“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
แม้สำหรับตอนนี้จะเป็นภาพลักษณ์ที่ห่างไกลออกไปนับล้านปี ทว่ากลับเข้ากันได้อย่างประหลาด คงเป็นเพราะคอร์เดเลียล่วงรู้ถึง ‘โนอาห์ผู้อ่อนโยนและแสนดี’ อยู่แล้วกระมัง
เขาคงจะกอด ปลอบประโลม และรับฟังเรื่องทุกข์ใจของลูกๆ เหมือนอย่างที่ทำกับเธอ หรือความจริงแล้วเขาคงกระทำสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดต่อภรรยาของตน เหมือนอย่างที่ทำให้คอร์เดเลีย ไม่สิ คงมีแต่จะยิ่งลึกซึ้งและหวานซึ้งมากกว่า ไม่น้อยไปกว่ากันเลยสักนิด แม้แต่กับเธอที่ไม่ได้เป็นอะไรกันเขายังดีด้วยถึงเพียงนี้ แล้วกับภรรยาของตนจะดีด้วยมากขนาดไหนกันเล่า
เมื่อความคิดแล่นต่อเนื่องไม่รู้จบ เธอก็เริ่มรู้สึกแปลกประหลาดเอามากๆ ขึ้นมา
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ชวนให้เบิกบานใจเอาเสียเลย
จักรพรรดินีแอกเนสผู้เฝ้ามองคอร์เดเลียที่มีสีหน้าหม่นหมองอย่างถี่ถ้วนเอ่ยปากขึ้น
“คงสงสัยสินะว่าทำไมฉันถึงเรียกเธอมา ฉันแค่สงสัยน่ะเลยอยากเห็นหน้าสักครั้ง เพราะเพิ่งเคยเห็นโนอาห์ ทิวดอร์ คนนั้นรีบร้อนวิ่งแล่นไปกับเรื่องของคนอื่นแบบนี้นี่แหละ”
“อา...”
“ดูเหมือนความรักกับเขาจะไม่ค่อยราบรื่นเท่าไรสินะ?”
แอกเนสยิ้มหยันประหนึ่งไม่ได้ประหลาดใจอะไร หากจะบอกว่าใบหน้านั้นดูมีความสุขอยู่บ้างจะถือว่าคิดไปเองไหมนะ
“ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ผู้คนมักมองโนอาห์และเรียกเขาว่าเป็นอัจฉริยะที่สวรรค์ประทาน เพราะความจริงแล้วไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้เลย ทว่าเรื่องความรักมันเป็นคนละเรื่องกัน แต่เดิมเขาก็น่าจะเพิ่งเคยคบหากับคนรักเป็นครั้งแรกนี่นะ”
“คง... ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกมั้งคะ?”
แม้โนอาห์จะไม่เคยพูดออกมาตรงๆ แต่เธอก็สัมผัสได้บ่อยครั้งถึงความเจนจัดเยี่ยงบุรุษผู้รู้ประสีประสาในการปรนนิบัติสตรีจากท่าทีและวาจาอันผ่อนคลายของเขา ชายหนุ่มรูปงามที่มีเสน่ห์เหลือล้นในวัยกำลังเหมาะเช่นนั้น จะไม่มีประสบการณ์การคบหาเลยได้อย่างไร เมื่อเธอแย้งขึ้น แอกเนสก็แย้มยิ้มสดใส
“จะเรียกการเอาเรือนร่างไปคลุกเคล้ากันว่าความรักได้ยังไงกัน พี่โนอาห์ที่รักยิ่งของเราน่ะ แทบจะเรียกได้ว่ายังเป็นพวกไร้เดียงสาทางจิตวิญญาณเลยนะ”
ไร้... ไร้เดียง... เมื่อคอร์เดเลียอ้าปากค้างด้วยความสับสน แอกเนสก็เบือนสายตาที่เจือรอยยิ้มไปยังเบื้องหลังของเธอ
“จริงไหมล่ะ ท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์?”
