วันสุดท้ายของการฝึกอบรม ณ ศูนย์ฝึก เป็นช่วงเวลาที่พนักงานใหม่ทุกคนมารวมตัวกันในหอประชุมอันกว้างขวาง ชายห้าถึงหกคนเดินขึ้นมาบนเวทีและยืนประจันหน้ากับเหล่าพนักงานใหม่ ชายผู้ยืนอยู่ตรงกลางเวทียกสูงนั้น แค่เห็นใบหน้าก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคือท่านประธานแห่งอิลซอง
“ยินดีต้อนรับทุกท่านที่จะก้าวขึ้นมาเป็นเจ้าของอิลซองจากใจจริงครับ”
ประธานรยูกวางโฮยืนอยู่หน้าไมโครโฟน สายตาทอดมองพนักงานใหม่ที่ยืนอยู่ด้านล่างอย่างช้าๆ ก่อนจะกล่าวต้อนรับด้วยน้ำเสียงทุ้มหนักแน่น
แม้จะเป็นคำพูดตามธรรมเนียม แต่กลับทำให้รู้สึกตื้นตันใจอย่างคาดไม่ถึง ตอนนี้ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่แล้วสินะ พอท่านประธานแห่งอิลซองกล่าวต้อนรับด้วยตัวเอง จึงเริ่มรู้สึกจับต้องได้จริงว่าได้เข้าทำงานแล้ว
พนักงานใหม่ที่ยืนอยู่เบื้องล่างต่างมีสีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พร้อมใจกันปรบมือดังกึกก้องเพื่อตอบรับคำกล่าวต้อนรับของท่านประธาน
ท่านประธานแนะนำผู้บริหารหลายคนที่เดินขึ้นมาด้วยกัน ทั้งประธาน รองประธาน และกรรมการผู้จัดการ ผู้บริหารที่ถูกท่านประธานขานชื่อต่างค้อมศีรษะทักทายเหล่าพนักงานใหม่อย่างสุภาพ
หลังแนะนำเหล่าผู้บริหารเสร็จสิ้น ประธานรยูก็ตอบรับพนักงานใหม่ด้วยการปรบมือแล้วเดินออกจากหอประชุมไปพร้อมกับเลขาฯ ทันที ประธานรยูจากไปหลังจากสยบพนักงานทุกคนด้วยบารมีอันล้นเหลือจนแทบลืมไปเลยว่าอายุเฉียดหกสิบแล้ว
เมื่อประธานรยูออกไป ผู้คนรอบข้างต่างพากันถอนหายใจยาวราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากความกดดัน ต่างจากเพื่อนร่วมรุ่นที่เริ่มผ่อนคลายลงหลังการจากไปของท่านประธาน ซูยอนยังคงยืนหลังตรงและจ้องมองไปยังจุดหนึ่งอย่างแน่วแน่
รองประธานยุนจินซู
รองประธานยุนจินซูที่ยืนอยู่บนเวทีกำลังทอดสายตามองลงมาด้านล่างอย่างเฉยชาข้างๆ ผู้บริหารหนุ่มคนหนึ่ง ผิดกับสีหน้าปลาบปลื้มซาบซึ้งใจลิบลับตอนที่ท่านประธานแนะนำตัวเขาด้วยตัวเอง
บุคคลผู้สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาด้วยตนเอง จากพนักงานระดับล่างจนก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรองประธาน ความสามารถในการรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ของเขาช่างดูน่าทึ่งจริงๆ
ในจังหวะที่ซูยอนกำลังกัดริมฝีปากแน่นด้วยความรู้สึกสับสน ชายคนหนึ่งก็ก้าวขึ้นมายืนหน้าเวที
“ผม กรรมการผู้จัดการรยูอูซอกครับ”
ใส่โพเมดหรือว่าแว็กซ์กันแน่นะ ดาจองเพื่อนร่วมรุ่นที่ยืนอยู่ข้างๆ โน้มตัวมากระซิบข้างหูเธอ ซูยอนละสายตาจากรองประธานที่มองค้างอยู่เมื่อครู่ แล้วหันไปมองทายาทตระกูลเจ้าของบริษัทผู้แนะนำตัวเองอย่างผ่าเผยว่าเป็นกรรมการบริหารด้วยสายตาเรียบเฉย
รยูอูซอก ผู้อำนวยการฝ่ายสนับสนุนการบริหาร (CFO) และกรรมการผู้จัดการของบริษัท เขาใช้มือดึงไมโครโฟนเข้ามาพร้อมกับกวาดมองพนักงานใหม่ด้านล่างอย่างไม่ใส่ใจ
ชายหนุ่มผู้มีสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างบอกไม่ถูกคนนี้ จะมีท่าทางกระตือรือร้นและยกยอปอปั้นตัวเองไม่หยุดหย่อนก็เฉพาะเวลาที่ได้โอ้อวดความภูมิใจในตัวเองเท่านั้น ส่วนคำกล่าวต้อนรับพนักงานกลับพูดไปอย่างแกนๆ
อายุคงจะสักประมาณสามสิบต้นๆ หรือกลางๆ ได้ละมั้ง การฟังเขาพล่ามเยินยอตัวเองไม่หยุดทำให้คิดถึงท่านประธานที่กล่าวต้อนรับสั้นกระชับได้ใจความพร้อมรอยยิ้มเท่ๆ ขึ้นมาจับใจ ในตอนนั้นเอง ดาจองที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอียงตัวเข้ามากระซิบกระซาบด้วยเสียงแผ่วเบา
