“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
บังเอิญเหลือเกินที่ในยามนี้เขากลับรู้สึกถึงความกำหนัดเฉกเช่นในค่ำคืนนั้น จินตนาการถึงการดูดนิ้วทีละนิ้วแล้วขบกัดทิ้งรอยฟันไว้ พลางโลมเลียผิวเนื้ออ่อนบางตรงข้อมือและท้องแขนไล่ขึ้นไป ดึงสาบเสื้อลงมาใต้ไหล่เพื่อเผยให้เห็นทรวงอกขาวผ่องที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ จับหญิงสาวกดคว่ำลง มองดูใบหน้าที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาพร้อมกับแยกเรียวขาออก แล้วแทรกตัวเข้าไปตรงหว่างนั้น...
“ท่านลอร์ดโนอาห์...”
เสียงเล็กๆ ที่สั่นไหวราวกับใบไม้แห้งปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ เมื่อเขายังคงแนบริมฝีปากไว้กับหลังมือพลางช้อนตาขึ้นมอง ก็เห็นคอร์เดเลียที่มีสีหน้าซับสีเลือดฝาดเล็กน้อยกำลังก้มมองตนด้วยความสับสนและตื่นตระหนก ผิวเนื้อที่ริมฝีปากอันไวต่อสัมผัสบดถูอยู่เมื่อครู่นั้นช่างหอมหวานและเย้ายวนใจยิ่งนัก ฮึบ จะให้ทนสิ่งนี้ได้หรือ ลูกกระเดือกของเขาขยับไหวอย่างรุนแรง
เขาขยับมืออย่างไม่สะทกสะท้าน ดึงนิ้วที่บาดเจ็บเข้าไปในปากเบาๆ แล้วดูดเลีย อา คอร์เดเลียลนลานทำอะไรไม่ถูก
แน่นอนอยู่แล้ว ความจริงสิ่งที่เขาอยากดูดกลืนหาใช่แค่นิ้วพรรค์นี้ไม่
เมื่อลิ้นร้อนผ่าวควานเลียลงบนบาดแผล โนอาห์ก็ยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นเรียวขาสองข้างใต้กระโปรงบิดเกลียวเข้าหากัน
ฮ่าๆๆ นังเด็กยั่วสวาท
ให้พนันด้วยเงินหนึ่งหมื่นรูเบิลเลยก็ยังได้ ว่าหว่างขาที่ซ่อนอยู่เบื้องล่างนั่นคงเปียกชุ่มไปหมดแล้ว
“คือว่า ท่านลอร์ดโนอาห์ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะ...”
ฮึบ ให้ตายสิ จะถลกเสื้อผ้าดูเดี๋ยวนี้เลยก็ทำไม่ได้ อยากจะสอดมือเข้าไปให้สุดแล้วลูบคลำ สัมผัสและลิ้มรสน้ำหวานอันเปียกชื้นนั้นเหลือเกิน มันคงจะชุ่มฉ่ำเหมือนมอสต้องหยาดน้ำค้าง เหมือนกลีบดอกแมกโนเลีย เลดี้ผู้อ่อนต่อโลกคนนี้คงจะยืนงงงันโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร
โดยไม่รู้เลยว่าเรือนร่างอันเย้ายวนกำลังเตรียมพร้อมรับบุรุษตามสัญชาตญาณ หากตอนนี้ดึงยอดอกแล้วจับแยกขาออก เธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร จะบอกว่าไม่เอาหรือ จะบอกว่าอายหรือ คงจะไม่ถามหรอกนะว่านี่คืออะไร เฮ้อ หากถามขึ้นมาล่ะก็ ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาก็สอนให้ได้ทั้งหมดนั่นแหละ ทั้งหมดเลย พัวพันกันไปทั้งคืนแล้วสอนให้รู้ด้วยตัวเอง ทุกๆ สิ่ง
ทว่าในพริบตาที่มือเล็กๆ เปื้อนเลือดซึ่งสั่นระริกโดยไม่กล้าแม้แต่จะผลักไสปรากฏแก่สายตา เสียงกระซิบอันต่ำช้าที่อัดแน่นอยู่ในหัวก็ค่อยๆ มอดดับลง
คอร์เดเลียรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เพราะไม่รู้ว่าคืออะไร จึงได้แต่นิ่งมองผู้ปกครองที่กำลังปฐมพยาบาลให้ตนอยู่อย่างเงียบๆ
เหตุผลที่เธอไม่ทันสังเกตเห็นสัญชาตญาณอันต่ำช้าของเขานั้น เป็นเพราะความไว้วางใจที่สั่งสมมาและเพราะรู้จักเขาในยามปกติ อีกทั้งภายนอกใบหน้าของโนอาห์ ทิวดอร์ยังคงนิ่งเฉยเสียจนดูเย็นชา แม้ว่าสายตาของเขาจะดูประหลาดไปบ้างก็ตาม
