ซูยอน ซูยอนเอ๋ย ในโลกนี้เธอเกลียดใครที่สุด ถ้ามีใครถามขึ้นมา ซูยอนตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลย
รยูอีแทไงล่ะ
พระเจ้าช่างยุติธรรมเหลือเกิน เพราะในขณะที่มอบเพื่อนสนิทที่สุดให้ ก็ประทานศัตรูคู่อาฆาตตัวฉกาจที่เธอต้องคอยหลบเลี่ยงที่สุดมาพร้อมกันด้วย
สำหรับเด็กที่เพิ่งย้ายบ้านมาจนเคว้งคว้างไร้ทั้งเพื่อนและคนรู้จักอย่างเธอ นาฮยอนคือที่พึ่งพิงและเป็นเพื่อนที่เปิดประตูสู่โลกใบใหม่ที่เธอไม่เคยรู้จัก ทว่าทันทีที่มีรยูอีแทเพิ่มเข้ามา ซูยอนกลับกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมที่แทรกอยู่ท่ามกลางคนสมบูรณ์แบบทั้งสอง
ยังดีที่หากไม่มีเรื่องจำเป็นจริงๆ นาฮยอนจะไม่เอ่ยถึงรยูอีแทเลยแม้แต่คำเดียว ซูยอนเองเวลาบังเอิญเจอเขาในโรงเรียนก็นอกจากทักทายสั้นๆ แล้วก็ไม่เคยทำเป็นสนิทสนมด้วย
นาฮยอนรู้สึกว่าท่าทีแบบนั้นของเธอแปลกประหลาดมาก
“แกเป็นคนแรกเลยนะที่สนิทกับฉันแล้วไม่สนใจพี่ชายฉันน่ะ แถมยังชอบที่ตัวฉันจริงๆ ไม่ใช่เพราะพี่ด้วย”
นาฮยอนเกลียดการถูกนำไปเปรียบเทียบกับพี่ชายแสนเพอร์เฟกต์เป็นที่สุด เธอบอกว่าขยะแขยงจนทนไม่ไหวเวลาที่ตัวเองต้องกลายเป็นสะพานให้คนอื่นใช้เข้าหาพี่ชาย ซูยอนเข้าใจความรู้สึกนั้นของนาฮยอนเป็นอย่างดี ถ้าเป็นเธอก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน
ทั่วทั้งโรงเรียน ถ้าใครไม่รู้จักชื่อรยูอีแทก็คงเป็นพวกสายลับแฝงตัวมาแน่ๆ ไม่ว่านักเรียนหรือครูอาจารย์ต่างก็ยกย่องชื่นชมเขาทั้งนั้น ด้วยตำแหน่งประธานนักเรียนและยังครองอันดับหนึ่งของสายชั้น เขาจึงเป็นทั้งนักเรียนตัวอย่างและเป็นความหวังหน้าตาของโรงเรียน
อิทธิพลของรยูอีแทขนาดนั้นย่อมส่งผลกระทบถึงนาฮยอนที่เรียนอยู่โรงเรียนมัธยมต้นในเครือมูลนิธิเดียวกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ เหล่าคุณครูต่างคาดหวังในตัวนาฮยอนเหมือนที่หวังกับรยูอีแท และการที่ทำไม่ได้ตามความหวังนั้นก็ทำให้นาฮยอนเครียดมหาศาล เหตุผลที่นาฮยอนจะเกลียดพี่ชายจึงมีมากพอตัว
แต่หากถามเธอว่าทำไมถึงเกลียดรยูอีแท เธอกลับคิดหาคำตอบชัดเจนไม่ออก รยูอีแทไม่เคยทำร้ายเธอ และไม่เคยทำตัวไร้มารยาทใส่ด้วยซ้ำ
เพียงแต่เวลาอยู่กับนาฮยอนเธอยังพอทนไหว ทว่าพอมีรยูอีแทก้าวเข้ามา เธอกลับรู้สึกราวกับตัวเองเป็นสารเจือปนที่แปลกปลอมอยู่ในสสารบริสุทธิ์ผุดผ่อง และพวกเด็กผู้หญิงก็พากันเรียกเธอว่าคนรับใช้
คนรับใช้
คนรับใช้เนี่ยนะ
ระบบชนชั้นมันยกเลิกไปตั้งแต่ชาติไหนแล้ว
ถึงอย่างนั้น ซูยอนก็ไม่อาจเปล่งเสียงโต้แย้งพวกที่เรียกเธอว่าคนรับใช้ได้อย่างเต็มปากเต็มคำ หากมองแค่ตัวเธอเพียงลำพัง เธอก็มั่นใจว่าถึงหน้าตาจะไม่ได้สวยหยาดเยิ้มแต่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่จนแพ้ใคร
