“ยุนซูยอน ไปถล่มอิลซองให้ราบเลยนะ”
นาฮยอนชูกำปั้นทั้งสองข้างขึ้นอย่างมุ่งมั่นพลางตะโกนบอกซูยอนที่กำลังก้าวลงจากรถ
ตัวเองไม่โดนขยี้เละกลับมาก็บุญโขแล้ว จะให้ไปถล่มใครได้ แค่ไม่พังยับเยินกลับมาก็ดีถมไป ซูยอนมองดูอาคารศูนย์ฝึกอบรมขนาดยักษ์ตรงหน้าด้วยสีหน้ากังวล
ศูนย์ฝึกอบรมอิลซองกรุ๊ป
รายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกรอบสุดท้ายของอิลซองที่คิดว่าตัวเองคงสอบตก กลับมีชื่อของเธอติดอยู่ได้อย่างน่าอัศจรรย์
ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่ประกาศผลที่น่าเหลือเชื่อ ตอนนี้เธอจึงเดินทางมาถึงศูนย์ฝึกอบรมเพื่อเข้าคอร์สพนักงานใหม่ โบกยูช่วยยกลากกระเป๋าเดินทางลงมาจากท้ายรถแล้วเอ่ยกับซูยอน
“ตอนแรกคิดว่าตกจนหงอยไปเลย พอได้มาเข้าค่ายฝึกแบบนี้ ดีจังเลยนะ ไม่ต้องกดดันแล้วก็ไม่ต้องตื่นเต้นล่ะ ใช้เวลาให้สนุกที่สุดนะ พอจบแล้วเดี๋ยวฉันมารับ อ้อ ได้ยินว่าจะย้ายไปอยู่กับนาฮยอนเหรอ”
“อื้ม พอดีแม่จะย้ายไปอยู่แถวบ้านลุงน่ะ”
“ลุงเธออยู่ที่ไหนนะ”
“พยองแท็ก จังหวัดคยองกี”
“ไกลเหมือนกันนะเนี่ย แต่ก็ดีแล้ว ถ้าอยู่กับนาฮยอนพวกเราคงได้เจอกันบ่อยขึ้น รีบเข้าไปเถอะ”
หลังจากโดนผู้หญิงในคลับดึงทึ้งผมเมื่อหนึ่งเดือนก่อน โบกยูคงเกิดจุดเปลี่ยนทางจิตใจขึ้นมา ถึงได้โกนผมดัดลอนสวยจนเกรียนเตียนโล่งแล้วมาช่วยยกกระเป๋าให้ซูยอนอยู่ตอนนี้
ซูยอนตกใจที่วันนี้เขาโผล่มาพร้อมหมวกไหมพรมบอกว่าจะมาส่งที่ศูนย์ฝึก แต่นาฮยอนกลับดึงหมวกออกจากหัวของโบกยูแล้วหัวเราะร่าพลางลูบผมสั้นเกรียนที่แข็งเป็นตอ
เหมือนลูบหนวดเลย ซูยอนเองก็เคยขำไปกับคำพูดนั้นของนาฮยอน ทว่าพอดูตอนนี้แล้วรู้สึกหนาวแทนขึ้นมา
“ขับรถระวังๆ ขากลับด้วยนะ”
ซูยอนโบกมือลานาฮยอนกับโบกยูแล้วลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังทางเข้าศูนย์ฝึกอบรม ตอนได้รับแจ้งว่าสอบผ่านก็ดีใจอยู่หรอก แต่ความรู้สึกตอนเดินทางมาเข้าค่ายฝึกกลับต่างออกไปสิ้นเชิง มันทั้งฮึกเหิมอย่างบอกไม่ถูกและตื่นเต้นไปพร้อมกัน
อาจเป็นเพราะกำหนดเวลาเข้าตึกใกล้เข้ามาแล้ว นอกจากเธอจึงยังมีคนอีกหลายคนที่ลงจากรถหน้าประตูใหญ่ศูนย์ฝึกอบรมและลากกระเป๋าเดินทางทยอยเข้าไปข้างใน
“ยุนซูยอน”
ทันทีที่ซูยอนก้าวพ้นประตูใหญ่เข้ามา เสียงตะโกนเรียกดังลั่นของนาฮยอนก็แว่วมาจากด้านหลัง ซูยอนชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง นาฮยอนชูมือขึ้นโบกหยอยๆ ก่อนจะป้องปากตะโกน
“ถล่มให้ราบคาบไปเลยนะ”
