คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 47

ตอน 47

ไอแซกเดาะลิ้น

“คุณคอร์เดเลีย มาร์เกอริต ถ้าเกิดไอ้หมอนี่มันแผลงฤทธิ์บ้าบออะไรขึ้นมา ก็อย่าไปยอมมันหมดทุกเรื่องนะครับ มันเป็นพวกชอบบงการคนอื่นน่ะ ไม่รู้ไปถอดแบบมาจากใคร”

คิดไปเองหรือเปล่านะ คอร์เดเลียรู้สึกว่าท่าทีของไอแซกดูสนิทสนมขึ้นมาอีกขั้น เธอจึงหัวเราะเบาๆ ราวกับได้ยินเรื่องตลก ทว่าเขากลับมีสีหน้าจริงจัง

“จริงๆ นะครับ นิสัยบิดเบี้ยวของหมอนั่นน่ะ ขนาดท่านพ่อยังเคยเป็นห่วงเลย”

“ฉันทำไม พ่อไม่เคยว่าอะไรฉันสักคำ”

“ก็ใช่น่ะสิ เพราะอย่างนั้นถึงยิ่งมีปัญหาไง”

ไอแซกพึมพำคล้ายเวทนา โนอาห์ที่ทำหน้างอง้ำเลิกคิ้วมองคอร์เดเลียที่กำลังนั่งมองตาปริบๆ ด้วยสายตาถามว่าทำไมถึงไม่กิน

ก่อนที่เธอจะได้ทันตอบอะไร เขาก็สั่งย็อกกีใส่ครีมและเห็ดทรัฟเฟิลของโปรดของคอร์เดเลียมาพะเนินจากในครัว แล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหงุดหงิด นิ้วชี้เรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะดังก๊กๆ ราวกับไม่สบอารมณ์

“เคี้ยวกลืนลงไปเยอะๆ สิครับ ปกติเห็นวุ่นอยู่กับการยัดใส่กระพุ้งแก้มเหมือนกระรอกอดโซมาสามวันแท้ๆ วันนี้ทำไมถึงกินปวกเปียกแบบนี้ ไม่ถูกปากหรือ”

“ฉันไม่ได้กินแบบนั้นสักหน่อยนะคะ...”

คอร์เดเลียประท้วงเสียงอ่อย ทว่าโนอาห์ที่เริ่มขัดหูขัดตากลับยิ่งบ่นยาวเหยียด

“ไม่ได้กินแบบนั้นอะไรกัน กินไม่ได้ถึงครึ่งหนึ่งของปกติด้วยซ้ำ มัวแต่เกรงใจพวกมนุษย์พวกนี้อยู่หรือครับ จะไปเกรงใจทำไม เกรงใจผมคนเดียวก็พอแล้วแท้ๆ”

“ฮ่าๆๆ น้องชายฉัน ปากคอเราะร้ายจนนึกว่าตัวเองเป็นผู้นำตระกูลไปแล้วนะเนี่ย”

เมื่อไอแซกแสยะยิ้มแห้ง ฟิลิปจึงส่งแก้วไวน์ให้พลางปลอบใจด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วเอ่ยถาม

“ว่าแต่โจไม่ได้มาด้วยหรือ”

“ก็คงขลุกอยู่ในห้องวิจัยเหมือนเคยนั่นแหละ ทั้งที่น่าจะอยากมาที่นี่ที่สุดแท้ๆ”

เวย์นตักพุดดิงเข้าปากเต็มคำพลางส่ายหัวไปมา

“คุณคอร์เดเลีย ความจริงแล้วคนที่อยากเจอคุณที่สุดน่ะคืออีกคนหนึ่งต่างหากครับ”

เวย์นยักไหล่

“คุณคงไม่อยากเจอญาติบ้านนี้เพิ่มแล้วละสิ แต่ยังมีพี่ชายที่เป็นบราเดอร์คอมเพล็กซ์อยู่อีกคนหนึ่งนะครับ ถึงจะมีแม่คนเดียวกับผมแต่ฉลาดกว่ามากเลย บารอนโจเซฟ ซีวิล ที่เป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยหลวงฟรังคินส์น่ะครับ”

“อาจารย์มหาวิทยาลัยหรือคะ ว้าว”

คอร์เดเลียพึมพำออกมาอย่างทึ่งๆ

“ครอบครัวของท่านลอร์ดโนอาห์ดูจะยอดเยี่ยมกันทุกคนเลยนะคะ”

