คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 5

ตอน 5

อีแทไม่ทันได้เลิกงานด้วยซ้ำ เขากำลังอ่านงบการเงิน ผลประกอบการย้อนหลังห้าปี และข้อมูลโปรเจกต์ที่กำลังดำเนินอยู่ของบริษัทเคมีภัณฑ์ซึ่งมีพ่อของเขาเป็นประธาน

เขาเพิ่งถูกสั่งย้ายจากสาขาต่างประเทศมายังสำนักงานใหญ่ได้เพียงไม่กี่วัน การโยกย้ายกะทันหันทำให้ต้องรีบสะสางงานที่สาขาเดิมจนหัวหมุน และตอนนี้ก็ยังคงวุ่นวายกับการทำความเข้าใจเนื้องานของสำนักงานใหญ่อยู่ ทว่าระหว่างนั้น พ่อที่เดินทางไปทำงานต่างประเทศก็ติดต่อมา

-อีแท แกไปพาตัวกรรมการผู้จัดการรยูออกมาที ถ้าท่านประธานรู้เรื่องนี้เข้าจะเป็นเรื่องใหญ่ ตอนนี้มีข่าวลือไม่ดีแพร่สะพัดในวงในอย่างลับๆ แถมยังได้ยินมาว่ามีเบาะแสส่งไปถึงอัยการแล้วด้วย ถ้าคราวนี้โดนจับได้คงหลุดพ้นยากแน่ เพราะงั้นรีบไปจัดการให้ไว

“เข้าใจแล้วครับ”

อีแทตอบรับสั้นๆ ก่อนจะวางสายจากพ่อแล้ววางเอกสารที่กำลังดูอยู่ลง เมื่อได้รับแจ้งจากพ่อว่าเจ้าหน้าที่สืบสวนที่ซุ่มดักฟังเบาะแสเรื่องยาเสพติดกำลังบุกค้นคลับที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาอยู่ อีแทจึงรีบออกจากบริษัททันที

เพื่อที่จะลากตัวญาติผู้พี่สุดไม่ได้เรื่องออกจากห้องวีไอพีของคลับแห่งนั้น เขาจึงรีบขับรถพลางต่อสายหาหัวหน้าพัคก่อนเป็นอันดับแรก

“ช่วยส่งการ์ดไปเดี๋ยวนี้เลยได้ไหมครับ”

-มีเรื่องอะไรเหรอครับ

“กรรมการผู้จัดการรยูอยู่ที่คลับตอนนี้ ดูเหมือนว่าตำรวจกับอัยการจะบุกตรวจค้นที่นั่นครับ”

-กรรมการผู้จัดการรยูอยู่ที่คลับตอนนี้เหรอครับ

น้ำเสียงของหัวหน้าพัคแฝงความตึงเครียดและความกังวลเอาไว้ หลานชายคนโตที่อดีตประธานรยูผู้ก้าวลงจากตำแหน่งไปแล้วรักดั่งดวงใจ กำลังเที่ยวเล่นสำมะเลเทเมาอยู่ในคลับเวลานี้

พ่อโทรมาบอกให้พาตัวญาติผู้พี่ที่กำลังมัวเมาอยู่กับความสนุกสนาน ทั้งเหล้าและยาเสพติดออกมาอย่างเงียบเชียบที่สุด เขาจึงต้องเร่งรีบ

“ครับ ถ้าเรื่องเข้าถึงหูคุณปู่คงจะยุ่งยาก เอาเป็นว่าผมจะออกตัวไปก่อน”

-ผมก็จะรีบตามไปเดี๋ยวนี้ครับ

“ไม่ครับ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น ยิ่งคนเคลื่อนไหวเยอะจะยิ่งตกเป็นเป้าสายตาเปล่าๆ ถ้าจะจัดการให้เร็ว ผมไปคนเดียวจะสะดวกกว่า”

-แต่ว่าท่านเพิ่งกลับประเทศมาได้แค่สิบวันเองนะครับ จะไม่เป็นไรเหรอครับ

“คงไม่เป็นไรหรอกครับ แค่นี้ก่อนนะครับ”

-เดี๋ยวผมจะรีบส่งคนไปครับ

อีแทวางสายแล้วพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ

“ไอ้เวรเอ๊ย”

จนถึงป่านนี้ยังไม่โดนจับได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว ดูท่าหมอนั่นจะยังทิ้งสันดานเดิมที่ชอบเที่ยวเล่นสมัยไปเรียนต่อนอกไม่ลงแม้จะกลับมาแล้วก็ตาม ตอนอยู่อเมริกาไม่รู้ว่าเที่ยวเสเพลขนาดไหน ข่าวลือเรื่องนั้นถึงยังคงสะพัดไปทั่วราวกับตำนานในนิวยอร์ก

