“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
โนอาห์ยิ้มอย่างเคลิบเคลิ้มพลางเลียเหงื่อที่ไหลหยดย้อย บ้าเอ๊ย สุดยอดชะมัด เคยมีครั้งไหนที่เลือดในกายพลุ่งพล่านและสัญชาตญาณแห่งการครอบครองปะทุขึ้นมาถึงเพียงนี้ไหมนะ มันดียิ่งกว่าช่วงเวลาที่คว้าชัยชนะในสนามรบเสียอีก แค่ได้มองใบหน้าที่ตนเองทำให้แปดเปื้อนยับเยิน เขาก็แทบจะแข็งขืนและปลดปล่อยออกมาได้อีกรอบแล้ว
อยากเก็บรักษาเอาไว้แบบนี้จัง ถ้าทำได้ ต่อให้ต้องจ่ายเงินมหาศาลสักเท่าไรก็คงไม่เสียดาย
ห้าพันรูเบิลอย่างนั้นหรือ บ้าชะมัด เศษเงินแค่นั้นจะมาเทียบเท่าราคาของสิ่งนี้ได้อย่างไร
“สวยจังเลยนะครับ คุณคอร์เดเลีย”
โนอาห์ยิ้มมุมปากพลางถูปลายท่อนเนื้อที่ยังคงแข็งค้างและแกว่งไกวอยู่กับริมฝีปากอวบอิ่ม
“ฮา อ้าปากหน่อยสิครับ มากินของอร่อยกันนะ”
สัมผัสที่เคยกระหายหิวก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและหวานล้ำจนแทบละลาย เขาจับคางเล็กๆ ให้เปิดอ้าปากออก ถ้ำอันมืดมิดคือถ้ำแห่งราคะอันลามก เมื่อสิ่งใหญ่โตดั่งอสรพิษมุดหัวแทรกตัวลึกเข้าไปด้านใน โนอาห์ก็กระตุกหางตาพลางพ่นลมหายใจอย่างพึงพอใจ “อืม”
“ทำไมในปากถึงได้นุ่มหนึบขนาดนี้นะ กินแต่ของนิ่มๆ ทุกวันหรือไงกัน”
โนอาห์ขยับสะโพกช้าๆ พลางพึมพำออกมาราวกับคนเสียสติ ในห้องอันมืดสลัว เงาของชายหนุ่มรูปร่างดั่งรูปสลักเคลื่อนไหวอย่างช่ำชอง ศีรษะกลมมนและเรือนร่างของหญิงสาวที่เปรียบดั่งดอกไม้ซึ่งเบ่งบานจากตัวเขาโยกไหวช้าๆ ราวกับเรือโคลงเคลง
เสียงหอบหายใจกระชั้นชี่ของชายหนุ่มดังสลับกับเสียงเฉอะแฉะและเสียงเสียดสีของสิ่งเปียกชื้นที่ขยับเข้าออกอย่างหยาบโลน ด้วยความกลัวว่าแก่นกายอันมหึมาจะทำให้ปากเล็กๆ นั้นฉีกขาด เขาจึงสอดใส่เข้าไปไม่ถึงครึ่ง ทว่าแค่นั้นก็เปี่ยมล้นไปด้วยความหฤหรรษ์แล้ว ใบหน้าที่กำลังอมท่อนเนื้อของเขาอยู่นั้นช่างงดงามเหลือเกินจนไม่จำเป็นต้องสนใจสิ่งอื่นใดอีก
ฮา ควรจะพอได้แล้ว ทั้งที่ทำไปถึงขนาดนั้นแล้วแต่กลับยังไม่เพียงพอ
คงเป็นเพราะเขายังไม่ได้ทำในสิ่งที่ปรารถนามากที่สุด
เพราะคุณหนูผู้น่าชังแต่น่ารักคนนี้ไม่ยอมตื่นจากนิทราเสียที โนอาห์หัวเราะหึๆ ด้วยใบหน้าดุดันที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หางตาของเขาหยีลงราวกับกำลังลำบากใจ นึกว่าเป็นเจ้าหญิงเงือกน้อยเสียอีก
“ขี้โกงชะมัด เจ้าหญิงนิทรา”
อึ่ก! เขาครางสั้นๆ พร้อมกับสั่นสะท้านท่อนล่างและปลดปล่อยออกมาอีกครา อาจเป็นเพราะการหลั่งครั้งแรกทะลักล้นไปมากแล้ว ครั้งนี้ปริมาณจึงลดลง ทว่าแรงพุ่งที่ฉีดเข้าไปในโพรงว่างเปล่านั้นกลับรุนแรงเหลือร้าย คอร์เดเลียที่แหงนหน้าขึ้นรองรับความใคร่ของบุรุษไว้จนเต็มปาก พอเขาชักแก่นกายออกมายืดยาว น้ำสีขาวข้นก็ทะลักไหลเปรอะเปื้อนลงมาทันที