แถมยังมีมันสมองระดับหัวกะทิของสายชั้นอีกต่างหาก
แต่นั่นเป็นเพียงแค่ก่อนที่จะนำไปเทียบกับนาฮยอนและอีแทเท่านั้น นาฮยอนคือเจ้าหญิงที่มีตัวตนอยู่จริงในโลกความเป็นจริง เป็นเด็กสาวผู้ครอบครองความงดงามอย่างไร้ที่ติ
แม้จะตัวเล็กกว่าเธอและจัดอยู่ในประเภทที่ไม่สนใจเรื่องเรียนเลยสักนิด แต่ซูยอนก็เพิ่งเข้าใจเมื่อได้เห็นนาฮยอนนี่เองว่าความสวยแบบใสซื่อไร้เดียงสาก็นับเป็นความงามอย่างหนึ่ง
หากวางเธอกับนาฮยอนเทียบกันบนตราชั่ง เข็มก็ย่อมเอนเอียงไปทางนาฮยอนอย่างแน่นอน แต่นั่นไม่เป็นไรเลย เพราะนาฮยอนคือเพื่อนรักเพียงคนเดียวของเธอ เรื่องแค่นั้นเธอยอมรับได้
แต่กับรยูอีแทมันไม่ใช่
ลำพังแค่เจ้าหญิงผู้สมบูรณ์แบบเธอก็แทบรับมือไม่ไหวอยู่แล้ว เธอไม่ได้ใจดีหรือแสนดีขนาดที่จะไปคอยพะเน้าพะนอเจ้าชายผู้สมบูรณ์แบบเพิ่มอีกคนเสียหน่อย
ไม่ว่าจะบังเอิญเจอกันที่ไหน รยูอีแทมักจะส่งยิ้มและเอ่ยทักทายซูยอนเสมอ
ทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนั้น คนรอบข้างมักจะเริ่มซุบซิบนินทาก่อนเธอเสียอีก ด้วยความที่เป็นพี่ชายเพื่อนจะทำเป็นไม่สนใจเลยก็ไม่ได้ เธอจึงจำต้องก้มหัวให้ ซูยอนคิดในใจทุกครั้งว่าทำเป็นไม่รู้จักกันไปเลยยังจะดีเสียกว่า ทว่าเรื่องแบบนั้นกลับไม่เคยเกิดขึ้นจริง
มิหนำซ้ำยังบังเอิญเจอกันบ่อยขึ้นราวกับแกล้งหยอกล้อความคิดในใจของซูยอน
ยิ่งถ้ามีเหตุบังเอิญให้ทั้งสามคนต้องมายืนอยู่ด้วยกัน สายตาของผู้คนรอบข้างจะพุ่งตรงมาราวกับนัดหมาย และสายตาเหล่านั้นที่มองมายังเธอก็มักจะสื่อความหมายคล้ายๆ กัน
คนรับใช้
จุดด่างพร้อย
การทักทายที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรของรยูอีแทมักทำให้ซูยอนต้องตกที่นั่งลำบากอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเป็นหนังสือในลิ้นชักโต๊ะเรียนที่โดนฉีกขาดเป็นสองท่อน หรือการโดนผลักไหล่ขณะยืนต่อแถวอยู่ในโรงอาหาร
ส่วนใหญ่มักจะมีเรื่องเดือดร้อนเกิดขึ้นตามมาเสมอ เธอจึงรังเกียจการเข้ามาทักทายตีสนิทของอีแทเหลือเกิน
ดังนั้นความปรารถนาของซูยอนในวัย ม.1 จึงมีเพียงแค่ขอให้รยูอีแทรีบๆ ออกไปจากโรงเรียนนี้เสียที เธอเฝ้าภาวนาให้ตื่นขึ้นมาแล้วกลายเป็นปีหน้าเลยคงจะดี
ขอเพียงแค่เขาเรียนจบไป เธอก็ไม่ต้องรู้สึกอับอายขายหน้าตัวเองอีก และคงไม่มีการกลั่นแกล้งเล็กๆ น้อยๆ จากพวกเด็กผู้หญิงด้วย แน่นอนว่าจะได้ไม่ต้องคอยขยะแขยงจนต้องวิ่งหนีเขาอีกต่อไป ทว่าวันเวลากลับผ่านไปเชื่องช้าเหลือเกิน เธอคอยหลบเลี่ยงอีแทที่มักจะแสดงความดีใจยามเจอเธอที่โรงเรียนจนแทบขนลุกขนพอง แต่การเป็นเพื่อนกับนาฮยอนก็ทำให้เธอไม่อาจหลบหนีรยูอีแทได้พ้นอย่างสิ้นเชิง
