คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 49

ตอน 49

“ก็เลยอิจฉาผมเหรอครับ”

เธอไม่อยากตอบเลย แต่ความเงียบก็กลายเป็นคำตอบไปเสียแล้ว อา น่าอับอายชะมัด ขณะที่คอร์เดเลียหลบสายตา เสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงอย่างน่าประหลาดก็ดังแว่วมา

“อา แปลว่าผมดูเข้าท่ามากเลยสินะ คุณคอร์เดเลีย”

ผู้ชายคนนี้จะชอบใจอะไรขนาดนั้นกันนะ สีหน้าที่หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนานหลังพูดจบช่างน่าหมั่นไส้จนเธอต้องยู่ปาก ทว่าเขากลับครุ่นคิดอย่างจดจ่อก่อนจะเอ่ยโพล่งออกมา

“แปลว่าอยากให้เอ็นดูสินะ ใช่ไหมล่ะ”

“คะ?”

“ก็คุณบอกว่าอยากได้รับความรักจนล้นเหลือนี่”

เธอพูดไม่ออก จะว่าไปมันก็ไม่ใช่คำพูดที่ผิดหรอก แต่เธอไม่เคยขอสิ่งนั้นจากผู้ชายคนนี้สักหน่อย

ทว่าการที่คำพูดว่าจะตามใจเอ็นดูฟังดูหอมหวานถึงเพียงนี้ บางทีเขาอาจจะมองทะลุถึงก้นบึ้งหัวใจของเธอได้ยิ่งกว่าตัวเธอเองเสียอีก เหมือนอย่างทุกที

โนอาห์ยังคงเอ่ยด้วยท่าทีสำราญใจ

“คุณคอร์เดเลียเหมือนต้นไม้ที่กระหายน้ำเลย ยื่นอะไรให้ก็อ้าปากรับไปหมดแบบนั้นมันดีชะมัด นี่คือความรู้สึกเวลาเลี้ยงหมาหรือเปล่านะ”

“...”

แม้จะเป็นคำพูดเดียวกัน แต่วิธีการพูดของผู้ชายคนนี้ช่างน่าสังเวชใจแท้ๆ เขาแสร้งทำเป็นลำบากใจพลางพึมพำ

“ที่จริงตอนนี้ผมก็เอ็นดูคุณมากพออยู่แล้วแท้ๆ”

“...”

“อยากให้ทำมากกว่านี้งั้นเหรอ แค่นี้ยังไม่พอสินะ”

แย่ละสิ

“ถ้าคุณรับจากผมไปมากกว่านี้ มันจะไม่เป็นผลดีต่อคุณคอร์เดเลียเอานะ”

“ทำไมหรือคะ”

“มั่นใจเหรอว่าจะกินเข้าไปแล้วไม่ติดคอตายเสียก่อนน่ะ”

คอร์เดเลียรู้สึกเหมือนหัวใจร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเย้ายวนและเย็นเยียบพิกล โนอาห์ ทิวดอร์กำลังจับจ้องเธอผู้ตื่นตระหนกด้วยสีหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เขากระซิบอย่างหอมหวานราวกับปีศาจ ราวกับช็อกโกแลตหลอมละลาย

“ถ้าผมให้แล้วจู่ๆ ไม่ให้ขึ้นมาจะทำยังไง รู้ไหมว่ายาพิษที่น่ากลัวที่สุดในโลกคืออะไร มันคือการเสพติดยังไงล่ะ”

จู่ๆ เธอก็เกิดความกลัวขึ้นมา แววตาของเขาที่ประกายระยับด้วยความสนใจราวกับกำลังทดสอบหรือเฝ้าสังเกต รอยยิ้มที่เหมือนมองหนูทดลองตัวน้อยอันน่ารัก

หากในความสัมพันธ์นี้จะมีใครสักคนต้องแหลกสลายและพังทลายลง คนคนนั้นย่อมเป็นคอร์เดเลียถึงเก้าในสิบส่วนอย่างแน่นอน ไม่มีทางเป็นโนอาห์ไปได้เลย และแน่นอนว่าเขารู้ความจริงข้อนี้ดีเหลือเกิน ทั้งยังดูพึงพอใจกับมันมากเสียด้วย

ต่อให้เขาทำตัวอ่อนโยน แต่ความรู้สึกแปลกแยกที่ทำให้ไม่รู้สึกสบายใจกับผู้ชายคนนี้เกิดขึ้นก็เพราะเหตุนี้เอง

ความอ่อนโยนของคนคนนี้ไม่มีความหมายใดๆ เลย

เขาเพียงแค่หยิบยื่นให้เพราะนึกอยากจะให้เท่านั้น ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องคาดหวังหรือให้ความหมายใดๆ แท้ๆ...

