ทันทีที่เรียนจบชั้นประถม ซูยอนก็ย้ายจากจังหวัดคยองกีเข้ามาอยู่โซล สำหรับเธอที่ต้องเปลี่ยนถิ่นฐานการใช้ชีวิตอย่างสิ้นเชิง เมืองที่ชื่อว่าโซลแห่งนี้ช่างแปลกหน้าและโดดเดี่ยว
แม้จะยังเด็ก แต่เธอก็ตระหนักดีว่าเมืองนี้กว้างใหญ่เพียงใด และการมาอยู่ในที่ต่างถิ่นโดยไม่มีคนรู้จักเลยสักคนนั้นเป็นอย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังไม่ได้แค่ย้ายโรงเรียน แต่กำลังจะเข้าเรียนชั้นมัธยมต้น
แม้ภายนอกจะแสร้งทำเป็นไม่สะทกสะท้านเพราะกลัวแม่จะเป็นห่วง แต่จริงๆ แล้วเธอก็แอบหวั่นใจอยู่ไม่น้อย จนกระทั่งได้พบกับเด็กคนนั้น
รยูนาฮยอน
นั่นคือชื่อของเด็กคนนั้น จะว่าใส่ชุดนักเรียนแบบเดียวกันแต่ดูดีต่างกัน หรือบรรยากาศรอบตัวไม่เหมือนกันดีนะ อาจเพราะหน้าตาสะสวยโดดเด่นราวกับอัญมณีทอประกายระยิบระยับ นาฮยอนจึงเปล่งประกายเหนือใครแม้จะอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนด้วยกัน
“นาฮยอน ดีใจจังเลยที่ได้อยู่ห้องเดียวกับเธอ”
“เหรอ”
“อื้อ เรามาสนิทกันไว้นะ”
“ดูก่อนแล้วกัน”
จากที่นั่งของเธอ มีเด็กหลายคนเดินเข้าไปหานาฮยอนที่นั่งอยู่ตรงแนวทแยง ทุกคนต่างคอยดูสีหน้านาฮยอนจนแทบจะดูน่าสมเพช และกระวนกระวายใจเพราะอยากสนิทด้วยจนตัวสั่น
ซูยอนเท้าคางมองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย นาฮยอนที่หน้าตาสวยและยิ่งสวยขึ้นไปอีกเวลาแย้มยิ้ม มักจะทำสีหน้าเบื่อหน่ายทุกครั้งที่มีเด็กเดินเข้ามาหา นานเข้าก็ถึงขั้นฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยสีหน้าหงุดหงิด
“นี่ๆ เธอเข้าไปถามนาฮยอนสิ”
“ดูเหมือนจะง่วงอยู่นะ ฉันจะไปถามได้ยังไงล่ะ”
“อีกเดี๋ยวก็พักเที่ยงแล้ว รีบหน่อยสิ จะได้ไปเจอพี่เขาที่โรงอาหารไง”
“...ลองเข้าไปคุยดูหน่อยดีไหมนะ”
เด็กผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นด้วยสีหน้าลังเลแล้วเดินวนเวียนรอบตัวนาฮยอนอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็หย่อนตัวลงนั่งตรงที่ว่างข้างนาฮยอน หลังจากส่งสัญญาณกับพวกเด็กๆ ที่คอยดูอยู่ด้านหลัง เธอก็เอามือสะกิดนาฮยอนที่นอนขดหลังกลมเบาๆ
“นาฮยอน ตื่นสิ เดี๋ยวอาจารย์ก็จะมาแล้วนะ”
นาฮยอนค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นช้าๆ แม้แต่มุมด้านข้างยังสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้เชียวหรือ ซูยอนคิดว่านาฮยอนเป็นนักเรียนหญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา และไม่อาจละสายตาจากภาพตรงหน้าได้เลย
เด็กผู้หญิงที่ปลุกนาฮยอนได้สำเร็จหันไปทำหน้าทะเล้นอย่างผู้มีชัยให้เพื่อนๆ ด้านหลัง คิกๆ เสียงหัวเราะคิกคักระเบิดขึ้นจากกลุ่มเด็กๆ ที่เฝ้ามองอยู่
พวกเธอเป็นกลุ่มเด็กที่ตัวสูงในห้องและมีรูปลักษณ์ที่ดูโตเกินวัยจนแทบจะมองว่าเป็นผู้ใหญ่ได้เลย นาฮยอนที่ค่อยๆ ยันตัวขึ้นปรายตามองเด็กผู้หญิงที่นั่งข้างๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง
“เธอ เป็นใครน่ะ”
“ฉัน จางแฮนาไง เธอคงไม่ค่อยรู้จักฉันหรอก ฉันจบจากประถมกุกยองน่ะ โรงเรียนข้างๆ เธอนี่เอง”
“แล้วไง”
“...เอ๊ะ”
“แล้วทำไมเธอมานั่งข้างฉันล่ะ แต่เดิมตรงนี้เธอไม่ได้นั่งไม่ใช่เหรอ”
“คะ-คือว่า...”