เมื่อได้ยินคำชมของเธอ โนอาห์ก็ตีหน้าขรึมแล้วตอบกลับทันควัน

“พูดอะไรอย่างนั้นครับ คุณคอร์เดเลีย ไม่ว่าจะมองในแง่ส่วนตัวหรือแง่ข้อเท็จจริง ผมก็เก่งกาจที่สุดอยู่แล้ว”

“...ถ้านายหัดถ่อมตัวสักนิด เงินในกระเป๋ามันจะหายไปหรือไงหืม”

ไอแซกพึมพำอย่างเอือมระอา ส่วนฟิลิปก็หัวเราะคิกคัก ทว่าโนอาห์ที่จริงจังอยู่คนเดียวกลับร่ายยาวอธิบายให้คอร์เดเลียฟังราวกับจะสั่งสอนเพราะเห็นว่าเธอคงไม่รู้

“อาจารย์มหาวิทยาลัยไม่ได้ยอดเยี่ยมขนาดนั้นหรอกครับ พวกหัวทึบที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวของโลกภายนอกมีถมเถไป สมัยนี้มหาวิทยาลัยแค่จ่ายเงินก็เข้าได้แล้ว ถึงพี่โจจะหัวไม่เลว ได้ทุนการศึกษาแถมจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งก็เถอะ แต่นั่นผมเองก็ทำมาแล้ว โรงเรียนนายร้อยน่ะต้องเพียบพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊นะ อาจารย์ถ้าไม่มีเงินทุนวิจัยก็เป็นแค่คนว่างงานที่หัวไวเท่านั้นแหละ แต่ดูผมสิ เห็นไหมว่าผมใช้ชีวิตยุ่งเหยิงขนาดไหนในแต่ละวัน หืม นี่ คุณคอร์เดเลีย ฟังอยู่หรือเปล่าครับ”

“ปล่อยมันไปเถอะครับ หมอนั่นน่ะทนไม่ได้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วถ้ามีใครได้รับความสนใจมากกว่าตัวเอง”

ในระหว่างที่โนอาห์กำลังหงุดหงิด พี่ชายทั้งสองของเขากลับชินชาเสียแล้วจึงคอยตักอาหารให้คอร์เดเลียและจิบไวน์พลางฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ส่วนเวย์นก็มัวแต่วุ่นวายกับการกินข้าวของตัวเอง

เวลาอาหารค่ำไหลผ่านไปอย่างตะกุกตะกักแบบนั้น โดยที่คอร์เดเลียต้องคอยพยักหน้ารับให้โนอาห์ที่หงุดหงิดงุ่นง่านอยู่คนเดียวด้วยความงุนงง และส่งยิ้มตอบไอแซกที่ยิ้มแห้งๆ ให้อย่างขอโทษขอโพย

แววตาของฟิลิปที่ลูบเรือนผมของโนอาห์ผู้กำลังแง่งอนอย่างไม่ประสีประสาแฝงไว้ด้วยความอบอุ่นอันเปี่ยมรัก แม้ไอแซกจะถอนหายใจพลางบ่นว่าเมื่อไรหมอนั่นจะโตเป็นผู้ใหญ่เสียที แต่ใบหน้าของเขากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เวย์นที่เริ่มเมามายจนหน้าแดงก่ำอยู่คนเดียวก็ส่งเสียงอ้อนว่า พี่โนอาห์ ให้ผมนั่งรถคันนั้นบ้างสิ

แปลกประหลาดเหลือเกิน ในชั่วพริบตาที่ได้เห็นภาพนั้น หัวใจของเธอก็พลันเจ็บแปลบและร้อนผ่าวขึ้นมา

เธออดไม่ได้ที่จะอิจฉาพวกเขา... อิจฉาโนอาห์ขึ้นมาใหม่อีกครา คนคนนั้นทำบุญด้วยอะไรมาหนอถึงได้รับความรักราวกับเป็นเรื่องธรรมดาเช่นนี้ น่าอิจฉาเหลือเกิน หากฉันได้รับความรักแบบนั้นบ้าง ตอนนี้ฉันจะเปลี่ยนไปจากเดิมไหมนะ

ตอนนี้เธอเพิ่งเข้าใจว่า เหตุใดที่ผ่านมาเธอถึงไม่เคยรู้สึกด้อยค่าและอิจฉาโนอาห์เหมือนที่เคยรู้สึกกับซาชา อ็องแดร์ เลย

