คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 45

ตอน 45

น้อยใจหรือ เธอถามตัวเองพลางกะพริบตาปริบๆ เพราะเขาไม่ได้ใส่ใจดูแลความปลอดภัยของเธอหรืออย่างไร

ผู้คนมากมายรู้จักคอร์เดเลียอยู่แล้วและต่างก็อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตัวเธอ ทั้งที่ยังไม่ทันได้รู้จักเธอจริงๆ แต่ละคนก็ด่วนตัดสินและคาดหวังไปต่างๆ นานาว่าเธอเป็นคนแบบไหน อีกด้านหนึ่งก็พากันเกลียดชังเธอไปล่วงหน้าแล้ว เหมือนอย่างที่คุณหนูแลงแฮมที่เพิ่งเจอกันเมื่อไม่นานนี้ทำ

ทั้งความหวังดีและความเป็นศัตรูที่แม้แต่คอร์เดเลียเองก็ยังไม่เคยล่วงรู้คงมีแต่จะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ และชายคนนี้ก็คงคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะต้องเป็นเช่นนั้น แรงกระเพื่อมจากอิทธิพลของเขาที่จะส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันของเธอเพียงแค่เขานำเธอมาไว้ข้างกาย

โนอาห์กำลังรอคำตอบ คอร์เดเลียจึงค่อยๆ เอ่ยออกมา “ฉัน...”

“ฉันคิดว่าความน้อยใจไม่ใช่เรื่องที่ฉันพึงมีหรอกค่ะ”

คำตอบอันสุขุมนั้นนับว่าฉลาดหลักแหลมและเหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง ไม่ล้ำเส้น ทั้งยังรักษาศักดิ์ศรีและเกียรติของตนเองเอาไว้ได้ ทว่าโนอาห์กลับไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ

“แปลว่าก็น้อยใจอยู่ดีสินะ”

“ทำไมหรือคะ”

“คราวหน้าจะให้ผมคอยทะนุถนอมคุณมากกว่านี้ไหมล่ะ”

ข้อเสนออันหอมหวานประหนึ่งอสรพิษช่างเย้ายวนใจ ที่ผ่านมาโนอาห์ ทิวดอร์ไม่เคยปฏิเสธเรื่องใดๆ ที่คอร์เดเลียปรารถนาเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาทำให้โดยที่เธอไม่ต้องร้องขอก่อนด้วยซ้ำ ความปรารถนาดีอันไร้สิ่งตอบแทนเหล่านั้นอาจทำให้คอร์เดเลียเริ่มเชื่องและเกียจคร้านขึ้นมาในแง่หนึ่ง เรื่องนี้เขาเองก็คงจะรู้อยู่แก่ใจ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังปล่อยมันไว้ ปล่อยปละละเลยไปเช่นนั้น

โดยปราศจากความมั่นใจหรือคำสัญญาใดๆ ที่ตามมา

มันก็แน่อยู่แล้ว เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำถึงขนาดนั้นนี่

คอร์เดเลียเฝ้ามองใบหน้าอันงดงามที่แสนอ่อนโยนและเจ้าเล่ห์ประหนึ่งกำลังทดสอบเธอนั้นอยู่นาน ก่อนจะครุ่นคิดแล้วเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง

“ท่านลอร์ดโนอาห์เองก็ต้องการความเข้าใจผิดด้วยหรือคะ”

คำถามที่หยิบยืมคำแนะนำของเคานต์ดูฟอลต์มาใช้ทำให้โนอาห์แค่นยิ้มเยาะด้วยสายตาที่คล้ายจะหมดสนุกไปเล็กน้อย

“คิดว่าคนอย่างผมจำเป็นต้องพึ่งของพรรค์นั้นด้วยหรือครับ”

“ฉันไม่ทราบหรอกค่ะ เพราะฉันไม่ได้รู้อะไรเลย ฉันแค่... กะว่าจะบอกว่าหากจำเป็นต้องใช้ก็หยิบไปใช้ได้เลยน่ะค่ะ”

“...”

เมื่อรอยยิ้มบางๆ เลือนหายไป ใบหน้าของชายผู้นี้ก็ไร้ซึ่งความอบอุ่นราวกับทูตสวรรค์ผู้ไร้หัวใจ ดูเย็นชาและแห้งแล้ง เขาไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมา ทว่าคอร์เดเลียกลับรู้สึกว่าเขากำลังอารมณ์เสีย แม้จะได้เห็นสีหน้ายียวนกวนประสาทตามปกติกลับมาแต่งแต้มใบหน้าของเขาอีกครั้ง แต่เธอก็ยังไม่อาจลบล้างความรู้สึกนั้นออกไปได้อยู่ดี

“คุณคอร์เดเลียนี่ใจกว้างจริงๆ นะ อุตส่าห์เห็นอกเห็นใจเจ้าหนี้เสียด้วย”

“...”

