“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
เมื่อใบหน้าของโนอาห์เย็นชาลงอย่างน่าใจหาย ฌาคส์ แปร์โรต์ก็คอยสังเกตสีหน้าพลางเอ่ยขึ้น
“อย่างไรก็ควรบอกเจ้าตัวไม่ใช่หรือครับ เพราะการระมัดระวังตัวเองย่อมต่างกันอยู่แล้ว”
“...”
ฌาคส์ แปร์โรต์คิดว่าเขาจะต้องเห็นพ้องเป็นแน่ ซึ่งก็น่าจะเป็นเรื่องที่สมควรทำ ทว่าโนอาห์กลับลูบหัวคิ้วพลางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะโพล่งขึ้นมา
“หญิงสาววัยเพิ่งยี่สิบที่ไม่มีทั้งครอบครัวและผู้ปกครองที่พึ่งพาได้ หากมารู้ว่าตัวเองเป็นโรคนอนละเมอเดินในที่ที่ไม่คุ้นเคย นายคิดว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรล่ะ”
“...คงจะมืดแปดด้านเลยสิครับ แล้วก็คงจะกลัวมากด้วย”
เมื่อท่านลอร์ดแปร์โรต์ที่ชะงักไปครู่หนึ่งตอบกลับมา โนอาห์จึงใช้นิ้วชี้เคาะที่วางแขนเบาๆ พลางเอ่ย
“ขั้นแรกก็ลองรักษาโดยไม่ให้เจ้าตัวรู้ก่อน หากไม่ได้ผลค่อยบอกเธอ ให้ยานอนหลับหรืออะไรทำนองนั้น มันต้องมีวิธีอยู่ไม่ใช่หรือไง”
“ถ้าเช่นนั้นเบื้องต้นผมจะสั่งจ่ายยาคลายประสาทชนิดออกฤทธิ์แรงกับยานอนหลับให้ครับ แล้วก็ช่วยเก็บของมีคมหรือของอันตรายออกจากห้องนอนด้วย และควรจะล็อกประตูไว้ด้วยนะครับ เพราะหากเดินออกไปนอกห้องระหว่างหลับคงจะอันตรายมากทีเดียว”
โนอาห์ที่พยักหน้าพลางลูบหน้าผากออกคำสั่ง
“ไปสืบหาสาเหตุมาให้ละเอียด ตั้งแต่อาหารการกินไปจนถึงทุกอย่าง สภาพแวดล้อมความเป็นอยู่เปลี่ยนไปกะทันหัน ร่างกายและจิตใจอาจจะได้รับการกระทบกระเทือนก็ได้ คงไม่ใช่ผลข้างเคียงจากอุบัติเหตุทางรถยนต์หรอกนะ”
“ไม่น่าจะใช่นะครับ สู้เจ็บปวดตรงไหนสักแห่งหรือปวดเมื่อยกล้ามเนื้อยังจะสมเหตุสมผลกว่า”
ท่านลอร์ดแปร์โรต์ส่ายหน้าพร้อมกับพูดขึ้น
“อย่างไรก็ตาม ควรตัดปัจจัยทั้งหมดที่รบกวนการนอนหลับออกไปจะดีที่สุดครับ ห้ามดื่มสุราเด็ดขาด และขอแนะนำให้งดกาแฟกับช็อกโกแลตไปสักพักด้วยครับ อ่า...”