นั่นก็เพราะที่ผ่านมาเขาดูสมบูรณ์แบบได้แม้จะอยู่เพียงลำพัง ทว่าเขาก็มีครอบครัวในแบบของเขา เช่นเดียวกับที่ซาชากล้าเผชิญหน้ากับทุกคนอย่างสง่างามโดยมีรากฐานมาจากความรักของพ่อ เขาก็มีครอบครัวที่คอยสนับสนุนเขาอย่างหมดหัวใจเช่นกัน ผู้คนที่พร้อมจะมองเขาด้วยสายตาเอ็นดูรักใคร่ แม้ว่าเขาจะทำตัวแย่หรือไม่รู้จักโตเพียงใดก็ตาม

หัวใจที่เคยล่องลอยอย่างเบิกบานพลันดิ่งวูบลง และถูกแทนที่ด้วยความริษยาและความเศร้าโศกอันหนักอึ้งที่แสนคุ้นเคย

ในชาตินี้ฉันคงไม่มีวันได้ครอบครองสิ่งเหล่านั้น ไม่อาจก้าวเข้าไปในรั้วกั้นอันอบอุ่นและแข็งแกร่งอย่างที่พวกเขามี ไม่มีที่ทางสำหรับฉันอยู่ที่ไหนเลยสักแห่ง มันช่างน่าเจ็บใจ และน่าขุ่นแค้นอยู่บ้างเหมือนกัน

ช่วยไม่ได้ มีแต่ต้องยอมรับมัน หากแต่ความเศร้าสร้อยเพียงน้อยนิดที่ผุดขึ้นมานั้น เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจจัดการได้เลย

“คอร์เดเลีย?”

โนอาห์เอ่ยเรียกเธอ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ที่เขาเอาแต่จ้องมองเธอเขม็ง คอร์เดเลียสะดุ้งหลบสายตาก่อนที่ดวงตาสีตะวันพลบของเขาจะสอดส่องเข้ามาในใจเธออย่างว่องไว

“คือว่า ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยน่ะค่ะ ขอตัวกลับเข้าไปก่อนได้ไหมคะ”

เมื่อเธอขยับตัวลุกลี้ลุกลนพร้อมกับรีบกล่าวขอตัว ทุกคนต่างชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่คงเห็นว่าเข้าใจได้ จึงพยักหน้ารับอย่างยินดี

แม้จะสับสนวุ่นวาย เธอก็ยังพึมพำขอบคุณสำหรับมื้ออาหารอันยอดเยี่ยมแล้วรีบปลีกตัวออกมา สายตาของโนอาห์ตามติดท้ายทอยของเธอไปจนถึงที่สุดแต่เธอก็ไม่กล้าหันกลับไปมอง เพราะน้ำตามันจวนเจียนจะทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ ทั้งที่จนถึงเมื่อครู่ทุกอย่างยังดีอยู่แท้ๆ ทำไมความเศร้าถึงได้เอ่อล้นไปทั่วทั้งร่างเช่นนี้ ตัวเธอเองก็ไม่อาจเข้าใจได้เลย

มองสิ่งดีงามให้เป็นสิ่งดีงามตามจริงไม่ได้ เอาแต่เสียดาย ริษยา และอิจฉา ตัวเองที่ช่างไร้ค่านักจนน่าเศร้าเหลือเกิน อ่า ทำอย่างไรดี ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน ฉันเกลียดตัวเองที่สุดเลย

เธอนึกโล่งใจที่ไม่เจอกับใครระหว่างทางกลับมาที่ห้อง เมื่อปิดประตูลงเธอก็ฟุบสะอื้นอยู่บนเตียง ก่อนจะมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วร่ำไห้ออกมาสุดเสียง มันช่างเจ็บปวดรวดร้าวโดยไร้เหตุผล จากนั้นก็สะอึกสะอื้นหยิบตุ๊กตาหมีเจเจออกมาจากกระเป๋า กอดเอาไว้แน่นแล้วหลั่งน้ำตาร่วงเผาะ ผืนผ้าของตุ๊กตาเริ่มเปียกชื้นขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับค่ำคืนนับไม่ถ้วนที่ผ่านมา

ทั้งที่ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นแท้ๆ แต่เหตุใดถึงยิ่งรู้สึกอ้างว้าง เศร้าสร้อย และหดหู่เช่นนี้กันนะ

