คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 75

ตอน 75

เป็นวันที่อากาศแจ่มใสเป็นพิเศษและท้องฟ้าก็เป็นสีครามสดใส เมื่อมองดูผมสีบลอนด์เงินที่เปล่งประกายของเขา คอร์เดเลียก็รู้สึกขึ้นมาอย่างกะทันหันว่าตอนนี้ช่างคล้ายกับวันที่เธอออกไปข้างนอกกับเขาครั้งแรกที่นารัตเหลือเกิน หัวใจจึงอดไม่ได้ที่จะพองโต

และการที่เขาจำคำพูดที่เธอเคยเอ่ยผ่านๆ ได้นั้น...

“นั่นสิครับ คราวนี้คงต้องไปคาติชาให้ได้แล้วล่ะ หากไม่ได้ไปคงมีใครบางคนน้อยใจจนร้องไห้โฮแน่ๆ”

แม้โนอาห์จะดูเหมือนทำอะไรตามอารมณ์อยู่เสมอ ทว่าเขากลับไม่เคยพูดจาไร้สาระเลย แม้จะดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่เขาก็รักษาคำพูดของตนเสมอ ด้านนั้นของเขาช่างน่าเชื่อถือเหลือเกิน

ในโลกที่รอคอยมาทั้งชีวิตแต่กลับถูกตัดสินให้ถอนหมั้นได้ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง และโลกที่พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดยังขายลูกกินได้ เธอรู้ดีว่าความเชื่อใจเช่นนั้นหาไม่ได้ง่ายๆ

เพราะอย่างนั้นฉันจึงยิ่ง...

“ร้านขนมปังของรานันน่ะค่ะ”

อาจจะโลภอยากได้คนคนนี้มาครองก็เป็นได้

ถึงอย่างไรก็เป็นคนที่ไม่สามารถครอบครองได้อย่างสมบูรณ์อยู่แล้ว หากเพียงชั่วคราวก็คงไม่เป็นไรไม่ใช่หรือ

คอร์เดเลียตอกย้ำกับตัวเองเช่นนั้นอย่างโง่เขลาเหลือเกินพลางจับมือที่เขายื่นมาให้

เมื่อมือเล็กๆ เข้ามาอยู่ในอุ้งมือของตนจนเต็ม โนอาห์ก็คลี่ยิ้มกว้าง รอยยิ้มอันเจิดจ้านั้นทำให้คอร์เดเลียรู้สึกว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ช่างมันเสียแล้ว

เธอเดินตามเขาที่ดึงตัวเธอไปพลางทอดสายตามองแผ่นหลังของโนอาห์ที่ส่องประกายระยิบระยับจนแทบละสายตาไม่ได้

แม้จะรู้ว่าไม่ควรทำเช่นนี้...

แต่ขอแค่เพียงชั่วพริบตาเดียว

แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

◆ ◆ ◆

แม้จะเคยได้ยินมาว่ามีร้านที่ต้องต่อแถวกินอยู่ก็เถอะ...

“ซื้อขนมปังแค่ชิ้นเดียวต้องรอนานขนาดนี้เลยหรือครับ”

โนอาห์ขมวดคิ้วด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด เมื่อชายหนุ่มที่สูงกว่าคนทั่วไปถึงหนึ่งช่วงศีรษะยืนเอียงตัวพลางล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ต สายตาของทุกคนจึงจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว

แม้ดวงตาจะถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดสีอเมทิสต์ ทว่าเขาก็เป็นชายหนุ่มที่แค่ยืนอยู่บนถนนเฉยๆ ก็ดูงดงามราวกับภาพวาดไม่ใช่หรือ ยิ่งไปกว่านั้นชุดทางการเต็มยศของคอร์เดเลียที่เพิ่งไปเข้าเฝ้าจักรพรรดินีมาก็ดูโดดเด่นสะดุดตาบนถนนเส้นนี้มากทีเดียว

คอร์เดเลียที่เติบโตมาจากแถบชายขอบของจักรวรรดิไม่เคยสัมผัสกับผู้คนมากมายและสายตาที่จับจ้องขนาดนี้มาก่อน เธอจึงยิ่งรู้สึกเก้อเขิน การที่เธอยังสามารถยืนสงบสติอารมณ์อยู่ตรงนี้ได้นั้น เป็นเพราะโนอาห์ไม่สนใจการจับจ้องเหล่านั้นประหนึ่งจะบอกว่าช่างหัวมันประไร และคอยชวนคอร์เดเลียที่ถือร่มกันแดดยืนอยู่ข้างๆ อย่างเรียบร้อยคุยอยู่ตลอดเวลา