ในช่วงที่การปิดเทอมฤดูร้อนใกล้จะสิ้นสุดลง ซูยอนนัดเจอกับนาฮยอนที่โรงภาพยนตร์ เธอสวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นสบายๆ ลากรองเท้าแตะมาถึงโรงหนัง แต่กลับต้องตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นอีแทยืนเคียงข้างนาฮยอนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ขายตั๋ว
นึกว่าจะมีแค่นาฮยอนมาคนเดียวเสียอีก นาฮยอนที่แต่งตัวสวยเหมือนเจ้าหญิงกำลังยืนทำหน้างออยู่ข้างอีแท พอเหลือบมาเห็นเธอเข้าก็แย้มยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
“ซูยอน!”
ซูยอนไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็นนาฮยอนที่กำลังโบกมือให้เธอได้ลงคอ และรวมถึงรยูอีแทที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งกำลังมองมาที่เธอพร้อมรอยยิ้มอันอ่อนโยนด้วยเช่นกัน
เด็ก ม.6 ที่ไหนเขามาโรงหนังกันเนี่ย ตอนนี้มันเป็นช่วงเวลาที่ต่อให้ทุ่มเทอ่านหนังสือแทบตายอยู่ในห้องอ่านหนังสือเวลาก็ยังไม่พอไม่ใช่เหรอ อ้อ ลืมไป รยูอีแทไม่ได้เก่งแค่ระดับโรงเรียน แต่นายคนนี้ติดอันดับท็อปของประเทศนี่นะ
แม้ในใจจะค่อนขอดไปสารพัดแต่จะหันหลังกลับตอนนี้ก็สายเกินไปเสียแล้ว สองพี่น้องมองเห็นเธอพร้อมกับโบกมือให้ ซูยอนจึงจำใจเดินเข้าไปหาทั้งสองคนอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
“แกจะกินป๊อปคอร์นใช่ไหม เครื่องดื่มล่ะเอาอะไร”
“โคล่า”
“โอเค พี่ล่ะ ฉันซื้อตามใจฉันนะ”
ยังไม่ทันได้อ้าปากบอกว่าไปด้วยกัน นาฮยอนก็รีบวิ่งแจ้นไปยังจุดขายป๊อปคอร์นแล้ว ช่วงเวลาอันน่าอึดอัดที่ต้องอยู่ตามลำพังกับรยูอีแทที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดก็เริ่มขึ้น ซูยอนหลุบตาลงต่ำ นิ้วเท้าที่โผล่พ้นรองเท้าแตะซอมซ่อขยับยุกยิกไปมา
“ซูยอน”
อึ๊ก ขนลุก
เสียงของเขาที่เรียกชื่อเธออย่างสนิทสนมแทนที่จะเป็นยุนซูยอนทำให้ซูยอนสะท้านไปทั้งตัว ทั้งน้ำเสียงและสายตาที่ใครต่อใครต่างพากันชื่นชม ยามที่ทอดมองมายังเธอมันกลับไม่ทำให้ใจเต้นเลยแม้แต่น้อย จะมีใครมองดูพวกเธออยู่แล้วนินทาเหยียดหยามเธออีกหรือเปล่านะ เธอเอาแต่คอยผวาเงี่ยหูฟังอย่างหวาดระแวง
“พี่ทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ”
จะไปมีเรื่องแบบนั้นได้ยังไง
คนที่สมบูรณ์แบบอย่างรยูอีแทจะไปทำผิดต่อเธอหรือทำอะไรพลาดเป็นเสียที่ไหน ถ้าจะมีใครทำพลาดก็คงเป็นตัวเธอเองมากกว่า เขาไม่ใช่คนประเภทนั้นเลยสักนิด
“ถ้างั้นทำไมถึงคอยหลบหน้าพี่ล่ะ”
