คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 3

ตอน 3

ห้องพักรอสัมภาษณ์เงียบสงัด

เวลาไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความตึงเครียดกลับยิ่งทวีคูณ ด้วยความกระวนกระวาย เธอจึงได้แต่มองตามแผ่นหลังของผู้ที่ถูกเรียกชื่อแล้วเดินออกประตูไปก่อนอย่างนึกอิจฉาอยู่นับสิบครั้ง และแล้วหมายเลขของเธอที่ดูเหมือนจะไม่มีวันมาถึงก็ถูกขานขึ้น ซูยอนสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความตื่นเต้น

“หมายเลข 140 ถึง 145 เชิญออกมาค่ะ”

หมายเลข 143

การสัมภาษณ์แบ่งเป็นกลุ่มละห้าคน ถือว่าเป็นลำดับที่ไม่เลวเลย เธอไม่อยากได้ลำดับแรกเพราะมันน่าประหม่า แต่โชคดีที่ได้หมายเลขตรงกลาง ในตอนที่อ่านคำถามที่คาดการณ์ไว้ในโทรศัพท์มือถือจนจบและสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนนั้นเอง

“อ๊ะ”

เสียงเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกแปลกๆ ของถุงน่องที่แนบชิดกับเรียวขา ลางสังหรณ์ไม่ดีทำให้เธอรีบขมวดคิ้วแน่น เธอหรี่ตาลงแล้วค่อยๆ ก้มมองขาตัวเอง

บ้าจริง

ถุงน่องบางเฉียบดันไปเกี่ยวกับเก้าอี้จนเส้นด้ายรันไปในพริบตา เมื่อเห็นรอยรันยาวตามแนวดิ่งอย่างไม่ปรานี ซูยอนก็แทบอยากจะร้องไห้ออกมา

ทำไมถุงน่องต้องมารันเอาตอนใกล้จะสัมภาษณ์ด้วยเนี่ย

เธอพยายามคิดในแง่ดีเพื่อสลัดความคิดอัปมงคลทิ้งไป แต่ความรู้สึกกลับยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ถึงอย่างนั้นตอนนี้ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว ซูยอนเดินออกจากห้องพักรอไปทั้งอย่างนั้น เธอไม่มีเวลาเปลี่ยนถุงน่องใหม่และไม่มีคู่สำรองติดมาด้วย

“เชิญหมายเลข 141 เป็นต้นไปเข้าไปได้เลยครับ”

เจ้าหน้าที่คุมสอบเปิดประตูห้องสัมภาษณ์พร้อมกับเอ่ยขึ้นทันทีที่เธอเดินออกมา ผู้สมัครเดินเข้าไปในห้องสัมภาษณ์ตามคำแนะนำ เก้าอี้ห้าตัวถูกจัดเตรียมไว้สำหรับผู้เข้าสัมภาษณ์ ส่วนผู้สัมภาษณ์ที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรก็มีห้าคนเช่นกัน

คณะกรรมการสัมภาษณ์ที่มองดูผู้สมัครด้วยสายตาเฉียบคมดุจเหยี่ยวนั้นมีหลากหลายกลุ่ม ชายสองคนที่ดูเหมือนระดับผู้บริหาร หญิงวัยกลางคนสองคน และคนที่ดูหนุ่มมาก... หืม ชายหนุ่มที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างยิ่งกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ

เคยเห็นที่ไหนนะ คนที่เธอรู้จักแน่ๆ ไม่ใช่เหรอ

รุ่นพี่เหรอ หรือว่า...