“ทำไมหรือ”
“เป็นไปได้ไหมครับว่าสมุนไพรที่ชื่อคลาแมนเซียจะมีส่วนเกี่ยวข้อง เธอเล่าว่าหากต้มหญ้าเงือกดื่มเป็นชาจะช่วยให้นอนหลับสบายจึงได้ขอสมุนไพรนั้นไว้ ทั้งยังบอกด้วยว่าทุกคนในครอบครัวต่างก็รับประทานสมุนไพรนั้นเป็นประจำครับ”
“ไปหาไอ้ของนั่นมาให้เต็มที่เดี๋ยวนี้เลย เอามาให้ล้นเหลือเลยนะ”
“รับทราบแล้วครับ”
ฌาคส์ แปร์โรต์ที่ค้อมศีรษะให้อย่างสุภาพกำลังจะเดินออกไป แต่แล้วก็นึกขึ้นได้จึงเอ่ยถาม
“ว่าแต่ท่านขอให้ผมตรวจสุขภาพของเลดี้คอร์เดเลียเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้นหรือครับ ผมรู้สึกเหมือนท่านจะกังวลเรื่องสุขภาพของเธอมากเกินไปน่ะครับ”
โนอาห์กอดอกขณะเหม่อมองไปในความว่างเปล่าอย่างไร้ความหมาย ก่อนจะโพล่งถามขึ้นมา
“หากมีโรคทางพันธุกรรมที่รักษาไม่หายจนถึงขั้นถูกเรียกว่า ‘คำสาป’ อยู่จริง นายคิดว่าคนเราจะมีอาการอย่างไรบ้างหรือ”
“นั่นสิครับ ในโลกนี้มีโรคภัยไข้เจ็บที่ไม่เป็นที่รู้จักอยู่อีกมากมายเหลือเกิน หมายความว่าอย่างไรกันครับ หรือว่าเลดี้คอร์เดเลียเองก็กำลังเป็นโรคร้ายแรงที่...”
เมื่อฌาคส์ แปร์โรต์หันขวับมามองด้วยความตกใจ โนอาห์ก็ส่ายหน้า
“เปล่าหรอก แค่ลองถามดูเผื่อไว้เฉยๆ น่ะ”
ทั้งที่เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ทว่าในสถานการณ์ที่น่าจะรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมและหวาดกลัว เธอกลับวางตัวเฉยชาเกินไป ยิ่งถ้าเป็นเรื่องที่มีกำหนดเวลาหนึ่งปีเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยแล้ว... มันก็น่าสงสัยอยู่ไม่ใช่หรือไง
หญิงสาวผู้ไร้เดียงสาคนนั้นดูโล่งอกเมื่อเขายอมรับเงื่อนไขโดยไม่ปริปากบ่น ทว่าโนอาห์ ทิวดอร์คือชายที่จะไม่ยอมปล่อยผ่านจนกว่าจะเข้าใจเจตนาและแรงจูงใจทั้งหมดของคู่ค้าได้อย่างถ่องแท้ เขาทั้งรักความสมบูรณ์แบบและขี้ระแวง ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความสนใจอย่างยิ่งยวดที่มีต่อตระกูลมาร์เกอริต เขาจึงรู้ข้อมูลส่วนใหญ่เกี่ยวกับคนในตระกูลนั้นเท่าที่สังคมภายนอกรู้กัน
มีหรือที่เขาจะไม่รู้เรื่องโรคทางพันธุกรรมที่สำคัญอย่าง ‘คำสาปของเงือก’ ตระกูลทิวดอร์เองก็มีโรคทางพันธุกรรมที่แม้จะมีลักษณะต่างออกไปแต่ก็มีอยู่จริงเช่นกัน เขาจึงสนใจข้อมูลนี้เป็นพิเศษ
ยิ่งไปกว่านั้น แม้จะฟังดูย้อนแย้ง ทว่าโรคดังกล่าวกลับกระตุ้นความรู้สึกลึกลับจนเคยโด่งดังมากเมื่อหลายศตวรรษก่อน โรคประหลาดอันน่าเศร้าที่จะเกิดขึ้นเฉพาะกับสายเลือดสายตรงของตระกูลเงือกเท่านั้น ได้ยินมาว่าเคยมีนักเขียนสติฟั่นเฟือนนำเรื่องนี้ไปเขียนเป็นนิยายรันทดหดหู่ด้วยซ้ำ