พอเธอสำลักไอค่อกแค่ก ของเหลวเหนียวข้นที่ไหลย้อนเข้าไปในรูจมูกเล็กๆ ก็ทะลักหยดออกมาคล้ายเลือดกำเดา แม้จะไม่มีเลือดสีขาวในโลกนี้ก็ตาม โนอาห์จ้องมองภาพนั้นตาไม่กะพริบโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย เหอะ บัดซบเอ๊ย
เขาโถมตัวเข้าหาหญิงสาวที่คร่ำครวญพึมพำว่าทรมาน แล้วดูดกลืนสิ่งสกปรกในริมฝีปากของเธอเข้าไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่น้อย มันเป็นการกระทำที่คนรักความสะอาดอย่างเขาไม่มีวันทำในยามปกติ โนอาห์เลียกลืนสิ่งที่มีกลิ่นคาวและชวนพะอืดพะอมนั้นอย่างตะกละตะกลามเพื่อทำความสะอาดในปากให้เธอ จากนั้นก็ดูดเลียไปถึงปีกจมูกที่ส่งเสียงสูดน้ำมูก
เขาแกล้งขบปลายจมูกของเธอด้วยฟัน คอร์เดเลียขมวดคิ้วตามสัญชาตญาณ แต่โนอาห์กลับฉีกยิ้มกว้างอย่างรื่นรมย์ บ้าจริง น่ารักชะมัด เขารู้สึกว่าตัวเองที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวคงไม่ต่างจากคนบ้า แต่ก็ไม่เห็นจะต้องสนใจเลย
“คงจะรู้สึกดีฉิบหาย อยากจะดูดจะเลียไปหมด”
“สัญชาตญาณของฉันนี่มันแม่นยำฉิบหายจริงๆ”
เขาใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดทำความสะอาดเรือนร่างเปลือยเปล่าของคอร์เดเลียที่เพิ่งจะหลับปุ๋ยไป (เรียกว่าเกือบสลบจะถูกกว่า) อย่างพิถีพิถัน แล้วสวมเสื้อเชิ้ตของตนให้เธอ จากนั้นโนอาห์ก็ใช้แขนข้างหนึ่งรวบกอดเธอไว้ประหนึ่งตุ๊กตาหมีแล้วหัวเราะหึๆ เมื่อเห็นเธอยังคงพลิกตัวไปมาและขมวดคิ้วเล็กน้อยเป็นระยะคล้ายกำลังระบมไปทั่วตัว
การกลืนน้ำรักของตัวเองเข้าไปคงทำให้รู้สึกไม่สบายปากอยู่บ้าง เขาจึงไปแปรงฟันแล้วหยิบอมยิ้มก้านมาอมหมุนไปมาในปากแทนความอยากสูบบุหรี่ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหันหลังปลดปล่อยความใคร่ ชายหนุ่มเหม่อมองเพดานพร้อมซึมซับความรู้สึกผ่อนคลายอันเฉื่อยชา จากนั้นก็เหลือบมองหญิงสาวในอ้อมอก
“ดูเหมือนคุณจะเจองานเข้าอย่างจังแล้วสิ”
ส่วนฉันเองก็คงฉิบหายเข้าขั้นวิกฤตเหมือนกัน
คอร์เดเลียเบิกตากว้างและนอนตาใสแหงนมองเพดานเตียงสี่เสาที่ทำจากไม้สไตล์โบราณ
หัวของเธอปลอดโปร่งอย่างน่าประหลาด จนถึงขั้นสงสัยว่าคนเราจะรู้สึกอารมณ์ดีและร่างกายเบาสบายได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ
แม้แต่ตอนที่ยังไม่ป่วย วันที่รู้สึกเช่นนี้ก็นับนิ้วได้เลย เพราะทุกวันเธอมักจะถอนหายใจออกมาก่อนด้วยความคิดที่ว่า ‘อ่า วันที่แสนน่าเบื่อหน่ายเริ่มต้นขึ้นอีกแล้วสินะ’
อะไรกันนะ ทำไมถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้ ทั้งที่ตอนก่อนนอนไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลยแท้ๆ?
แล้วเมื่อคืนฉันหม่นหมองและว้าวุ่นเรื่องอะไรกันแน่นะ?
