“ไอ้เหี้ย มึงว่าไงนะ ชนงั้นเหรอ กูไปชนมึงตอนไหน ตอนไหนวะถึงได้มาพล่ามหาเรื่องกันแบบนี้!”
“ถ้าไม่ได้ชน แล้วผมจะพูดว่าชนทำไมล่ะครับ แค่บอกว่าจะระวังก็จบเรื่องแล้ว ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วย”
“อายุก็น้อยกว่ากูแท้ๆ ยังจะมาพูดจาไม่มีหางเสียงอีก...”
เกิดเรื่องจนได้
เหล้า ไม่สิ เรื่องฉาวเพราะเหล้าต่างหาก
“โบกยู หลบเร็ว!”
เธอตะโกนเตือนอย่างร้อนรนแต่ก็สายไปเสียแล้ว เส้นผมดกหนาเป็นลอนสวยที่โบกยูเพิ่งคุยโวว่าไปดัดมาได้ไม่นาน ถูกมือของผู้หญิงที่ยืนเถียงด้วยกระชากเข้าเต็มแรง
“โอ๊ย!”
เสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดเจียนตายของโบกยูถูกกลืนหายไปกับเสียงดนตรีที่ดังจนแก้วหูแทบแตก ตึกๆ ท่ามกลางเสียงบีตหนักหน่วง เส้นผมของโบกยูก็ถูกผู้หญิงแปลกหน้าที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อกระชากดึงอย่างไม่ปรานี
ซูยอนที่ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะผุดลุกขึ้นจากที่นั่ง ส่วนนาฮยอนที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำก็พุ่งตัวเข้าไปร่วมวงจนทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายไปหมดในพริบตา
“นาฮยอน อย่า!”
เธอตะโกนห้ามพลางวิ่งออกจากโต๊ะ แต่นาฮยอนก็กระโจนเข้าใส่ผู้หญิงที่กำลังทึ้งหัวโบกยูอยู่เรียบร้อยแล้ว
“จะบ้าตาย”
ภายในคลับไม่มีใครสนใจกลุ่มคนที่เปิดฉากตะลุมบอนกันอย่างดุเดือดเลยสักคน ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเมามายและเต้นรำกันจนลืมตัว ชายหญิงสามคนกำลังเปิดศึกประชิดตัวราวกับจะแย่งชิงอะไรสักอย่างด้วยการกระชากหัวกันอุตลุด
“พวกแกเป็นอะไรไหม”
เธอตะโกนถามสุดเสียง ทว่าไร้ซึ่งคำตอบ
ผู้หญิงขี้เมาคนหนึ่งเดินผ่านโต๊ะแล้วเกิดมีปากเสียงกับโบกยูเข้า เรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นั้นกลับลุกลามใหญ่โตกลายเป็นการลงไม้ลงมือจนบานปลายไปกันใหญ่
ปัญหาไม่ได้มีแค่โบกยูที่ถูกดึงผมกับนาฮยอนที่กระชากผมผู้หญิงคนนั้นไว้เท่านั้น แต่กลุ่มเพื่อนของผู้หญิงคนนั้นก็กำลังพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยเช่นกัน ซูยอนจึงกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อขอความช่วยเหลือ
“ช่วยทางนี้หน่อยค่ะ ใครก็ได้ช่วยที...”