เพียงแต่ โรคนี้ได้สิ้นสายไปนานมากแล้ว
เพราะเวลาล่วงเลยมากว่าร้อยปีแล้วนับตั้งแต่ผู้เสียชีวิตจากคำสาปคนสุดท้ายของตระกูลมาร์เกอริต
สิ่งหนึ่งที่ยังติดค้างอยู่ในใจคือมารดาผู้ให้กำเนิดของคอร์เดเลียที่ด่วนจากไปตั้งแต่อายุยังน้อยนั้นเคยป่วยเป็นโรคที่ไม่ทราบสาเหตุ และพวกหมอที่ตรวจร่างกายเธอก็เคยพูดทำนองว่าโรคที่รักษาไม่หายนั้นอาจจะเป็นคำสาปของเงือกหรือไม่ แต่ต่อให้เป็นคำสาปของเงือกจริงๆ ตามบันทึกแล้วลักษณะเด่นอีกอย่างของโรคนี้ก็คือการถ่ายทอดทางพันธุกรรมแบบข้ามรุ่น นั่นคือจะต้องข้ามไปอย่างน้อยหนึ่งรุ่นเสมอ
ดังนั้นมันจึงดูไม่สมเหตุสมผล จู่ๆ เธอจะไปเป็นโรคพรรค์นั้นได้อย่างไรกัน เด็กสาวตัวน้อยที่แข็งแรง ยิ้มเก่ง และกินเก่ง แม้จะดูบอบบางไปบ้างคนนั้นเนี่ยนะ
ไร้สาระสิ้นดี
โนอาห์ที่หัวเราะหึๆ โบกมือเป็นเชิงบอกให้เขาออกไปได้ และตั้งแต่วันรุ่งขึ้นฌาคส์ แปร์โรต์ก็สั่งจ่ายยาคลายประสาทโดยอ้างว่าเป็นยาบำรุงให้แก่คอร์เดเลีย พร้อมทั้งนำคลาแมนเซียในปริมาณที่เพียงพอให้รับประทานได้หลายเดือนมาให้เธอ
ชาหญ้าเงือกของคอร์เดเลียไม่ได้มีอะไรซับซ้อน เธอเพียงนำหญ้าเงือกแห้งมาบดละเอียดแล้วคลุกเคล้ากับน้ำผึ้งและผงสาหร่ายทะเล ปั้นเป็นยาลูกกลอนสีเขียวเข้มเพื่อรับประทาน แม้ฌาคส์ แปร์โรต์จะประหลาดใจที่เธอเอาสมุนไพรที่บอกว่าจะชงเป็นชามาปั้นเป็นยาลูกกลอนกินเช่นนี้ แต่คอร์เดเลียก็บอกว่าบางครั้งเธอก็กินแบบนี้เหมือนกัน
อยากลองทานดูไหมคะ เมื่อเห็นเธอกลืนเจ้าก้อนที่มีกลิ่นแปลกประหลาดจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ลงคอไปอึกๆ ฌาคส์ แปร์โรต์ก็ยิ้มแหยๆ พร้อมกับส่ายหน้า ความจริงแล้วเขาเป็นคนธาตุอ่อนและสะอิดสะเอียนได้ง่ายมาก
“สาหร่ายทะเลหรือครับ ท่านหญิงทานของแบบนั้นด้วยหรือครับ”
“ค่ะ คนบนแผ่นดินใหญ่ของจักรวรรดิอาจจะไม่ค่อยทานกัน แต่สาหร่ายทะเลสดมีประโยชน์ต่อร่างกายและรสชาติดีมากเลยนะคะ ที่บ้านของฉันทานกันเป็นประจำเลยค่ะ”
เธอบอกว่าเมื่อก่อนยากจนเลยไม่ได้ใส่น้ำผึ้ง แต่พอมาอยู่ที่คฤหาสน์หลังนี้แล้วได้ทานน้ำผึ้งชั้นดีอย่างเต็มที่จึงรู้สึกดีใจมาก รอยยิ้มที่คลี่ออกมาอย่างสดใสเช่นนั้นช่างดูน่าเวทนายิ่งนัก ฌาคส์ แปร์โรต์จึงถามขึ้นด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ
“นอกจากนี้ยังมีอะไรที่ท่านหญิงต้องการอีกไหมครับ ไม่ว่าอะไรก็บอกผมได้เลยนะครับ”
“เอ่อ ถ้าอย่างนั้น พอจะหาพวกผงไข่มุกหรือปะการังได้ไหมคะ”
“ต้องการนำไปใช้แต่งตัวหรือครับ”
“เปล่าค่ะ จะเอามากินน่ะค่ะ”