“คุณคอร์เดเลีย ตอนนั้นท่านแม่ของคุณก็ต้องมาต่อแถวกินเหมือนกันหรือครับ”

“ไม่ทราบสิคะ เห็นว่าเป็นร้านที่เปิดมาเกือบร้อยปีแล้ว ก็น่าจะเหมือนกันไม่ใช่หรือคะ”

“ร้อยปีหรือ”

โนอาห์ที่ยืนกอดอกฟังอยู่เอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจพลางมองดูปีที่ก่อตั้งร้านซึ่งเขียนไว้อย่างภาคภูมิใจผ่านแว่นกันแดด เมื่อทอดมองตู้กระจกที่จัดแสดงลายเซ็นของบุคคลที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์จักรวรรดิ รูปถ่ายที่พวกเขาทิ้งไว้ เหรียญทองแดงหนึ่งเหรียญ และซองบุหรี่ สีหน้าของเขาก็เริ่มปรากฏแววสนใจขึ้นมาเป็นครั้งแรก

เมื่อเห็นสีหน้าของเขาผ่อนคลายลงหลังจากยืนต่อแถวมาครึ่งชั่วโมง คอร์เดเลียจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ตอนที่เห็นแถวยาวเหยียดในตอนแรก ก่อนจะลงจากรถม้า โนอาห์ได้หันมามองคอร์เดเลียด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

“ที่นี่แน่หรือครับ คุณจำผิดไปหรือเปล่า ไม่ใช่รานันแต่เป็นรา... อิส อะไรทำนองนั้นหรือเปล่า...”

“ท่านลอร์ดโนอาห์คะ ตรงนั้นเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวค่ะ”

คอร์เดเลียบอกเป็นนัยแก่โนอาห์ที่ชี้นิ้วไปยังป้ายที่มีรูปต้นข้าววาดอยู่ข้างๆ พอลงมาจากรถม้า คลื่นฝูงชนจำนวนมากก็ยิ่งให้ความรู้สึกสมจริงยิ่งขึ้น

โนอาห์มองดูม้าลากรถบนถนนที่กำลังถ่ายมูลเรี่ยราด เจ้าของร้านขายเนื้อที่สาดน้ำสกปรกลงบนถนนอย่างไม่ใส่ใจ และคนงานในผับกลางแจ้งที่กำลังสูบบุหรี่ราคาถูกพร้อมกับหัวเราะร่าด้วยสีหน้าค่อนข้างบึ้งตึง จากนั้นเขาก็ใช้มือข้างหนึ่งปิดปากตัวเองไว้ ส่วนอีกข้างหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูกของคอร์เดเลีย

เขาออกแรงกดแน่นเสียจนปีกจมูกของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาทีเดียว

“ปิดไว้เถอะครับ ขืนอยู่อีกห้านาทีปอดที่บอบบางของคุณได้ส่งเสียงเตือนแน่”

“ไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ...”

“จะไม่ถึงได้อย่างไรกัน เวลาผมมีกลิ่นบุหรี่หรือกลิ่นเหล้าติดตัวทีไร คุณไม่แม้แต่จะเฉียดเข้ามาใกล้เลยนี่”

คอร์เดเลียรู้สึกสับสนขึ้นมาจริงๆ ฉันเคยทำอย่างนั้นด้วยหรือ แน่นอนว่าเธอไม่ชอบมัน... แต่มันแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเชียวหรือ ทว่าที่ผ่านมาไม่เคยมีใครรู้เลยว่าเธอเกลียดเหล้าและบุหรี่ แม้แต่คนที่เห็นหน้ากันมาเป็นสิบปีก็ยังไม่รู้ แล้วควรจะคิดอย่างไรกับการที่โนอาห์ซึ่งเพิ่งรู้จักกันได้เพียงไม่กี่เดือนกลับรู้ความชอบของเธอเช่นนี้

เพียงชั่วพริบตาเดียวจิตใจของเธอก็สับสนวุ่นวายไปหมด

“ไม่คิดเลยว่าถนนดาทรีอาจะยังไม่ได้รับการปรับปรุงถึงขนาดนี้”

