คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 42

ตอน 42

เวย์นซึ่งออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อนหนึ่งวันกำลังโบกมือไปมาเพื่อต้อนรับพวกเขา ภาพที่ท่านลอร์ดแปร์โรต์ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ถอนหายใจพลางโค้งคำนับทักทายอย่างสุภาพก็เป็นภาพที่คุ้นตาเช่นกัน

“สวัสดีค่ะ ท่านลอร์ดเวย์น ท่านลอร์ดแปร์โรต์”

“ในที่สุดก็มาถึงคาติชาแล้วสินะครับ! ยินดีต้อนรับครับ”

เมื่อเวย์นขยิบตาอย่างขี้เล่นพลางยื่นช่อดอกไม้ให้ คอร์เดเลียก็รู้สึกประทับใจเล็กๆ และรับมันไว้ด้วยความยินดี เมื่อเธอซุกจมูกลงบนดอกกุหลาบสีขาวอันงดงาม กลิ่นหอมหวานละมุนดั่งน้ำค้างยามเช้าก็อบอวลไปทั่วทั้งปอด ไม่นึกเลยว่าจะมีกลิ่นที่เย้ายวนใจถึงเพียงนี้

ขณะที่คอร์เดเลียซึ่งแก้มแดงระเรื่อพึมพำขอบคุณ เวย์นก็แกล้งทำท่าโค้งคำนับแบบในราชสำนัก โนอาห์ที่ยืนล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ตมองดูภาพนั้นด้วยสายตาขวางๆ จึงดึงช่อดอกไม้ออกไปและโยนส่งให้เจสันเลขาฯ ที่อยู่ข้างๆ พลางเอ่ยขึ้น

“ใกล้จะฤดูใบไม้ผลิแล้ว ละอองเกสรดอกไม้ไม่ดีต่อระบบทางเดินหายใจครับ ปอดก็ยิ่งไม่ค่อยดีอยู่ด้วย”

“อ๊ะ”

คอร์เดเลียกระตุกมือที่ถูกแย่งของไปอย่างเสียดาย โนอาห์จึงลูบศีรษะกลมมนของเธอราวกับจะกักขังไว้พลางกระซิบว่า

“ของพรรค์นั้นน่ะ เดี๋ยวผมจะพาไปดูกุหลาบทั้งสวนเลย เพราะงั้นอย่าเพิ่งน้อยใจไปเลยครับ”

“ถ้ามันเป็นของนายละก็นะ”

เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะ ชายร่างสูงในเสื้อโค้ตตัวยาวพร้อมผู้ช่วยและบอดี้การ์ดในชุดดำเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา โนอาห์ถอนหายใจออกมาเสียงดังราวกับจงใจให้อีกฝ่ายได้ยิน

“พี่”

“โนอาห์”

คอร์เดเลียประหลาดใจเมื่อได้เห็นชายหนุ่มรูปงามที่มีเส้นผมสีเงินประกายโลหะบริสุทธิ์ ผิวขาวสะอาด และมีแววตาเย็นชาเฉียบคม แม้แวบแรกจะดูแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่เธอกลับพบเค้าโครงที่ซ้อนทับกับโนอาห์บนใบหน้าของเขา

และสิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่าคือภาพที่ใบหน้าอันเย็นชานั้นคลายความตึงเครียดลงอย่างอ่อนโยนดั่งแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิทันทีที่ได้เห็นโนอาห์ มันคือความรักใคร่ที่ชัดเจนจนใครก็มองออก ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังถอนหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“เพิ่งจะมาถึงหรือไง ไม่คิดจะติดต่อมาบ้างเลย”

“จะติดต่อหรือไม่ติดต่อ พี่ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

โนอาห์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่เมื่อพี่ชายเดินเข้ามากอด เขาก็กอดตอบส่งๆ และตบไหล่อีกฝ่าย คอร์เดเลียมองดูการพบกันอีกครั้งของสองพี่น้องด้วยความรู้สึกแปลกใหม่และอธิบายไม่ถูกกับท่าทีที่แสดงออกถึงความอ่อนโยนและความรักใคร่ในแบบของพวกเขา

ไอแซก ทิวดอร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งขณะใช้มือลูบเส้นผมของน้องชายที่ทำหน้าบึ้งตึงอย่างทะนุถนอม โนอาห์ดูเหมือนจะอดทนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบี่ยงตัวหลบมือของเขา ส่วนไอแซกก็ไม่ได้น้อยใจอะไรราวกับคุ้นชินดีแล้วและเอ่ยต่อ