“น่ารำคาญ”
นาฮยอนขมวดคิ้วพลางพึมพำออกมาอย่างเย็นชา เพราะสวยเหรอถึงทำแบบนั้นได้ ซูยอนกำลังนึกสงสัยว่าทำไมทุกคนถึงได้กระวนกระวายอยากคุยกับเด็กที่ชื่อนาฮยอนกันนัก
“นี่ เธอน่ะ”
นาฮยอนหันขวับมาสบตากับเธอแล้วเอ่ยเรียก แขนที่เท้าคางอยู่ลื่นไถลจนหน้าเกือบจะทิ่มลงกับโต๊ะ แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ
“ฉันเหรอ”
เด็กที่ชื่อนาฮยอนซึ่งไม่เคยเจอกันมาก่อนในชีวิตกลับชี้มาที่ตัวเอง ซูยอนชี้นิ้วเข้าหาตัวเองราวกับจะถามย้ำอีกครั้ง นาฮยอนพยักหน้า
วินาทีนั้น สายตาของเด็กๆ ทั้งห้องต่างพุ่งตรงมาที่เธอเป็นจุดเดียว เด็กพวกที่ไม่แม้แต่จะทักทายตอนที่เธอนั่งอยู่คนเดียวตรงมุมห้องเริ่มกระซิบกระซาบเพื่อหาว่าเธอเป็นใคร
“เธออยากมานั่งข้างฉันไหม”
“เอ๊ะ อะ-อะไรนะ”
“เธอจะนั่งคนเดียวเหรอ”
“เปล่า”
อะไรก็ดีทั้งนั้น แต่เธอไม่อยากนั่งคนเดียว เธอก็อยากให้มีใครสักคนอยู่ข้างๆ เหมือนกัน และถ้าอีกฝ่ายเป็นคนเอ่ยปากชวนก่อน ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
“งั้นเธอก็มานั่งข้างฉันสิ”
นาฮยอนเอ่ยสั่งราวกับตัวเองเป็นครู ซูยอนลังเลว่าทำแบบนั้นจะดีหรือ รู้สึกงุนงงราวกับได้รับการคัดเลือกจากเจ้าหญิงก็ไม่ปาน การไปนั่งข้างนาฮยอนย่อมดีกว่านั่งคนเดียวอยู่แล้ว... แต่ก็น่าแปลก เพราะสายตาของเด็กคนอื่นๆ ทำให้เธอลังเลที่จะลุกไปหาตรงๆ
แต่เอาเถอะ จะเป็นไรไป เธอถือกระเป๋านักเรียนแล้วเดินตรงไปหานาฮยอน เด็กคนที่นั่งข้างนาฮยอนลุกเปิดทางให้ด้วยใบหน้าแข็งทื่อ ซูยอนจึงเดินเข้าไปนั่งตรงที่ว่างนั้น
“ไม่เคยเห็นหน้าเธอเลย จบจากโรงเรียนไหนมาเหรอ”
“ฉันเหรอ ประถมโดชนน่ะ”
“โดชน?”
นาฮยอนขมวดคิ้วถามกลับคล้ายไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน ซูยอนแขวนกระเป๋านักเรียนที่นำมาไว้ตรงที่แขวนข้างโต๊ะพลางตอบ
“โรงเรียนในจังหวัดคยองกีน่ะ เธอคงไม่รู้จักหรอก”
“ย้ายบ้านมาเหรอ”
“อือ”
“งั้นเธอก็ไม่รู้จักรยูอีแทสินะ”
รยูอีแท? คนนั้นคือใครกัน
ลองคิดดูแล้วก็ไม่มีใครแวบเข้ามาในหัวเลย เป็นคนดังประเภทที่แค่ได้ยินชื่อก็ต้องรู้จักเลยหรือยังไง ขณะที่เธอกำลังเอียงคอแล้วกำลังจะพูดว่า ‘ไม่รู้จัก’ อยู่นั้น
นาฮยอนที่เคยทำหน้าตาเบื่อหน่ายหยิ่งยโสมาตลอดก็พลันคลี่ยิ้มกว้างให้เธอ สวยจัง ซูยอนเหม่อมองเหมือนต้องมนตร์ด้วยความชื่นชมในความงดงามล้วนๆ
“ไม่รู้จักจริงๆ เหรอ”
“อือ แต่ว่า... ต้องรู้จักด้วยเหรอ”
“เปล่า ไม่ต้องรู้จักเลยจะดีที่สุด อีกอย่าง เธอยังไม่รู้ชื่อฉันใช่ไหม ฉันชื่อรยูนาฮยอนนะ เรามาสนิทกันเถอะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งจองตัวเธอไว้แล้วด้วย”
“เอ๊ะ อื้อ”
ซูยอนจับมือที่นาฮยอนยื่นมาให้อย่างไม่ลังเล พลางคิดในใจขณะกุมมือน้อยๆ ขาวผ่องและน่ารักคู่นั้นว่า โชคดีจังที่ได้เพื่อนดีๆ
ทว่าความคิดนั้นกลับพังทลายลงในเวลาไม่กี่นาที เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า การจับมือกับนาฮยอนจะทำให้เธอกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของคนทั้งห้อง หรือจะพูดให้ถูกคือของนักเรียนหญิงทุกคน
ทั้งหมดก็เพราะคนที่เธอไม่ต้องรู้จักเลยจะดีที่สุดอย่างรยูอีแท
“รยูอีแทละ ทำไงดี หล่อเป็นบ้าเลย”
รยูอีแท?
