“มัวแต่ยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้อะไร ไปต่อรอบสองที่บ้านฉันกันไหม”
ข้อเสนอของนาฮยอนทำให้โบกยูดูสนใจขึ้นมาทันที เขาร่วมด้วยช่วยกันส่งสายตาเร่งเร้าให้เธอไปด้วย ทว่าซูยอนกลับลังเลใจ ตั้งแต่เธอเริ่มเตรียมตัวสอบเข้าทำงานโดยตั้งเป้าหมายไว้ที่อิลซอง ฮยอนจูผู้เป็นแม่ก็เริ่มแสดงท่าทีอ่อนไหวใส่ก่อนเลย
“บริษัทมีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องเป็นอิลซองด้วยลูก หรือว่าลูกจะไปทำงานที่นั่นเพราะนาฮยอน ความสามารถอย่างลูกมีที่ให้ไปอีกตั้งเยอะแยะนอกจากอิลซองนะ แม่แค่อยากให้ลูกคิดดูใหม่อีกที”
พอเธอสอบข้อเขียนรอบแรกผ่าน แม่ก็ยิ่งอ่อนไหวหนักขึ้นจนถึงขั้นต้องคอยดูสีหน้าเวลาจะคุยโทรศัพท์กับนาฮยอน ซูยอนรู้ดีว่าทำไมฮยอนจูถึงทำตัวอ่อนไหวขนาดนั้น
เหตุผลที่เธอต้องเข้าทำงานที่อิลซองให้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และเหตุผลที่ฮยอนจูพยายามห้ามปรามอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งที่เธอรู้ความจริงหมดแล้วแท้ๆ แต่แม่ก็ยังคิดว่ามันเป็นความลับและพยายามปกปิดเอาไว้
‘หนูรู้หมดแล้วนะ’
หลายต่อหลายครั้งที่เธออยากจะพูดกับฮยอนจู แม้จะพยายามข่มความรู้สึกนั้นไว้อย่างยากลำบาก แต่ซูยอนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะปิดปากเงียบไปได้ถึงเมื่อไหร่ ในสถานการณ์แบบนี้เธอจึงรู้สึกลำบากใจที่จะบอกแม่ว่าจะไปค้างที่บ้านของนาฮยอน
“ซูยอน น้า มีเรื่องอยากปรึกษาแกด้วย”
“ปรึกษาเหรอ เรื่องอะไรล่ะ”
“ฉันกะว่าจะย้ายออกมาอยู่คนเดียว แต่พ่อกับแม่ก็เอาแต่บอกว่าไม่ได้ตลอด มันต้องมีวิธีสิ ฉันจะต้องอยู่กับพ่อแม่ไปถึงเมื่อไหร่กัน ฉันก็มีเรื่องส่วนตัว มีอายุแล้ว การอยากออกมาอยู่คนเดียวมันไม่ใช่เรื่องปกติเหรอ ฉันก็เลยเอาแกไปอ้างน่ะสิ”
เอาฉันไปอ้างเนี่ยนะ
เธอกำลังสงสัยว่าจะไปช่วยเรื่องที่นาฮยอนอยากย้ายออกมาอยู่คนเดียวได้อย่างไร ทำไมถึงบอกว่าเอาเธอไปอ้างกับพ่อแม่ได้ แล้วทำไมต้องมองเธอด้วยสายตาเว้าวอนขนาดนั้นด้วย
นาฮยอนปล่อยแขนโบกยูที่ควงอยู่แล้วปรี่เข้ามาหาพลางกุมมือเธอไว้แน่น ดวงตากลมโตแสนไร้เดียงสาราวกับลูกสุนัขเบิกกว้างมองมาที่เธอ
“มาอยู่ด้วยกันนะ”
“...อะไรนะ”
“วิธีเดียวที่จะออกจากบ้านได้คือต้องอ้างชื่อแกเท่านั้น บอกว่าจะไปอยู่กับแก เพราะงั้นแหละซูยอน มาอยู่ด้วยกันนะ ฉันจะดูแลแกอย่างดีเลย น้า”
ซูยอนมองนาฮยอนที่กำลังทำท่าออดอ้อนด้วยสายตาเอือมระอา คำพูดของนาฮยอนที่บอกว่าจะอ้างชื่อเธอเพื่อฝันอยากออกมาอยู่คนเดียวนั้น ช่างไร้สาระสิ้นดี
พ่อแม่ที่เลี้ยงดูนาฮยอนมาราวกับไข่ในหินไม่มีทางหลงกลคำพูดพรรค์นั้นแน่ อีกอย่างตัวเธอเองก็ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่จะทิ้งฮยอนจูไว้ที่บ้านตามลำพังได้
“ทำไม ไม่อยากอยู่กับฉันเหรอ”
“ไม่ได้ไม่อยากอยู่หรอกนะ แต่...”