“เมื่อวานได้คุยโทรศัพท์กับท่านแม่เลยได้ยินมา ท่านแม่ดีใจมากที่ได้ยินเสียงนายหลังจากไม่ได้ยินมาตั้งนาน ถึงอย่างนั้นนายก็ทำเรื่องเข้าท่าได้เหมือนกันนี่”

“ก็ต้องทำตัวกตัญญูบ้างสิ”

“อือฮึ อย่างนั้นเหรอ”

คิ้วยาวที่เคยตวัดเป็นเส้นแข็งกร้าวบนใบหน้าอันประณีตและงดงามพลันโค้งลงเล็กน้อยพร้อมรอยบุ๋มลักยิ้มที่ปรากฏบนแก้ม รอยยิ้มนั้นเหมือนกับเวลาที่โนอาห์แกล้งหยอกล้อเธอไม่มีผิด เธอจึงเผลอมองเขาอย่างเหม่อลอยจนสายตาประสานกัน

จากท่าทีที่เขากวาดสายตามองเธออย่างถี่ถ้วนโดยไม่มีความประหลาดใจ คอร์เดเลียจึงสัมผัสได้ว่าเขารู้จักเธออยู่แล้ว และอาจจะคอยจับตามองเธอมาตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ

“คุณคือคุณคอร์เดเลีย มาร์เกอริตคนนั้นสินะครับ”

“คะ? คุณรู้จักฉันด้วยหรือคะ”

“รู้จักสิครับ คุณน่ะเป็นดาวเด่นที่สุดในหมู่ครอบครัวเราตอนนี้เลยละ”

ไอแซกหัวเราะหึๆ ก่อนจะหันมาทางคอร์เดเลียแล้วยื่นมือออกไป

“ผมไอแซก ทิวดอร์ พี่ชายของโนอาห์ครับ ถ้าน้องชายของผมทำตัวเสียมารยาทกับคุณ ก็ช่วยเข้าใจหน่อยนะครับ ถึงอย่างนั้นเนื้อแท้ของมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร”

“อ๊ะ ทราบอยู่แล้วค่ะ ฉันทราบว่าเขาไม่ใช่คนไม่ดี”

ระหว่างที่ลังเลว่าจะใช้สองมือจับดีไหม เธอก็รีบยื่นมือไปจับทักทายตอบพร้อมกับกล่าวคำพูดออกไป ไอแซกจึงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแล้วหันไปมองโนอาห์ ซึ่งยืนกอดอกหัวเราะคิกคักอยู่

คอร์เดเลียไม่เข้าใจเลยว่าคำตอบของเธอมีตรงไหนที่แปลกหรือน่าขัน ไอแซกเอียงคอเล็กน้อยอย่างประหลาดใจก่อนจะถาม

“ไม่ใช่คนไม่ดีงั้นหรือ นี่คุณโดนใบหน้าของหมอนั่นล่อลวงเอาหรือเปล่าครับ”

“คะ? ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่แบบนั้นเลยนะคะ ท่านลอร์ดโนอาห์ดีกับฉันมากจริงๆ ค่ะ”

คอร์เดเลียรีบโบกไม้โบกมือละล่ำละลักพยายามอธิบาย เมื่อเห็นท่าทีอันซื่อตรงของเธอ ไอแซกก็ยิ้มบางๆ แล้วดึงมือกลับ

“อย่างนั้นหรือครับ ดูเหมือนหมอนั่นจะชอบคุณคอร์เดเลียมากเลยสินะ”

ขนาดกับผมที่เป็นพี่ชาย มันยังปฏิบัติด้วยอย่างหยาบคายเลย

ผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเย็นชา น้ำเสียงของเขาช่างอ่อนโยนและบรรยากาศโดยรอบก็ดูสง่างามดั่งหงส์ขาว เขาช่างคล้ายคลึงทว่าก็แตกต่างจากโนอาห์จริงๆ ทั้งที่ได้ยินมาว่าเป็นฝาแฝดกันแท้ๆ

“ไปทานมื้อค่ำด้วยกันไหมครับ ถึงจะเป็นคำถามที่ไร้ความหมายเพราะอย่างไรเราก็ต้องไปที่เดียวกันอยู่แล้วก็เถอะ”