รอบข้างไม่ได้มีแค่พวกเธอเสียหน่อย คำตะโกนของนาฮยอนจึงน่าอายเอามากๆ ความคิดที่จะหันไปโบกมือลาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเข้าไปมลายหายไปในพริบตา ซูยอนรีบจ้ำอ้าวตรงไปข้างหน้าโดยไม่เหลียวมองอีก
จะให้ไปถล่มอะไรนักหนากันเล่า
นาฮยอนที่ใช้ชีวิตว่างงานเรื่อยเปื่อยมาตลอดหนึ่งปี ได้ลองไปสอบเรียนต่อระดับบัณฑิตศึกษาในปีหน้าเพื่อแลกกับการได้แยกมาอยู่เองแล้ว ยัยนั่นถึงเอาแต่พูดคำนี้ติดปากเรื่อยมา ว่าจะไปถล่มให้ราบ
ซูยอนโยนคำพูดน่าหวาดเสียวของนาฮยอนทิ้งไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเท้าเข้าสู่อิลซองกรุ๊ปเพื่อร่วมการฝึกอบรมแบบพักค้างแรมตลอดหนึ่งสัปดาห์
การก้าวเข้าสู่ศูนย์ฝึกอบรมในฐานะคนทำงานเต็มตัว ไม่ใช่แค่นักศึกษาอีกต่อไป ทำให้ฝีเท้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกอันสับสน ทั้งกังวล หวาดหวั่น และความตื่นเต้นระคนกัน
แทนที่จะมั่นใจว่าจะทำได้ดี ความแคลงใจว่าจะทำได้จริงๆ หรือกลับเอียงกระเท่เร่ไปอีกฝั่งมากกว่า จนทำให้หัวใจปั่นป่วนว้าวุ่นอยู่บ้าง
[ยินดีต้อนรับพนักงานใหม่ทุกท่าน]
ตั้งแต่วินาทีที่มองเห็นป้ายผ้าผืนใหญ่ที่แขวนเด่นหราอยู่ตรงทางเข้าศูนย์ฝึกอบรมแล้วเดินเข้าไปข้างใน ซูยอนก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วจริงๆ
ช่วงเวลาที่เคยแบมือขอเงินแม่ไปเรียนได้ปิดฉากลงแล้ว ความรู้สึกที่ต้องแบกรับความรับผิดชอบอันหนักอึ้งว่าจากนี้ต้องยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองถาโถมเข้ามา
ทันทีที่เข้ามาในตัวตึก พนักงานจากสำนักงานใหญ่อิลซองก็ออกมาคอยต้อนรับและแนะนำขั้นตอนการเข้าค่ายให้แก่เหล่าพนักงานใหม่ ซูยอนรับตารางกิจกรรมตลอดหนึ่งสัปดาห์พร้อมใบแจ้งหมายเลขห้องพักที่ต้องใช้นอนตลอดช่วงเวลานี้แล้วเดินเข้าไปด้านใน
หลังจากได้รับจัดสรรให้อยู่ห้องพักแบบสี่คน ซูยอนก็ทักทายกับเหล่ารูมเมตที่จะต้องอยู่ร่วมกันตลอดหนึ่งสัปดาห์อย่างเก้อเขิน
“ได้เข้าบริษัทในเครือไหนเหรอคะ”
รูมเมตผู้อัธยาศัยดีเป็นฝ่ายเข้ามาทักทายก่อน ทั้งสองแนะนำตัวกันพอเป็นพิธี ทักทายกันอย่างเคอะเขิน ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดที่ได้รับแจกตรงทางเข้าแล้วมุ่งหน้าไปยังหอประชุม
เธอมองดูคนที่มาก่อนหน้าราวกับคนนอกที่คอยสังเกตการณ์ ก่อนจะถูกฝูงชนที่เริ่มทยอยเบียดเสียดกันเข้ามาพาไปตรวจสอบกลุ่มที่ตัวเองสังกัด