ความคิดเริ่มต่อยอดร้อยเรียงกันจนกระทั่งจูบกับโนอาห์และการปฏิเสธที่เธอทำลงไปผุดขึ้นมาในหัวทีละเรื่อง เธอเด้งตัวลุกขึ้นดั่งต้องสายฟ้า ทว่าความรู้สึกปวดแปลบเหมือนปวดกล้ามเนื้อตรงท้องน้อยและระหว่างต้นขาก็แล่นริ้วขึ้นมาจนเธอเผลอร้องเสียงหลง “โอ๊ย” อะไรกันเนี่ย ตอนนอนฉันนอนดิ้นตกเตียงหรือไง หรือว่าถึงรอบเดือนแล้วนะ?
คอร์เดเลียทำหน้าเบะขณะลูบหน้าท้องที่ปวดตุบๆ ทันใดนั้นเธอก็สะดุ้งโหยงเหมือนถูกไฟลวก
“ฮา อ้าปากหน่อยสิครับ มากินของอร่อยกันนะ”
น้ำเสียงหวานล้ำและเย้ายวนดังแว่วมาคล้ายภาพหลอน แน่นอนว่าไม่มีทางที่ใครจะมาพูดจาแบบนั้นกับคอร์เดเลียได้ เธอคงฝันไปอย่างแน่นอน แถมยังเป็น... ฝันที่ค่อนข้างแปลกประหลาดเสียด้วย
จู่ๆ ใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ขณะที่เธอกำลังลูบแก้มอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“คุณหนู! ตื่นหรือยังคะ”
“อื้อ”
ฌานเดินถืออ่างน้ำล้างหน้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใสเหมือนเช่นเคย บางทีอาจเป็นเพราะดื่มนมก่อนนอน ในปากจึงรู้สึกเหนียวฝืด เธอจึงรีบบ้วนปากทันที หลังจากนั้นตลอดเวลาที่แต่งตัวในตอนเช้า คอร์เดเลียก็ยังคงเหม่อลอยคิดไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งฌานเอ่ยขึ้นมาว่า
“จริงสิคะ ท่านลอร์ดกับท่านผู้นำตระกูลกำลังรออยู่ที่ห้องอาหารนะคะ”
“อะไรนะ”
“ต้องไปทานอาหารเช้าสิคะ นานๆ ทีทั้งสองท่านจะว่างพร้อมกันน่ะค่ะ อุ๊ยตาย! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
ฌานร้องลั่นด้วยความตกใจใส่คอร์เดเลียที่เกือบจะเอานิ้วทิ่มตาตัวเองขณะล้างหน้า แต่เธอกลับขยี้ตาไปพร้อมกับโบกมือปฏิเสธว่าไม่เป็นไร
แม้ดวงตาจะแดงก่ำดั่งตากระต่าย เธอก็ยังคงครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่ง จะทำอย่างไรดี เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นแล้วจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หรือ เธออดกังวลไม่ได้ว่าโนอาห์จะคิดกับตนอย่างไรและจะวางตัวแบบไหน แม้เมื่อวานเขาจะยังคงปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพ แต่หากหลังจากวันนี้ไปโนอาห์เริ่มเว้นระยะห่างหรือไม่ยอมสุงสิงด้วย นั่นก็คงทำให้เธอเศร้าใจอยู่ดี
จะเอายังไงกันแน่เนี่ย
คอร์เดเลียถอนหายใจและเคี้ยวยากลืนลงคอเมื่อรู้สึกว่าตัวเองช่างขี้ขลาดเหลือเกิน
“ผมหมายถึงว่าถ้าคุณคิดจะหาคนรัก ผมเป็นยังไงบ้าง มันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยหรือ”
“ผมสงสัยใคร่รู้เรื่องของคุณและอยากรู้จักคุณให้มากขึ้น อยากเห็นด้านที่คนอื่นไม่รู้ และคิดว่าคงรู้สึกดีไม่น้อยหากได้ตีตราจองว่าคุณเป็นของผม”
เมื่อหวนนึกถึงจุมพิตอันเร่าร้อนนั้น เธอก็ทำตัวไม่ถูกจนต้องถูริมฝีปากตัวเองไปมาอย่างแรง จะทำอย่างไรดี ความรู้สึกเช่นนั้นเพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก
ก็นั่นมันจูบแรกนี่นา! ด้วยความที่มีชายหนุ่มที่ถูกกำหนดให้แต่งงานกันมาตลอดชีวิต เธอจึงคิดไปเองว่าเรื่องพรรค์นั้นจะต้องทำร่วมกับโจนาธานทั้งหมด ประสบการณ์ที่คอร์เดเลียเคยคิดว่าจะได้เผชิญร่วมกับเขาล้วนเป็นความอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความเคารพซึ่งกันและกันตามนิสัยของโจนาธาน
ใครจะไปคิดว่าจะวาบหวาม รุนแรง และดุดันถึงเพียงนี้
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่น่ากระอักกระอ่วนใจยิ่งกว่าคือเธอกลับรู้สึกดีกับมันเหลือเกิน การถูกเขาพันธนาการและครอบงำนั้นปลุกเร้าอารมณ์จนแทบจะทนไม่ไหว
ชอบจูบอันป่าเถื่อนแบบนั้นเนี่ยนะ เพราะอีกฝ่ายคือโนอาห์อย่างนั้นหรือ ไม่สิ ทำไมตั้งแต่แรกถึงได้ถูกดึงดูดกันล่ะ เพราะรูปลักษณ์อันหล่อเหลากับความร่ำรวยหรือ เพราะชื่นชมในนิสัยที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใดซึ่งต่างจากฉันหรือ เพราะเขาปฏิบัติต่อฉันอย่างอ่อนโยนเหลือเกินหรือ
มันคือทั้งหมดนั่นแหละ แม้สิ่งที่ชี้ขาดจะเป็นท่าที สายตาที่เขามีต่อเธอ และช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอรู้สึกหลงใหลในตัวเขาผู้ดูน่าเกรงขาม งดงาม และอันตรายตั้งแต่แรกเห็น
ในตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเพราะความหวาดกลัวและความตกใจ แต่... พอมาลองคิดดูตอนนี้แล้ว เธอน่าจะลุ่มหลงไปกับรูปร่างหน้าตาอันไร้ที่ติ กำลังอำนาจอันท่วมท้น และบรรยากาศรอบตัวของเขาเสียมากกว่า
หากไม่ใช่เช่นนั้น มีหรือที่คนซึ่งเพิ่งเห็นคนตายต่อหน้าต่อตาจะยังจดจำรายละเอียดได้ชัดเจนถึงเพียงนี้ ทั้งดวงตาสีแดงเรื่อใต้แสงจันทร์และแก้มขาวที่มีรอยบุ๋มแต่งแต้มไปด้วยหยาดเลือด ทั้งรอยยิ้มเปี่ยมเล่ห์กลที่ผุดขึ้นตรงมุมปาก ตลอดจนเรียวคิ้วที่เลิกขึ้นแล้วขมวดมุ่นลงเล็กน้อย
ในยามที่คิดว่าจะต้องถูกทำร้ายจนตายไปอย่างหมดหนทางจนรู้สึกคับแค้นและเจ็บใจเจียนบ้า เขาก็ปรากฏตัวขึ้นมาดั่งผู้ช่วยชีวิต จะมองว่าเขาดูเหมือนทูตสวรรค์ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก เพียงแต่เป็นทูตสวรรค์ที่คอยทวงหนี้ก็เท่านั้น
อันที่จริง สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือการที่เขาทำทีเหมือนเป็นคนร้ายกาจแต่กลับคอยเอาใจใส่อย่างอ่อนโยน
ในขณะที่กำลังเหม่อลอยนึกทบทวนข้อดีของโนอาห์ทีละข้อจนเผลอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมา คอร์เดเลียก็พลันสะดุ้งดึงสติแล้วฟาดฝ่ามือเข้าที่แก้มตัวเอง บ้าไปแล้ว ทั้งที่เพิ่งพล่ามไปสารพัดว่ากลัวความรัก แต่พอโดนจูบเข้าครั้งเดียวก็พร้อมจะโอนอ่อนผ่อนตามไปหมดเสียอย่างนั้น
แล้วลืมไปแล้วหรือไง เวลาแบบนี้ใช่เวลามาเล่นบทรัก ร่ำร้องหาความรักเสียที่ไหนกัน
แต่ถ้าต้องเห็นหน้าเขาทุกวัน ใจจะไม่หวั่นไหวหรือ ความรู้สึกช่างเตลิดเปิดเปิงไปตามใจชอบเสียจริง เมื่อครู่ยังคิดว่าคงจะเศร้าหากเขาทำเป็นเมินเฉยใส่แท้ๆ แต่พอเอาเข้าจริงกลับมากังวลเรื่องที่จะต้องเจอกันบ่อยๆ เสียได้ ไม่รู้เลยว่าตัวเธอต้องการอะไรกันแน่ เธออยากจะควักเอาความรู้สึกพวกนี้ออกมาทั้งยวงแล้วเอาไปซ่อนไว้ในที่ที่ไม่มีใครมองเห็นเหลือเกิน
กำลังโหลดความเห็น...