ก็นั่นน่ะสิคะ มันไม่ได้ถึงขั้นต้องคอยหลบหน้าหรอก แต่การเผชิญหน้ากับพี่มันอึดอัดมากนี่นา เพราะงั้นตอนนี้พี่ช่วยเดินไปเฉยๆ เลยไม่ได้เหรอคะ ถึงเจอกันก็ช่วยทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเดินผ่านไปเถอะ ได้ไหมคะ
“พี่อยากสนิทกับเธอนะ”
พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน คนที่อยู่ ม.6 มีอะไรขาดตกบกพร่องกันถึงได้มาบอกว่าอยากสนิทกับเด็ก ม.1 อย่างฉัน คิดจะฆ่ากันหรือไงคะ รู้ไหมว่าพวกรุ่นพี่ผู้หญิงที่โรงเรียนมัธยมปลายร้ายกาจแค่ไหน ฉันยังเป็นแค่ต้นกล้าที่เพิ่งจะผลิใบเองนะ คำพูดเพียงคำเดียวของรุ่นพี่รยูอีแทอาจจะตัดหน่ออ่อนของฉันจนกุดไม่ให้เติบโตได้เลยพี่ยังไม่รู้อีกเหรอ
แต่ในความเป็นจริงซูยอนกลับนิ่งเงียบ สวนทางกับเสียงกรีดร้องภายในใจ ในสถานการณ์แบบนี้เธอไม่มีความกล้าพอจะพูดออกไปว่าไม่อยากสนิทกับเขาหรอก ได้แต่หวังให้นาฮยอนรีบกลับมาไวๆ
แต่นาฮยอนที่อยากให้รีบมากลับยังกอดถังป๊อปคอร์นใบโตไว้ คงเพราะเครื่องดื่มยังไม่ได้ ขนาดมองจากด้านหลังยังสวยจนสะดุดตา ตัดภาพมาที่ตัวเอง... เลิกคิดดีกว่า คิดไปก็มีแต่จะสร้างแผลกรีดลึกในใจเปล่าๆ
“ทำไมไม่ตอบล่ะ เธอเกลียดพี่จริงๆ เหรอ”
ซูยอนที่เอาแต่มองพื้นมาตลอดค่อยๆ เงยหน้าขึ้น และในตอนนั้นเอง สายตาของอีแทก็ตรึงเธอเอาไว้ทันที
ทั้งหล่อ ทั้งมีเสน่ห์ แล้วก็เป็นคนที่อยู่คนละโลกกับเธอ ข้อสรุปที่ได้มาตลอดพลันแจ่มชัดขึ้นเมื่อได้มองเขาในระยะใกล้
“ฉันไม่ได้เกลียดรุ่นพี่หรอกค่ะ”
“งั้นเหรอ โล่งอกไปที พี่ก็นึกว่าเธอจะ...”
“แต่ฉันก็ไม่อยากสนิทด้วยค่ะ”
ท่าทางโล่งใจของเขาทำให้ซูยอนรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่มีแต่คนชอบเขาแท้ๆ แต่การที่เขาอยากให้เธอชอบด้วยมันดูเห็นแก่ตัว เธอจึงพูดแทรกขึ้นมาทั้งที่เขายังพูดไม่จบ คำพูดที่ตามมาของซูยอนทำให้อีแทมีสีหน้างุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยถาม
“...ทำไมล่ะ”
คำถามที่หลุดออกมาอย่างยากลำบากราวกับไม่เข้าใจเอาเสียเลยทำให้ซูยอนเริ่มคิดตาม นั่นสิ ทำไมกันนะ ทำไมเธอถึงไม่อยากสนิทกับเขา ทั้งที่สนิทกับนาฮยอนจนแทบแยกจากกันไม่ได้ แต่ทำไมถึงไม่ชอบรยูอีแทล่ะ ต่อให้อยู่กับนาฮยอน เธอก็ถูกตราหน้าว่าเป็นคนรับใช้อยู่ดี
แต่เธอไม่อยากพ่วงอีแทเข้ามาให้ความต่ำต้อยของตัวเองเด่นชัดขึ้นไปอีก เมื่อเทียบกับนาฮยอนแล้ว รยูอีแทคือคนที่ได้รับความสนใจจากทุกคน การต้องอยู่ข้างคนแบบนั้นแล้วถูกเปรียบเทียบ มันเป็นสิ่งที่เธอเกลียดจนเข้ากระดูกดำ
“ถ้าแค่รุ่นพี่อยากสนิทด้วย ทุกคนต้องอยากสนิทตอบด้วยหรือคะ”
“มันก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่...”