ซูยอนที่กำลังจะหย่อนตัวลงนั่งชะงักไป พลางค้นหาความทรงจำผ่านใบหน้าของผู้สัมภาษณ์หนุ่มคนนั้น ตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มขยับริมฝีปากเป็นคำว่า ‘นั่งลงสิครับ’ ซูยอนถึงเพิ่งรู้ตัวว่ามีแค่เธอคนเดียวที่ยังไม่ยอมนั่ง

ด้วยความลนลาน ซูยอนจึงรีบนั่งลงอย่างเงอะงะ ความรู้สึกถึงลางร้ายและความมืดแปดด้านที่แล่นปราดไปทั่วร่างทำให้เธอเผลอหลับตาปี๋แล้วลืมตาขึ้นมาใหม่

วันนี้เป็นอะไรไปเนี่ย ตั้งสติให้ดีหน่อยสิ

แค่ถุงน่องรันก็เป็นลางไม่ดีพออยู่แล้ว ถ้าตรงนี้ยังทำพลาดอีกก็คงหมดหวังอย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งที่ควรจะทำตัวให้เข้าตากรรมการแท้ๆ แต่กลับเผลอแสดงท่าทางเก้ๆ กังๆ ออกไปจนรู้สึกหน้าร้อนผ่าว

สวนทางกับจิตใจอันร้อนรนของเธอ การสัมภาษณ์ของผู้สมัครคนอื่นดำเนินไปอย่างราบรื่น ผู้สมัครหมายเลขก่อนหน้าตอบคำถามได้อย่างไร้ที่ติราวกับเตรียมตัวมาอย่างดี และในที่สุดก็ถึงตาของเธอ

“ช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับว่าประเด็นที่ร้อนแรงที่สุดในแวดวงธุรกิจช่วงนี้คืออะไร”

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามถามขึ้น ฟังดูเป็นคำถามธรรมดาและง่าย แต่ถ้าตอบได้ไม่ดีก็มีสิทธิ์ถูกปัดตกได้ง่ายๆ เช่นกัน ซูยอนพยายามเค้นรอยยิ้มออกมา เธอรวบรวมความคิดแล้วเริ่มเอ่ยปาก

“ฉันคิดว่าประเด็นเรื่องสารกึ่งตัวนำควบคู่ไปกับพลังงานหมุนเวียนระดับโลกคือประเด็นที่ร้อนแรงที่สุดในอุตสาหกรรมของเราค่ะ จากภาวะขาดแคลนสารกึ่งตัวนำทั่วโลก...”

แม้จะตอบอย่างสุดความสามารถ แต่กรรมการกลับไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบรับที่ดีนัก ต่างจากผู้สมัครคนก่อนหน้าที่โดนซักไซ้ต่อไม่หยุด แต่คำถามสำหรับเธอกลับจบลงแค่นั้น

พังแล้วเหรอ พังยับเยินเลยใช่ไหม

ซูยอนกวาดตามองหน้ากรรมการสัมภาษณ์ทีละคนด้วยความหวังว่าจะมีคะแนนพิเศษตรงไหนบ้าง ในระหว่างที่เฝ้ารอว่าจะมีใครยื่นมือมาช่วยหรือไม่นั้น ชายหนุ่มที่นั่งริมสุดและเคยทำให้เธอสับสนจนทำตัวไม่ถูกก็ขยับไมโครโฟนเข้ามาใกล้ริมฝีปาก

“หมายเลข 143 คุณยุนซูยอน ในความคิดของคุณยุนซูยอน มีคีย์เวิร์ดสามคำไหนบ้างที่จำเป็นสำหรับบริษัทของเรา ช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับ”

คีย์เวิร์ดเหรอ

คำถามที่ต่างจากผู้สมัครคนอื่นซึ่งถูกถามถึงจุดเด่นหรือการปฏิบัติงานในหน้าที่โดยสิ้นเชิงถูกโยนมาที่เธออย่างกะทันหัน

คำถามที่มองว่าง่ายก็ง่ายนี้ ฟังดูเหมือนเรือโดยสารที่จะพาแล่นฉิวสู่การผ่านคัดเลือก แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนคำเตือนว่าถ้าตอบคำถามง่ายๆ แค่นี้ไม่ได้ เธอจะถูกคัดออกทันที

“ฉันคิดว่าคือการท้าทายสิ่งใหม่ด้วยความมุ่งมั่น ความกล้าหาญที่ไม่หวาดกลัวต่อความล้มเหลว และการร่วมแรงร่วมใจที่สามารถประสานงานร่วมกับผู้อื่นได้เป็นอย่างดีค่ะ”

