“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
แตกต่างจากน้ำเสียงกระด้างในคราแรก เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและเป็นมิตรไม่น้อย
“สวัสดีครับ คุณคอร์เดเลีย ยินดีต้อนรับสู่คาติชานะครับ”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด คนที่คาติชาแห่งนี้จึงรู้จักคอร์เดเลียกันหมดแล้ว คงเป็นเพราะผู้ชายคนนั้นทั้งหมดแน่ๆ โนอาห์ถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางทำท่าเหมือนจะบอกว่าเอาอีกแล้ว ทว่าก็ยังพยักหน้าให้คอร์เดเลีย คอร์เดเลียเองก็พอจะสังเกตและเข้าใจได้แล้วว่านั่นหมายถึง ‘ผมคอยดูอยู่ ทำตามใจคุณเถอะ’
“ไม่รู้ว่าเคยได้ยินเรื่องของผมมาบ้างหรือยัง แต่ผมชื่อเคานต์ฟิลิป ดูฟอลต์ ครับ เป็นลูกพี่ลูกน้องทางฝั่งแม่ของหมอนี่”
“สวัสดีค่ะ คอร์เดเลีย มาร์เกอริต ค่ะ”
เมื่อรู้สึกได้ว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกำลังจับจ้องสำรวจตน คอร์เดเลียก็เผลอหดไหล่ลงเล็กน้อยก่อนจะผึ่งตัวขึ้นใหม่ พอเหลือบมองโนอาห์อีกครั้ง เขาก็คลี่ยิ้มกว้างให้เธอราวกับเด็กเกเร เมื่อได้เห็นรอยยิ้มนั้น ความรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดก็พลันบังเกิดขึ้น
เคานต์ดูฟอลต์ผู้ลอบสังเกตพิจารณาเธออยู่นานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“นั่นสินะ เป็นเลดี้ที่งดงามจริงๆ พอจะเข้าใจได้เลยว่าทำไมหมอนี่ถึงให้ความสนใจ”
“ขอบพระคุณค่ะ แต่ท่านกำลังเข้าใจผิดอยู่นะคะ ท่านลอร์ดโนอาห์กับฉันพวกเรา...”
“นั่นสินะครับ คิดเสียว่าความเข้าใจผิดนั้นเป็นเรื่องจริงน่าจะดีต่อพวกเราทุกคนมากกว่าไม่ใช่หรือครับ”
ท่านเคานต์เอ่ยขัดคำพูดของเธออย่างนุ่มนวล
“ครอบครัวของพวกเราทุกคนต่างก็หวังให้โนอาห์หันมาสนใจการเข้าสังคมกับเพศตรงข้ามบ้าง โนอาห์เป็นความภาคภูมิใจของพวกเรา แต่การหมกมุ่นกับงานมากเกินไปก็มักจะทำให้คนเราพลาดสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป สำหรับคุณคอร์เดเลียเอง การไปมาหาสู่กับหมอนี่ก็ไม่ได้ส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของคุณเลย หากความเข้าใจผิดจะเป็นประโยชน์แก่กันและกัน ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างนั้นคงจะดีกว่านะครับ”
แม้คำพูดของเขาจะแฝงความเกรงใจและสุภาพแบบสุภาพบุรุษมากกว่า แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่เธอเคยได้ยินมาแล้วหนหนึ่ง พลันนึกถึงคำพูดเหน็บแนมของมีคาเอลที่ว่าลูกหนี้กับเจ้าหนี้มาอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันจะดูเป็นอย่างไรในสายตาคนอื่น คอร์เดเลียก็ขยับริมฝีปากพะงาบๆ ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้ารับ เคานต์ดูฟอลต์แย้มยิ้มพลางกล่าวว่า ‘ฉลาดเฉลียวจริงๆ นะครับ คุณคอร์เดเลีย’
“ดูอ่อนวัยกว่าที่ได้ยินมาเสียอีก ไม่ทราบว่าในฤดูกาลนี้คุณคิดจะเข้าพิธีเดบูตองต์หรือเปล่าครับ”