การฝึกอบรมพนักงานใหม่ถือเป็นโอกาสเดียวที่พนักงานใหม่จากทุกบริษัทในเครืออิลซองกรุ๊ปจะได้มารวมตัวกันในที่แห่งเดียว พนักงานใหม่จากทั่วทั้งเครือจะถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มๆ เพื่อเรียนรู้ประวัติศาสตร์ของอิลซองกรุ๊ป ตลอดจนเสริมสร้างความสามัคคีผ่านเกมกระชับมิตรประจำทีม
สมาชิกในกลุ่มของเธอมาจากหลากหลายสายงาน ทั้งโฆษณา อิเล็กทรอนิกส์ วิศวกรรม ไปจนถึงเคมีภัณฑ์ ต่างจากความกังวลตอนแรกว่าจะเข้ากันได้ไหม ความรู้สึกร่วมกันที่แม้จะอยู่ต่างบริษัทแต่ก็เข้าทำงานในเครือเดียวกัน ทำให้การสนิทสนมกับเพื่อนร่วมรุ่นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
แต่ละทีมจะมีรุ่นพี่ถูกส่งมาประกบหนึ่งคนเพื่อช่วยดำเนินกิจกรรมในภาพรวม และกลุ่มของซูยอนก็ได้รุ่นพี่กูฮโยชานมารับหน้าที่นี้ ทันทีที่ฮโยชานพบพวกเขาเป็นครั้งแรก เขาก็เอ่ยคำแนะนำที่ออกมาจากใจจริง
“จากประสบการณ์ของผม เพื่อนร่วมรุ่นที่ได้เจอเป็นครั้งแรกในศูนย์ฝึกอบรมแห่งนี้ จะกลายเป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่มากในการปรับตัวเข้ากับบริษัทครับ แน่นอนว่าจะกลายเป็นคนที่รับฟังความอึดอัดใจและความยากลำบากที่เราต้องเผชิญในชีวิตการทำงานที่แปลกใหม่ได้ดีที่สุดด้วย เพราะงั้นขอให้เห็นคุณค่าของความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นขึ้นที่นี่ และสนุกกับช่วงเวลานี้ให้เต็มที่นะครับ นี่คือคำพูดที่ผมอยากมอบให้ทุกคนจากใจจริงในฐานะรุ่นพี่ครับ”
ภายใต้การนำและคำแนะนำที่สดใสเปี่ยมภาวะผู้นำของฮโยชาน ความเหนียวแน่นและสมัครสมานสามัคคีของทีมซูยอนก็เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน สมาชิกในทีมจึงสนิทสนมกลมเกลียวกันอย่างเลี่ยงไม่ได้
เวลาในศูนย์ฝึกอบรมผ่านไปเร็วกว่าที่คิด ตอนก้าวเข้ามาวันแรกเธอเคยวิตกว่าจะผ่านพ้นห้าวันนี้ไปได้อย่างไร จากที่เคยกังวลว่าตัวเองขี้อายและพูดน้อย เมื่อเวลาผ่านไปเธอกลับกลายเป็นคนกระตือรือร้นมากขึ้น จนกระทั่งถึงขั้นเป็นฝ่ายเข้าไปชวนคนที่ไม่ได้อยู่ทีมเดียวกันคุยก่อนได้ในที่สุด
ซูยอนทุ่มเทให้กับทุกกิจกรรมสุดกำลังจนถึงขั้นสงสัยว่าตัวเองเคยเป็นคนกระตือรือร้นขนาดนี้เลยหรือ และแล้ววันเวลาก็ดำเนินมาถึงหนึ่งวันก่อนการฝึกอบรมจะสิ้นสุดลง
ระหว่างที่กำลังทำงาน ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมา
ห้องทำงานของเขามีผนังกระจกอยู่ด้านหน้าเพื่อให้มองเห็นภาพการทำงานของคนในทีม ยามที่ต้องจดจ่อกับงานบางครั้งเขาก็จะดึงมู่ลี่ลงเพื่อเพิ่มสมาธิ ทว่าวันนี้ไม่ใช่