“ถ้ามีลูกหนี้แบบคุณเยอะๆ ผมคงได้กลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกไปแล้ว ไม่คิดอย่างนั้นหรือครับ”

แม้น้ำเสียงจะนุ่มนวลอ่อนหวานราวกับจะละลายได้ ทว่าถ้อยคำประชดประชันกลับแหลมคมดั่งขวากหนาม คอร์เดเลียทำตัวไม่ถูกเมื่อไม่อาจล่วงรู้ความคิดในใจของเขา บางครั้งการอ่านอารมณ์ที่แปรปรวนของชายคนนี้ก็ยากเย็นเหลือเกิน

เขารู้สึกเบิกบานด้วยเหตุผลที่เธอไม่อาจเข้าใจ แกล้งทำตัวร้ายกาจใส่ แล้วก็กลับมาอ่อนโยนใจกว้าง แต่จู่ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคมและเลือดเย็นขึ้นมาในพริบตา ช่างเหมือนกับท้องทะเลอันแปรปรวน และการจะรับมือกับคลื่นลมอันบ้าคลั่งเช่นนั้นก็หนักหนาเกินไปสำหรับมือใหม่อย่างคอร์เดเลียที่เพิ่งจะออกเดินทางสู่โลกกว้าง เพียงแค่ประคับประคองตัวเองไม่ให้ถูกเขาปั่นหัวจนเคว้งคว้างก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว

โดยพื้นฐานแล้วคอร์เดเลียเป็นคนขี้เกรงใจและคอยสังเกตสีหน้าผู้อื่นอยู่ตลอดเวลา ทว่าเธอกลับไร้เดียงสาและทึ่มทื่อต่อปฏิสัมพันธ์ทางสังคม แตกต่างจากโนอาห์ ทิวดอร์อย่างสิ้นเชิง ผู้ซึ่งดูเหมือนไม่แยแสสิ่งใดแต่กลับหยั่งรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายได้อย่างเฉียบคม มีนิสัยละเอียดอ่อนและเปราะบางมาแต่กำเนิด

ไม่รู้เลยว่าเขาโกรธเรื่องอะไร คอร์เดเลียที่ตึงเครียดจัดได้แต่กระอักกระอ่วนพลางเม้มริมฝีปากแน่น พอเห็นเขาขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่ปิดบัง เธอจึงหยุดแกะเล็บแล้วรีบซ่อนมือที่เริ่มแสบไว้ด้านหลังเพื่อหลบสายตาเขา เขาถอนหายใจออกมาสั้นๆ ราวกับระอาใจ

“ไม่รู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่กับเด็กไม่ประสีประสาคนหนึ่งกันแน่”

เสียงถอนหายใจนั้นเสียดแทงราวกับจะทิ่มแทงเธอ คอร์เดเลียรู้สึกหดหู่ใจจนต้องก้มหน้าลง ความน้อยเนื้อต่ำใจแล่นริ้วขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ โนอาห์ที่ยืนก้มมองเธอซึ่งมีคิ้วตกอยู่ตรงนั้นพลันแค่นหัวเราะสั้นๆ ก่อนจะผละแผ่นหลังจากจุดที่พิงอยู่แล้วก้าวเดินเข้ามา รองเท้าหนังของเขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในพื้นที่ของเธอเป็นครั้งแรก

“ชอบห้องนี้ไหมครับ”

ที่จริงเธอมองปราดเดียวจึงยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรนัก แต่ก็พยักหน้ารับไป การที่เธอก้มหน้าอยู่ทำให้เขาเห็นเพียงแพขนตายาวและคางที่ย่นยู่เพราะเม้มปากเท่านั้น ให้มันได้อย่างนี้สิ โนอาห์บ่นพึมพำอย่างระอาใจอีกครั้งก่อนจะเอ่ยเย้าแหย่

“มองแต่พื้นแล้วจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับว่าชอบหรือไม่ชอบ”

“ค่ะ”

“เก่งแต่ขานรับสินะ”

“เงยหน้าขึ้นมาสิครับ”

เมื่อได้ยินคำเร่งเร้าอันนุ่มนวล เธอจึงสะดุ้งเล็กน้อยแล้วช้อนสายตาขึ้นมอง ก็ได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เจือไปด้วยรอยยิ้ม คอร์เดเลียรีบสังเกตอารมณ์ของเขาทันที ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีขึ้นกว่าเมื่อครู่นี้แล้ว เมื่อรู้สึกโล่งใจจึงค่อยๆ ยื่นคอออกมาเหมือนเต่า ทำให้เขาหลุดหัวเราะหึๆ ออกมาอีกครา