“พูดเรื่องอะไรของพี่ ยุ่งจะตาย จะไปคฤหาสน์ไคต่างหาก ขืนไปที่นั่นก็โดนบ่นหูชาพอดี จะไปทำไมล่ะ”

“ที่นั่นอะไรกัน ทิวดอร์เฮาส์คือบ้านเราไม่ใช่หรือไง”

ไอแซก ทิวดอร์เดาะลิ้นเบาๆ คล้ายไม่สบอารมณ์พร้อมกับแก้คำเรียก ก่อนจะหันมาพูดกับคอร์เดเลียด้วยท่าทีเป็นมิตร

“สวนกุหลาบขาวของทิวดอร์เป็นสถานที่ขึ้นชื่อของคาติชานะครับ ที่คฤหาสน์ไคของหมอนั่นก็มีต้นกุหลาบขาวอยู่เหมือนกัน แต่ยังโตไม่เต็มที่เลยยังไม่ค่อยน่าดูเท่าไร ว่าอย่างไรครับ ไม่อยากไปดูหรือ”

“อย่ามาล่อลวงเด็ก”

โนอาห์เอ่ยอย่างหงุดหงิด แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มแป้นและทำท่าเหมือนเลือกเป้าหมายที่จะล่อลวงได้แล้ว ซ้ำร้ายเวย์นที่อยู่ข้างๆ ยังสอดขึ้นมาอีก

“ผมเองก็กะว่าจะไปทานมื้อค่ำที่นั่นเหมือนกันครับ ท่าทางทุกคนในครอบครัวจะมารวมตัวกันพอดี ไปด้วยกันเลยสิครับ ทุกคนต่างก็อยากเจอเลดี้คอร์เดเลียกันทั้งนั้น”

“เด็กนี่เหนื่อย วันนี้เพิ่งมาถึง อย่าทำตัวน่ารำคาญได้ไหม”

คำพูดฉุนเฉียวของเขาทำให้ดวงตาของไอแซกกลับทอประกายด้วยความสนใจมากกว่าเดิม

“ไม่ใช่ตัวนาย แต่ความเหนื่อยของเธอคนนี้สำคัญกว่างั้นหรือ ปฏิบัติกับเลดี้คอร์เดเลียประหนึ่งเป็นแก้วน้ำบางๆ ไปได้นะ”

“ทีเมื่อก่อนยังบอกให้ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอยู่เลย พอทำให้อย่างที่ขอแล้วยังจะเอาอะไรอีก”

“มันก็ใช่ แต่ถ้าเป็นนาย ปกติถ้ารำคาญก็คงบอกว่ารำคาญตรงๆ ไม่ยกคนอื่นมาอ้างหรอกจริงไหม พอนายทำแบบนี้ ฉันเลยยิ่งอยากรู้จักเลดี้คอร์เดเลียมากขึ้นไปอีกเลย”

โนอาห์ไม่ตอบและเดาะลิ้นด้วยความรำคาญ สายตาของเขาหันไปมองท่านลอร์ดแปร์โรต์ ซึ่งอีกฝ่ายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้ โนอาห์จึงถอนหายใจออกมายาวเหยียด

“คุณคอร์เดเลีย ในรายการสิ่งที่อยากทำที่คาติชานั่น รวมดอกกุหลาบขาว (White Rose) ของตระกูลทิวดอร์เข้าไปด้วยไหมครับ”

คอร์เดเลียยืนรับแววตาอันลึกซึ้งของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังและกำลังก้มมองเธอขณะใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง

ช่างแปลกเหลือเกิน ระหว่างที่มองพวกเขาทุ่มเถียงกัน ความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาในใจตลอดเวลาก็คือ หากเธอต้องการ โนอาห์ก็อาจจะยอมเปลี่ยนแผนการของตนเองแม้จะต้องทนรำคาญก็ตาม และนั่นมันช่าง... ชวนให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มวิเศษและหอมหวานเหลือเกิน แปลกใหม่และล้ำลึกดั่งสายไหมที่กัดกินเข้าไปเต็มปาก

เธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วพยักหน้า อันที่จริงแล้ว ความปรารถนาที่อยากเห็นว่าโนอาห์จะมีท่าทีอย่างไรนั้นมีมากกว่าการได้ไปชมสวนกุหลาบขาวอันเลื่องชื่อนั่นเสียอีก

