“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ไอแซกเดาะลิ้น
“คุณคอร์เดเลีย มาร์เกอริต ถ้าเกิดไอ้หมอนี่มันแผลงฤทธิ์บ้าบออะไรขึ้นมา ก็อย่าไปยอมมันหมดทุกเรื่องนะครับ มันเป็นพวกชอบบงการคนอื่นน่ะ ไม่รู้ไปถอดแบบมาจากใคร”
คิดไปเองหรือเปล่านะ คอร์เดเลียรู้สึกว่าท่าทีของไอแซกดูสนิทสนมขึ้นมาอีกขั้น เธอจึงหัวเราะเบาๆ ราวกับได้ยินเรื่องตลก ทว่าเขากลับมีสีหน้าจริงจัง
“จริงๆ นะครับ นิสัยบิดเบี้ยวของหมอนั่นน่ะ ขนาดท่านพ่อยังเคยเป็นห่วงเลย”
“ฉันทำไม พ่อไม่เคยว่าอะไรฉันสักคำ”
“ก็ใช่น่ะสิ เพราะอย่างนั้นถึงยิ่งมีปัญหาไง”
ไอแซกพึมพำคล้ายเวทนา โนอาห์ที่ทำหน้างอง้ำเลิกคิ้วมองคอร์เดเลียที่กำลังนั่งมองตาปริบๆ ด้วยสายตาถามว่าทำไมถึงไม่กิน
ก่อนที่เธอจะได้ทันตอบอะไร เขาก็สั่งย็อกกีใส่ครีมและเห็ดทรัฟเฟิลของโปรดของคอร์เดเลียมาพะเนินจากในครัว แล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหงุดหงิด นิ้วชี้เรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะดังก๊กๆ ราวกับไม่สบอารมณ์
“เคี้ยวกลืนลงไปเยอะๆ สิครับ ปกติเห็นวุ่นอยู่กับการยัดใส่กระพุ้งแก้มเหมือนกระรอกอดโซมาสามวันแท้ๆ วันนี้ทำไมถึงกินปวกเปียกแบบนี้ ไม่ถูกปากหรือ”
“ฉันไม่ได้กินแบบนั้นสักหน่อยนะคะ...”
คอร์เดเลียประท้วงเสียงอ่อย ทว่าโนอาห์ที่เริ่มขัดหูขัดตากลับยิ่งบ่นยาวเหยียด
“ไม่ได้กินแบบนั้นอะไรกัน กินไม่ได้ถึงครึ่งหนึ่งของปกติด้วยซ้ำ มัวแต่เกรงใจพวกมนุษย์พวกนี้อยู่หรือครับ จะไปเกรงใจทำไม เกรงใจผมคนเดียวก็พอแล้วแท้ๆ”
“ฮ่าๆๆ น้องชายฉัน ปากคอเราะร้ายจนนึกว่าตัวเองเป็นผู้นำตระกูลไปแล้วนะเนี่ย”
เมื่อไอแซกแสยะยิ้มแห้ง ฟิลิปจึงส่งแก้วไวน์ให้พลางปลอบใจด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วเอ่ยถาม
“ว่าแต่โจไม่ได้มาด้วยหรือ”
“ก็คงขลุกอยู่ในห้องวิจัยเหมือนเคยนั่นแหละ ทั้งที่น่าจะอยากมาที่นี่ที่สุดแท้ๆ”
เวย์นตักพุดดิงเข้าปากเต็มคำพลางส่ายหัวไปมา
“คุณคอร์เดเลีย ความจริงแล้วคนที่อยากเจอคุณที่สุดน่ะคืออีกคนหนึ่งต่างหากครับ”
เวย์นยักไหล่
“คุณคงไม่อยากเจอญาติบ้านนี้เพิ่มแล้วละสิ แต่ยังมีพี่ชายที่เป็นบราเดอร์คอมเพล็กซ์อยู่อีกคนหนึ่งนะครับ ถึงจะมีแม่คนเดียวกับผมแต่ฉลาดกว่ามากเลย บารอนโจเซฟ ซีวิล ที่เป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยหลวงฟรังคินส์น่ะครับ”
“อาจารย์มหาวิทยาลัยหรือคะ ว้าว”
คอร์เดเลียพึมพำออกมาอย่างทึ่งๆ
“ครอบครัวของท่านลอร์ดโนอาห์ดูจะยอดเยี่ยมกันทุกคนเลยนะคะ”
เมื่อได้ยินคำชมของเธอ โนอาห์ก็ตีหน้าขรึมแล้วตอบกลับทันควัน
“พูดอะไรอย่างนั้นครับ คุณคอร์เดเลีย ไม่ว่าจะมองในแง่ส่วนตัวหรือแง่ข้อเท็จจริง ผมก็เก่งกาจที่สุดอยู่แล้ว”
