสี่ชั่วโมง”
“คิดไม่ถึงว่าจะใกล้ขนาดนี้นะคะ”
“ไม่ได้ใกล้หรอก เพราะนั่งรถไฟต่างหากถึงใช้เวลาแค่นั้น”
ที่ที่พวกเขาอยู่นั้นคือห้องพิเศษชั้นหนึ่งซึ่งสงวนไว้ให้เฉพาะผู้มีฐานะและอำนาจเงินตราเท่านั้น โดยเฉพาะตระกูลทิวดอร์ที่มีหุ้นส่วนใหญ่ในกิจการรถไฟ ตอนที่ได้ยินว่ามีตู้โดยสารประจำที่เว้นว่างไว้เพื่อคนในตระกูลนั้นเสมอ เธอก็ถึงกับอ้าปากค้าง
เบาะนั่งที่ทำจากกำมะหยี่สีแดง ผนัง ชั้นวาง และเก้าอี้ที่ทำจากไม้โคโคโบโลช่างเรียบลื่นและงดงาม จำได้ว่าในวัยเด็กเคยได้ยินจากท่านตาว่าไม้ชนิดนี้หายากยิ่งและมีกลิ่นหอมของดอกไม้ การขนส่งค้าขายจึงยุ่งยากเป็นพิเศษ... ความหรูหราที่ดั่งห้องท้องพระโรงของพระราชวังทำให้ไม่อาจเก็บงำความอัศจรรย์ใจไว้ได้ เมื่อเห็นเธอเหลียวมองข้าวของประดับประดาที่ทำจากงาช้าง สัมฤทธิ์ และทองแดงพร้อมกับขยับตัวไปมา โนอาห์ก็พลิกหน้าหนังสือพิมพ์แล้วพูดขึ้นมาคำหนึ่ง
“ถ้ามันไม่สบายตัวนัก ก็กอดไอ้หัวหมีนั่นไว้สิ”
“ค่ะๆ”
คอร์เดเลียมัวแต่มองรูปปั้นเทวทูตที่ทำจากคริสตัลจนตาแทบเหล่ ก่อนจะพยักหน้ารับส่งๆ แล้วล้วงเอาตุ๊กตาหมีออกมาจากกระเป๋าที่ฌานจัดไว้อย่างประณีตขึ้นมากอดไว้แนบแน่น จากนั้นก็เอาแต่เหลียวซ้ายแลขวาเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งเคยเข้าเมืองหลวงมาเที่ยวชมเป็นครั้งแรก โนอาห์ที่ยกหนังสือพิมพ์ขึ้นมาบังหน้าขณะแอบหัวเราะรีบปรับสีหน้าให้ขรึมลงแล้วลูบมุมปากตัวเอง
เป็นเพราะซื่อตรงและโปร่งใสเกินไปหรืออย่างไร อยู่กับยัยเด็กนี่ทีไรเป็นต้องเผลอหัวเราะเรื่อยเปื่อยทุกทีสิน่า
คราวนี้เมื่อเห็นเธอกำลังจ้องมองภาพวาดเรียบง่ายแต่ประณีตภาพหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนังตาไม่กระพริบ เขาจึงถามขึ้นมาลอยๆ
“คุณคอร์เดเลีย ชอบซิกวิน โนเอลหรือครับ”
“คะ? ค่ะ ชอบชุดคอลเลกชันเด็กสาวค่ะ”
เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะจดจำสิ่งที่เคยพูดไว้เพียงครั้งเดียวบนโต๊ะอาหารได้ โนอาห์ ทิวดอร์ที่สวมแว่นตาพับหนังสือพิมพ์เก็บแล้วหยิบเอกสารขึ้นมา ก่อนจะใช้นิ้วชี้เรียวยาวชี้ไปทางผนังด้านหนึ่ง
“ตอนนี้ก็ดูได้เลยนี่ครับ หนึ่งในภาพต้นฉบับที่แม่ของผมครอบครองอยู่”
“คะ?”
นัยน์ตาสีหยกอันตื่นตะลึงเบิกกว้างจนแทบจะกลืนใบหน้าไปทั้งดวง ก่อนที่เธอจะรีบร้อนยื่นคอเข้าไปใกล้จนจมูกแทบจะแนบติดกับภาพวาด ท่าทางนั้นทำให้โนอาห์กลั้นหัวเราะคิกคักไว้ไม่อยู่ แต่คอร์เดเลียก็ไม่สนใจ เธอประสานสองมือเข้าหากันแน่น จ้องมองภาพวาดของเด็กสาวสวมหมวกสีขาวที่นั่งอยู่ริมชายทะเลอย่างเคลิบเคลิ้ม
อา สวยจังเลย ท่านแม่เคยเห็นภาพนี้หรือเปล่านะ ถ้าหากตอนที่ฉันยังอยู่ในครรภ์ของท่านแม่ ท่านได้มองภาพนี้แล้วนึกถึงฉันขึ้นมาล่ะจะเป็นอย่างไร ความรู้สึกเชื่อมโยงอันแรงกล้ากับท่านแม่เอ่อล้นขึ้นมาในใจ
หรือต่อให้ความจริงจะไม่ใช่เช่นนั้น คอร์เดเลียก็ยังคงประทับใจอย่างลึกซึ้งในพลังอันชวนฝัน นุ่มนวล และน่ารักที่แผ่ออกมาจากภาพวาด ซึ่งให้ความรู้สึกใกล้เคียงกับความคิดถึงคะนึงหา
คอร์เดเลียเผลอพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ขอบคุณนะคะ ตอนนี้ฉันมีความสุขมากเลยค่ะ”
โนอาห์ ทิวดอร์ที่เหม่อมองดวงหน้าเปื้อนยิ้มสว่างไสวขณะจ้องรูปภาพนั้นรีบหันหน้าหนีไปทางอื่นเมื่อเธอหันกลับมามองเขา แต่ภาพติดตายังคงไม่เลือนหาย
รอยยิ้มอันสดใสผลิบานของเธอทาบทับลงบนรอยยิ้มของเด็กสาวในภาพวาดอย่างกลมกลืนดั่งช่อดอกไม้อันงดงามตระการตา
ค่อยคุ้มกับที่โทรศัพท์ไปหน่อย เขานั่งเท้าคางทอดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง หากจะพูดให้ถูกต้องก็คือ มองเงาใบหน้าของหญิงสาวที่สะท้อนอยู่บนกระจกหน้าต่างต่างหาก
รถไฟพ่นไอน้ำสีขาวขณะเคลื่อนขบวนออกเดินทางสู่คาติชา
“โอ้ จงดูเถิด คาติชาอันแสนงดงาม!”
ณ ชานชาลาสถานีควีนส์เรียร์ที่ปูลาดด้วยหินอ่อน หินเขี้ยวหนุมาน และอัญมณีหลากสีสันดั่งภาพโมเสก เมื่อคอร์เดเลียได้สบสายตากับใบหน้าที่คุ้นเคย เธอก็เผลอยิ้มออกมาอย่างกว้างขวางโดยไม่รู้ตัว
กำลังโหลดความเห็น...