“แปลว่าไม่ได้ไม่อยากใช่ไหมล่ะ แค่นั้นก็พอแล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง แกแค่เชื่อใจฉันแล้วตามมาก็พอ”
นาฮยอนพูดเสียงดังอย่างมั่นอกมั่นใจก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กกลับไปควงแขนโบกยู ทั้งสองคนก้มหน้ากระซิบกระซาบเรื่องสนุกอะไรกันก็ไม่รู้จนหัวเราะคิกคักไม่หยุด ซูยอนมองภาพคนทั้งคู่แล้วก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างเดินตามไปเงียบๆ
ย้ายออกมาอยู่คนเดียว
หัวข้อที่นาฮยอนยกขึ้นมาเริ่มหมุนวนอยู่ในอกของเธออย่างบ้าคลั่ง ความจริงลุงเคยบอกให้แม่ย้ายกลับไปอยู่จังหวัดคยองกีที่เป็นบ้านเกิดของฝั่งแม่อยู่แล้ว
เธอก็โตจนป่านนี้แล้ว บ้านเดิมของคุณยายก็ว่างอยู่ จะทนอยู่ในโซลต่อไปทำไม
ฮยอนจูเองก็ดูเหมือนจะอยากทำแบบนั้น ทว่ากลับเลื่อนการตัดสินใจออกไปเพราะเป็นห่วงเธอ หากเธอบอกว่าจะย้ายออกมาอยู่คนเดียว แม่ก็คงจะได้ย้ายไปอยู่ใกล้ลุงและไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป
เพียงแค่ที่ผ่านมา ฮยอนจูก็เสียสละเพื่อเธอมากล้นเกินพอแล้ว เธออยากจะคืนชีวิตที่แม่ยอมทิ้งไปเพราะเธอให้กลับคืนมาเสียแต่ตอนนี้
“ซูยอน ไปบ้านฉันใช่ไหม ไปเถอะ น้า ไปกันเถอะนะ”
เมื่อเดินออกมาถึงริมถนน นาฮยอนก็ควงแขนทั้งโบกยูและเธอพลางงอแงออดอ้อนเหมือนเด็กเอาแต่ใจ โบกยูคงมองว่านาฮยอนน่ารักถึงได้ยิ้มจนตาหยีและละสายตาไปไม่ได้
จะดีเหรอ ซูยอนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เพราะรู้สึกเสียดายหากต้องแยกย้ายกันตรงนี้จึงตอบตกลงไป สมัยเรียนมัธยมปลายปีสอง บ้านของนาฮยอนกับบ้านของซูยอนห่างกันแค่ป้ายรถเมล์เดียวเท่านั้น
ทว่าหลังจากที่ซูยอนย้ายบ้านไป เธอก็แทบไม่มีโอกาสได้ไปบ้านของนาฮยอนอีกเลย ทั้งสามคนจึงขึ้นรถแท็กซี่ไปด้วยกันอย่างพร้อมเพรียงเพื่อไปยังบ้านของนาฮยอนหลังจากที่ไม่ได้ไปมานาน
“คุณลุงคะ ไปซัมซ็องดงค่ะ”
วินาทีที่นาฮยอนบอกจุดหมายกับคนขับรถ ซูยอนก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความบอกแม่ว่าจะไปเล่นต่อที่บ้านของนาฮยอน
เพราะช่วงนี้ฮยอนจูค่อนข้างอ่อนไหวเรื่องนาฮยอนมาก ซูยอนจึงอดประหม่าไม่ได้ขณะส่งข้อความไป แม่คงจะยังไม่นอนและรอเธออยู่ เลข 1 ข้างข้อความจึงหายไปแทบจะในทันที
[เล่นกันเงียบๆ อย่าให้เสียมารยาทกับผู้ใหญ่นะ ต่อให้ดึกแค่ไหนก็ต้องกลับมาบ้าน]
แม่ยอมอนุญาตแล้ว แม้จะมีเงื่อนไขว่าต่อให้ดึกแค่ไหนก็ต้องกลับบ้าน แต่น้ำเสียงก็ไม่ได้คัดค้านรุนแรงอะไร บางทีคงเห็นว่าเป็นวันที่นัดเจอกันเพื่อปลอบใจเรื่องสอบตก แม่ก็เลยยอมใจกว้างให้ ซูยอนพิมพ์ตอบกลับไปว่า ‘ค่ะ’ แล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า