คงเป็นเพราะหัวใจของเธอมีรอยโหว่อยู่ ไม่เหมือนกับคนพวกนั้นกระมัง

แล้วรอยโหว่นี้จะต้องเติมเต็มอย่างไรเล่า

แต่ต่อให้เติมเต็มได้ เธอก็ไม่มีเวลามากพอจะถมที่ว่างเปล่าตรงนั้นอยู่ดี คอร์เดเลียมักจะขาดแคลนทุกสิ่งทุกอย่างอยู่เสมอ ช่างเป็นดวงวิญญาณอันหิวโซเหลือเกิน

“นึกว่าอาหารไม่ย่อยเสียอีก”

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันในบริเวณใกล้เคียงทำให้คอร์เดเลียที่กำลังเค้นน้ำตาอยู่ตามลำพังสะดุ้งสุดตัวจนแทบจะตกจากเตียง

เสียงฝีเท้าก้าวเดินตึกๆ เข้ามาใกล้ข้างเตียงที่เงียบกริบดังก้องขึ้น ตามด้วยความเงียบงัน และหลังจากนั้นก็เป็นเสียงถอนหายใจ

“ทำไมถึงมุดหัวเข้าไปอยู่ในนั้น”

ทำไมโนอาห์ถึงมาอยู่ที่ห้องของเธอได้ล่ะ การที่เขาตามเธอออกมาทำให้หัวใจเต้นระทึกโครมคราม เต้นแรงจนน่ากลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอเข้า

พยายามจะกลั้นหายใจ แต่อาการสะอึกก็พลันหลุดออกมาเป็นจังหวะกระตุกอยู่เรื่อยๆ เมื่อผ้าห่มผืนหนาทรงกลมเริ่มสั่นกระเพื่อมเป็นระยะ โนอาห์ที่ยืนกอดอกมองสภาพนั้นอยู่ก็หลุดหัวเราะหึออกมา

“แปลกคนจริง...”

รีบไปสิ ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่ แค่ไปซะเถอะ

“ออกมาข้างนอกก่อนสิครับ ขอผมดูหน้าหน่อย”

ไม่เอา ไม่เอา! อายจะตายอยู่แล้ว!

“ยังไม่รีบออกมาอีกเหรอ”

ไม่อยากออกนี่นา...

“ถ้าผมนับถึงสามแล้วยังไม่ออกมา ผมจะอุ้มโยนออกไปข้างนอกทั้งผ้าห่มเลยนะครับ”

อ๊ะ ไม่ได้นะ...

“หนึ่ง-”

คอร์เดเลียใช้สองมือปิดปากที่กำลังสะอึกขณะกลอกตากลมโตไปมาอย่างกระวนกระวาย

“สอง”

อึ๊ยยย!

“สาม”

พอฝ่ามือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ผ้าห่ม คอร์เดเลียก็กรีดร้องแล้วดีดตัวผลุงออกมาเหมือนกระต่ายที่วิ่งหนีเตลิดออกมาจากโพรง

“อะ ออกมาแล้วค่ะ! อย่าโยนนะคะ...”

โนอาห์เอียงคอก้มมองใบหน้าเล็กกระจิริดที่คว้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นพลางอ้อนวอน ก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง น่าแปลกที่ใบหน้างดงามนั้นกลับดูไม่ต่างจากปีศาจ

“ยอมออกมาแล้วนี่?”

“ค่ะ...”

“แล้วทำไมถึงร้องไห้ล่ะ”

เมื่อเขาคว้าใบหน้าที่มีขนาดเท่ากำปั้นของเขาไว้ทั้งหน้าแล้วจับหันไปทางขวาทีซ้ายทีอย่างรวดเร็ว คอร์เดเลียก็ส่งเสียงประหลาดพร้อมกับส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมา

แรงของเขาเยอะมากจนเธอเวียนหัวไปหมด พอเธอตีลงบนหลังมือของเขาดังแปะๆ เขาก็ทำเสียง อ๊ะ คล้ายเพิ่งรู้ตัวแล้วยอมปล่อยคางของเธอให้เป็นอิสระ ไม่รู้ทำไมสีหน้าเจ้าเล่ห์นั่นถึงดูเหมือนตั้งใจแกล้งแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ซึ่งยิ่งทำให้เธอรู้สึกน้อยใจมากขึ้นไปอีก เจ็บนะ คนนิสัยไม่ดี

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 47
อ่านตอน 48 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 46กลับหน้าเรื่อง
ตอน 46ตอน 48