สะดุ้ง ไหล่ของเธอสั่นไหว ประสาทสัมผัสทั้งหมดของคอร์เดเลียพุ่งตรงไปทางด้านหลัง เสียงถอนหายใจแผ่วเบาของบุรุษที่ยืนพิงผนัง ร่องรอยการย่างกรายเข้ามาหลังจากคลายวงแขนที่กอดอกอยู่ปรากฏชัดเจน และกลิ่นกายเย็นสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ก็ลอยอบอวลอย่างบางเบา การมีอยู่ของเขาแจ่มชัดถึงเพียงนี้จนนึกแปลกใจว่าเหตุใดตนจึงไม่รู้ตัวมาก่อน
กึก กึก เสียงส้นรองเท้ากระทบกับพื้นหินอ่อนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนที่มือใหญ่จะกดลงบนหัวไหล่มนทั้งสองข้างที่ตั้งเกร็งของคอร์เดเลีย ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านตรงนั้นช่วยปลอบประโลมหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเคยชินให้สงบลง
คอร์เดเลียกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว ตึกตัก ตึกตัก เมื่อเหลือบมองผ่านหางตา ก็แลเห็นเสี้ยวหน้าอันเปี่ยมด้วยความผ่อนคลายของโนอาห์ที่ดึงเก้าอี้ข้างกายเธอออกแล้วหย่อนกายนั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ มือเรียวที่มีข้อนิ้วเนียนตาข้างหนึ่งของเขายังคงวางพาดอยู่บนเก้าอี้ของคอร์เดเลีย
“ดูท่าทางองค์จักรพรรดินีจะทรงว่างมากนะครับ ถึงได้ทรงเรียกคนดังที่สุดในคาติชาตอนนี้มาด้วยพระองค์เองแบบนี้?”
คนดังงั้นเหรอ เธอตั้งใจจะเอ่ยแก้ว่ามันเหลวไหลสิ้นดี ทว่าโนอาห์กลับเบือนสายตามองมาที่คอร์เดเลียอย่างไม่สะทกสะท้าน และน่าแปลกที่เธอไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้เลย
ทั้งที่เพิ่งเจอกันเมื่อวานแท้ๆ แต่กลับรู้สึกราวกับไม่ได้พบหน้ากันเสียนาน
โนอาห์ที่คิดว่าจะละสายตาไปในทันใดกลับจ้องมองเธออยู่นานพอควรแล้วจึงเบือนหน้าหนี ไม่สิ มันคงเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวแท้ๆ ทว่าความรู้สึกที่ตกค้างจากการหยุดนิ่งนั้นกลับตราตรึงยาวนาน คอร์เดเลียกะพริบตาถี่ด้วยความรู้สึกคันยุบยิบที่ฝ่ามือ
โนอาห์ลบรอยยิ้มตามมารยาทออกไปจนหมดสิ้น ก่อนจะเอ่ยพึมพำอย่างหงุดหงิด
“ทำตัวเป็นน้องผัวตั้งแต่เมื่อไรกัน ไม่เคยเห็นทำนี่”
“แน่ใจนะว่าฉันเป็นน้องผัว?”
แอกเนสมองสลับระหว่างทั้งสองคนด้วยสีหน้าประหลาดแล้วตั้งคำถาม คอร์เดเลียก้มหน้าลงต่ำพร้อมกับประสานมือบนตักไว้แน่น ส่วนโนอาห์เอื้อมมือไปลูบหัวสุนัขตัวโตที่วิ่งกระดิกหางเข้ามาหา แล้วนั่งเอนกายลงอย่างเบื่อหน่าย
แม้ชายหนุ่มและหญิงสาวจะไม่สบตากัน แต่หากเป็นผู้ที่มีไหวพริบยอดเยี่ยม ย่อมไม่อาจมองข้ามความจริงที่ว่าประสาทสัมผัสของทั้งคู่ต่างจดจ่ออยู่แก่กันและกันได้อย่างแน่นอน ช่างเป็นบรรยากาศที่พิลึกพิลั่นแท้ อย่างน้อยที่สุด ก็แตกต่างไปจากเหล่า ‘คู่นอนชั่วคราว’ ที่โนอาห์เคยข้องแวะมาโดยสิ้นเชิง
แอกเนสยิ้มมุมปาก
“รีบร้อนวิ่งแล่นมาเชียวนะ กลัวฉันจะรังแกคุณคอร์เดเลียคนสวยหรือไง?”