หัวใจเต้นระรัวอย่างอึดอัดไม่สบายใจ
รอบข้างเงียบสงัดทว่ากลับรู้สึกราวกับจะมีบางสิ่งเกิดขึ้น
เมื่อโนอาห์ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก น้ำลายสีขาวใสก็ยืดเป็นสายบางเบาราวกับใยแมงมุม ก่อนจะเลือนหายไปเมื่อเขาใช้ผ้าเช็ดหน้าซับนิ้วแดงเรื่อที่หดเกร็ง สัมผัสที่คอยเช็ดมือให้อย่างพิถีพิถันนั้นช่างสุภาพและอ่อนโยน กิริยาอันเรียบร้อยนั้นทำให้คอร์เดเลียค่อยๆ กลับมารู้สึกโล่งใจอีกครั้ง
แม้จะคืนมือที่สะอาดสะอ้านให้แล้ว แต่โนอาห์ยังคงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นในท่าเดิมโดยไม่ไหวติง พลางจ้องมองเธอที่หลุบตาลงต่ำและอึกอักอยู่อย่างไม่วางตา มันเป็นสายตาที่ตรงไปตรงมาเหลือเกินดั่งเช่นทุกครั้ง
“ทำไมถึงไม่อยากแต่งงานล่ะ”
เป็นการเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างกะทันหัน คอร์เดเลียเหม่อไปชั่วครู่ ไม่อาจล่วงรู้ความคิดของเขาได้เลย
“ไหนเคยบอกว่าอยากมีลูกไง แล้วทำไมถึงกังวลเรื่องการขอแต่งงานล่ะ”
“อา เรื่องนั้น...”
คอร์เดเลียตอบอย่างลังเล
“ก็แค่ ใครๆ ก็พูดลอยๆ ได้นี่คะว่าอยากรวย แต่พอถึงขั้นตอนที่จะไปให้ถึงจุดนั้นกลับไม่กล้าพอที่จะทำ ฉันเองก็เหมือนกันค่ะ”
“หมายความว่าตัวการแต่งงานน่ะดีอย่างนั้นเหรอ”
“...การแต่งงานที่ดีก็คงมีอยู่แหละค่ะ ที่ไหนสักแห่ง”
เพียงแต่ในโลกความจริงของฉันมันไม่มีก็เท่านั้น
คอร์เดเลียไม่ได้พูดอะไรต่อแต่ความหมายนั้นส่งไปถึงอย่างชัดเจน หืม โนอาห์ลูบไล้หัวเข่ากลมมนที่มือแดงระเรื่อซึ่งเขาเพิ่งดูดเลียวางอยู่อย่างเรียบร้อยนั้นเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลมพลางถ่วงเวลา คอร์เดเลียจ้องมองใบหน้าที่จมสู่ห้วงความคิดนั้นพลางนึกชื่นชมอย่างว่างงานขึ้นมาใหม่ว่าเขารูปงามจริงๆ โดยที่ไม่ได้รู้สึกรังเกียจบรรยากาศแปลกๆ เมื่อครู่ หรือการที่เขาสัมผัสเธออย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย
ทั้งคู่ลืมไปแล้วกระมังว่าการที่ชายหญิงวัยผู้ใหญ่สองคนนั่งชิดติดกันในห้อง สัมผัสกันอย่างลึกซึ้ง และเปิดอกพูดคุยกันโดยรับรู้เพียงตัวตนของอีกฝ่ายเช่นนี้ มันผิดแผกไปจากปกติเพียงใด
หากจะพูดให้ถูกต้องยิ่งกว่านั้น ความแตกต่างมีเพียงแค่ฝ่ายบุรุษผู้ใหญ่ที่โตกว่ารับรู้แต่ปล่อยให้มันดำเนินไป ในขณะที่เธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ประหลาดโดยสัญชาตญาณ ทว่ากลับไม่รู้ความจริงของมันก็เท่านั้น
ในที่สุดโนอาห์ก็เอ่ยขึ้น
“คุณคอร์เดเลียของเรานี่ขี้ขลาดจังนะ”
คนขี้ขลาดน่ะ มักจะวิ่งหนีเก่งเสียด้วยสิ
มุมปากอันอ่อนนุ่มของเขาโค้งขึ้นบางเบาประพิมพ์ประพายหางของเงือก แน่นอนว่าคอร์เดเลียไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา
เธอเพียงแต่ลุ่มหลงไปกับรอยยิ้มอันงดงามของเขาเท่านั้น
“ผมสั่งให้จัดห้องที่มองเห็นสวนกุหลาบขาวได้ชัดเจน ถูกใจหรือเปล่าครับ”