หากฉันบอกว่าอยากเห็น คุณจะยอมตามใจฉันไหมนะ

โนอาห์ทำท่าทีเหมือนไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ยื่นมือออกมาให้อย่างเงียบงัน

นั่นหมายความว่าเขาจะยอมตามใจสิ่งที่เธอต้องการ และความโอบอ้อมอารีที่ไม่กล่าวคำใดค้านนั้น ก็นับเป็นการเชื้อเชิญที่ยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิตของคอร์เดเลีย

วันแรกในคาติชาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

◆ ◆ ◆

ไม่กี่วันก่อนออกเดินทางสู่คาติชา

“สาเหตุของอาการละเมอเดินมีหลากหลายครับ กรณีที่พบได้บ่อยก็อย่างผลข้างเคียงจากยา ความเครียดทางจิตใจ หรือไม่ก็ความผิดปกติด้านการนอนหลับที่พัฒนาจนทรุดหนักลง”

“นี่กำลังจะบอกว่าเพราะฉันไปรังแกเธอ เธอเลยกลายเป็นแบบนี้หรือไง”

ต่อคำถามของโนอาห์ ท่านลอร์ดแปร์โรต์ก็ถอนหายใจและส่ายหน้า พวกเขาอยู่ในชุดนอนที่สวมทับด้วยเสื้อคลุมยาวและกำลังปรึกษาหารือเกี่ยวกับอาการผิดปกติที่เกิดขึ้นกะทันหันของเธออยู่ภายในห้องหนังสือซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของคอร์เดเลียที่หลับใหลไปแล้ว ท่านลอร์ดแปร์โรต์ที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงและยังไม่สร่างเมาดีซึ่งรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาส่ายหน้าไปมา

“มันก็อาจจะเป็นไปได้ครับ... แต่ความจริงแล้ว หนึ่งในสาเหตุสำคัญที่สุดของอาการละเมอเดินก็คือประวัติทางครอบครัวครับ หากในครอบครัวมีผู้ป่วยที่มีอาการละเมอเดิน โอกาสที่จะเกิดโรคก็จะสูงขึ้นถึงสิบเท่า นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เราไม่อาจมองข้ามปัจจัยทางพันธุกรรมไปได้ครับ”

“ที่สืบเรื่องประวัติครอบครัวมาล่ะว่ายังไง”

“ได้ยินมาว่ามีปัญหาเรื่องระบบทางเดินหายใจสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคนครับ”

“เงือกที่ถูกลากขึ้นมาใช้ชีวิตบนบก มันก็ต้องหายใจลำบากเป็นธรรมดาอยู่แล้วนี่”

โนอาห์พึมพำกับตัวเอง แปร์โรต์ซึ่งคุ้นชินกับการคิดตามหลักวิทยาศาสตร์คิดว่าเขาคงแค่พูดเล่นเปรียบเปรยไปครึ่งหนึ่ง เพราะโนอาห์ ทิวดอร์ที่เคยศึกษาวิชาแพทย์มานั้นเป็นคนสุขุมเยือกเย็นและมักจะแสดงท่าทีเย้ยหยันต่อเรื่องเหนือจริงอยู่เสมอ

“ตอนที่ผมตรวจสุขภาพของเลดี้คอร์เดเลีย ผมก็ไม่เคยได้ยินเรื่องความผิดปกติด้านการนอนหลับเลยนะครับ ก่อนหน้านี้คงไม่เคยมีอาการเช่นนี้มาก่อนเป็นแน่”

“หืม...”

โนอาห์ลูบคางไปมา

“ถ้างั้นนี่ก็เป็นอาการกำเริบครั้งแรกงั้นหรือ”

“ก็น่าจะเป็นเช่นนั้นนะครับ เพราะก่อนหน้านี้พวกคนรับใช้เองก็ไม่มีใครรู้เรื่องเลยสักคน”

ควรจะดีใจหรือเปล่านะที่คนที่พบเธอเป็นคนแรกคือตัวเขาเอง หากหญิงสาวผู้ไร้เดียงสาคนนั้นเดินเตร็ดเตร่ไปมาในสภาพนั้นยามค่ำคืนแล้วบังเอิญไปเจอกับชายอื่นเข้า คงได้เกิดเรื่องชวนอึดอัดใจขึ้นเป็นแน่ เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังเกือบจะเข้าใจผิดไปแล้วเลย

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 42
อ่านตอน 43 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 41กลับหน้าเรื่อง
ตอน 41ตอน 43