เขาไม่อยากจะเอ่ยถึงเลยว่าตัวเองต้องพยายามมากเพียงใดเพื่อไม่ให้ถูกมองว่าเป็นคนพันธุ์เดียวกับไอ้หมอนั่น เขาเคยคิดว่าขออย่าให้ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันกับมันเลย

แต่พอกลับประเทศมาได้แค่สิบวัน กลับต้องมาคอยตามเช็ดตามล้างให้ไอ้บ้านั่นเนี่ยนะ

ทันทีที่จอดรถในลานจอดของคลับ คนที่หัวหน้าพัคส่งมาก็มาถึงและเดินตรงเข้ามาที่หน้ารถแล้ว สมกับเป็นคนที่ได้รับความไว้วางใจอย่างท่วมท้นจากอดีตประธานรยู การลงมือจัดการจึงรวดเร็วทันใจไม่เบา

เดิมทีเขาก็กำลังหงุดหงิดอยู่แล้ว ทว่าการตอบสนองที่ฉับไวของหัวหน้าพัคช่วยลดเวลาที่เขาต้องอยู่ที่นี่ให้สั้นที่สุด ก็นับว่ายังดีอยู่บ้าง

“ไปกันเถอะ”

ทันทีที่ลงจากรถ ชายคนหนึ่งที่ได้รับฟังคำอธิบายคร่าวๆ จากหัวหน้าพัคก็เดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงเบา

“พวกเราแจ้งทางคลับและยืนยันตำแหน่งที่อยู่เรียบร้อยแล้วครับ แต่ท่านเมามากและปฏิเสธที่จะไปกับพวกเรา”

นั่นหมายความว่าพวกนี้พยายามจะเข้าไปจัดการก่อนที่เขาจะมาถึงแล้ว ทว่าไอ้หมอนั่นคงอาละวาดใส่แน่ ในฐานะคนที่ต้องคอยดูแลไม่ให้ผมร่วงแม้แต่เส้นเดียว คงจะลำบากใจน่าดู

“ปฏิเสธเหรอครับ”

“ครับ”

อีแทมองชายคนนั้นด้วยสีหน้าเอือมระอาพลางเอ่ยถาม ผมที่ตัดสั้น หูฟังวิทยุสื่อสารที่เสียบไว้ตรงหู และชุดสูทที่ตัดเย็บพอดีตัว เขาเหลือบมองชายผู้มีสารรูปที่หากดูเผินๆ อาจเข้าใจผิดว่าเป็นการ์ดของคลับ ก่อนจะเอ่ยขณะก้าวเดิน

“อยู่ที่ไหน นำทางไปสิครับ”

เมื่ออีแทเริ่มสาวเท้ายาว ชายคนนั้นก็ก้าวล่วงหน้าไปก้าวหนึ่งเพื่อนำทาง เขาเมินเฉยต่อเสียงฝีเท้าของพวกผู้ชายที่เดินตามหลังมา แล้วเดินตามหลังชายผู้นำทางมุ่งหน้าไปยังห้องวีไอพีของคลับที่เชื่อมต่อกันราวกับเขาวงกต

ท่วงท่าของเขาขณะก้าวขึ้นบันไดแล้วเดินไปตามทางเดินผนังกระจกนั้นดูทรงอำนาจจนแม้แต่พนักงานภายในยังต้องผงะ ความสูงที่เกิน 190 เซนติเมตรกับรูปร่างกำยำล่ำสัน ทว่าใบหน้ากลับเรียวเล็กและหล่อเหลาจนต่อให้บอกว่าเป็นดาราก็คงเชื่อ

ด้วยเครื่องหน้าที่คมชัดและแววตาดุดัน เขาเดินก้าวยาวไปตามทางเดินที่เชื่อมสู่ห้องวีไอพี ชายเสื้อโค้ตสีดำที่ยาวถึงต้นขาพลิ้วไหวไปตามจังหวะก้าว

ในเวลาล่วงเลยเที่ยงคืน เสียงดนตรีที่ดังกึกก้องจากใต้ทางเดินกระจกสั่นสะเทือนจนรู้สึกได้ อีแทกวาดสายตามองลงไปด้านล่างอย่างไม่ใส่ใจขณะเดินไปตามทางเดิน

ใต้แนวกำแพงที่มองเห็นภายในคลับได้อย่างชัดเจน ปาร์ตี้สุดเหวี่ยงกำลังดำเนินไป มีทั้งคนที่โยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลงอย่างบ้าคลั่ง คนที่กรีดร้องออกมาด้วยความคึกคะนองที่ฉุดไม่อยู่ ไปจนถึงพวกที่ยกขวดเหล้ากรอกปาก