ท่านลอร์ดไอแซก มาร์ควิสทิวดอร์ เป็นคนที่อ่อนโยนและใจดีกว่าที่คาดไว้ เช่นเดียวกับฟิลิป เคานต์ดูฟอลต์ ลูกพี่ลูกน้องของสองพี่น้องทิวดอร์ที่ส่งสายตาทักทายสั้นๆ แล้วจิบไวน์อย่างเงียบๆ พวกเขามีความเผื่อแผ่และความใส่ใจที่แตกต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกอันสูงศักดิ์
ก็นะ แม้โนอาห์จะมีนิสัยบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่โดยพื้นฐานแล้วเขาก็มีมุมที่อ่อนโยนอยู่ แม้หน้าตาและนิสัยของพี่น้องจะแตกต่างกันไปคนละแบบ แต่ก็มีจุดร่วมบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้ดำรงอยู่
“อา เห็นแล้วหรือครับ สวยงามมากจริงๆ ใช่ไหมล่ะครับ สำหรับผม สวนกุหลาบขาวของตระกูลทิวดอร์สวยกว่าสวนในพระราชวังเสียอีก”
เวย์นที่ยังคงสดใสร่าเริงก็มีนิสัยดีเช่นกัน อุปนิสัยของคนพวกนี้เป็นเพราะธรรมเนียมของตระกูล หรือเป็นเพราะได้รับความรักและการเกื้อหนุนทางการเงินอย่างไม่ขาดตกบกพร่องกันแน่นะ
คงเป็นเพราะทั้งสองอย่าง คอร์เดเลียพยักหน้าพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดปากซับริมฝีปากหลังจากรับประทานสเต๊กชิ้นเล็กเข้าไป
“ค่ะ สวยงามมากจริงๆ”
“หลังจากทานอาหารเสร็จลองออกไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้านดูสิครับ กุหลาบขาวในยามค่ำคืนจะมีกลิ่นหอมเข้มข้นขึ้นจนงดงามยิ่งกว่าเดิมอีกนะครับ!”
“เป็นความคิดที่ดี น้องชายของผมคงนำทางให้เป็นอย่างดี ใช่ไหมล่ะ”
เมื่อไอแซกเคาะโต๊ะเบาๆ ขณะเหลือบมองไปทางนั้น โนอาห์ก็ยักไหล่ ทันใดนั้นเคานต์ดูฟอลต์ที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดก็เอ่ยปากขึ้น
“แปลกประหลาดจริงเชียว ที่นายมานั่งสานสัมพันธ์กับเลดี้แบบนี้”
“ก็แขกของฉันนี่”
“บังเอิญว่าคนในครอบครัวของนายที่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครจำได้เลยว่าเคยเห็นนายทำตัวใจดีกับแขก”
เมื่อท่านเคานต์พูดเปรยๆ ขณะสูดดมกลิ่นไวน์ โนอาห์ก็ส่งเสียงหึ ถอนหายใจสั้นๆ ทอดมองไปยังความว่างเปล่า แล้วหันกลับไปมองพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของตน แม้จะถูกจ้องด้วยแววตาที่ชวนให้คนมองรู้สึกขยาด ท่านเคานต์กลับยังคงยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านแล้วจู่ๆ ก็เอ่ยถามคอร์เดเลีย
คอร์เดเลียที่คอยสังเกตความหมายที่ซ่อนอยู่ระหว่างบทสนทนาของพวกเขาไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ
“คุณคอร์เดเลีย เคยลองนั่งรถเปิดประทุนของหมอนี่หรือยังครับ หลุยส์ เซรอยด์ 1987 น่ะครับ”
อ่า รถยนต์คันสวยที่หลังคาพับเก็บได้นั่นน่ะหรือ แม้จะไม่เข้าใจเหตุผลแต่เธอก็พยักหน้า
“ค่ะ เอ่อ วิเศษมากจริงๆ ค่ะ”
“อย่างนั้นหรือครับ ค่อยโล่งอกหน่อย ถึงจะเป็นรถที่ถูกแย่งไป แต่ถ้าถูกนำมาใช้ ‘แบบนี้’ ก็ไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด”
เคานต์ดูฟอลต์ตอบด้วยรอยยิ้มละไมอย่างคนที่คาดเดาไว้แล้ว แล้วหันไปมองโนอาห์ที่นิ่งเงียบอย่างมีความหมายหลายนัย ส่วนไอแซกกลับเป็นฝ่ายตกใจขึ้นมาแทน
“รถคันนั้นเป็นรถที่นายรักและหวงแหนมากไม่ใช่หรือไง ตอนฉันขอลองนั่งนายยังโวยวายบ้าคลั่ง เอ๊ย โวยวายใหญ่โตขนาดนั้นแท้ๆ!”