“ไม่ค่ะ คงไม่ทำเช่นนั้นหรอกค่ะ”
“ทำไมล่ะครับ เรื่องเล็กน้อยอย่างการสนับสนุนด้านการเงินหรือชาเปอโรน หมอนี่คงเต็มใจจัดการให้อยู่แล้ว”
เมื่อเคานต์ดูฟอลต์เลิกคิ้วถามกลับ คอร์เดเลียก็คิดว่าถึงแม้สิ่งเหล่านั้นจะเป็นเพียง ‘เรื่องเล็กน้อย’ สำหรับพวกเขา แต่โนอาห์ก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่สิ่งเหล่านั้นให้เธอเลย ในทางกลับกัน แค่การที่เขามอบที่พักและอาหารให้ทั้งที่เธอยังติดหนี้อยู่ก็ถือว่าเป็นพระคุณล้นพ้นแล้ว จะให้ไปเปิดตัวในแวดวงสังคมได้อย่างไร เธอเผลอหลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมาก่อนจะรีบกระแอมไอแล้วส่ายหน้า
“ขออภัยนะคะ บุตรสาวของตระกูลขุนนางจำเป็นต้องเข้าพิธีเปิดตัวสู่แวดวงสังคมกันทุกคนเลยหรือคะ”
เมื่อได้ยินคำถามอันอาจหาญ ท่านเคานต์ก็ครุ่นคิดถึงคำถามของคอร์เดเลียด้วยสายตาที่ซับซ้อน พลางเหลือบมองลูกพี่ลูกน้องผู้น้องที่ยืนสังเกตการณ์บทสนทนาของพวกเขาอยู่อย่างเงียบๆ โนอาห์ทำเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น นอกเหนือจากนั้นก็ยังคงตีสีหน้าเรียบเฉยราวกับเป็นเรื่องของคนอื่น ท่านเคานต์เดาะลิ้นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ
“โดยทั่วไปแล้วก็คงต้องเป็นเช่นนั้นนะครับ”
“เพราะเหตุใดหรือคะ”
“ก็นั่นเป็นเพราะการเข้าสังคมมีบทบาทสำคัญยิ่งต่อวิถีชีวิต ชาติตระกูล และธุรกิจของเหล่าขุนนางน่ะสิครับ ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับเลดี้ทั้งหลาย นี่ไม่ใช่โอกาสสำคัญในการได้พบเจอกับคู่ครองที่เหมาะสมหรอกหรือครับ”
“ฉันไม่มีธุรกิจให้ต้องดูแล และตระกูลที่มีแต่ชื่อก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไร อีกทั้งฉันก็ไม่ได้คิดจะแต่งงาน ให้เลดี้ท่านอื่นที่งดงามเข้าพิธีเดบูตองต์น่าจะดีกว่าไม่ใช่หรือคะ”
คำตอบนั้นทำให้ทุกคนต่างประหลาดใจ เคานต์ดูฟอลต์มองเธอด้วยสีหน้าค่อนข้างสับสนงุนงง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าแล้วถามด้วยท่าทีจริงจัง
“ที่บอกว่าไม่คิดจะแต่งงาน นี่พูดจริงหรือครับ”
“ค่ะ”
“หากไม่เป็นการเสียมารยาท ผมพอจะถามเหตุผลได้ไหมครับ”
“ฉันไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะแต่งงานได้น่ะค่ะ ไม่เพียงแต่ยังไม่พร้อมที่จะใช้ชีวิตร่วมกับใคร แต่ยังไม่อยู่ในสถานการณ์ที่จะรับผิดชอบชีวิตของคนอื่นได้ด้วยค่ะ”
“เรื่องสถานการณ์ของคุณ ผมเองก็พอจะได้ยินมาบ้างครับ แต่ถ้าหากปัญหามากมายเหล่านั้นคลี่คลายลง ความคิดของคุณจะยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปหรือครับ”
เคานต์ดูฟอลต์ดูจริงจังขึ้นมามาก และในดวงตาของเขาก็แฝงไปด้วยความห่วงใยอย่างบริสุทธิ์ใจที่มีต่อเลดี้อายุน้อยคนหนึ่ง อา เป็นคนที่อบอุ่นจังเลยนะ นอกเหนือจากสายตาที่จ้องมองเพื่อประเมินในคราแรกแล้ว เขาก็ดูเป็นคนดีในแบบที่แตกต่างไปจากเวย์น