คอร์เดเลียไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหัวเราะอีกแล้ว เธอเพียงแค่คิดว่าโชคดีเหลือเกินที่เขาไม่ได้โกรธ

“หิวหรือยัง อยากได้ของหวานๆ นุ่มๆ กินไหมครับ”

โนอาห์ประคองร่างเล็กไปนั่งลงบนเก้าอี้อาร์มแชร์ที่ปูด้วยเบาะนุ่มฟู จากนั้นเขาก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเธอเพื่อประสานสายตาให้อยู่ในระดับเดียวกันแล้วเอ่ยถามเหมือนกำลังปลอบประโลมเด็กน้อย คอร์เดเลียจึงจับสังเกตได้และเข้าใจว่านั่นคือการแสดงความขอโทษในแบบของเขา

เธอกระดิกนิ้วไปมาพลางพยักหน้ารับ แม้จะไม่รู้สึกหิว แต่หากได้เติมเต็มสิ่งหอมหวานที่เขามอบให้ลงไปข้างในจนเอ่อล้น เธอก็คงจะรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้มากกว่านี้

โนอาห์เหลือบมองมือเล็กๆ ที่คล้ายกลีบดอกไม้สีชมพูร่วงหล่นลงมาแล้วถามขึ้น

“ปกติมีนิสัยชอบแกะเล็บตัวเองหรือครับ”

คอร์เดเลียที่เผลอแกะเล็บตัวเองอีกครั้งโดยไม่รู้ตัวสะดุ้งตกใจและตั้งท่าจะลดมือลง แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่จับจ้องมานิ่งๆ เธอจึงส่ายหน้าไปมาอย่างลังเล ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้ารับในที่สุด

“ทำไม กลัวหรือ”

ดูเหมือนเขาจะหมายถึงตัวเขาเอง เธอจึงส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่ชอบเวลาที่โนอาห์โมโหก็จริง แต่ไม่ได้กลัวเขา เมื่อถูกแววตาคู่นั้นเร่งเร้าให้ตอบ เธอจึงครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะพูดออกมาอย่างยากลำบาก

“แค่ แค่นั้นเองค่ะ”

“แค่อะไรล่ะ หิวจนถึงขั้นกินเนื้อตัวเองจริงๆ หรือไง”

อุตส่าห์เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีแท้ๆ เมื่อโนอาห์แกล้งหยอกเย้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย คอร์เดเลียจึงส่ายหน้าไปมาเบาๆ

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ รู้ตัวอีกทีก็กำลังแกะอยู่ตลอดเลย”

“ผมไม่ค่อยเห็นคุณทำเลยนี่”

ตั้งแต่ได้พบกับโนอาห์ เธอไม่ต้องเผชิญเรื่องเหนื่อยกายเหนื่อยใจ มือของเธอจึงเรียบเนียนเป็นปกติ ต่างจากตอนที่อาศัยอยู่กับครอบครัวซึ่งแทบไม่มีวันไหนเลยที่ปลายนิ้วจะไร้รอยเลือด โนอาห์นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น

“สงสัยผมคงทำให้คุณคอร์เดเลียไม่สบายใจสินะ”

“...”

“ขอโทษนะ นิสัยผมมันแย่แบบนี้เอง ถึงได้ไปพาลใส่คุณเข้า”

คำขอโทษอันแผ่วเบานั้นทำให้เธอตกใจ ใบหน้าอันสุขุมของเขากำลังพินิจมองเธออย่างละเอียดถี่ถ้วน ความรู้สึกเห่อร้อนแล่นริ้วขึ้นมาที่อกข้างหนึ่ง เธอรีบส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว

“มะ ไม่ใช่หรอกค่ะ ไม่ได้มีอะไรเลยนะคะ”

“นี่น่ะหรือไม่มีอะไร”

เมื่อเขายกมือเล็กๆ นั้นขึ้นมาก็เห็นหยดเลือดซึมอยู่ โนอาห์ที่เพิ่งเห็นต่อหน้าต่อตาว่าเธอลืมตากลมโตค้างไว้พลางตัวสั่นด้วยความหวาดระแวงและแกะเล็บตัวเองอย่างบ้าคลั่งรู้สึกขมขื่นและหงุดหงิดอยู่ข้างใน แต่ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า

เด็กคนนี้มักจะพลอยดีใจและเสียใจไปตามการแสดงออกทางอารมณ์เพียงเล็กน้อยของเขาทั้งหมด ทีแรกเขานึกว่าการที่เธอคอยดูสีหน้าเขามันน่ารักและน่าสนุกดี แต่กลับกลายเป็นว่ามันไม่ได้มีเพียงแค่นั้น

โนอาห์ลูบคลำมือที่คล้ายหยุดโตไว้แค่นั้น มือที่มีก้านเรียวเล็กทั้งห้าดั่งปะการังวัยเยาว์ สัมผัสของมันนุ่มนวลชวนให้จับเพลิน นิ้วมือสั้นและบางแต่ฝ่ามือกลับอวบอิ่ม เหมือนเด็กทารกจริงๆ แม้กระทั่งรอยเนื้อนุ่มที่ถูกแกะจนมีหยดเลือดคั่งอยู่ ก็ยังคล้ายเมล็ดทับทิมสีแดงสดที่ผุดขึ้นมา

“เอ่อ ท่านลอร์ดโนอาห์คะ...”