“เละเทะสิ้นดี”

อีแทมองลงไปเบื้องล่างด้วยสีหน้ารังเกียจเต็มทน ก่อนจะหรี่ตาลง

บัดซบ

ท่ามกลางปาร์ตี้มัวเมาสุดเหวี่ยง เขาเหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นตาคนหนึ่งกำลังเปิดศึกตะลุมบอนกับผู้หญิงอีกคน เมื่ออีแทหยุดเดินแล้วเพ่งสายตามองลอดแนวกระจกลงไปเบื้องล่าง ชายคนที่เดินนำหน้าอยู่ก็หันกลับมามองเขา

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”

“ไม่มีอะไร นำทางต่อเถอะ”

ยัยตัวดีนั่นไว้จัดการทีหลัง

ตอนนี้เรื่องไอ้ลูกพี่ลูกน้องเวรนั่นด่วนกว่า

เขาจำเป็นต้องไปให้ถึงก่อนพวกตำรวจและอัยการที่จ่อจะบุกเข้าทลายที่นี่ในอีกไม่ช้า ไม่นานเขาก็ถูกพาตัวไปยังห้องส่วนตัวที่กรรมการผู้จัดการรยูอยู่ และได้เผชิญหน้ากับมนุษย์ลูกพี่ลูกน้องสุดน่าสมเพชคนนั้นที่กำลังเมายาหัวเราะคิกคักพลางโอบกอดผู้หญิงไว้ข้างกายหลายคน

“เฮ้ย รยูอีแท! แก... อีแทของพวกเรามาทำอะไรที่นี่...”

พลั่ก

ถ้าเลี่ยงได้เขาก็ไม่อยากให้ร่างกายอีกฝ่ายเกิดริ้วรอยบาดแผล แต่เสียงแหกปากโวยวายพร้อมแววตาเยิ้มลอยนั่นกลับกวนโทสะเขาเหลือทน เพียงหมัดเดียว กรรมการผู้จัดการรยูก็หุบปากสนิทก่อนจะฟุบหน้าคว่ำลงกับโต๊ะ จากนั้นอีแทจึงพยักพเยิดให้พวกบอดี้การ์ดแบกตัวออกไป

“โทรบอกหัวหน้าพัคให้มาเก็บกวาดซะ”

“ครับ”

ชายคนหนึ่งแบกกรรมการผู้จัดการรยูขึ้นหลังแล้วรีบสาวเท้าออกจากห้องไปตามคำสั่ง อีกคนตามประกบเพื่อคอยคุ้มกัน ปล่อยให้ชายผู้นำทางและลูกน้องอีกสองสามคนอยู่โยงในห้องต่อไป

“คนหนึ่งอยู่เคลียร์ร่องรอยของกรรมการผู้จัดการรยูในห้องนี้ให้หมดจด ส่วนที่เหลือตามฉันมา”

เขาล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงพลางปรายตามองชายเหล่านั้นด้วยแววตาเฉยชา ชายผู้ทำหน้าที่นำทางมีไหวพริบพอที่จะหันไปสั่งงานคนที่เหลืออย่างรวดเร็ว และรีบเดินตามหลังทันทีที่อีแทก้าวขาออกจากห้อง

อีแทเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างแล้วผลักประตูบานหนาเข้าไปในโซนคลับ เขาสาวเท้าตรงดิ่งไปยังจุดที่เคยมองลงมาจากด้านบน

แสงไฟระยิบระยับชวนเวียนหัวที่สาดส่องลงมาจากทุกทิศทาง เสียงดนตรีกระหึ่มจนแก้วหูแทบฉีกขาด และถ้อยคำปลุกเร้าจากปากดีเจที่สะกดฝูงชนเอาไว้ ทำให้ไม่มีใครสนใจเหตุทะเลาะวิวาทของคนอื่นเลยแม้แต่น้อย เขาสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาแล้วพยักหน้าส่งสัญญาณให้ชายที่มาด้วยกัน

“ช่วยไปจัดการหน่อย”

“...คนรู้จักเหรอครับ”

“น้องสาวผมเองครับ”

“จะรีบจัดการเดี๋ยวนี้ครับ”