ด้วยเหตุนี้ คอร์เดเลียจึงลองครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ต่อให้ชดใช้หนี้สินได้ทั้งหมด และหากเกิดปาฏิหาริย์จนโรคร้ายหายดีขึ้นมาจริงๆ เธอจะมีความมั่นใจในการแต่งงานสร้างครอบครัวร่วมกับใครสักคนงั้นหรือ หลังการไตร่ตรองเพียงชั่วครู่ คำตอบก็ผุดขึ้นมาในทันที
“ค่ะ ความคิดของฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนไปอย่างแน่นอนค่ะ”
ในคำตอบอันหนักแน่นนั้นสัมผัสได้ถึงความเชื่อมั่นบางอย่าง เคานต์ดูฟอลต์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า
“ถ้าให้พูดตามตรง ด้วยความที่คุณคอร์เดเลียยังอายุน้อยและมีภาระหลายอย่าง ผมจึงอยากบอกว่าการปักใจเชื่ออย่างด่วนสรุปนั้นเป็นเรื่องที่อันตราย แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็เคารพความคิดและการตัดสินใจส่วนตัวของคุณครับ คุณคงจะมีเหตุผลบางอย่างอยู่ เอาเป็นว่าไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไร ผมก็ขอให้คุณคอร์เดเลียสมปรารถนาในสิ่งที่ต้องการนะครับ”
ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นคนเจ้าระเบียบและหัวโบราณกลับแสดงให้เห็นถึงความคิดที่ยืดหยุ่นและความเข้าอกเข้าใจผู้อื่นอย่างน่าประหลาดใจ แม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนไปมากแล้ว ทว่าการที่สตรีผู้ไร้รายได้ประจำจะเลือกใช้ชีวิตเป็นโสดไม่แต่งงานก็แทบไม่มีใครมองด้วยสายตาที่ดีนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสตรีอายุน้อยที่ยากจนและไร้ที่พึ่งพิงอย่างคอร์เดเลีย ต่อให้พวกเขาจะเดาะลิ้นก่นด่าว่าพูดจาโง่เขลาไร้เดียงสา ไม่มีเงินและมีแต่ตัวแท้ๆ ยังจะมาถือดี ก็คงไม่มีคำใดจะโต้แย้งได้จริงๆ
นั่นหมายถึง ภายใต้สมมติฐานที่ว่าคอร์เดเลียจะมีชีวิตอยู่ไปจนแก่เฒ่าน่ะนะ
แต่ทว่าข้อสันนิษฐานเหล่านั้นกลับไร้ความหมายสำหรับคอร์เดเลีย
“เพิ่งเคยพบกันเป็นครั้งแรก แต่เพราะความยินดีมากไปหน่อย ผมคงเสียมารยาทไปมากแล้ว ถ้าเช่นนั้นไว้พบกันในมื้อค่ำนะครับ คุณคอร์เดเลีย”
รอยยิ้มประดิดประดอยบนใบหน้าของเขาพร้อมกับน้ำเสียงที่สุภาพนอบน้อมยิ่งกว่าการทักทายในคราแรก ให้ความรู้สึกราวกับมีเส้นแบ่งบางๆ ที่ถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว
เมื่อเคานต์ดูฟอลต์ตบไหล่โนอาห์เบาๆ แล้วใช้ไม้เท้าพยุงตัวเดินจากไป ในห้องโถงจึงเหลือเพียงโนอาห์ที่ยืนเอามือไพล่หลังมองตรงมา และคอร์เดเลียเพียงลำพัง
เขาจ้องมองคอร์เดเลียด้วยแววตาที่จมลึกอยู่ในห้วงความคิดก่อนจะยื่นมือออกไป
“พวกเราไปดูห้องของคุณดีไหมครับ”
ระหว่างที่เดินไปยังห้องที่จัดเตรียมไว้ให้เธอบนชั้นสองนั้น ไม่มีการสนทนาใดๆ เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่
คอร์เดเลียเหลือบมองเสี้ยวหน้าอันสงบนิ่งของเขา พลางคิดขึ้นมาใหม่อีกครั้งว่าตัวตนของเขานั้นช่างน่าทึ่งเหลือเกิน เพราะไม่เคยเลือนรางจางหายไปเลยแม้จะอยู่ในคฤหาสน์เก่าแก่อันยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนในชีวิตเช่นนี้