“...ถ้านายหัดถ่อมตัวสักนิด เงินในกระเป๋ามันจะหายไปหรือไงหืม”
ไอแซกพึมพำอย่างเอือมระอา ส่วนฟิลิปก็หัวเราะคิกคัก ทว่าโนอาห์ที่จริงจังอยู่คนเดียวกลับร่ายยาวอธิบายให้คอร์เดเลียฟังราวกับจะสั่งสอนเพราะเห็นว่าเธอคงไม่รู้
“อาจารย์มหาวิทยาลัยไม่ได้ยอดเยี่ยมขนาดนั้นหรอกครับ พวกหัวทึบที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวของโลกภายนอกมีถมเถไป สมัยนี้มหาวิทยาลัยแค่จ่ายเงินก็เข้าได้แล้ว ถึงพี่โจจะหัวไม่เลว ได้ทุนการศึกษาแถมจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งก็เถอะ แต่นั่นผมเองก็ทำมาแล้ว โรงเรียนนายร้อยน่ะต้องเพียบพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊นะ อาจารย์ถ้าไม่มีเงินทุนวิจัยก็เป็นแค่คนว่างงานที่หัวไวเท่านั้นแหละ แต่ดูผมสิ เห็นไหมว่าผมใช้ชีวิตยุ่งเหยิงขนาดไหนในแต่ละวัน หืม นี่ คุณคอร์เดเลีย ฟังอยู่หรือเปล่าครับ”
“ปล่อยมันไปเถอะครับ หมอนั่นน่ะทนไม่ได้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วถ้ามีใครได้รับความสนใจมากกว่าตัวเอง”
ในระหว่างที่โนอาห์กำลังหงุดหงิด พี่ชายทั้งสองของเขากลับชินชาเสียแล้วจึงคอยตักอาหารให้คอร์เดเลียและจิบไวน์พลางฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ส่วนเวย์นก็มัวแต่วุ่นวายกับการกินข้าวของตัวเอง
เวลาอาหารค่ำไหลผ่านไปอย่างตะกุกตะกักแบบนั้น โดยที่คอร์เดเลียต้องคอยพยักหน้ารับให้โนอาห์ที่หงุดหงิดงุ่นง่านอยู่คนเดียวด้วยความงุนงง และส่งยิ้มตอบไอแซกที่ยิ้มแห้งๆ ให้อย่างขอโทษขอโพย
แววตาของฟิลิปที่ลูบเรือนผมของโนอาห์ผู้กำลังแง่งอนอย่างไม่ประสีประสาแฝงไว้ด้วยความอบอุ่นอันเปี่ยมรัก แม้ไอแซกจะถอนหายใจพลางบ่นว่าเมื่อไรหมอนั่นจะโตเป็นผู้ใหญ่เสียที แต่ใบหน้าของเขากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เวย์นที่เริ่มเมามายจนหน้าแดงก่ำอยู่คนเดียวก็ส่งเสียงอ้อนว่า พี่โนอาห์ ให้ผมนั่งรถคันนั้นบ้างสิ
แปลกประหลาดเหลือเกิน ในชั่วพริบตาที่ได้เห็นภาพนั้น หัวใจของเธอก็พลันเจ็บแปลบและร้อนผ่าวขึ้นมา
เธออดไม่ได้ที่จะอิจฉาพวกเขา... อิจฉาโนอาห์ขึ้นมาใหม่อีกครา คนคนนั้นทำบุญด้วยอะไรมาหนอถึงได้รับความรักราวกับเป็นเรื่องธรรมดาเช่นนี้ น่าอิจฉาเหลือเกิน หากฉันได้รับความรักแบบนั้นบ้าง ตอนนี้ฉันจะเปลี่ยนไปจากเดิมไหมนะ
ตอนนี้เธอเพิ่งเข้าใจว่า เหตุใดที่ผ่านมาเธอถึงไม่เคยรู้สึกด้อยค่าและอิจฉาโนอาห์เหมือนที่เคยรู้สึกกับซาชา อ็องแดร์ เลย
นั่นก็เพราะที่ผ่านมาเขาดูสมบูรณ์แบบได้แม้จะอยู่เพียงลำพัง ทว่าเขาก็มีครอบครัวในแบบของเขา เช่นเดียวกับที่ซาชากล้าเผชิญหน้ากับทุกคนอย่างสง่างามโดยมีรากฐานมาจากความรักของพ่อ เขาก็มีครอบครัวที่คอยสนับสนุนเขาอย่างหมดหัวใจเช่นกัน ผู้คนที่พร้อมจะมองเขาด้วยสายตาเอ็นดูรักใคร่ แม้ว่าเขาจะทำตัวแย่หรือไม่รู้จักโตเพียงใดก็ตาม