“พี่ ผมแค่แตะยังโดนต่อยเลยนะ ตอนนั้นโดนฟาดหัวอย่างแรงจนตอนนี้กะโหลกข้างหลังของผมยังแบนอยู่เลยเนี่ย”
แม้ไอแซกจะโวยวายคล้ายคลั่งเพราะรู้สึกน้อยใจจริงๆ และเวย์นจะส่งเสียงบ่นพึมพำ แต่โนอาห์กลับทำเพียงเกาหูด้วยท่าทางรำคาญใจ มันเป็นรถที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้นเลยหรือ มีเพียงคอร์เดเลียที่ไม่เข้าใจความหมายและมองสลับระหว่างพวกเขาไปมา เคานต์ดูฟอลต์จึงยิ้มแย้มและอธิบายให้ฟัง
“หมอนั่นอ้างว่าเป็นวันเกิดแล้วก็ยึดรถหนึ่งคันในคอลเลกชันของผมไปตามอำเภอใจน่ะครับ ตัวผมเองก็รออยู่ตั้งหลายปีกว่าจะได้มาจนแทบไม่อยากจะเชื่อ แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะครับ ในครอบครัวเราไม่มีใครเอาชนะหมอนั่นได้สักคน”
ท่านเคานต์รินไวน์ที่เพิ่งเปิดใหม่ใส่แก้วของโนอาห์อย่างสุขุมก่อนจะพึมพำ
“เขาถึงว่าความรักจากผู้ใหญ่มีแต่ต้องยอมให้ ฝ่ายที่รักมากกว่าย่อมเป็นฝ่ายแพ้สินะครับ”
“พี่คลอดฉันออกมาหรือไง แปลกคนจริง”
โนอาห์ทำท่ารำคาญที่เห็นอีกฝ่ายเล่นใหญ่เกินไป แต่ถึงจะทำเป็นเบื่อหน่าย เขาก็ดูไม่ได้รังเกียจการได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษและความรักใคร่เช่นนี้เลย ออกจะรับเอาไว้เป็นเรื่องธรรมดาเสียมากกว่า ความหน้าด้านหน้าทนนั้นช่างสมกับเป็นเขาจริงๆ
กระบวนการคิดอันยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางประเภทที่ว่า แย่งของของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องมาตามใจชอบแล้วยังพ่นลมหายใจเย้ยหยันว่า ‘ถ้าไม่ยอมยกให้แล้วจะทำไมล่ะ’ เขารู้จักเลือกรับความรักที่พุ่งตรงมายังตนได้อย่างน่าทึ่งและดูจะพึงพอใจกับมันมาก ทว่านั่นกลับไม่ได้ดูน่ารังเกียจเลยสักนิด
เหมือนแมวตัวใหญ่เลย... หากมองอีกมุมหนึ่งก็นับว่าเป็นนิสัยที่น่าอิจฉาจริงๆ
ทุกคนต่างหัวเราะแห้งๆ แต่ก็ยอมรับว่าเป็นเรื่องปกติ และสนทนากันต่อไปอย่างไม่ถือสา
กำลังโหลดความเห็น...