ทว่าในเมื่อคนแบบนี้กลับใจดีกับฉันเพียงคนเดียว จะไม่ให้รู้สึกอะไรเลยได้ด้วยหรือ มันเป็นไปได้จริงหรือ ฉันเป็นเพียงแค่เด็กสาวอายุยี่สิบธรรมดาๆ เท่านั้นเองนะ

ในจังหวะที่สติเริ่มพร่าเลือน คำพูดของโนอาห์ก็ปลุกเธอให้ตื่นขึ้น

“คุณก็คงเห็นสภาพพ่อของตัวเองที่พังยับเยินมาแล้วนี่ เหล้า การพนัน ผู้หญิง ความสุขสมอันหอมหวานนี่มันน่ากลัวจริงๆ นะ เพราะมันทำลายสมองน่ะสิ”

ช่างย้อนแย้งสิ้นดี แม้โนอาห์จะเอ่ยถึงพ่อ แต่สิ่งที่คอร์เดเลียนึกถึงกลับเป็นแม่ คนที่สอนให้เธอรู้ซึ้งถึงอันตรายของการเสพติดด้วยตัวเองไม่ใช่พ่อ แต่เป็นแม่ต่างหาก

แม่ผู้ตายไปอย่างน่าเวทนาเพราะเสพติดยาพิษที่เรียกว่าความรัก

สติหวนคืนมาราวกับโดนสาดด้วยน้ำเย็น คอร์เดเลียขนลุกซู่เมื่ออ้อมอกของเขาที่เพิ่งจะนุ่มนวลและอบอุ่นเมื่อครู่นี้ กลับให้ความรู้สึกเหมือนปลักโคลนแฉะชื้น ดุจเกล็ดอันเย็นเฉียบของงูยักษ์

อา ผู้ชายคนนี้อันตรายจริงๆ

หากพลั้งเผลอไปนิดเดียว คงได้ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงไปแล้ว

“คอร์เดเลีย?”

รอยยิ้มอันเปี่ยมด้วยความขี้เล่นของชายหนุ่มเลือนหายไป โนอาห์ที่เฝ้ามองใบหน้าเล็กๆ ของหญิงสาวซึ่งไร้ความรู้สึกประหนึ่งตุ๊กตาอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ยกมุมปากขึ้นอย่างช้าๆ มันเป็นความรื่นเริงอันเย็นชาที่ต่างจากความอบอุ่นอ่อนโยนเมื่อครู่ และน่าจะเป็นเนื้อแท้ที่ใกล้เคียงกับตัวตนของเขามากที่สุด

“ฉลาดดีนี่”

แม้เขาจะพึมพำอย่างเฉยชาเหมือนเห็นเหยื่อที่ล่อไว้หลุดรอดจากกับดักไปได้ แต่คอร์เดเลียก็ทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ

ชายหนุ่มลูบไล้แก้มที่ซีดเผือดนั้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะประคองให้เธอนั่งลงบนเตียงแล้วจัดเนกไทที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่

“สวนกุหลาบขาวน่ะงดงามที่สุดเวลาที่มองใต้แสงจันทร์นะครับ ผมอยากจะพาคุณไปดูอยู่หรอก แต่ลืมไปว่ามีงานต้องทำ ตอนนี้คงต้องออกไปก่อนแล้วล่ะ”

คอร์เดเลียรับฟังคำอธิบายอันใจดีของเขาอย่างเงียบๆ

“จะไปดูกับเวย์นไหมครับ หรือจะไปดูกับผมตอนว่างดีล่ะ”

เมื่อได้ยินตัวเลือกที่แฝงไปด้วยกับดักภายใต้ความอ่อนโยน เธอจึงแหงนมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่เปื้อนยิ้มอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะตอบออกไปช้าๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ เพราะกุหลาบก็คงอยู่ที่เดิม”

“...”