ระหว่างนั้นโนอาห์ก็เดาะลิ้นพร้อมพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ เขายกปลายรองเท้าขึ้นดูรอยเปื้อนบนพื้นรองเท้าหนังสีแดงแล้วลอบถอนหายใจเงียบๆ เสียรองเท้าไปคู่นึงจนได้

“นั่นสิคะ สภาพของท้องถนนก็น่าจะเป็นแบบนี้อยู่ตลอดไม่ใช่หรือคะ”

แม้จะอยู่ท่ามกลางถนนที่วุ่นวายนี้ด้วยรูปลักษณ์ที่งดงามราวกับดอกกล้วยไม้ที่ผลิบานเพียงลำพัง คอร์เดเลียก็ยังคงตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ โนอาห์จึงหันกลับมามองเธอด้วยความประหลาดใจ

“อยู่ตลอดงั้นหรือครับ พูดเหมือนคนที่เคยเดินถนนแบบนี้บ่อยๆ เลยนะ”

“ค่ะ เพราะต้องไปซื้อสมุนไพรแล้วก็ต้องหาเงินด้วยนี่คะ”

เธอคิดว่าเขาน่าจะรู้เรื่องสถานการณ์ทางบ้านของเธออยู่แล้ว การที่โนอาห์ประหลาดใจจึงทำให้เธอแปลกใจยิ่งกว่า หรือเขาคิดว่าเธอจะเอาแต่อยู่แต่ในบ้านเหมือนดอกไม้ในเรือนกระจกกันนะ การถูกจ้องมองมานิ่งๆ ทำให้เธอรู้สึกเขินอายขึ้นมาชอบกล

“ทำงานอะไรมาล่ะ”

“รับงานคัดลอกหนังสือจากร้านหนังสือ งานแปลภาษาโรล็องต์ เย็บปักถักร้อย แล้วก็ตากสมุนไพรขายค่ะ ในบรรดางานพวกนั้นงานแปลได้เงินดีที่สุด แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้มีงานเข้ามาทุกวัน”

ในยามค่ำคืนที่ได้อยู่คนเดียว เธออาศัยแสงจากเปลวเทียนและตะเกียงนั่งแปลงานจนดึกดื่น แม้ตาจะพร่ามัวและปวดล้า แต่เพราะได้เงินดีจึงรู้สึกคุ้มค่าและมีความสุข ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถโต้รุ่งได้เพราะเสียดายเทียนไขกับน้ำมันตะเกียง เธอมักจะไปด้อมๆ มองๆ แถวร้านขายเนื้อในหมู่บ้านเพื่อขอก้อนมันเนื้อที่เหลือทิ้งมาจุดไฟ และในฤดูร้อนก็จะจับหิ่งห้อยหลายๆ ตัวมาส่องอ่านหนังสือและทำงาน

โนอาห์ที่นิ่งฟังอยู่เอ่ยถามขึ้น

“เริ่มทำงานตั้งแต่กี่ขวบครับ”

“ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ น่าจะช่วงอายุประมาณสิบสี่ได้ เพราะเป็นช่วงหลังจากที่มาดามเบเกอร์ครูสอนพิเศษย้ายออกจากคฤหาสน์ไปแล้วน่ะค่ะ”

“...”

ในระหว่างที่โนอาห์เงียบงัน คอร์เดเลียก็ยังคงเจื้อยแจ้วพูดต่อด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศ ความจริงแล้วเธอรู้สึกภาคภูมิใจกับการหาเลี้ยงชีพของตนเองอยู่ไม่น้อย

ทั้งแม่นมและครูสอนพิเศษที่เคยดูแล คนรับใช้ชายหญิง ไปจนถึงพ่อบ้านชรา บรรดาผู้คนที่อยู่ร่วมกันมาอย่างยาวนานต่างทยอยจากไปทีละคน ในระหว่างนั้นเด็กสาวที่ทั้งเคว้งคว้างและหวาดกลัวได้ตามแมกซี สาวใช้รุ่นราวคราวเดียวกันไปเที่ยวในหมู่บ้าน และบังเอิญได้ยินว่าร้านหนังสือเปิดรับสมัครคน ดวงตาของเธอพลันเบิกกว้างด้วยความหวัง

น่าประหลาดใจที่งานนั้นเป็นสิ่งที่คอร์เดเลียเองก็ทำได้!