ซูยอนตอบออกไปพลางสบตากับผู้สัมภาษณ์ที่เอ่ยถามเธอโดยสัญชาตญาณ คำพูดหลั่งไหลออกจากปาก ทว่ากลับเป็นถ้อยคำว่างเปล่าที่แทบไม่หลงเหลือในความทรงจำ ความตื่นเต้นพรากเอาสติของเธอไปจนหมดสิ้น แล้วปลูกฝังความยอมจำนนลงมาแทนที่

คำถามถูกส่งต่อไปยังผู้สมัครคนถัดไป เธอได้แต่ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้

ดูท่าแล้ว... การสัมภาษณ์วันนี้คงจะชวดเสียแล้ว

เมื่อกลับเข้ามาในห้องพักรอ ซูยอนก็กลืนเสียงถอนหายใจที่จวนเจียนจะหลุดออกมาลงคอ ในจังหวะที่หยิบกระเป๋าเตรียมจะเดินออกไปข้างนอก เสียงสั่นเบาๆ ก็ดังขึ้น ซูยอนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้องพักรอ

เธอเดินผ่านผู้สมัครคนอื่นๆ ที่ยืนรออยู่ตรงโถงทางเดินพลางกดรับสาย น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าและแผ่วเบาไม่ต่างจากอารมณ์ที่ดิ่งลงเหว

“ฮัลโหล...”

-สัมภาษณ์เป็นไงบ้าง ได้ไหม

เสียงของเพื่อนสนิทที่แทรกขึ้นมาก่อนที่เธอจะพูดจบนั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น สุดท้ายเสียงถอนหายใจก็หลุดออกมาจากปากจนได้ ซูยอนเดินเข้าไปในห้องน้ำ มองเงาตัวเองที่สะท้อนในกระจกแล้วตอบกลับไปเสียงเบา

“ไม่เลย”

-ทำไมล่ะ เจอคำถามที่ไม่คาดคิดหรือไง

“ไม่ใช่หรอก... สงสัยฉันจะตื่นเต้นเกินไป จำไม่ได้เลยสักนิดว่าพูดอะไรออกไปบ้าง”

พอลองคิดดูแล้วก็เป็นคำถามที่ง่ายมาก เธอตอบไปได้โดยไม่ติดขัดแท้ๆ แต่ในหัวกลับตีกันยุ่งเหยิงจนนึกไม่ออกเลยว่าพูดอะไรไป

ทั้งเข้าคอร์สติวเข้ม ทั้งซักซ้อมการสัมภาษณ์จำลองมาเป็นอย่างดีแท้ๆ แต่ผลลัพธ์กลับน่าเสียดายเหลือเกิน

-เอ๊ะ จริงดิ แกเตรียมตัวมาตั้งขนาดนั้น ตอบดีแล้วจำไม่ได้เองมากกว่ามั้ง ถ้าไม่มั่นใจจริงๆ ให้ฉันลองคุยกับพ่อให้ไหม

“ไม่เอา อย่าเลย ขอบใจนะนาฮยอน แต่ฉันจะทำด้วยตัวเอง มันต้องเป็นแบบนั้น”

ซูยอนปฏิเสธทันควันด้วยสีหน้าจริงจัง ในการเตรียมตัวหางาน เป้าหมายเดียวของเธอคืออิลซองกรุ๊ปเท่านั้น สำหรับซูยอนแล้ว เธอมีเหตุผลสำคัญยิ่งยวดที่ต้องสอบติดด้วยความสามารถของตัวเองให้ได้

เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำทั้งที่ยังไม่วางสาย หนีบโทรศัพท์มือถือไว้ระหว่างไหล่กับหูแล้วถอดถุงน่องที่รันออก

-ก็เห็นแกเอาแต่ปักหลักจะเข้าบริษัทเราให้ได้ ฉันก็แค่อยากช่วยพาไปทางลัด จำไว้เลยนะว่าหลานสาวเจ้าของบริษัทที่แกสมัครก็คือฉัน ถ้าต้องการความช่วยเหลือเมื่อไหร่ก็บอกได้ตลอด

“แค่มีน้ำใจพูดแบบนี้ก็ขอบใจแล้ว นาฮยอน”