หัวใจที่เคยล่องลอยอย่างเบิกบานพลันดิ่งวูบลง และถูกแทนที่ด้วยความริษยาและความเศร้าโศกอันหนักอึ้งที่แสนคุ้นเคย
ในชาตินี้ฉันคงไม่มีวันได้ครอบครองสิ่งเหล่านั้น ไม่อาจก้าวเข้าไปในรั้วกั้นอันอบอุ่นและแข็งแกร่งอย่างที่พวกเขามี ไม่มีที่ทางสำหรับฉันอยู่ที่ไหนเลยสักแห่ง มันช่างน่าเจ็บใจ และน่าขุ่นแค้นอยู่บ้างเหมือนกัน
ช่วยไม่ได้ มีแต่ต้องยอมรับมัน หากแต่ความเศร้าสร้อยเพียงน้อยนิดที่ผุดขึ้นมานั้น เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจจัดการได้เลย
“คอร์เดเลีย?”
โนอาห์เอ่ยเรียกเธอ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ที่เขาเอาแต่จ้องมองเธอเขม็ง คอร์เดเลียสะดุ้งหลบสายตาก่อนที่ดวงตาสีตะวันพลบของเขาจะสอดส่องเข้ามาในใจเธออย่างว่องไว
“คือว่า ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยน่ะค่ะ ขอตัวกลับเข้าไปก่อนได้ไหมคะ”
เมื่อเธอขยับตัวลุกลี้ลุกลนพร้อมกับรีบกล่าวขอตัว ทุกคนต่างชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่คงเห็นว่าเข้าใจได้ จึงพยักหน้ารับอย่างยินดี
แม้จะสับสนวุ่นวาย เธอก็ยังพึมพำขอบคุณสำหรับมื้ออาหารอันยอดเยี่ยมแล้วรีบปลีกตัวออกมา สายตาของโนอาห์ตามติดท้ายทอยของเธอไปจนถึงที่สุดแต่เธอก็ไม่กล้าหันกลับไปมอง เพราะน้ำตามันจวนเจียนจะทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ
ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ ทั้งที่จนถึงเมื่อครู่ทุกอย่างยังดีอยู่แท้ๆ ทำไมความเศร้าถึงได้เอ่อล้นไปทั่วทั้งร่างเช่นนี้ ตัวเธอเองก็ไม่อาจเข้าใจได้เลย
มองสิ่งดีงามให้เป็นสิ่งดีงามตามจริงไม่ได้ เอาแต่เสียดาย ริษยา และอิจฉา ตัวเองที่ช่างไร้ค่านักจนน่าเศร้าเหลือเกิน อ่า ทำอย่างไรดี ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน ฉันเกลียดตัวเองที่สุดเลย
เธอนึกโล่งใจที่ไม่เจอกับใครระหว่างทางกลับมาที่ห้อง เมื่อปิดประตูลงเธอก็ฟุบสะอื้นอยู่บนเตียง ก่อนจะมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วร่ำไห้ออกมาสุดเสียง มันช่างเจ็บปวดรวดร้าวโดยไร้เหตุผล จากนั้นก็สะอึกสะอื้นหยิบตุ๊กตาหมีเจเจออกมาจากกระเป๋า กอดเอาไว้แน่นแล้วหลั่งน้ำตาร่วงเผาะ ผืนผ้าของตุ๊กตาเริ่มเปียกชื้นขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับค่ำคืนนับไม่ถ้วนที่ผ่านมา
ทั้งที่ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นแท้ๆ แต่เหตุใดถึงยิ่งรู้สึกอ้างว้าง เศร้าสร้อย และหดหู่เช่นนี้กันนะ
คงเป็นเพราะหัวใจของเธอมีรอยโหว่อยู่ ไม่เหมือนกับคนพวกนั้นกระมัง