“ขอให้เดินทางปลอดภัยนะคะ”

โนอาห์มองหญิงสาวที่นั่งเรียบร้อยอยู่อย่างเงียบงัน ก่อนจะยกยิ้มขึ้นที่ริมฝีปาก

‘ลำบากใจจังแฮะ’

นับวันเขาก็ยิ่งถูกใจยัยเด็กคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

◆ ◆ ◆

เมื่อเขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตแล้วเดินลงมายังชั้นหนึ่ง คนในครอบครัวที่กำลังดื่มชาก็แข่งกันส่งเสียงถามโนอาห์เหมือนรออยู่แล้ว

“คุณคอร์เดเลียเป็นอย่างไรบ้าง หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย”

“ไม่เป็นไรใช่ไหม อึดอัดจนอาหารไม่ย่อยหรือเปล่านะ”

“เรียกท่านลอร์ดแปร์โรต์มาดูดีกว่าไหม”

โนอาห์รับหมวกและไม้เท้าที่หัวหน้าคนรับใช้ยื่นให้พลางเดาะลิ้นเบาๆ

“ทำเหมือนน้องสาวตัวเองล้มป่วยไปได้ พวกพี่เพิ่งเคยเจอเธอวันนี้เป็นครั้งแรกไม่ใช่เหรอ”

“เธอเป็นเลดี้ที่ยังเด็กอยู่นี่ เรื่องแค่นี้มันเป็นสามัญสำนึกนะ”

ไอแซกเอ่ยปราม ส่วนฟิลิปก็ถอนหายใจแผ่วเบาแล้วประสานมือเข้าด้วยกัน

“ดูเด็กกว่าที่ได้ยินมาเสียอีกนะ ท่าทางจะเป็นคนเด็ดขาดอยู่หรอก แต่คนธรรมดาที่ไหนจะทนอยู่ข้างนายได้กัน”

“หมายความว่ายังไงน่ะ พูดอย่างกับว่าฉันคอยรังแกคนอื่นอย่างนั้นแหละ”

พอโนอาห์เบิกตากว้างแล้วกะพริบตาปริบๆ เหมือนเด็กหนุ่มผู้บริสุทธิ์ ทั้งสามคนก็ทำหน้าเหมือนจะอาเจียน ทำไมกันนะ ทีตอนทำแบบนี้กับท่านพ่อ ท่านยังหัวเราะชอบใจว่าน่ารักเลย โนอาห์ที่หมดสนุกจึงยักไหล่

“ทำดีกับเธอให้มากๆ เถอะ ดูไม่ค่อยทันโลกและไร้เดียงสาออกอย่างนั้น”

“ฮะๆๆ น่าตลกดีแฮะ พี่ฟิลิป ทำไมถึงจุ้นจ้านผิดวิสัยพี่ล่ะ”

เมื่อโนอาห์ขมวดคิ้วพลางจัดแต่งทรงหมวก ฟิลิปก็ถอนหายใจอีกครั้งแล้วตอบอย่างเชื่องช้า

“ก็น่าสงสารออกนี่นา ในหลายๆ แง่น่ะ”

“ทำไมล่ะ เพราะเป็นหนี้ฉันเหรอ”

โนอาห์ที่เอียงคอดูเหมือนจะไม่เข้าใจเหตุผลจริงๆ คนที่สามารถทำตัวหวานซึ้งและอ่อนโยนที่สุดได้ทั้งที่ไม่เข้าใจอะไรเลยเช่นนี้ก็คือโนอาห์ ทิวดอร์ นั่นเอง เพราะฉะนั้นมันถึงได้อันตราย ความเฉยชาที่อาจจะใกล้เคียงกับความชั่วร้ายเสียมากกว่า

แม้จะเอ็นดูเพราะเป็นน้องชาย ทว่ามุมมองด้านนี้กลับน่าเวทนาและยากจะเข้าใจเสียจนฟิลิปต้องเงียบไป ส่วนไอแซกก็ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ

“อย่าไปยุ่งกับคนอื่นเล่นๆ เพียงเพราะความนึกสนุกเลย ฉันเพิ่งเคยเห็นนายสนใจคนอื่นเป็นครั้งแรกก็เลยแอบคาดหวังอยู่หรอก แต่พอเห็นหน้าเธอตรงๆ แล้วคงไม่ได้การ ถอยห่างออกมาซะ อย่าเข้าไปใกล้ชิดเกินไป”