เหล้าที่ดื่มในคลับสร่างหมดแล้ว พอสติกลับมาแจ่มใส เธอก็เริ่มรู้สึกเก้อเขินเพื่อนๆ ที่นั่งข้างกันขึ้นมา ซูยอนแสร้งทำเป็นไม่เห็นคู่รักที่กำลังจู๋จี๋กันอยู่เบาะหลังแล้วหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ
เวลานี้ดึกสงัดจนถึงที่สุดแล้ว
แม้จะรู้ว่ามีพวกผู้ชายเดินตามหลังมา แต่อีแทก็ไม่หันกลับไปมองจนกระทั่งเดินมาถึงหน้ารถของตัวเองที่ลานจอดรถ
ดูเหมือนตำรวจเพิ่งจะเริ่มบุกเข้าตรวจค้นคลับ รถตำรวจหลายคันดับสัญญาณไฟฉุกเฉินแล้วจอดเทียบหน้าคลับให้เห็น เขาเปิดประตูรถพลางเอ่ยถามพวกผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลัง
“ย้ายกรรมการผู้จัดการรยูไปไว้ที่ไหนแล้ว”
“หัวหน้าพัคสั่งให้พาไปพักที่โรงแรมอิลซองก่อนครับ”
“โรงแรมอิลซองอย่างนั้นหรือ”
อีแทหรี่ตาลงพลางถามย้ำ โรงแรมอิลซองเป็นหนึ่งในบริษัทในเครือ ทั้งยังขาดทุนทุกปีจนแทบไม่มีแขกมาพัก เขาสงสัยเหลือเกินว่าทำไมถึงยอมเสี่ยงพาไปที่นั่น ทั้งที่มีโอกาสถูกพนักงานพบเห็นมากกว่าแขกเสียอีก
“หัวหน้าพัคบอกว่าเช็กอินโซนวิลล่าไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องคนอื่นมองครับ”
หัวหน้าพัคนี่รอบคอบจริงเชียว แต่ก็นั่นแหละ ถึงได้รับความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยมจากอดีตประธานรยู อีแทเค่นยิ้มเยาะก่อนจะเอ่ยกับพวกผู้ชายที่อยู่ด้านหลัง
“วันนี้เหนื่อยหน่อยนะครับ”
“ไม่เลยครับ เชิญท่านเดินทางกลับก่อนได้เลยครับ”
เขาขึ้นรถแล้วกดปุ่มสตาร์ตเครื่องยนต์ ไฟหน้าสว่างวาบขึ้น และในจังหวะที่กำลังจะขยับพวงมาลัย ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นก็ก้มหัวโค้งเก้าสิบองศาให้รถของเขาพร้อมกัน
ทำอย่างกับฉันเป็นหัวหน้าแก๊งนักเลงไปได้ เขาเดาะลิ้นขณะขับรถออกจากลานจอดรถ อีแทต่อสายหาพ่อเพื่อรายงานว่าจัดการเรื่องเรียบร้อยดีแล้ว ก่อนจะเร่งความเร็วรถทะยานไปข้างหน้า
หลังจากแวะเข้าไปที่บริษัท เขาก็มุ่งหน้าตรงกลับบ้านใหญ่ทันที ท้องถนนยามค่ำคืนที่ไร้การจราจรติดขัดทำให้รถแล่นฉิว ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านใหญ่
อีแทจอดรถในโรงรถแล้วเดินขึ้นบันได เขานิ่วหน้าเมื่อเห็นแสงไฟสว่างโร่จากชั้นสอง ดูเหมือนน้องสาวตัวดีที่ไปมีเรื่องวิวาทในคลับจะกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว เขายกมือลูบใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้าแล้วก้าวเดินต่อไป
แต่ละย่างก้าวช่างหนักอึ้งราวกับความเหน็ดเหนื่อยพร้อมจะหยดรินลงมา ก่อนจะเดินผ่านสวนอันเงียบเหงาเข้าไปในบ้าน อีแทแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีดำสนิท
แสงกะพริบเลือนรางไม่กี่ดวงบนนั้นคงไม่ใช่ดวงดาว แต่เป็นดาวเทียมเสียมากกว่า เมื่อเห็นแสงประดิษฐ์ริบหรี่เหล่านั้นถูกเมฆที่ลอยมาตามลมกลืนหายไป เขาก็ก้าวเท้าเข้าบ้าน
เขาถอดรองเท้าแล้วเดินตัดผ่านห้องนั่งเล่นอันมืดมิดขึ้นไปยังชั้นสอง ดวงตาที่คุ้นเคยกับความมืดต้องหยีลงเล็กน้อยเมื่อปะทะกับแสงไฟสว่างจ้า ทว่าพอลืมตาขึ้นมอง เขากลับหลุดหัวเราะหึออกมา
ยุนซูยอน เด็กคนนั้นกำลังนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนโซฟาในบ้านของเขา น้องสาวที่น่าจะดื่มด้วยกันไม่อยู่ตรงนั้น มีเพียงเธอคนเดียวนอนหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นชั้นสอง เห็นแบบนั้นแล้วอีแทก็ทำได้แค่หัวเราะเยาะในลำคอ
ช่างประจวบเหมาะเหลือเกินที่พ่อแม่ไม่อยู่บ้าน ทั้งสองคนบอกว่าจะไปฉลองวันครบรอบแต่งงานด้วยกัน พ่อจึงพาแม่ร่วมเดินทางไปดูงานที่ฮ่องกงด้วยกันตั้งแต่เก้าวันก่อน
แม่ที่บอกว่าดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นหน้าลูกชายเพิ่งกลับจากต่างประเทศก่อนเดินทาง คงไม่มีทางจินตนาการออกเลยว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในบ้านตอนที่ตัวเองไม่อยู่
แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อบนเตียงของน้องสาวที่แง้มประตูไว้ครึ่งหนึ่งราวกับจะอวด ดันมีเท้าขนาดเล็กใหญ่สี่ข้างวางเคียงกันอยู่
ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่มีถึงสองคนที่นอนเคียงข้างกันอย่างหวานชื่น อีแททนดูภาพนั้นต่อไปไม่ไหวจึงใช้เท้าเตะประตูปิดลง
น้องสาวตัวน้อยของเขาไม่ยอมปล่อยให้ช่วงเวลาสั้นๆ ที่พ่อแม่ไม่อยู่บ้านหลุดลอยไปเลยจริงๆ จะจัดการกับพฤติกรรมแก่แดดหน้าไม่อายจนน่าเหลือเชื่อของน้องสาวคนนี้อย่างไรดีนะ เขาใช้นิ้วนวดคลึงรอบดวงตาอันอ่อนล้าพร้อมกับครุ่นคิด
บนโต๊ะมีกระป๋องเบียร์บุบบี้กับขวดเบียร์ที่ยังไม่ได้เปิดวางระเกะระกะจนเดาไม่ออกว่าดื่มกันไปมากเท่าไร และพอเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นใบหน้าของซูยอนที่นอนหนุนพนักโซฟาด้วยท่าทางไม่สบายตัวนัก
อีแทมองภาพนั้นด้วยสีหน้าพูดไม่ออก ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาในที่สุด
มานอนไม่ระวังตัวอยู่ตรงนี้ คิดจะทำอะไรของเธอกันแน่นะ
เมื่อห้าปีก่อน ฉันก็เคยมองเธอแบบนี้ตรงนี้เหมือนกัน ในระยะห่างเพียงเท่านี้ ฉันเคยก่นด่าตัวเองที่มองเธอในชุดนักเรียนซึ่งกำลังหลับปุ๋ยอยู่ว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
ไอ้สารเลวเอ๊ย
แต่ตอนนี้ ฉันก็กำลังมองดูเธออยู่อีกครั้ง
ยุนซูยอน เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ ถึงได้คอยมาปรากฏตัวให้ฉันเห็นอยู่เรื่อย
รู้หรือเปล่าว่าฉันอาจจะทำอะไรลงไป หืม?
กำลังโหลดความเห็น...