คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 48

ตอน 48

“ทำให้ผมต้องพูดซ้ำสองรอบอีกแล้วนะ ต้องให้ถามอีกหรือไงว่าทำไมถึงร้องไห้”

“ตามปกติแล้วถ้าไม่ตอบก็แปลว่าไม่อยากตอบไม่ใช่หรือคะ”

“เหอะ ดูกล้าพูดเข้า”

เมื่อใบหน้าที่ช้อนตามองขึ้นมาราวกับกระต่ายจนตรอกด้วยดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตานั้นส่งเสียงกล้าหาญออกมาพอตัว โนอาห์ก็กระตุกยิ้มเยาะพลางหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ ใบหน้านั้นยิ้มอยู่แน่ๆ ทั้งยังหล่อเหลา ทว่ากลับทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ลำคอที่เคยยื่นออกมาผลุบกลับเข้าไปในกระดองเหมือนตะพาบน้ำ โนอาห์ใช้นิ้วจิ้มแก้มที่บวมเป่งเพราะน้ำตาพลางยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเย็นเยียบ

“คุณคอร์เดเลียของเราเนี่ย เก่งเรื่องแกล้งทำเป็นไร้เดียงสาทำเป็นซื่อบื้อแล้วคอยขูดประสาทคนอื่นจริงๆ นะ ไปเรียนรู้นิสัยเสียๆ แบบนี้มาจากไหนกัน?”

“ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ...”

“สำหรับผม คุณคือเด็กนั่นแหละ”

เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูกพลางจ้องเขม็งไปยังเด็กน้อยที่แสนหดหู่ กินข้าวยังไม่ทันเสร็จก็ไม่รู้ไปอารมณ์เสียมาจากไหนถึงได้มาขลุกอยู่ตรงมุมห้องแล้วสูดน้ำมูกอยู่คนเดียวแท้ๆ ยังจะมาบอกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่อีก น่าขันสิ้นดี

เมื่อกี้ยังดูอารมณ์ดีอยู่แท้ๆ แต่รอยยิ้มกลับค่อยๆ จางหายไปแล้วทำตาเหมือนจะร้องไห้อยู่คนเดียวจนเขารู้สึกขัดหูขัดตาจนต้องตามมาดู แล้วสภาพตอนนี้ก็เป็นอย่างที่เห็น การดูแลเด็กนี่มันยากจริงๆ สินะ เวย์น แอกเนส หรือฟร็องก็เคยเป็นแบบนี้หรือเปล่า? แต่ถึงคนพวกนั้นจะน่ารำคาญ เขาก็ไม่เคยต้องตามมาด้วยตัวเองเพราะรู้สึกใส่ใจขนาดนี้มาก่อนเลย

พอโนอาห์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เจ้ากระต่ายตาแดงก่ำก็เริ่มเหลือบมองท่าทีของเขาอีกครั้ง เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนวิธี เมื่อเขายกตัวกระต่ายที่ถูกห่อด้วยผ้าห่มจนกลมขึ้นมาในคราวเดียว เธอก็ตื่นตกใจแล้วดิ้นไปมา

“ทำ ทำไมคะ! ก็ยอมออกมาแล้วนี่คะ!”

“ไม่โยนหรอกน่า อยู่เฉยๆ หน่อยสิ”

โนอาห์อุ้มเธอที่ม้วนตัวกลมดิ๊กเหมือนดักแด้แล้วนั่งลงบนเก้าอี้พักผ่อน คอร์เดเลียที่มือทั้งสองข้างถูกพันธนาการไว้ด้วยผ้าห่มที่พันรอบตัวแน่นหนาทำได้เพียงชะโงกหน้าออกมาพลางยู่ปาก ตอนเจอกันครั้งแรกเธอดูเหมือนลูกหมาตัวน้อยที่จนตรอกจนขนลุกชันไปทั้งตัว แต่ตอนนี้กลับดูนุ่มนิ่มจนน่าขัน โนอาห์จึงก้มมองสภาพนั้นเงียบๆ

คอร์เดเลียดูเป็นคนที่ยังมีสิ่งต่างๆ ให้เติมเต็มอยู่อีกมากอย่างแน่นอน แต่พอทุ่มเทอะไรลงไปเท่าไหร่ก็แสดงผลออกมาให้เห็นทันตาในทันที มันจึงน่าสนุกดี

เมื่อเขาตบลงบนรังไหมหนาๆ นั้นอย่างไม่ใส่ใจนัก คอร์เดเลียก็มองการกระทำนั้นตาปริบๆ ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ

“ทำอะไรคะ”

“กำลังปลอบเด็กอยู่”