มู่ลี่ถูกดึงขึ้นไปจนสุด และมีไอ้งี่เง่าคนหนึ่งบุกรุกเข้ามาในห้องทำงานตามอำเภอใจพลางเดินหัวเราะคิกคักไปมาระหว่างสมาชิกในทีม การปรากฏตัวกะทันหันของกรรมการผู้จัดการทำให้เหล่าพนักงานดูตึงเครียดกันไปหมด
ท่าทางที่ล้วงกระเป๋ากางเกงโดยมีเลขาอีคอยประกบติดทำให้ดูราวกับพวกนักเลงปลายแถวไม่มีผิด อีแทมองภาพนั้นด้วยความเอือมระอาอย่างถึงที่สุดก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง พอเดินออกจากโต๊ะทำงานไปเปิดประตูห้อง ลูกพี่ลูกน้องอย่างอูซอกก็ส่งยิ้มเย้ยหยันพลางมองมาทางเขา
“แวะมาดูว่าทำงานเรียบร้อยดีไหมน่ะ ในฐานะเจ้านายก็ต้องมาตรวจเช็กดูหน่อยว่ามีปัญหาติดขัดอะไรหรือเปล่า”
ปัญหาติดขัด? ตรวจเช็กงั้นเหรอ?
เป็นคำพูดที่น่าขันสิ้นดี ทว่าเมื่อเดินออกจากห้องทำงาน อีแทกลับปฏิบัติต่อรยูอูซอกในฐานะกรรมการผู้จัดการอย่างสุภาพนอบน้อม เขาก้มศีรษะลงทำความเคารพ
“เชิญเข้าไปในห้องทำงานก่อนครับ”
พอได้รับการต้อนรับอย่างดี รยูอูซอกก็ยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ ท่าทางเชิดหน้าชูคอจนแทบจะหักตอนเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขานั้นช่างน่าสมเพชเหลือทน
“ฉันมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับท่านผู้อำนวยการเป็นการส่วนตัว คุณเลขาอีรออยู่ตรงนี้เถอะครับ”
“ครับ หัวหน้าทีม”
อีแทเอ่ยขวางเลขาอีที่กำลังจะก้าวตามหลังอูซอกเข้ามา เมื่อเห็นว่าเลขาอียอมถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่งอย่างว่าง่าย อีแทจึงปิดประตูห้องทำงาน รยูอูซอกทิ้งโซฟาดีๆ ไป แล้วถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของเขาพร้อมกับเอนหลังพิงอย่างหยิ่งยโส สายตาจับจ้องอีแท
“เก้าอี้นั่งสบายดีนี่ น่าจะพอทำงานทำการได้หน่อย”
ต้องมีรอยหยักในสมองแบบไหนถึงคิดได้ว่าเก้าอี้นั่งสบายแล้วจะทำงานได้ อีแทหยิบรีโมตคอนโทรลบนโต๊ะขึ้นมา พอกดปุ่ม มู่ลี่ก็ค่อยๆ เลื่อนลงมาบดบังผนังกระจกที่เคยมองเห็นด้านนอกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เมื่อเห็นว่ามันเลื่อนลงมาจนถึงพื้นแล้ว เขาจึงค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหา
จากนั้นก็ พลั่ก ใช้รองเท้าหนังขัดมันอย่างดีเตะเข้าที่เก้าอี้ซึ่งอูซอกนั่งอยู่อย่างแรง แรงเตะส่งผลให้เก้าอี้เลื่อนถอยกรูดไปชนเข้ากับผนังอย่างไร้การควบคุม รยูอูซอกที่นั่งอยู่บนนั้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจและหวาดผวา จนกระทั่งเก้าอี้หยุดนิ่งลง เขาถึงได้กัดฟันกรอดจ้องมองอีแทเขม็ง
“เฮ้ย ไอ้นี่ แก!”