“นาฮยอน อันนั้นฉันช่วยถือนะ”
นาฮยอนที่หอบทั้งถังป๊อปคอร์นขนาดใหญ่กว่าหน้าตัวเองหลายเท่ากับแก้วเครื่องดื่มกำลังเดินเข้ามาหาพวกเธอพอดี ซูยอนจึงรีบวิ่งเข้าไปหานาฮยอนประหนึ่งจะหนีไปจากสถานการณ์อันน่าอึดอัด
แม้จะรับรู้ได้ว่าอีแทกำลังมองตามหลังมา แต่เธอก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ หนังเรื่องนั้นช่างน่าเบื่อ ส่วนป๊อปคอร์นก็หวานเลี่ยนเกินไป ตลอดเวลาที่ดูหนัง มีเพียงการจับจ้องของอีแทที่ทอดมองมาเป็นระยะเท่านั้นที่แจ่มชัดจนแทบจะจับต้องได้
ซูยอนจำเนื้อหาของหนังที่ดูในวันนั้นไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว หากแต่แววตาคมกริบที่เขามองมากลับฝังลึกในความทรงจำจนจำได้ขึ้นใจแม้เวลาจะล่วงเลยมานาน
โชคดีที่ตั้งแต่ปีถัดไป เธอก็ไม่พบอีแทที่ไหนในโรงเรียนอีกเลย และความสงบสุขก็กลับคืนมาสู่เธอ
จนกระทั่งในวันจบการศึกษาระดับมัธยมต้น ซูยอนก็ได้พบกับอีแทอีกครั้ง หลังจากมอบช่อดอกไม้ให้นาฮยอนแล้ว อีแทก็เตรียมช่อดอกไม้มาให้เธอด้วยเช่นกัน
“อ่ะ รับไปสิ ยินดีด้วยที่เรียนจบนะ”
“ขอบคุณค่ะ”
แม้จะรู้สึกเกรงใจแต่เธอก็รับช่อดอกไม้นั้นมา อีแทที่ไม่ได้เจอกันหลายปีกลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวไปแล้ว ภาพลักษณ์ของเขาในชุดสูทมีเสน่ห์จนใครก็ตามที่มาร่วมงานรับประกาศนียบัตรต้องเหลียวหลังมอง
ต่างจากเธอที่มาร่วมงานเพียงลำพังโดยไม่มีแม้แต่แม่ ครอบครัวของนาฮยอนมากันพร้อมหน้าพร้อมตา เธอได้ทักทายกับพ่อแม่ของนาฮยอน จากนั้นเธอกับนาฮยอนก็ถ่ายรูปคู่ด้วยกัน ระหว่างที่เธอยืนส่งพ่อแม่ของนาฮยอนที่ขับรถมาส่งเธอถึงบ้านแล้วกำลังจะขับออกไป แม่ที่เพิ่งเลิกงานกลับมาก็ยืนมองดูอยู่
“บ้านนาฮยอนนี่ใช่... อิลซองกรุ๊ปหรือเปล่า”
“ก็น่าจะใช่นะแม่”
สีหน้าของแม่แข็งค้างไปทันที ซูยอนรู้สึกแปลกใจแต่ก็ปล่อยผ่านไปโดยไม่คิดอะไรมาก จนกระทั่งหนึ่งปีให้หลัง ซูยอนถึงได้รู้เหตุผลว่าทำไมในวันนั้นสีหน้าของแม่ถึงได้แข็งค้างไปเช่นนั้น
กำลังโหลดความเห็น...