เมื่อเห็นว่าตนเองกลับใส่ใจในบรรยากาศของชายหนุ่มที่ดูกลมกลืนกับสถานที่แห่งนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ สีหน้าท่าทางที่ไม่แยแสทว่าดูผ่อนคลายยิ่งขึ้น และทัศนคติของเขา มากกว่าความมั่งคั่งประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ที่สะกดสายตาผู้พบเห็น หรือความหรูหราสูงส่งที่แฝงไว้ด้วยรสนิยมอันประณีต เธอก็ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเป็นเพราะเสน่ห์และนิสัยอันเป็นเอกลักษณ์ของโนอาห์ หรือเป็นเพราะชะตากรรมของเธอแขวนอยู่บนมือของเขากันแน่
ถึงอย่างไร คฤหาสน์โบราณอันงดงามแห่งนี้ก็ช่างเข้ากับโนอาห์ ทิวดอร์ได้อย่างน่าประหลาด ก็แหงละ เขาคงเกิดและเติบโตที่นี่สินะ
เป็นคนที่แตกต่างจากเราจริงๆ แม้แต่คอร์เดเลียที่เคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายโดยไม่ต้องอิจฉาใครก็ยังอดถอนหายใจออกมาไม่ได้เมื่อเห็นความแตกต่างอันมหาศาลเช่นนี้ ท่านพ่อคิดอย่างไรถึงไปกู้เงินจากคนแบบนี้กันนะ
ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากด้านหน้า
“ถอนหายใจทำไมครับ มาถึงก็รู้สึกเหมือนโดนจับมาเคี่ยวกรำเป็นสะใภ้จนหงอยไปเลยหรือ”
“สะ สะใภ้อะไรกันคะ...”
“ทำไมล่ะ ดูเหมือนทุกคนกำลังคาดหวังเรื่องนั้นอยู่นี่”
เมื่อโนอาห์พึมพำออกมาอย่างขบขันเล็กน้อย คอร์เดเลียก็ทำสีหน้ากระอักกระอ่วน
เขาหันกลับมามองเธอที่หน้าประตูห้อง จากนั้นจึงเปิดประตูให้แล้วพูดขึ้น
“ผมคงต้องขอโทษด้วย เรื่องเมื่อครู่นี้ก็ด้วย เพราะผมแท้ๆ คุณถึงคงต้องเจอเรื่องยุ่งยากขึ้นมาอีกมาก”
“ฉันคิดว่าไม่ใช่เรื่องที่ท่านลอร์ดโนอาห์ต้องขอโทษหรอกค่ะ”
“ไม่หรอกครับ ใช่แล้วล่ะ”
เขาปล่อยให้เธอเดินเข้าไปในห้องขณะก้มมองลงมา
“ถ้าผมต้องการ ผมก็ทำให้คุณไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นได้แท้ๆ แต่ผมไม่ทำเอง”
โนอาห์ยืนพิงบานประตูห้องอันงดงามที่เตรียมไว้ให้เธอโดยไม่ก้าวเข้ามาข้างใน มันไม่ใช่ทั้งการสารภาพและไม่ใช่ความสำนึกเสียใจ เขาเพียงแค่พูดราวกับบอกเล่าความจริงตามนั้นโดยไม่มีอารมณ์ส่วนตัวปะปนอยู่เลย คอร์เดเลียจ้องมองใบหน้าอันไร้ความรู้สึกนั้นนิ่ง
“ทำไมหรือคะ”
เขายิ้มโดยไม่ตอบคำถาม คำตอบนั้นเอ่อล้นอยู่ตรงริมฝีปากอันเกลี้ยงเกลาคู่นั้นแล้ว
เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำถึงขนาดนั้นน่ะสิ
อ๋า คอร์เดเลียอ้าปากค้างเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ยอมรับความจริง นั่นสินะ หัวใจที่เคยพองโตขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวพลันค่อยๆ สงบลง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงัน
โนอาห์พินิจมองใบหน้าที่สงบนิ่งนั้นแล้วถามขึ้น
“ไม่โกรธหรือครับ”
“ต้องโกรธด้วยหรือคะ”
“ถึงจะไม่โกรธ แต่ก็อาจจะน้อยใจได้นี่”
กำลังโหลดความเห็น...