อาจเป็นเพราะไม่ใช่คนบนแผ่นดินใหญ่ถึงได้มีความชอบเรื่องการกินที่แปลกประหลาดเช่นนี้ แต่เมื่อเธอบอกว่าเป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของครอบครัว เขาจึงพยักหน้ารับและไปหามาให้โดยไม่ซักไซ้อะไร แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็ถูกรายงานให้โนอาห์ทราบอย่างครบถ้วนเช่นกัน
คงเป็นเพราะได้รับการเอาใจใส่ดูแลในหลายๆ ด้าน โชคดีที่คอร์เดเลียไม่มีอาการละเมอเดินอีกเลยจนกระทั่งถึงวันออกเดินทางสู่คาติชา
อันที่จริงแล้วโรคละเมอเดินไม่ใช่ความเจ็บป่วยที่พบได้ยากนัก ในบรรดาเด็กเล็กมีถึงราวสามในสิบส่วนที่มีอาการละเมอเดิน และจะค่อยๆ หายไปเมื่อโตขึ้น แต่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่เพิ่งเริ่มมีอาการหลังจากเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นอาการของคอร์เดเลียก็เป็นเพียงการลุกขึ้นมาเดินเท่านั้น ไม่ได้รุนแรงมากแต่อย่างใด เพราะในกรณีที่รุนแรงอย่างยิ่งยวดก็มีอาการสารพัดสารพัน ทั้งแต่งตัว พูดคุย หรือแม้กระทั่งทำอาหาร
คงไม่เป็นไรหรอก ท่านลอร์ดแปร์โรต์พึมพำในใจขณะสังเกตใบหน้าอันอ่อนโยนที่กำลังชื่นชมทิวดอร์เฮาส์อันงดงามด้วยความเพลิดเพลิน
“ว้าว...”
รูปลักษณ์ภายนอกอันโอ่อ่าโบราณของทิวดอร์เฮาส์ รวมถึงลานน้ำพุและสวนที่ตกแต่งไว้อย่างงดงามทำให้คอร์เดเลียเพียงแค่เบิกตากว้างขึ้นเท่านั้นและพยายามไม่แสดงความชื่นชมออกมาให้เห็นชัดเจน (แต่สีหน้ากลับฟ้องจนหมดสิ้น โนอาห์และไอแซกจึงกระตุกยิ้มที่มุมปาก) หากแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความสง่างามเปี่ยมภูมิฐานของบรรยากาศภายในและบันไดกลางอันเลื่องชื่อของตระกูลทิวดอร์ เธอก็ไม่อาจห้ามใจจนต้องอ้าปากค้างออกมาไม่ได้
“สวย สวยมากจริงๆ ค่ะ...”
เธอพึมพำขณะใช้ดวงตาเป็นประกายทอดมองดอกไม้สดที่ประดับไว้อย่างพอเหมาะพอดี รวมถึงผลงานศิลปะ รูปปั้น และโคมระย้าอันวิจิตรตระการตา ที่นี่ดูราวกับหอศิลป์เหมือนกับห้องจัดแสดงภาพของโนอาห์ไม่มีผิด เมื่อเห็นความประทับใจของเธอ โนอาห์ก็หัวเราะหึแล้วพึมพำอย่างเฉยชา
“ถ้าได้ไปพิพิธภัณฑ์หลวงของจริง ตาคงได้กลับด้านเอาแน่”
“พวกเราจะได้ไปพิพิธภัณฑ์เหรอคะ”
“อยากไปไหมล่ะครับ”
เมื่อเขาเลิกคิ้วถาม เธอก็พยักหน้าตามสัญชาตญาณก่อนจะรีบสังเกตสีหน้าของเขา
“ถ้าไม่ว่าง ฉันไปคนเดียวก็ได้นะคะ”
แม้จะเป็นคำพูดด้วยความเกรงใจในแบบของเธอเอง แต่โนอาห์กลับเอียงคอมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“ยังไง ทางก็ไม่รู้ไม่ใช่เหรอ”
“วานให้ท่านลอร์ดเวย์นช่วยพาไปก็น่าจะได้นี่คะ...”