แม้เธอจะทำตัวไม่ถูกพร้อมกับหดตัวลีบและค่อยๆ พยายามดึงมือออก แต่เขาก็ไม่สนใจและไม่ยอมปล่อย ปลายนิ้วสีขาวนุ่มนิ่มที่ขึ้นสีระเรื่อคล้ายถูกย้อมด้วยสีของกลีบดอกไม้ กลิ่นก็หอมอีกด้วย

โนอาห์ที่ลืมความตั้งใจที่จะดูแผลไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้และจดจ่ออยู่กับสิ่งที่กุมเอาไว้ ก้มตัวลงทำท่าคล้ายจะจูบหลังมือพร้อมกับดึงข้อมือของเธอเข้ามาใกล้จมูก แม้เธอจะตกใจกลัวจนพยายามถอยหนี แต่เขาก็ดึงรั้งเข้ามาจนได้ ริมฝีปากแตะลงบนผิวเนื้อ อ๋า ทั้งสองคนต่างส่งเสียงอุทานเงียบๆ อยู่ในใจ ผิวเนื้อที่ชื้นเหงื่อส่งกลิ่นซิตรัสหวานหอมสดชื่นคล้ายมะกรูดฝรั่ง เป็นกลิ่นกายที่ชวนให้รู้สึกอยากกัดกินสักคำ

ในเมื่อไม่มีเหตุผลให้ต้องฝืนทนต่อสัญชาตญาณ เขาจึงเผยอคมเขี้ยวออกมากัดเบาๆ ส่งผลให้เสียงกรีดร้องสั้นๆ ดังแว่วมาจากเหนือศีรษะ มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจมากกว่าความเจ็บปวด แม้แต่เสียงร้องก็ยังเหมือนเสียงนกตัวน้อยเจื้อยแจ้ว

เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอพร้อมกับใช้ริมฝีปากล่างปัดผ่านผิวเนื้ออย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้ริมฝีปากบนดูดดึงครอบครองไว้ เมื่อเนื้ออันแสนหวานเต็มปาก อารมณ์ก็พลันดีขึ้น เขารวบแรงตรึงเธอที่พยายามดิ้นรนหนีเอาไว้อย่างแน่นหนา เสียงดูดดึงผิวเนื้อดังเปียกชื้นก้องกังวาน เมื่อเขาละเลียดชิมแล้วใช้ปลายลิ้นร้อนผ่าวตวัดเลียไปตามผิวเนื้อ ร่างนั้นก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที

ฮึบ ให้ตายสิ อยากเคี้ยวกลืนลงท้องไปเสียจริง

ผิวขาวเนียนที่เคยลอบมองผ่านเนื้อผ้าบางเบาของหญิงสาวผู้กำลังเดินละเมอไปทั่วคฤหาสน์เข้าครอบงำความคิดของเขา มันดูนุ่มนิ่มและอ่อนโยนเหลือเกิน หากตอนนั้นไม่ได้พบความผิดปกติเข้า โนอาห์ ทิวดอร์คงไม่ลังเลที่จะลากหญิงสาวเข้าไปกอดในห้องนอนอย่างแน่นอน

คงได้กระชากเสื้อผ้าที่เกะกะเหมือนปีกผีเสื้อนั่นทิ้งไป ยัดสิ่งขาวนุ่มเข้าปากแล้วดูดดึงให้เต็มที่ พร้อมทั้งสวนตอกความปรารถนาอันร้อนผ่าวเข้าไปในเรือนร่างเพื่อลิ้มรสและขยับโยกอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะปลดปล่อยออกมาตามใจอยาก ในวันนั้นเขารู้สึกถึงแรงขับดันเช่นนั้นอย่างชัดเจน ความรู้สึกที่อยากจะครอบครองและทำให้หญิงสาวต้องแปดเปื้อน

ความกำหนัดเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากแล้ว จนเขาไม่คิดที่จะข่มใจเอาไว้เลย

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 45
อ่านตอน 46 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 44กลับหน้าเรื่อง
ตอน 44ตอน 46