“กรี๊ด ว้าย รุ่นพี่อีแทนี่นา ทำไงดี”
ตรงนี้ก็รยูอีแท ตรงนั้นก็รยูอีแท โรงอาหารแทบจะแตกให้ได้ โรงเรียนที่เธอเข้ามาเรียนนี้เป็นโรงเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลายในเครือมูลนิธิเดียวกันที่ตั้งอยู่ติดกัน
โรงเรียนเอกชนที่ก่อตั้งโดยกลุ่มแชบอล ด้วยเหตุนี้จึงว่ากันว่านอกจากค่าเล่าเรียนแล้ว แม้แต่เครื่องแบบนักเรียนก็ยังแพงกว่าโรงเรียนอื่น
อาจเพราะเป็นโรงเรียนในเครือเดียวกัน โรงอาหารของมัธยมต้นและมัธยมปลายจึงตั้งอยู่บนชั้นเดียวกันในอาคารหลังเดียวกัน และซูยอนก็ได้เห็นรยูอีแทที่เคยได้ยินแต่ชื่อในตอนพักกลางวันจนได้
“คนนั้นคือรยูอีแทเหรอ”
นาฮยอนเหลือบมองไปด้านหลังแล้วเบือนหน้าหนีรยูอีแทด้วยสีหน้าขยาดแขยง จากนั้นก็บอกเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“รู้แล้วก็ทำเป็นไม่เห็นไปซะ”
“ทำไมล่ะ”
คำถามนั้นถามไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ตามประสา นาฮยอนเงียบไปพักใหญ่ เกลียดรยูอีแทงั้นเหรอ ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ทำไมถึงเกลียดผู้ชายแบบนั้นกันนะ
รยูอีแทซึ่งอยู่ม.6 แทบไม่มีเค้าของความเป็นเด็กนักเรียนหลงเหลืออยู่เลย ต่อให้บอกว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วก็เชื่อ ไม่เพียงแค่หล่อเหลาจนดูเหมือนมีออร่าเปล่งประกายแม้จะยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน แต่ตัวตนของเขายังโดดเด่นเหนือใครอีกด้วย
รยูอีแทแตกต่างจากนักเรียนชายคนอื่นจนถึงขั้นต้องอุทานคำว่าดูผู้ดีออกมาโดยไม่รู้ตัว ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่รอยยิ้มมุมปากเพียงนิดเดียวก็ยังทำให้พวกเด็กๆ ส่งเสียงกรีดร้องได้ แล้วทำไมนาฮยอนถึงเกลียดผู้ชายคนนั้นกันล่ะ
“ยุนซูยอน”
“...หืม”
“ถ้าอยากสนิทกับฉัน เธอต้องเลิกสนใจหมอนั่น ทำได้ไหม”
คำว่า 'ทำไมล่ะ' เกือบจะหลุดออกจากปลายลิ้น แต่เธอก็ไม่ได้ถามออกไป นาฮยอนจ้องมองเธอตรงๆ ด้วยใบหน้าบึ้งตึง แววตาเฉียบคมดุจจะจับพิรุธหากมีคำโกหกแม้เพียงนิดเดียว
ซูยอนมองไปยังทิศทางที่รยูอีแทอยู่แล้วหันกลับมามองนาฮยอนอีกครั้ง ไม่จำเป็นต้องใช้เวลาในการตัดสินใจเลยสักนิด
“ได้สิ”
“คิดไว้แล้วเชียว”
ซูยอนชอบที่เห็นนาฮยอนยิ้มอย่างพึงพอใจ แม้จะไม่รู้ว่ารยูอีแทเป็นใคร แต่ถ้ามันทำให้เธอสนิทกับนาฮยอนได้ เธอก็มั่นใจว่าจะเมินเฉยและไม่สนใจเขาได้อย่างง่ายดาย และด้วยเหตุนี้ ซูยอนจึงได้กลายมาเป็นเพื่อนสนิทที่ไม่มีใครแทนที่ได้ของนาฮยอน
นอกจากเรื่องที่อีกฝ่ายไม่ชอบเรียนหนังสือต่างจากเธอที่รักการเรียนแล้ว เธอกับนาฮยอนเพื่อนคนแรกที่ได้พบในชีวิตอันเคว้งคว้างที่โซลก็เข้ากันได้ดีทีเดียว
แน่นอนว่าท่าทีอิจฉาริษยาจากเพื่อนร่วมห้องบางครั้งก็น่ารำคาญ แต่เรื่องแค่นั้นไม่อาจเทียบได้เลยกับความสุขที่มีเพื่อนดีๆ สักคน