“หุบปากไปซะ”
ใบหน้าที่ควรจะมีรอยฟกช้ำจากหมัดที่เขาซัดเข้าใส่เมื่อวันก่อนกลับดูเกลี้ยงเกลา รอยช้ำไม่มีทางหายไปเร็วขนาดนั้นแน่ อีแทล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงเหมือนที่รยูอูซอกทำเมื่อครู่แล้วโน้มตัวลงไปพินิจดูใบหน้าของลูกพี่ลูกน้อง
ถึงขั้นแต่งหน้ากลบเกลื่อนเลยงั้นสิ?
เขามองความพยายามอันน่าชมเชยของรยูอูซอกในการปกปิดรอยช้ำด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ จากนั้นก็ยกเท้าเตะเก้าอี้ที่อูซอกนั่งอยู่อีกครั้ง
“บัดซบเอ๊ย หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย ไอ้สารเลว ฉันเป็นเจ้านายแกนะ”
“เจ้านาย?”
ต่อหน้าพนักงาน เขายอมก้มหัวให้อย่างสุภาพก็จริง แต่ยามที่อยู่กันตามลำพังสองคน ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องทำแบบนั้น การมีคนแบบนี้เป็นเจ้านายมันน่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี
“กะ-ก็เออสิ เจ้านายไง”
“ถ้าเป็นเจ้านายก็ทำตัวให้สมกับเป็นเจ้านายหน่อย โปรเจกต์ไหนที่ริเริ่มก็พังไม่เป็นท่าทุกงาน แถมยังคอยชุบมือเปิบขโมยผลงานของลูกน้องไปหน้าด้านๆ หืม? ถ้าเป็นนาย นายจะนับถือเจ้านายแบบนี้ลง หรือจะรู้สึกคลื่นไส้กันแน่?”
“นาย? นะ นายเหรอ เมื่อกี้แกรยูอีแทเรียกฉันว่านายงั้นเหรอ”
“ก็ได้ยินชัดแล้วนี่ จะถามทำไมอีกล่ะ”
อีแทโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้รยูอูซอกที่กำลังโกรธจนทำอะไรไม่ถูกแล้วพึมพำออกมา อย่างไรเสียก็ทำงานในบริษัทเดียวกัน เขารู้อยู่แล้วว่าจะต้องได้เจอกันในสักวัน ทว่าการเผชิญหน้ากันในรูปแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลยสักนิด
รอดพ้นจากการบุกค้นของตำรวจและอัยการมาได้แทนที่จะเอ่ยปากขอบคุณ กลับกล้าบุกรุกเข้ามาในห้องทำงานของเขาตามอำเภอใจเพื่อจะวางอำนาจข่มในฐานะเจ้านาย ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน
แค่เอาตำแหน่งกรรมการผู้จัดการใส่ลงไปในนามบัตรให้ไอ้สวะที่ไม่รู้ประสีประสาก็เที่ยวทำเรื่องเดือดร้อนไปทั่วแบบนี้
ตอนอยู่สาขาย่อยก็ขโมยผลงานคนอื่นมาเป็นของตัวเอง พอมาอยู่สำนักงานใหญ่ก็ดูเหมือนจะติดนิสัยเลวๆ นั้นมาด้วย อีแทรังเกียจจนแทบจะอาเจียนที่มีสายเลือดเดียวกับไอ้หมอนี่ แต่ในเมื่อไม่อาจถ่ายเทสายเลือดที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดทิ้งไปได้ หนทางเดียวที่จะไม่ให้มันมาล้ำเส้นตัวเองได้อีกก็มีแต่ต้องชิงลงมือก่อนเท่านั้น
อีแทรู้ดีว่าคนภายนอกมักเข้าใจผิดว่าเขาเป็นคนสุภาพ เป็นแบบอย่างที่ดี และเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม หรือบางทีเขาอาจจะจงใจชี้นำให้ทุกคนมองเขาเช่นนั้นมาตลอดก็เป็นได้