-ไม่ได้แค่พูดนะยะ ไหนๆ ก็ได้รับคำขอบคุณแล้ว วันนี้ไปดื่มให้เมาปลิ้นกันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง

ซูยอนทิ้งถุงน่องที่ถอดออกลงถังขยะเงียบๆ แล้วเดินออกจากห้องสุขา นาฮยอนยังคงร่ายเหตุผลที่ต้องไปดื่มเหล้าในวันนี้ไม่หยุดจนกระทั่งเธอล้างมือเสร็จและก้าวพ้นประตูห้องน้ำ

-แกรู้ไหมว่าไม่ได้มาเที่ยวกับพวกเรานานแค่ไหนแล้ว

“เรื่องนั้นฉันก็รู้อยู่หรอก...”

-รู้แล้วก็ออกมา ไม่งั้นฉันตัดเพื่อนจริงๆ ด้วยนะ

“รยูนาฮยอน วันนี้คงไม่ค่อยสะดวก...”

ระหว่างคุยโทรศัพท์กับนาฮยอนและก้าวเท้าไปยังทางออก ซูยอนก็ต้องชะงักฝีเท้า มีใครบางคนยืนพิงกำแพงตรงโถงทางเดิน ชายหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างและพิงหลังกับผนังกำลังมองเธอคุยโทรศัพท์นิ่งๆ พลางเคาะปลายเท้ากับพื้นเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ

ซูยอนมองชายหนุ่มที่กำลังจ้องตนเองอยู่ ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาเหมือนคนที่เธอรู้จักตั้งแต่ตอนที่เห็นในห้องสัมภาษณ์ แต่เธอกลับนึกไม่ออกเลยว่าเป็นใคร

-ยุนซูยอน แกคุยๆ อยู่แล้วแวบไปไหนเนี่ย ทำไมเงียบไป

“นาฮยอน ไว้ไปดื่มกันคราวหน้านะ เดี๋ยวฉันโทรหาใหม่”

ซูยอนรีบตัดสายแล้วเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้นอีกครั้ง ชายหนุ่มที่พิงหลังกับกำแพงกระตุกยิ้มมุมปากราวกับมีอะไรน่าขำ จากนั้นจึงผละแผ่นหลังออกจากผนังแล้วหันมาหาเธอ วินาทีที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา ซูยอนก็รู้สึกคอแห้งผากเหมือนตอนอยู่ในห้องสัมภาษณ์ไม่มีผิด

“สายจากนาฮยอนงั้นหรือ”

หืม

เขารู้จักนาฮยอนด้วยหรือนี่

“รู้จัก... นาฮยอนด้วยหรือคะ”

“รู้จักดีเลยล่ะ”

“คะ”

ซูยอนเอ่ยถามซ้ำด้วยท่าทางเหม่อลอยเพราะตามคำตอบสั้นห้วนนั้นไม่ทัน ชายคนนี้ดูคุ้นหน้าคุ้นตาแน่ๆ แต่พอนึกไม่ออกว่าคือใครทั้งที่ติดอยู่แค่ปลายลิ้นก็ยิ่งทำให้เธอแทบคลั่ง

“ดูเหมือนจะมีแค่ผมที่จำได้สินะ เพื่อนของนาฮยอนใช่ไหมครับ ผมเป็นพี่ชายนาฮยอนเอง”

อ๊ะ

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมใบหน้าของชายคนนี้ถึงได้คุ้นตานัก เป็นเขานั่นเอง รยูอีแท พี่ชายของเพื่อนที่คอยวนเวียนอยู่ในหัวเธอตลอดช่วงมัธยมหนึ่ง คนที่เธอเคยเอาเป็นเอาตายกับการคอยหลบหน้า...