“องค์จักรพรรดิทรงรั้งตัวผมไว้จนผิดสังเกต คงเพราะทรงตั้งใจจะทำแบบนี้สินะครับ”
โนอาห์เดาะลิ้นประหนึ่งจะบ่นว่าสองสามีภรรยาคู่นี้ช่างหาเรื่องไร้สาระทำเสียจริง แอกเนสไม่ได้มีโทสะแต่อย่างใด ซ้ำยังฉีกยิ้มกว้าง
“พระองค์ก็แค่คงอยากตรัสชื่นชมวีรบุรุษที่กำลังจะได้รับเหรียญตราเกียรติยศต่างหากล่ะ แกน่ะ งานเลี้ยงต้อนรับต้องมาให้ได้นะ”
“น่ารำคาญ”
“แต่มันก็ยังดีกว่าปล่อยให้เรื่องราวน่ารำคาญยิ่งไปกว่านี้นี่”
ในระหว่างที่สองลูกพี่ลูกน้องกำลังต่อปากต่อคำกันอยู่นั้น นิ้วมือของเขาที่วางพาดอยู่บนพนักพิงก็ขยับสางผ่านเรือนผมดกหนาของคอร์เดเลีย แล้วลูบไล้ผิวขาวเนียนบริเวณท้ายทอยอันบอบบางอย่างเชื่องช้าราวกับกำลังจรดลายมือลงไป
เส้นผมเส้นเล็กๆ พันรอบนิ้วชี้ของเขา และเธอรู้สึกได้ถึงสายตาคู่คมสีแดงระเรื่อที่กำลังจับจ้องตัวเองซึ่งกำลังห่อตัวลีบ แม้ในยามที่เขาเบนดวงตากลับไปมองตรงหน้ายังองค์จักรพรรดินี คอร์เดเลียก็ยังคงรู้สึกร้อนผ่าวประหนึ่งมีเหล็กร้อนนาบลงตรงรอยสัมผัสนั้น
“คุณคอร์เดเลียยังไม่ได้เดบูตองต์เข้าสู่วงสังคมใช่ไหมคะ?”
“คะ?”
คอร์เดเลียผงกศีรษะขึ้นมาในทันที เธอรู้สึกว่าสองแก้มของตนร้อนผ่าวเกินไป หากแต่ก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติพร้อมกับพยักหน้ารับอย่างเก้งกัง องค์จักรพรรดินีตบมือเข้าหากันดังเพียะอย่างสดใสร่าเริงราวกับเด็กสาว
“ถ้าอย่างนั้นก็เดบูตองต์ในงานเลี้ยงนั้นเลยสิ! เดี๋ยวฉันช่วยเอง!”
“เอ่อ คือว่า...”
“จะทำเรื่องพรรค์นั้นไปทำไม”
โนอาห์ตัดบทอย่างหงุดหงิด
“ทำไมถึงถามว่าจะทำไปทำไมกัน เลดี้ชั้นสูงแห่งจักรวรรดิก็ต้องผ่านพิธีเดบูตองต์เป็นธรรมดาอยู่แล้ว นั่นเป็นธรรมเนียมปฏิบัตินะ”
“ท่านป้าเอเลตตายังไม่เห็นเคยทำอะไรแบบนั้นเลย”
“นั่นเพราะเลดี้เอเลตตามีเหตุจำเป็นทางบ้านทำให้ต้องเดบูตองต์ช้าต่างหาก แล้วหลังจากนั้นก็แต่งงานกับท่านลอร์ดโอลิเวอร์ทันทีเลยไม่ใช่หรือไง พิธีเดบูตองต์น่ะสำคัญต่อชีวิตของกุลสตรีมากเลยนะ อนาคตและขอบเขตการเข้าสังคมในภายภาคหน้าของพวกเธอขึ้นอยู่กับสิ่งนี้เชียวนะ”
“ถ้าอย่างนั้นยิ่งไม่มีความจำเป็นเข้าไปใหญ่ ในเมื่อมีคนที่เป็นคู่ครองที่ดีที่สุดอยู่ข้างตัวแล้ว จะออกไปเร่ขายตัวในตลาดหาคู่ให้เสียแรงเปล่าทำไมกัน”
คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติเสียจนคอร์เดเลียต้องใช้เวลาครู่หนึ่งจึงจะตีความหมายได้ ไม่สิ เธอเข้าใจได้ในทันที แต่กลับไม่อยากเชื่อว่าเขาจะหมายความเช่นนั้นจริงๆ แอกเนสเองก็ลบรอยยิ้มออกไปและจ้องมองลูกพี่ลูกน้องของตนเขม็ง ไม่ต่างอะไรกับเธอที่กำลังตกตะลึง
พระนางพินิจมองเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนโดยไม่ส่งเสียงพูด ก่อนจะพึมพำออกมาว่า เรื่องจริงสินะ
“นั่นก็ถูกของนาย”
ราวกับว่าความดึงดันเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น พระนางแย้มยิ้มบางเบาพร้อมกับร้องทักคอร์เดเลียที่กำลังจ้องมองโนอาห์อย่างเหม่อลอย ขณะที่เขานั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์และสงบเยือกเย็นอยู่เพียงลำพัง