และแล้ววันหนึ่งในตอนที่ซูยอนเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตในโซลได้พอสมควรและไปโรงเรียนอย่างมีความสุข
“เธอคือซูยอนเหรอ”
เป็นตอนที่เธอเพิ่งช่วยงานคุณครูเสร็จและก้าวพ้นห้องพักครูออกมา ขณะกำลังเปิดสมุดคำศัพท์และขยับปากขมุบขมิบท่องจำอยู่นั้น เท้าคู่ใหญ่ที่สวมรองเท้าแตะก็ก้าวเข้ามาขวางทางข้างหน้าเธอไว้
ซูยอนหยุดเดินแล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ รยูอีแทงั้นเหรอ แต่ว่าคนพรรค์นี้รู้จักชื่อเธอได้อย่างไร หรือว่าฉันจะหูฝาดไป สารพัดความคิดผุดขึ้นมาในชั่วพริบตา
“ซูยอนใช่ไหม”
น้ำเสียงนุ่มนวลชวนเคลิบเคลิ้มนั้นก้องกังวานอยู่ในหู และไม่ได้มีดีแค่น้ำเสียงเท่านั้น
ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติพอได้มองใกล้ๆ ก็ยิ่งดูมีเสน่ห์จนแทบจะตรึงใจผู้คน
ตั้งสติไว้ ยุนซูยอน ซูยอนกะพริบตาปริบๆ พลางส่ายหน้าไปมา
“เธอนี่ น่ารักดีนะ”
น่ารักงั้นหรือ ฉันเนี่ยนะ
คำชมที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิตทำให้ใบหูของเธอแดงก่ำไปหมด จะว่าไปแล้วทำไมรยูอีแทถึงมาทักฉันล่ะ เขารู้จักฉันได้ยังไง หรือว่าเขาจะชอบฉัน ความคิดเตลิดไปไกลจนถึงขั้นไม่น่าเป็นไปได้ถ้าไม่เสียสติไปเสียก่อน ทว่าในจังหวะนั้นเอง
“พี่เป็นพี่ชายของนาฮยอนน่ะ”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ข้อสงสัยที่ว่าทำไมนาฮยอนถึงได้เอือมระอารยูอีแทนักหนาพลันคลี่คลายในพริบตา คงจะเหนื่อยใจเพราะมีพี่ชายที่เพอร์เฟกต์เกินไปสินะ อีแทมองดูเธอที่กำลังยืนทำหน้าเหวอด้วยรอยยิ้มละมุน
“ขอบใจนะที่เข้ากับนาฮยอนของเราได้ดี”
พี่ชายของนาฮยอนทิ้งรอยยิ้มและคำพูดธรรมดาๆ เอาไว้แล้วเดินจากไป ซูยอนยืนนิ่งอยู่กลางทางเดินมองตามแผ่นหลังของอีแทที่ค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ
ทันใดนั้นเอง
“เหมือนเจ้าชายกับคนรับใช้ไม่มีผิด ปกติก็เป็นขี้ข้าคอยเดินตามเจ้าหญิงอยู่แล้ว คราวนี้คงต้องเหนื่อยรับใช้พี่ชายเขาเพิ่มอีกคนแล้วสิ ยุนซูยอน”
คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของกลุ่มเด็กนักเรียนที่เดินผ่านข้างตัวทำให้เธอรู้สึกอับอายประหนึ่งถูกน้ำเย็นจัดสาดรด
ซูยอนจ้องมองพวกที่ชอบเหน็บแนมเงียบๆ แก๊งคนตัวสูงในห้องของเธอ เด็กพวกนั้นที่มักจะก่อเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เป็นประจำกำลังพูดจาบดขยี้ความมั่นใจของเธอจนแหลกสลาย
แต่เธอก็เถียงไม่ออก เพราะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเมื่อยืนอยู่ข้างนาฮยอนที่โดดเด่นเหนือใคร เธอก็ดูเหมือนคนรับใช้จริงๆ
บัดซบเอ๊ย มันปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ
กำลังโหลดความเห็น...