คำตอบสั้นๆ ของโนอาห์ทำให้คอร์เดเลียอ้าปากค้างด้วยความอึ้ง

“ทะ ท่านลอร์ดโนอาห์ก็ไม่ได้อายุห่างจากฉันเท่าไหร่สักหน่อยนี่คะ”

“ถึงจะไม่ห่างจนแม่น้ำเปลี่ยนทิศแต่ก็ไม่ได้น้อยหรอกนะ”

ตอนที่คุณยังคลานเตาะแตะ ผมขี่ม้ากับเรียนฟันดาบแล้ว เมื่อได้รับสายตาที่หลุบมองลงมาราวกับเห็นเป็นเรื่องน่าขัน คอร์เดเลียก็พูดไม่ออกจึงซุกใบหน้าลงไปในผ้าห่มโดยโผล่ออกมาเพียงแค่ดวงตา ภาพนั้นดูเหมือนกระต่ายขาวที่วิ่งหนีลงไปในโพรงแล้วโผล่ไว้เพียงแค่ใบหูไม่มีผิด

เมื่อเธอยอมว่าง่าย เสียงตบเบาๆ อย่างเป็นจังหวะ เสียงเก้าอี้พักผ่อนที่โยกเอนไปมาช้าๆ และเสียงลมหายใจของพวกเขาก็ดังแว่วขึ้นอย่างแผ่วเบา โนอาห์ที่รู้สึกเคลิบเคลิ้มขึ้นมาเล็กน้อยกะพริบตาช้าๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ

“เลี้ยงเด็กมันมีความสุขแบบนี้นี่เอง”

“คะ?”

“เวลาที่ผมหงุดหงิด ท่านพ่อมักจะทำแบบนี้ให้บ่อยๆ น่ะ”

คอร์เดเลียที่อยู่นิ่งๆ เพราะไม่ได้รู้สึกรังเกียจมือที่คอยตบประโลมอยู่บนผ้าห่มผึ่งหูขึ้นมา ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาดีดจมูกเธอเบาๆ ไม่ให้เจ็บแล้วก้มมองเธอที่ทำหน้าเบะด้วยรอยยิ้มเฉียงๆ

“อาจเป็นเพราะนิสัยไม่ค่อยดีละมั้ง ผมถึงได้ก่อเรื่องเยอะมากไม่เหมือนไอแซก เวลาเป็นแบบนั้นท่านพ่อก็จะห่อผมไว้จนขยับไม่ได้แล้วทำแบบนี้เพื่อเป็นการทำโทษ แม้จะบ่นว่าอึดอัดแต่จริงๆ แล้วผมชอบนะ การได้ผูกขาดความรักไว้คนเดียวมันทำให้รู้สึกดีน่ะ พอดีผมเป็นพวกโลภมากมาแต่กำเนิดด้วยสิ”

น้ำเสียงของเขาในยามที่เล่าเรื่องอดีตนั้นน่าฟัง เธอรู้สึกเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของโนอาห์ในวัยเด็กขึ้นมา เพราะแม้แต่คอร์เดเลียที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วในเวลานี้ก็ยังลืมความอัดอั้นตันใจที่ทำให้ร้องไห้โฮไปจนหมดสิ้นและรู้สึกผ่อนคลายสบายใจ เธอจึงกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะพึมพำออกมา

“ท่านลอร์ดโนอาห์คงจะชอบท่านพ่อมากเลยสินะคะ”

“อืม ก็เขาปฏิบัติต่อผมเป็นพิเศษนี่”

คอร์เดเลียที่คาดหวังคำตอบธรรมดาๆ ทั่วไปอย่างเช่น ท่านพ่อคือฮีโร่ของฉัน หรือท่านพ่อเป็นคนที่ฉันเคารพ จ้องมองโนอาห์นิ่งๆ เมื่อได้ยินคำตอบที่แสนแปลกประหลาดอีกครั้ง เขาจึงตอบออกมาอย่างหน้าตาเฉย