แล้วรอยโหว่นี้จะต้องเติมเต็มอย่างไรเล่า
แต่ต่อให้เติมเต็มได้ เธอก็ไม่มีเวลามากพอจะถมที่ว่างเปล่าตรงนั้นอยู่ดี คอร์เดเลียมักจะขาดแคลนทุกสิ่งทุกอย่างอยู่เสมอ ช่างเป็นดวงวิญญาณอันหิวโซเหลือเกิน
“นึกว่าอาหารไม่ย่อยเสียอีก”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันในบริเวณใกล้เคียงทำให้คอร์เดเลียที่กำลังเค้นน้ำตาอยู่ตามลำพังสะดุ้งสุดตัวจนแทบจะตกจากเตียง
เสียงฝีเท้าก้าวเดินตึกๆ เข้ามาใกล้ข้างเตียงที่เงียบกริบดังก้องขึ้น ตามด้วยความเงียบงัน และหลังจากนั้นก็เป็นเสียงถอนหายใจ
“ทำไมถึงมุดหัวเข้าไปอยู่ในนั้น”
ทำไมโนอาห์ถึงมาอยู่ที่ห้องของเธอได้ล่ะ การที่เขาตามเธอออกมาทำให้หัวใจเต้นระทึกโครมคราม เต้นแรงจนน่ากลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอเข้า
พยายามจะกลั้นหายใจ แต่อาการสะอึกก็พลันหลุดออกมาเป็นจังหวะกระตุกอยู่เรื่อยๆ เมื่อผ้าห่มผืนหนาทรงกลมเริ่มสั่นกระเพื่อมเป็นระยะ โนอาห์ที่ยืนกอดอกมองสภาพนั้นอยู่ก็หลุดหัวเราะหึออกมา
“แปลกคนจริง...”
รีบไปสิ ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่ แค่ไปซะเถอะ
“ออกมาข้างนอกก่อนสิครับ ขอผมดูหน้าหน่อย”
ไม่เอา ไม่เอา! อายจะตายอยู่แล้ว!
“ยังไม่รีบออกมาอีกเหรอ”
ไม่อยากออกนี่นา...
“ถ้าผมนับถึงสามแล้วยังไม่ออกมา ผมจะอุ้มโยนออกไปข้างนอกทั้งผ้าห่มเลยนะครับ”
อ๊ะ ไม่ได้นะ...
“หนึ่ง-”
คอร์เดเลียใช้สองมือปิดปากที่กำลังสะอึกขณะกลอกตากลมโตไปมาอย่างกระวนกระวาย
“สอง”
อึ๊ยยย!
“สาม”
พอฝ่ามือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ผ้าห่ม คอร์เดเลียก็กรีดร้องแล้วดีดตัวผลุงออกมาเหมือนกระต่ายที่วิ่งหนีเตลิดออกมาจากโพรง
“อะ ออกมาแล้วค่ะ! อย่าโยนนะคะ...”
โนอาห์เอียงคอก้มมองใบหน้าเล็กกระจิริดที่คว้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นพลางอ้อนวอน ก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง น่าแปลกที่ใบหน้างดงามนั้นกลับดูไม่ต่างจากปีศาจ
“ยอมออกมาแล้วนี่?”
“ค่ะ...”
“แล้วทำไมถึงร้องไห้ล่ะ”
เมื่อเขาคว้าใบหน้าที่มีขนาดเท่ากำปั้นของเขาไว้ทั้งหน้าแล้วจับหันไปทางขวาทีซ้ายทีอย่างรวดเร็ว คอร์เดเลียก็ส่งเสียงประหลาดพร้อมกับส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมา
แรงของเขาเยอะมากจนเธอเวียนหัวไปหมด พอเธอตีลงบนหลังมือของเขาดังแปะๆ เขาก็ทำเสียง อ๊ะ คล้ายเพิ่งรู้ตัวแล้วยอมปล่อยคางของเธอให้เป็นอิสระ ไม่รู้ทำไมสีหน้าเจ้าเล่ห์นั่นถึงดูเหมือนตั้งใจแกล้งแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ซึ่งยิ่งทำให้เธอรู้สึกน้อยใจมากขึ้นไปอีก เจ็บนะ คนนิสัยไม่ดี
กำลังโหลดความเห็น...