อุตส่าห์มาทำงานแท้ๆ แต่กลับต้องมาไหว้วานเรื่องส่วนตัวแบบนี้ ช่างชวนให้หงุดหงิดสิ้นดี แค่เรื่องไอ้ลูกพี่ลูกน้องเฮงซวยก็น่ารำคาญพออยู่แล้ว พอยังต้องมาเจอน้องสาวไม่รู้จักโตที่นี่อีก อารมณ์ฉุนเฉียวก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนถึงขีดสุด พ่อแม่เพิ่งจะบินไปดูงานต่างประเทศได้ไม่ทันไร ก็แอบมาเที่ยวเตร่ในที่พรรค์นี้แล้วงั้นเหรอ

ขนาดเรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศที่ครอบครัวเคี่ยวเข็ญ นาฮยอนยังบ่ายเบี่ยงไม่ยอมไป แต่นี่กลับมาเมาแอ๋แล้วกระชากหัวตบตีกับผู้หญิงคนอื่นเนี่ยนะ

สถานการณ์ล่อแหลมเสี่ยงที่จะตกเป็นจุดสนใจแท้ๆ แต่เธอกลับไร้เดียงสาจนไม่คิดระวังสิ่งรอบตัวเลยสักนิด ทำให้เขารู้สึกทั้งสมเพชและอึดอัดใจจนบอกไม่ถูก

บอดี้การ์ดที่มากับเขาใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีในการแยกคู่กรณีที่กำลังชุลมุนออกจากกัน การ์ดคนหนึ่งคุมตัวผู้หญิงที่มีเรื่องกับกลุ่มน้องสาวของเขาออกไปข้างนอก ส่วนพวกพ้องที่มาด้วยกันก็พากันเผ่นหนีไปเอง

ไม่ทันถึงสามนาที เรื่องวุ่นวายก็จบลง

แม้สถานการณ์จะคลี่คลายแล้ว แต่อีแทก็ยังคงเดินตรงเข้าไปหาน้องสาวที่ยังมีอารมณ์คุกรุ่นอยู่ เขาเอ่ยปากสั่งด้วยเสียงที่ดังกลบดนตรีกระหึ่ม

“พอได้แล้ว กลับบ้านไปซะ ถ้ารยูนาฮยอนกลับไปถึงทีหลังฉันล่ะก็ เตรียมตัวโดนดีไว้ได้เลย”

หากแต่สติสัมปชัญญะของนาฮยอนกลับพุ่งเป้าไปที่โบกยูผู้เป็นแฟนหนุ่มเพียงคนเดียว เธอเอามือกอดศีรษะที่ยุ่งเหยิงของโบกยูไว้ทั้งน้ำตาคลอเบ้า พร้อมกับพร่ำเพ้อคำพูดไร้สาระทำนองว่า ‘ฉันจะแก้แค้นให้เอง’ ไม่หยุดหย่อน อีแทมองนาฮยอน โบกยู และหญิงสาวอีกคนที่มาด้วยกันด้วยสีหน้าสมเพช ก่อนที่เขาจะหรี่ตาลง

ทำไมถึงเป็นเธอ

เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

อีแทไม่กล้าก้าวเข้าไปทักถาม ได้แต่มองสำรวจร่างนั้นเงียบๆ ซูยอนที่เพิ่งมาสัมภาษณ์งานที่บริษัทเมื่อสองวันก่อน กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ ต่างจากน้องสาวและแฟนหนุ่มของน้องที่กำลังเมาไม่ได้สติ เธอกลับยืนนิ่งด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับเรื่องวุ่นวายตรงหน้า

อีแทลอบมองสำรวจซูยอนที่ยืนอยู่ไม่ไกลอย่างรวดเร็ว แววตาอันละเอียดอ่อนไล่มองเพื่อดูว่าเธอได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ช่างน่าขันสิ้นดีที่แม้จะบังเอิญมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้ เขากลับรู้สึกยินดีที่ได้พบเธอ

ความรู้สึกลึกซึ้งที่เขามองไปยังเธอในตอนนี้ช่างต่างจากการวางท่าเรียบเฉยตามหน้าที่ในห้องสัมภาษณ์วันนั้นมากมายนัก ส่วนซูยอนเองก็มองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

จำฉันได้หรือเปล่านะ

เธอเองก็ดีใจที่เจอฉันเหมือนกันใช่ไหม

แต่ผิดไปจากความหวังของเขา ซูยอนกลับมองรยูอีแทเหมือนคนแปลกหน้า แววตาคู่นั้นเจือไว้ด้วยความระแวดระวังและแคลงใจปะปนกัน เขาจึงเก็บความเสียดายไว้ข้างหลังแล้วหันหลังกลับ ก่อนจะเดินออกจากคลับไปในทันที

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 5
อ่านตอน 6 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 4กลับหน้าเรื่อง
ตอน 4ตอน 6