“ผมไม่สนใจความรักที่มีให้ใครต่อใครไปทั่วหรอกนะ ผมชอบสิ่งที่ผมสามารถครอบครองได้เพียงคนเดียวมากกว่า ท่านแม่เป็นคนใจดีและอ่อนโยนจึงปฏิบัติต่อลูกๆ ทุกคนอย่างเท่าเทียม แต่ท่านพ่อไม่ใช่แบบนั้น เขาเป็นคนลำเอียงและใจแคบมากเลยล่ะ ถึงเขาจะรักลูกเมียแต่ก็ไม่ได้มีความรักล้นเหลือเหมือนท่านแม่ เขาจึงแยกแยะความรักเสมอ อันดับหนึ่งของท่านพ่อคือท่านแม่เสมอมา รองลงมาก็คือผมที่เหมือนท่านแม่ที่สุด แม้ไอแซกผู้โง่เขลาจะยังไม่รู้ตัวจนถึงตอนนี้แต่ผมก็พอใจกับมันมากเลยล่ะ เวลาที่ท่านพ่อมองผมมากกว่าพี่ชาย ผมรู้สึกดีใจเหมือนจะบินได้เลย ดังนั้นผมจึงจงใจเลือกทำสีหน้าและการกระทำที่ท่านพ่อจะชอบ และท่านพ่อก็รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังลำเอียงรักผมมากกว่า มันเหมือนกับเป็นเกมการเล่นเล็กๆ ของเราสองคนเท่านั้นละมั้ง”

แม้คอร์เดเลียจะไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบแม่ลูกทั่วไป แต่ความสัมพันธ์พ่อลูกของทางนี้ก็ดูแปลกๆ อยู่เหมือนกัน มันไม่ใช่เรื่องปกติเลย การที่มีลูกชายคนเล็กผู้ละโมบกับพ่อที่ไม่ห้ามปรามหรือกังวลกับการกระทำของเด็กที่อยากผูกขาดความรัก ซ้ำยังยุยงส่งเสริมมากกว่าเดิมเสียอีก

เธอไม่รู้ว่าปฏิสัมพันธ์แห่งความรักของพวกเขาเป็นสิ่งที่ดีต่อสุขภาพจิตหรือไม่ แต่ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างพอใจกันและกัน มันก็คงจะไม่เป็นไรละมั้ง

อันที่จริงคอร์เดเลียเองก็คิดว่าความรักที่ตัวเองจะได้รับเพียงคนเดียวน่าจะชวนให้โหยหามากกว่าความรักที่แบ่งสรรปันส่วนมาอย่างเท่าเทียม มันคงจะน่าหลงใหล หวานล้ำ และตื่นเต้นเร้าใจน่าดู เธอเข้าใจโนอาห์แล้ว

ฉันเองก็อยากได้รับความรักแบบนั้นบ้างเหมือนกัน

เมื่อคิดเช่นนั้น เธอก็เผลอเอ่ยปากออกไปโดยไม่รู้ตัว

“ท่านลอร์ดโนอาห์เหมือนท่านแม่มากกว่าจริงๆ เหรอคะ”

“หืม?”

“เปล่าค่ะ ก็แค่ รู้สึกว่าเหมือนท่านพ่อมากกว่าน่ะค่ะ”

การกระทำต่างกันก็จริง ทว่าคอร์เดเลียกลับค้นพบความคล้ายคลึงกันบางอย่างระหว่างเขากับผู้เป็นพ่อที่พึงพอใจและเอ็นดูในการกระทำอันเจ้าเล่ห์ของลูกคนรองเพื่อให้ได้มาซึ่งความรัก มันคือจุดบรรจบของความผูกพันอันละเอียดอ่อน ราวกับนาร์ซิสซัสที่ตกหลุมรักเงาของตัวเองในสระน้ำ

เมื่อได้ยินคำทักของคอร์เดเลีย โนอาห์ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะร่าออกมา ไม่รู้มีอะไรน่าขำนักหนา เขาถึงได้ยุ่งอยู่กับการเอามือปิดปากหัวเราะ

“อา จริงด้วย คุณคอร์เดเลียดูเหมือนจะเซ่อซ่าแท้ๆ แต่บางครั้งกลับแทงใจดำได้อย่างไม่น่าเชื่อเลยนะ”

คงเป็นคำชมสินะ

“ใช่แล้วล่ะ พ่อของผมน่ะไม่ค่อยชอบตัวเองสักเท่าไร เว้นแต่ตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกที่ชื่อว่าแม่ ทำตัวราวกับเป็นเมดูซาที่หากมองเห็นตัวเองแล้วจะกลายเป็นหินตายไปอย่างนั้นแหละ ในเมื่อผมเป็นกระจกบานเดียวที่มีใบหน้าเหมือนภรรยาของเขา เขาก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรักไม่ใช่หรือไง เพราะมันคงเป็นความรักตัวเองเพียงหนึ่งเดียวของเขานี่”

แม้จะไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร แต่เห็นโนอาห์อารมณ์ดีก็ถือว่าดีแล้ว เขาเท้าคางแล้วหรี่ตามองคอร์เดเลียซึ่งนั่งนิ่งเงียบอยู่ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นเลดี้ของเราเห็นมุมไหนของผมถึงได้น้อยใจขึ้นมาล่ะครับ”

“คะ?”