เธอจำใบหน้าที่ต่อให้พยายามลืมก็ไม่มีวันลืมลงไม่ได้ ซูยอนนึกโทษตัวเองที่จำเขาไม่ได้ตั้งแต่แวบแรก ก่อนจะทักทายออกไปด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

“สวัสดีค่ะ”

“ครับ สวัสดี”

พี่ชายของนาฮยอนพยักหน้ารับคำทักทายของเธอ เส้นผมดัดลอนเล็กน้อย หน้าผากโค้งมนได้รูป สันจมูกโด่งคมรับกับใบหน้า และริมฝีปากที่ยิ่งดูเย้ายวนเวลาแย้มยิ้ม

ส่วนสูงที่น่าจะเกินร้อยเก้าสิบเซนติเมตรกับรูปร่างที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติยิ่งขับเน้นความสง่างามของชุดสูทที่เขาสวมใส่ออกมาได้อย่างเต็มที่

รูปลักษณ์อันโดดเด่นสะดุดตาที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็มองเห็นได้ในทันทีนั้น ปลุกความรู้สึกในอดีตของซูยอนให้หวนกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ในตอนที่อยู่ข้างกายเขา เธอเคยถูกเรียกด้วยคำว่าอะไรบ้างนะ ภาพของชายหนุ่มผู้ดึงดูดทุกสายตาที่กำลังแย้มยิ้มอ่อนโยนและก้าวเข้ามาหาจึงไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสำหรับเธอเลยสักนิด

รยูอีแทในสายตาของเด็กสาวมัธยมต้นกับภาพในตอนนี้มีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด หากตอนนั้นเขาดูสบายๆ และเข้าถึงง่ายกว่านี้แล้วละก็ ตอนนี้กลับ... ซูยอนกลืนน้ำลายลงคออย่างตึงเครียดโดยไม่ทราบสาเหตุ

“บริษัทเราเป็นที่ที่เท่าไหร่ที่คุณยื่นสมัครไปครับ”

พี่ชายของนาฮยอนก้าวเข้ามาประชิดตรงหน้าแล้วถามเสียงเบา ซูยอนกลืนน้ำลายลงคอแล้วเงยหน้าขึ้น ตอบๆ ไปส่งเดชแล้วรีบเลี่ยงดีกว่า อย่าได้มาพัวพันกันอีกเลย ทว่าผู้ชายคนนี้แม้แต่สันกรามยังดูไร้ที่ติจนน่าทึ่ง เธออดชื่นชมในใจไม่ได้ แต่เวลานี้ควรตอบคำถามที่เขาถามมาให้เรียบร้อยเสียก่อน

“ที่แรกค่ะ”

“ที่แรกหรือครับ ผลลัพธ์ก็คงต้องออกมาดีสิ แล้วถ้าเกิดนาฮยอนชวนไปดื่มละก็...”

เขาก้มหน้าลงสบสายตาลึกซึ้งเข้าไปในดวงตาของเธอ พอมองเข้าไปในดวงตาดำขลับที่ดูลึกล้ำไร้ก้นบึ้งคู่นั้น เธอกลับรู้สึกมึนงงราวกับต้องมนตร์สะกด

“ช่วยห้ามไม่ให้ยัยนั่นดื่มเยอะ หรือไม่ก็บอกให้เลื่อนไปเจอกันวันหลังหน่อยได้ไหมครับ พอดีพ่อแม่ไปทำงานต่างประเทศระยะยาวด้วยกันทั้งคู่ ที่บ้านเลยไม่มีใครคอยคุมยัยตัวดีนั่นเลย”

“...ค่ะ”

“งั้นก็กลับเถอะครับ วันนี้เหนื่อยแย่เลย”

ในจังหวะที่เธอกำลังจะตอบกลับไปว่าไม่เป็นไรค่ะ เขาก็เดินผ่านเฉียดข้างกายเธอไปเสียแล้ว ซูยอนรีบหันกลับไปมองตาม เขากำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ แท้ๆ แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนเขากำลังก้าวเข้ามาในหัวใจของตัวเองกันนะ

“สัมภาษณ์พังแล้วยังจะเพ้อเจ้ออีก”

พี่ชายเพื่อน นั่นแค่พี่ชายเพื่อนนะ

พี่ชายเพื่อนที่เธออุตส่าห์คอยหลบหน้ามาตลอดไงเล่า

ซูยอนใช้มือเขกศีรษะตัวเองเบาๆ เพื่อลงโทษความคิดฟุ้งซ่านไร้สาระนั้น

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 3
อ่านตอน 4 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 2กลับหน้าเรื่อง
ตอน 2ตอน 4