ราวกับมีญาณหยั่งรู้ ท่านแม่ได้เตรียมเงินค่าจ้างล่วงหน้าสิบปีไว้ให้มาดามเบเกอร์ผู้เป็นครูสอนพิเศษ และในวันที่เงินจำนวนนั้นหมดลงอย่างพอดิบพอดี เธอก็เก็บข้าวของออกจากคฤหาสน์ไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณเธอ เพราะแม้หลังจากท่านแม่เสียชีวิต คอร์เดเลียก็ยังได้รับความรู้พื้นฐานที่เลดี้ชนชั้นสูงพึงมี เธอจึงยังคงนึกขอบคุณอยู่เสมอ เพราะพอจะเดาได้ว่าการใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้นคงไม่ใช่เรื่องสบายใจสำหรับมาดามเบเกอร์นัก

“พอลองคิดดูตอนนี้ หากตอนนั้นไม่ได้เรียนภาษาโรล็องต์ไว้คงใจหายวาบเลยล่ะค่ะ เพราะความรู้คือเงินนี่คะ ลำพังแค่งานเย็บปักถักร้อยหรือเตรียมสมุนไพรขายคงลำบากแย่”

“ดูท่าคนที่ควรจะรวยไม่ใช่ผม แต่คงเป็นเจ้าลูกหมาของเราเสียแล้วล่ะสิ”

โนอาห์ที่เงียบอยู่นานหัวเราะหึๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น เขาแสร้งถามคล้ายชวนคุยทั่วไป

“แล้วเก็บเงินพวกนั้นไว้ทำอะไรล่ะครับ”

“คิดว่าตอนแต่งงานท่านพ่อคงไม่ให้สินเดิมแน่ๆ ก็เลยตั้งหน้าตั้งตาเก็บเงินน่ะค่ะ”

“...อา นั่นสินะ บอกว่าเคยมีคู่หมั้นอยู่นี่”

คล้ายถามตัวเองว่าทำไมถึงเพิ่งนึกเรื่องนั้นออกขึ้นมาได้ มุมปากของโนอาห์ที่จมอยู่ในความเงียบงันอันยาวนานพลันยกยิ้มขึ้นอย่างเฉยชา รอยยิ้มนั้นคงดูแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นจนคนเดินถนนที่บังเอิญสบตาเข้าถึงกับสะดุ้งแล้วรีบหันหน้าหนี ทว่าเมื่อคอร์เดเลียเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าของเขากลับราบเรียบ มีเพียงริมฝีปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างงดงามชวนมอง

“แต่สุดท้ายเงินก้อนนั้นก็โดนแย่งไปหมดเลยค่ะ พูดตามตรงจนถึงตอนนี้ฉันก็ยังรู้สึกเจ็บใจอยู่เลย”

“ใครแย่งไปครับ ท่านพ่อของคุณหรือ”

คอร์เดเลียพ่นลมหายใจฮึดฮัดแล้วส่ายหน้าไปมาอย่างแรง

“ท่านป้าค่ะ พอไม่มีเงินซื้อเหล้าก็จะกลายเป็นคนดุร้ายมาก หลังจากสามีเสียชีวิตท่านป้าก็ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของเรา ตอนแรกๆ ก็ดีกับฉันมากเลยนะคะ แต่พอนานวันเข้าก็ค่อยๆ...”

เผยธาตุแท้ออกมา ตอนแรกบอกว่าจะพักอยู่แค่ไม่กี่วันแต่พอผ่านไปหนึ่งเดือนก็ยังไม่ยอมย้ายออก และเมื่อเข้าสู่เดือนที่สอง เธอก็เริ่มทำตัวเหมือนเป็นนายหญิงของคฤหาสน์หลังนี้ ด้วยเหตุนี้จึงมีเรื่องกระทบกระทั่งกับหัวหน้าสาวใช้อยู่บ่อยครั้ง

พอเข้าเดือนที่สาม ท่านป้าก็พาพวกลูกๆ ที่บอกว่าฝากไว้ที่อื่นมาอยู่ด้วย และหลังจากนั้นอีกหนึ่งเดือน หัวหน้าสาวใช้ที่อยู่รับใช้คฤหาสน์มาร์เกอริตมาตั้งแต่สมัยท่านตาก็ลาออกไป ตอนนั้นเธอร้องไห้ไปมากแค่ไหนกันนะ...

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 75
ตอน 76 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
ไม่อยากรอ อ่านต่อได้เลยที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 74กลับหน้าเรื่อง
ตอน 74ตอน 76