ซูยอนพยายามขอความช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง ทว่ามันกลับกลายเป็นเพียงเสียงตะโกนที่ว่างเปล่า บรรยากาศในคลับที่ล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนวันศุกร์เข้าสู่วันเสาร์ ทุกคนต่างเมามายหัวราน้ำจนแทบหาคนที่มีสติดีไม่ได้เลย
ซูยอนร้อนใจจนต้องพยายามสุดแรงเกิดเพื่อแยกคนที่กำลังซัดกันนัวเนียออกจากกัน แต่มันก็ไร้ประโยชน์ สถานการณ์เลยเถิดกลายเป็นศึกตัดสินเป็นตายไปเสียแล้ว
ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ยังนับว่าโชคดีที่โบกยูไม่ลืมว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง เขายังคงกำหมัดแน่นแนบติดไว้กับขากางเกงตัวเอง แม้จะโดนผู้หญิงเมาขาดสติกระชากหัวจนน่าจะโมโหแทบบ้า แต่เขาก็ไม่ยอมเหวี่ยงหมัดออกไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เก่งมาก ชเวโบกยูเพื่อนฉัน อย่าไปต่อยเด็ดขาด ยอมโดนดึงไปเถอะ โดนดึงแล้วค่อยไปคิดค่าเสียหายทีหลัง เพราะงั้นขอร้องล่ะ ช่วยเอาไอ้กำปั้นหนาๆ นั่นแนบติดไว้ตรงนั้นเหมือนติดแม่เหล็กไปก่อนนะ
ซูยอนดึงนาฮยอนที่กำลังกระชากหัวผู้หญิงคนนั้นออกมาได้สำเร็จ เธอกอดเพื่อนไว้แน่นแล้วตะโกนบอกให้ใจเย็นๆ แต่นาฮยอนกลับไม่แม้แต่จะฟัง เธอผลักซูยอนออกแล้วพุ่งกลับเข้าไปในวงวิวาทอีกรอบ
ทำยังไงดี ต้องโทรแจ้งตำรวจเลยไหมเนี่ย
เดิมทีนี่คืองานปาร์ตี้ปลอบใจหลังจากที่เธอบอกว่าอาจจะสอบสัมภาษณ์เข้าทำงานไม่ผ่าน บรรยากาศครึกครื้นตอนชนแก้วมลายหายไปจนหมดสิ้น ซูยอนมองไปรอบๆ ด้วยความกระวนกระวายใจ เสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มจากทุกทิศทุกทางกลืนกินแม้กระทั่งเสียงกรีดร้องของคนที่กำลังฟาดฟันกันอยู่ตรงหน้าเธอ
ลานคลั่งที่ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ
ในจังหวะที่ซูยอนหมดหนทางจนต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกดเบอร์ 112 ผู้หญิงที่แม้จะเมาแต่ยังคงกำผมโบกยูไว้แน่นไม่ยอมปล่อยก็ถูกกลุ่มชายหนุ่มที่ดูเหมือนการ์ดของคลับลากตัวไปที่ไหนสักแห่ง
อ้าว
วินาทีที่ซูยอนเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้งด้วยสีหน้างุนงง โบกยูและนาฮยอนก็กำลังกอดกันกลม ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งมองพวกเขาทั้งสองด้วยสายตาสมเพชเวทนาก่อนจะเดินหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย
“เอ่อ ขอโทษนะค... ใครกันน่ะ”
เมื่อครู่นี้เธอยังกระวนกระวายใจอยู่เลยว่าจะต้องพึ่งพากำลังตำรวจหรือไม่ ชายปริศนาคนนั้นกลับปรากฏตัวขึ้นมาจัดการเคลียร์สถานการณ์ให้จบลงอย่างราบคาบในเวลาไม่ถึงสองสามนาที และหายวับไปกับตาราวกับสายลมก่อนที่เธอจะได้ทันรั้งตัวไว้เสียอีก
“ฮือ ที่รักของเค้าจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย กลางกระหม่อมแหว่งไปหมดแล้ว ซูยอน แกดูโบกยูสิ อีบ้าคนนั้นมันกระชากไปขนาดไหน...”
นาฮยอนกอดโบกยูพลางลูบผมที่แหว่งไปทั้งน้ำตา ส่วนโบกยูยังคงหอบหายใจแรงด้วยความโมโหที่ยังไม่คลายลง ซูยอนก้มลงดูผมของโบกยูตามที่นาฮยอนบอก
“ดึงซะเกลี้ยงเลยแฮะ”
“ใช่ไหมล่ะ ใช่ไหม ยังไงก็ยอมไม่ได้หรอก ต้องให้ยัยนั่นชดใช้ค่าเสียหาย ไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิงผมก็คือชีวิตจิตใจนะ มีสิทธิ์อะไรมาดึงหัวผู้ชายคนอื่นแล้วมาทำตัวบ้าบอแบบนี้”