แต่เนื้อแท้ที่อยู่เบื้องหลังภาพลักษณ์ภายนอกนั้น เขาไม่ได้เป็นทั้งคนดีเด่นหรือมีคุณธรรมอะไรเลย เขาสบายใจมากกว่าที่จะแบ่งแยกอย่างเด็ดขาดระหว่างคนที่ควรค่าแก่การเคารพกับคนที่ไม่คู่ควร แล้วปฏิบัติตอบกลับไปอย่างสาสม
“ต่อหน้าพ่อแม่ฉัน แกยังกล้าทำแบบนี้กับฉันไหมล่ะ”
“ฉันเป็นบ้าไปแล้วหรือไงถึงจะไปทำแบบนี้ต่อหน้าลุงกับป้าน่ะ ฉันไม่ใช่คนแบบนายนะ ไม่ได้โง่เง่าไร้สมองเหมือนนายนี่”
“อะไรนะ นี่แกหาว่าฉันโง่อย่างนั้นหรือ”
อีแทเหยียดตัวตรงแล้วชี้นิ้วชี้ไปที่หัวของตัวเองพร้อมกับพยักหน้ารับ ภาพที่อูซอกจ้องมองมาด้วยความเจ็บแค้นพร้อมกับหอบหายใจรุนแรงนั้นช่างน่าจดจำเสียจริง ก็ใครใช้ให้ทำตัวเหลาะแหละจนกระทั่งน้องชายอย่างเขาต้องมองข้ามหัวกันล่ะ
ถ้าไม่มีฝีมือก็ควรจะมีความกล้าบ้าง คนที่ไม่เอาถ่านจนไม่น่าจะเอาตัวรอดในสังคมได้หากไม่มีพ่อแม่กับคุณปู่คอยหนุนหลังแบบนี้ ทำไมถึงชอบมาสะกิดต่อมเขาอยู่เรื่อย อีแทคิดว่าถ้าหากอูซอกสามารถเอาชนะเขาได้สักครั้งก็คงจะดี
อย่างน้อยเขาก็คงจะมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจในฐานะมนุษย์มอบให้รยูอูซอกบ้าง แต่พอทำอะไรไม่ได้ด้วยตัวเองแล้วเอาแต่ยกพ่อแม่กับคุณปู่ออกมาอ้างแบบนี้ เขาก็ไม่อยากจะเสวนาด้วยอีกต่อไปแล้ว
“เก้าอี้ตัวนั้นไม่ได้เอามาวางไว้ให้นายได้นั่ง ลุกไปจากที่ของฉันซะ”
“ไอ้เวรเอ๊ย แกคิดว่าจะทำกับฉันแบบนี้แล้วรอดตัวไปได้หรือไง”
“ถ้าไม่รอดแล้วจะทำไมล่ะ”
“ฉันจะทำให้แก... ต้องถูกไล่ออกจากบริษัทนี้ให้ได้ คอยดู”
“ขอร้องละ ฉันเองก็อยากให้นายมีความสามารถพอจะทำแบบนั้นได้เหมือนกัน”
“เวรเอ๊ย”
รยูอูซอกที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม่รู้ว่าคับแค้นใจอะไรนักหนาถึงได้เดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่แม้แต่จะทักทายร่ำลา จากนั้นเขาก็ตวาดใส่เลขาอีที่ยืนอยู่ด้านนอกว่า ‘ทำไมไม่ตามเข้ามาแล้วมายืนทำบ้าอะไรตรงนี้’
พอโดนตอกกลับจากที่นี่แล้วไปพาลลงกับเลขาอี ภาพของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่ดูน่าสมเพชขนาดนั้นทำให้อีแทต้องขมวดคิ้วมุ่น
“เด็กเข้าใหม่ยังดูดีกว่าหมอนั่นเลยมั้ง”
อีแทพึมพำด้วยสีหน้าหงุดหงิดเมื่อนึกถึงกำหนดการที่ต้องเดินทางไปศูนย์ฝึกอบรมต่างจังหวัดร่วมกับอูซอกในวันพรุ่งนี้ มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรก็จริง แต่อีแทก็เอือมระอาเหลือเกินที่ต้องมาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับรยูอูซอกแบบนี้
กำลังโหลดความเห็น...