“ทำไมล่ะ เพราะไม่คู่ควรจะเป็นคู่หมายฉันหรือไง”

“ก็รู้อยู่ว่าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น อย่ามากวนประสาทน่า”

ไอแซกไม่หลงกลคำย้อนถามที่เจือเสียงหัวเราะและกล่าวตัดบทอย่างไร้ความปรานี เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาที่เป็นเชิงเตือน โนอาห์จึงยิ้มตาหยีอีกครั้งแล้วพูดขึ้น

“อือ รู้แล้วน่า ถึงได้ถามไงว่าจะไปห่วงยัยนั่นทำไม ยัยเด็กนั่นก็อยู่ดีมีสุขออกจะตายไป”

“ไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งถาม คนเราไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะ แล้วก็ไม่ใช่สิ่งของด้วย”

“ฉันก็มีตาน่า ไอแซก”

คอร์เดเลียเป็นเด็กผู้หญิงที่สวยมากเชียวล่ะ ไม่สิ เป็นผู้หญิงแล้วต่างหาก

เมื่อนึกถึงไออุ่นและเส้นผมเปล่งประกายที่เพิ่งได้สัมผัสมาจนถึงเมื่อครู่ เขาก็กำมือแล้วคลายออก ความจริงแล้วการได้สัมผัสหรือแตะต้องเธอเป็นครั้งคราวมันให้ความรู้สึกดีมากเลยทีเดียว นุ่มนิ่มละมุนมือ แล้วก็มีกลิ่นหอมด้วยล่ะมั้ง

ท่ามกลางภวังค์แห่งความรู้สึกของเขา เวย์นที่เอาแต่นิ่งฟังพวกพี่ชายพูดคุยกันก็ค่อยๆ แสดงความเห็นของตนออกมาอย่างระมัดระวัง

“คืออย่างนี้นะครับพี่โนอาห์ ต่อให้พี่จะทำตัวสนิทสนมและทำดีด้วยโดยไม่ได้คิดอะไร แต่คนที่ได้รับอาจจะคาดหวังไปไกลก็ได้นะ ถ้าไม่ได้ต้องการความสัมพันธ์ที่จริงจัง ผมว่าการเว้นระยะห่างมันถูกต้องแล้วล่ะ เลดี้ที่ยังเด็กอาจจะต้องมาปวดใจโดยใช่เหตุไม่ใช่หรือ แน่นอนว่าถ้าพี่จริงจังและจริงใจ พวกเราก็ไม่คัดค้านหรอก ตรงกันข้าม...”

“ทางนี้คงต้องกราบขอบพระคุณด้วยซ้ำ ที่ทำให้รู้สึกว่าไอ้หมอนี่ก็ยังเป็นมนุษย์อยู่”

ไอแซกกล่าวเสริมขึ้นมา

“ทำไมทุกคนถึงได้มารุมว่าฉันกันหมดนะ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรที่สมควรถูกตำหนิเลยสักนิด ไม่เคยล้ำเส้นเสียหน่อย”

แน่นอนว่าเคยมีเรื่องที่เข้าใจผิดจนเกือบดึงเธอขึ้นเตียงอยู่หรอก และหลังจากนั้นเขาก็รู้สึกถูกดึงดูดทางเพศอยู่บ่อยครั้งจนเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ แต่โนอาห์ก็ยังคงหน้าด้านหน้าทน

ฟิลิปที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดทักสวนขึ้นมาอย่างค่อนข้างเฉียบคม

“ไม่ใช่ว่ายังไม่ได้ข้ามหรอกหรือ ฉันเห็นนายดูมีใจออกปานนั้น”

“ไม่เห็นเข้าใจเลยว่าพูดเรื่องอะไร”

“วันนี้พอมาถึง นายก็อยู่กับเธอตามลำพังในห้องตั้งนานสองนานไม่ใช่หรือไง ฉันจะไม่ซักไซ้หรอกนะว่าทำอะไรกันในช่วงเวลานั้น หรือพฤติกรรมของนายที่เดินตามเธอไปคล้ายเป็นคนรักเมื่อครู่นี้ เพราะพวกนายต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว แต่พวกเราไม่เคยเห็นนายตัวติดกับผู้หญิงคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลย”

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 49
อ่านตอน 50 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 48กลับหน้าเรื่อง
ตอน 48ตอน 50