“จะมีงานเลี้ยงจัดขึ้นเพื่อโนอาห์และเหล่าผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์เรือเมอร์เมดน่ะค่ะ คุณคอร์เดเลียเองก็เป็นผู้เกี่ยวข้องคนหนึ่งด้วย มาร่วมงานด้วยกันก็น่าจะดีนะคะ เลดี้ซาชา อ็องแดร์เองก็คงจะมาด้วยเหมือนกัน”
“ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”
แม้จะตอบรับไป แต่ศีรษะของคอร์เดเลียกลับมึนชาเสียจนไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังพูดอะไรออกไป
แตกต่างจากตอนที่เรียกตัวมาอย่างกระตือรือร้นและเต็มไปด้วยอำนาจ หลังจากนั้นไม่นานจักรพรรดินีแอกเนสก็ออกปากขอตัวโดยบอกว่าต้องพักผ่อนเพื่อทารกในครรภ์ ท่าทีที่หมดจดเด็ดขาดประหนึ่งได้ทุกสิ่งที่ต้องการแล้วยิ่งทำให้คอร์เดเลียงุนงงมากขึ้นไปอีก
ในที่สุดเมื่อเหลือกันอยู่เพียงสองคน คอร์เดเลียก็ขยับนิ้วมือไปมาอย่างกระสับกระส่ายพลางเหลือบมองโนอาห์ ดูเหมือนเขาจะเฝ้ามองเธออยู่ตลอดจึงทำให้ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันในทันที เขาถามขึ้นอย่างเรียบง่าย
“ทานมื้อเช้าเรียบร้อยดีไหมครับ”
ได้ยินมาว่าเขาฝากฝังให้ไอแซกช่วยดูแลเรื่องอาหารการกินของเธอ ดูท่าจะไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ เสียแล้ว ท่ามกลางบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้กลับถามถึงมื้อเช้าเนี่ยนะ เขาช่างใส่ใจเรื่องอาหารการกินของเธอมากจริงๆ
ทันทีที่คอร์เดเลียพยักหน้ารับอย่างเก้งกัง ปลายคางของเธอก็ถูกประคองขึ้นอย่างอ่อนโยน เขากวาดมองใบหน้าอันตื่นตระหนกจากซ้ายไปขวา ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ
“มีอย่างอื่นอีกไหมครับ รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวตรงไหนหรือเปล่า”
“ไม่ค่อย...นะคะ ทำไมหรือคะ”
แม้ว่าเมื่อเช้าจะรู้สึกปวดเมื่อยกล้ามเนื้อเป็นพิเศษ แต่สภาพร่างกายกลับสดชื่นอย่างน่าประหลาด สองตาที่ดูเฉยชา ไม่สิ แฝงความคมกริบเอาไว้คู่นั้นกำลังจับจ้องใบหน้าที่งุนงงของเธออย่างไม่วางตา ขนตรงท้ายทอยลุกชันด้วยความหนาวสะท้าน นั่นคือจุดที่เขาเพิ่งจะสัมผัสอย่างจงใจเมื่อครู่
ครั้นโนอาห์คลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใส เธอก็คิดไปเองว่าทั้งหมดคงเป็นเพียงภาพลวงตา ความจริงแล้วเพียงแค่เขายิ้ม บรรยากาศรอบตัวก็คล้ายจะเปลี่ยนไปทันที
“ถ้าอย่างนั้นก็โล่งอกไปทีครับ”
เสียดายอยู่นิดหน่อยแฮะ
เสียดายเรื่องอะไรกันนะ ช่างประหลาดเหลือเกินที่โนอาห์ดูอารมณ์ดีอย่างยิ่ง จะว่าไปก็ดูรื่นเริงเบิกบานใจอยู่ไม่น้อย ทั้งที่ตอนเจอกันครั้งสุดท้ายเพิ่งจะแยกย้ายกันไปด้วยความกระอักกระอ่วนใจแท้ๆ ไม่รู้เลยว่าระหว่างนั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงทางความรู้สึกอะไรขึ้นกับเขา
“รู้ไหมครับว่าร้านขนมปังอยู่ที่ไหน”
“คะ? เอ่อ ร้านขนมปังอะไรหรือคะ”
เมื่อคอร์เดเลียทำหน้างงงวย โนอาห์ก็แย่งร่มกันแดดไปจากมือของเธอ ก่อนจะกางออกแล้วถือบังแดดให้เธอแล้วพูดขึ้น
“หนึ่งในสิ่งที่อยากทำในคาติชาไม่ใช่หรือไงครับ ต้องไปกินขนมปังสิ”
โนอาห์ที่สวมแว่นกันแดดยิ้มกว้าง
อ่า
“อาจจะดูเชยไปหน่อย แต่ไม่ว่าใครหากได้มาคาติชาก็คงมีเรื่องที่อยากทำกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือคะ ฉันอยากลองไปร้านขนมปังเจ้าประจำที่ท่านแม่เคยอุ้มฉันในวัยเด็กแวะไปน่ะค่ะ”
กำลังโหลดความเห็น...