“ถามว่ามีอะไรไม่ถูกใจหรือไง คุณคอร์เดเลียก็เป็นเมดูซาด้วยเหมือนกันเหรอ”

เมดูซาผู้เลอโฉมซึ่งถือกำเนิดขึ้นระหว่างเทพแห่งท้องทะเลกับแม่มดแห่งท้องทะเลผู้เป็นพี่น้องกัน ต้องคำสาปอันน่าสะพรึงกลัวเพราะความรักที่ผิดบาปจนกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่มีเส้นผมเป็นงู เธอตายด้วยการกลายเป็นหินเมื่อมองเห็นตัวเองในกระจกที่วีรบุรุษนำมา ประหนึ่งไม่อยากแม้แต่จะมองย้อนดูตัวเองที่แปรเปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียดน่ากลัว

คอร์เดเลียรู้สึกคล้ายถูกกักขังเอาไว้อย่างไร้ทางหนีในดวงตาสีแดงอมส้มที่แลดูอ่อนโยนหากแต่เฉียบคมนั้น รู้สึกเหมือนถูกมองทะลุปรุโปร่งไปถึงข้างใน จนใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย

เขากำลังรอคำตอบ เหมือนเช่นเคย แม้จะทำเป็นใจร้อนบอกว่าอย่าให้ต้องพูดซ้ำสอง แต่พอรู้ตัวอีกที เขาก็มักจะรอคอยเธอที่เงอะงะเก้งก้างอย่างสงบเสมอ และคอร์เดเลียก็รู้สึกว่าความใส่ใจเช่นนี้มันช่างดีเหลือเกิน ดีจนเธอแทบจะรับมันไว้ไม่ไหว

ด้วยเหตุนี้จึงรู้สึกกระหายน้ำ ไม่ต่างจากผู้รอดชีวิตจากเรืออับปางที่เฝ้ารอฝนตกมานับพันวันไม่ไหวจนต้องกลืนน้ำทะเลลงไป ดื่มเท่าไรก็ยังไม่เคยพอ

“แค่...”

คอร์เดเลียกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าเขาในตอนนี้คงจะไม่เยาะเย้ยและทำให้เธอต้องรู้สึกสมเพชตัวเอง แม้จะล้อเลียนหรือหยอกแกล้ง ทว่าชายคนนี้ก็ไม่เคยทำให้เธอต้องรู้สึกอัปยศอดสูเลยสักครั้ง

“แค่รู้สึกว่าตัวเองดูน่าสมเพชน่ะค่ะ”

“ทำไมล่ะ เพราะเป็นลูกหนี้เหรอ”

เธอส่ายหน้า ความยากจนไม่เคยทำให้เธอรู้สึกต่ำต้อยอย่างแท้จริงเลยสักนิด สิ่งอื่นนอกเหนือจากนั้นต่างหากที่ทำให้เธอรู้สึกเวทนาตัวเองอยู่เสมอ

“เพราะฉันไม่มีอะไรเลยน่ะค่ะ สิ่งที่ควรจะมีเป็นเรื่องธรรมดา ฉันกลับไม่มีเลยสักอย่าง การที่สิ่งที่ควรเป็นเรื่องธรรมดากลับไม่เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับฉัน มันทำให้ฉันเศร้าค่ะ”

พ่อแม่ที่มอบความรักและการปกป้องให้อย่างล้นเหลือ ครอบครัว ศักดิ์ศรีและการได้รับความเคารพในฐานะตนเอง สิ่งที่มนุษย์คนหนึ่งจำเป็นต้องมีเพื่อดำรงอยู่เยี่ยงมนุษย์ เธอกลับไม่มีมันเลยจนน่าใจหาย ไม่มีเลยจริงๆ จนเกินจะทน

โนอาห์รับฟังคำสารภาพอันน่าเวทนานั้นอย่างเงียบเชียบ สายตาอันนิ่งสงบไร้ความไหวติงคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกโล่งใจ ดีจังที่เขาไม่สงสารเธอ ช่างย้อนแย้งสิ้นดี หากต้องแลกความสนใจและความหวังดีของเขามาด้วยความในใจอันซอมซ่อเช่นนี้ เธอคงจะเกลียดมันยิ่งกว่า การที่ยากจนแท้ๆ แต่กลับไม่อาจนอบน้อมประจบประแจงได้อย่างหมดใจนี่แหละคือโศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคอร์เดเลีย

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 48
อ่านตอน 49 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 47กลับหน้าเรื่อง
ตอน 47ตอน 49