นั่นก็จริงของเธอ
จุดเริ่มต้นของแฟชั่นก็คือทรงผม พอเห็นผมของโบกยูที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงแล้ว ความหดหู่ใจก็แล่นริ้วเข้ามา ทั้งที่เขาดีใจแทบตายว่าดัดผมออกมาได้ดูดี
ทว่าตอนนี้ผมของโบกยูกลับคลายลอนจนดูแห้งกรอบราวกับผมไหม้ไปเสียแล้ว
“ว่าแต่ ยัยนั่นโดนลากไปไหนแล้วล่ะ”
“หืม? เอ่อ... นั่นสินะ”
นาฮยอนที่เพิ่งหยุดร้องไห้หันมองไปรอบๆ กลุ่มเพื่อนของผู้หญิงที่มีเรื่องวิวาทกันชิ่งหนีไปทันทีที่การ์ดในชุดสูทสีดำมาถึง ส่วนผู้หญิงที่กระชากผมโบกยูถูกพวกการ์ดหิ้วปีกพาตัวออกไป
เธอรู้สึกแปลกใจที่จู่ๆ พวกการ์ดซึ่งมองหาเท่าไรก็ไม่เห็นกลับโผล่มาทันควัน และผู้ชายในชุดสูทเนี้ยบที่ปรากฏตัวขึ้นแล้วหายลับไปอย่างกะทันหันคนนั้นก็แปลกพิลึกเช่นกัน
ถ้าได้เห็นหน้าสักนิดก็คงไม่คาใจขนาดนี้ ด้วยความที่ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ความจริงซูยอนก็ยังรู้สึกไม่สมจริงจนคิดว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า
“ผู้ชายที่มาตรงนี้เมื่อกี้น่ะ นาฮยอน แกพอจะรู้จักไหม”
“ผู้ชายเหรอ ผู้ชายคนไหน”
“คนที่มากับการ์ดน่ะ... แกก็ไม่รู้จักเหรอ”
“ไม่ใช่คนที่ดูจอมอนิเตอร์แล้วเห็นคนทะเลาะกันเลยเดินมาหรอกเหรอ ฉันไม่ทันเห็นเลย แล้วผู้ชายคนนั้นทำไมเหรอ มีอะไรแปลกๆ งั้นเหรอ”
“เปล่าหรอก แค่ถามดูเฉยๆ”
นาฮยอนหยุดมือที่กำลังกดๆ ผมยุ่งเหยิงของโบกยูแล้วหันมามองเธอ โดนทึ้งไปขนาดไหนกันนะ ลอนผมของโบกยูถึงได้คลายจนชี้ฟูไปทุกทิศทาง น่าสงสารตรงที่นาฮยอนพยายามกดเท่าไรก็ไม่ยอมยุบลงเลย ถ้ามีหมวกสักใบมาสวมทับไว้ก็คงดีกว่านี้แท้ๆ
“พวกเรากลับกันเถอะ อยู่ที่นี่ต่อคงไม่ดีแล้วล่ะ”
เมื่อเธอเอ่ยชวน ทั้งโบกยูและนาฮยอนต่างเห็นพ้องต้องกันจึงเก็บเสื้อผ้ากับกระเป๋าแล้วเดินออกจากคลับ เสียงดนตรีที่ดังกึกก้องในแก้วหูพลันแผ่วเบาลง เหลือเพียงแรงสั่นสะเทือนจางๆ เมื่อก้าวพ้นบันไดออกมา
อุตส่าห์มาเพื่อปลอบใจเธอแท้ๆ แต่บรรยากาศกลับกร่อยลงทันตาเพียงเพราะการกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ ในคลับ
โบกยูที่เดินทอดน่องลงบันไดคลับมาราวกับทหารแพ้ศึกที่เต็มไปด้วยบาดแผล แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพลางพ่นลมหายใจที่อัดแน่นด้วยความคับแค้นออกมา
ในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายนที่อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ไออุ่นจากปากของโบกยูจึงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจะจางหายไป
“เขาว่ากันว่าถ้าผู้หญิงผูกใจเจ็บ ขนาดหน้าร้อนน้ำค้างแข็งยังตกได้เลย แต่โบกยูของเราต่อให้ผูกใจเจ็บก็ได้แค่พ่นลมหายใจแค่นี้เองสินะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของนาฮยอนที่ตบไหล่ตนเบาๆ โบกยูก็เถียงไม่ออก ได้แต่พ่นลมหายใจยาวเหยียดกว่าเดิม นาฮยอนมองโบกยูคนนั้นด้วยแววตาอบอุ่น
“ชเวโบกยู นายเท่มากเลยนะ”
“พูดเรื่องอะไรของเธอเนี่ย ยุนซูยอน แกล้งแหย่ฉันเล่นหรือไง ผู้ชายที่โดนผู้หญิงทึ้งผมมันดูเท่ตรงไหนในสายตาเธอกัน นั่นกำลังด่าฉันอยู่ใช่ไหม”