“คุณคอร์เดเลีย เป็นลูกหนี้ที่ใช้ไม่ได้เลยนะ ทีตอนนั้นล่ะครางหงิงๆ เหมือนลูกหมาเอาแต่ใจอยากชวนผมออกไปเดินเล่น พอตอนนี้หมดประโยชน์แล้วก็คิดจะชวนไอ้หมอนั่นไปแทนงั้นเหรอ”
เมื่อถูกคาดคั้นอย่างดุดันด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและสง่างาม คอร์เดเลียก็ทำหน้าเหมือนลูกหมาโดนดุแล้วรีบบอกละล่ำละลักว่าไม่ใช่แบบนั้นนะคะ
“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ... ก็คุณยุ่งอยู่ตลอด ฉันกลัวว่าจะไปรบกวนน่ะค่ะ...”
“ช่างน่าตื้นตันใจเหลือเกินนะ ถ้าอย่างนั้นก็ควรจะรออยู่เฉยๆ สิ ไม่ใช่หรือครับ”
ท่าทางเดาะลิ้นพร้อมกับถอนหายใจยาวของเขาทำให้คอร์เดเลียรู้สึกราวกับตัวเองกลายเป็นคนเนรคุณ เธอจึงทำได้เพียงพยักหน้าหงึกๆ อย่างเหม่อลอย นิ้วชี้เรียวยาวของเขาค่อยๆ ลูบไล้ที่หางตาอันอ่อนโยนของเธอแผ่วเบา
“เด็กดี รอสักหน่อยนะ เดี๋ยวผมจะลองหาเวลาว่างดู”
ไม่เห็นต้องลำบากขนาดนั้นเลยแท้ๆ
“ถ้าแอบมุดหัวออกไปข้างนอกโดยไม่มีผมล่ะก็ ไม่จบง่ายๆ แน่ เข้าใจไหมครับ”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เมื่อเธอตอบรับคำขู่ของเขาอย่างว่าง่าย มุมปากของโนอาห์ก็ยกยิ้มขึ้น ในตอนนั้นเอง เสียงต่อว่าที่ไม่คุ้นเคยก็ดังแว่วมา
“โนอาห์ ไม่เจอกันเดี๋ยวเดียว มีงานอดิเรกเป็นการรังแกเลดี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
แน่นอนว่าแวดวงสังคมทั่วทั้งคาติชาต่างก็รู้ดีว่านายไม่ใช่สุภาพบุรุษน่ะนะ
สุภาพบุรุษหนุ่มบนเก้าอี้เข็นรับไม้เท้ามาจากคนรับใช้แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงมาหาพวกเขา ทันทีที่เห็นเขา โนอาห์ก็เดินเข้าไปประคองอย่างคุ้นเคย แต่อีกฝ่ายกลับโบกมือปฏิเสธพร้อมกับจ้องมองคอร์เดเลียนิ่ง ชายผู้ดูน่าจะมีอายุเกินสามสิบปีที่มีเรือนผมสีบลอนด์ประกายแดงเป็นลอนคลื่นและดวงตาสีน้ำตาลแดงคนนี้ แผ่กลิ่นอายสง่างามเปี่ยมภูมิฐานที่ชวนให้นึกถึงไม้พะยูงอันแข็งแกร่งและเก่าแก่ควบคู่ไปกับความละเอียดอ่อน หากแต่ในแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นนั้นกลับมีความสดใสเยี่ยงเด็กแฝงอยู่ด้วยเช่นกัน
และเหนือสิ่งอื่นใด แววตาของเขาช่างดูละม้ายคล้ายกับโนอาห์เหลือเกิน
กำลังโหลดความเห็น...