“ไม่ได้ด่าสักหน่อย ในสถานการณ์ที่พร้อมจะฟิวส์ขาดได้ทุกเมื่อ แต่นายก็ยังอดทนอดกลั้นเพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง ฉันเห็นนะ ถ้าเป็นพวกผู้ชายเกเรคงไม่สนว่าผู้หญิงหรืออะไรแล้วลงไม้ลงมือไปแล้ว แต่ชเวโบกยูเพื่อนฉันกลับกำหมัดแน่นแล้วแนบไว้ข้างขากางเกงเฉยๆ ไงล่ะ นาฮยอนของเรานี่ตาถึงจริงๆ ที่ได้ชเวโบกยูคนนี้เป็นแฟน”
จากที่ซึมกะทือมาตลอด พอได้ยินคำพูดของซูยอน นาฮยอนก็ยิ้มแก้มปริจนเห็นฟันเก ส่วนโบกยูก็เกาหัวแก้เก้อ
“โอ๊ย”
ก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บบริเวณหนังศีรษะที่ถูกผู้หญิงคนนั้นกระชาก เมื่อเห็นเพื่อนๆ เป็นแบบนั้น ซูยอนถึงได้เผยยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก
ความจริงตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ วันนี้เป็นครั้งแรกที่เธอมีเรื่องกระทบกระทั่งกับคนอื่น ในยุคสมัยที่สังคมโหดร้ายและมีเรื่องราวสารพัดเกิดขึ้น อีกทั้งยังเคยได้ยินข่าวอยู่บ่อยครั้งว่าเรื่องทะเลาะวิวาทเล็กๆ ลุกลามกลายเป็นคดีใหญ่โต เธอจึงรู้สึกตึงเครียดอยู่ลึกๆ แต่ความโล่งใจที่ทุกอย่างจบลงด้วยดีก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอันผ่อนคลาย
“ยุนซูยอน แกเองก็สู้ๆ นะ ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็สอบติดรอบแรกโดยไม่ต้องซิ่วเลยสักนิด คราวนี้ที่ตกก็คงเพราะสวรรค์อยากให้แกได้พักบ้างแหละ ปีหน้าต้องสอบผ่านแน่นอน เชื่อคำพูดฉันสิ”
“อืม ขอบใจนะ”
เธออยากได้งานทำตั้งแต่ช่วงที่ยังเรียนอยู่ เธอทุ่มเทเตรียมตัวสมัครงานอย่างสุดความสามารถจนกล้าภูมิใจว่าตัวเองใช้ชีวิตอย่างขยันขันแข็งมาโดยตลอด ทว่าการสอบสัมภาษณ์ที่ยากจะฟันธงว่าจะผ่านหรือไม่นั้น ทำให้เธอเริ่มปลงและปล่อยวางไปแล้วครึ่งหนึ่ง
คำพูดของนาฮยอนช่วยปลอบประโลมหัวใจได้ไม่น้อย รอยยิ้มจึงค่อยๆ แต่งแต้มบนใบหน้าที่เคยว่างเปล่า อย่างที่นาฮยอนบอก ในเมื่อวิ่งมาอย่างไม่หยุดพัก จะขอหยุดพักสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร
แต่ว่า ผู้ชายตัวสูงที่เข้ามาคลี่คลายสถานการณ์เมื่อครู่นี้... ดูเหมือนรยูอีแทชัดๆ เลย แต่เพราะเห็นเพียงแวบเดียวท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย ซูยอนจึงไม่อาจแน่ใจได้
คงตาฝาดไปเองแหละ รยูอีแทจะมาสถานที่แบบนี้ได้ยังไง ถ้าเป็นเขาจริงๆ มีหรือจะช่วยเคลียร์สถานการณ์แล้วจากไปเฉยๆ
แต่ในวินาทีที่เห็นผู้ชายคนนั้น หัวใจของเธอกลับกระตุกวูบและแทบจะหยุดเต้นจริงๆ ถึงแม้ว่าตอนที่เบิกตากว้างเพื่อมองเขาอีกครั้ง จะเห็นเพียงแผ่นหลังที่กำลังเดินห่างออกไปแล้วก็ตาม
คงมองผิดไปเองนั่นแหละ แล้วต่อให้เป็นรยูอีแทจริงๆ แล้วไงล่ะ!
คอยหลบหน้าเขาเหมือนเดิมนั่นแหละดีต่อตัวเองที่สุดแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งสำคัญคือความจริงที่ว่าเธอต้องลุยสอบเข้าทำงานใหม่อีกครั้ง เพราะฉะนั้นวันนี้เธอจะหัวเราะไปกับเพื่อนๆ อย่างเต็มที่แล้วลืมความรู้สึกผิดหวังในตัวเองไปซะ จากนั้นก็ค่อยเริ่มต้นใหม่อีกหน
เพราะคนคนนั้นก็คงยังอยู่ที่นั่นเหมือนเดิม ซูยอนเงยหน้ามองท้องฟ้าสีรัตติกาลพลางแย้มยิ้มอย่างสดใส
ราตรีล่วงเลยเข้าสู่ความเงียบสงัด
กำลังโหลดความเห็น...