“ซูยอน ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ คนนั้นก็เป็นผู้บริหารเหมือนกันเหรอ”
“ใครนะ”
“ผู้ชายคนนั้นตรงนั้นไง”
แม้จะยืนอยู่ด้วยกัน แต่ก็มีบางคนที่ท่านประธานไม่ได้แนะนำด้วยตัวเอง เธอกำลังสงสัยอยู่พอดีว่าเป็นเลขาฯ หรือผู้ติดตามกันแน่ ซูยอนจึงมองตามไปยังชายหนุ่มที่ดาจองชี้โดยไม่ทันคิด
ชายในชุดสูทสีเข้มยืนฟังรยูอูซอกอวดอ้างสรรพคุณตัวเองโดยไม่มีอาการหวั่นไหวใดๆ เขายังคงมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
รยูอีแท
ซูยอนจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่เธอรู้จักมาเนิ่นนาน แม้จะอยู่ห่างไกล แต่ออร่าที่เปล่งประกายรอบตัวเขาก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
การที่เขาสามารถขึ้นมายืนบนเวทีได้ในวัยเพียงแค่นี้ เป็นหลักฐานชัดเจนว่าเขาครองตำแหน่งสำคัญในเครือบริษัท พี่ชายของเพื่อนที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดคนนี้ แม้จะเป็นเป้าหมายแห่งความชื่นชม แต่ก็ไม่ใช่คนประเภทที่คนธรรมดาอย่างพวกเขาจะเข้าไปข้องเกี่ยวได้ การอยู่ใกล้เขารังแต่จะทำให้รู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าไปเองเปล่าๆ
ซูยอนตระหนักถึงความจริงข้อนั้นด้วยตัวเองมานานแล้ว ตัวตนที่หญิงสาวแสนธรรมดาอย่างพวกเธอไม่มีทางเข้าใกล้ได้เด็ดขาด
รยูอีแทที่ยืนอยู่ห่างจากจุดที่พวกเธออยู่ค่อนข้างไกลราวกับจะช่วยตอกย้ำความจริงข้อนั้น ถึงอย่างนั้น ตัวตนอันโดดเด่นของเขาก็ไม่ได้ลดทอนลงไปเลย แม้จะเป็นพี่ชายของเพื่อนที่เธอคอยหลบหน้ามาตลอด แต่รูปลักษณ์และบรรยากาศอันน่าเกรงขามของเขาก็เปี่ยมเสน่ห์จนชวนมองอย่างปฏิเสธไม่ได้
เขาไม่ใช่หนุ่มดอกไม้ แต่เป็นผู้ชายที่หล่อเหลาจนใครเห็นก็ต้องเอ่ยปากชม ทว่ามันก็มีเพียงแค่นั้น ซูยอนรู้มาตั้งนานแล้วว่าคนเหล่านั้นเหมาะที่จะมองดูอยู่ห่างๆ แบบนี้เท่านั้น
“เขาแต่งงานหรือยังนะ”
ซูยอนจึงตีหน้านิ่งตอบกลับดาจองที่ถามขึ้นมาพร้อมกับทอดมองชายคนนั้นอย่างเคลิบเคลิ้ม ซูยอนหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง
“ยังหรอก”
“แกรู้ได้ไงอะ”
จะรู้ได้ไงน่ะเหรอ ก็เพราะเขาเป็นพี่ชายของเพื่อนฉันน่ะสิ
ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน ความชื่นชมหลงใหลในตัวคนที่สูงส่งจนต้องแหงนมองจนคอเคล็ดนั้นไม่มีประโยชน์อะไรเลย แต่ซูยอนก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกไปให้เพื่อนร่วมรุ่นฟัง
“เดาเอาน่ะ แต่เขาจะแต่งหรือยังไม่แต่ง มันเกี่ยวอะไรด้วยเหรอ”
“ถ้าแต่งแล้วก็ผิดหวัง แต่ถ้ายังไม่แต่งก็ยังมีหวังไง”
“มีหวังเนี่ยนะ”
เมื่อเธอหันไปถามด้วยท่าทีเย็นชา ดาจองก็ส่งยิ้มหวานหยดกลับมา รอยยิ้มนั้นช่างดูไร้เดียงสาและน่ารักเสียจนซูยอนต้องกลืนคำพูดที่อยากจะเอ่ยลงคอไป
ครั้งหนึ่งเธอก็เคยทำสีหน้าแบบนั้นเหมือนกัน ช่วงมัธยมปลายงั้นเหรอ หลังจากถูกล้อว่าเป็นคนรับใช้ตอนมัธยมต้น เธอก็ขยาดและคอยหลบหน้ารยูอีแทมาตลอด ทว่าหัวใจของเด็กสาววัยแรกรุ่นกลับคิดต่างออกไป ตอนที่ไปเล่นที่บ้านนาฮยอนแล้วบังเอิญเดินสวนกับอีแท หัวใจของเธอก็เคยเต้นระรัวและแอบแสดงความสนใจในตัวเขาออกมาเงียบๆ
“ตื่นจากฝันได้แล้ว หมอนั่นมันหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกชัดๆ ถ้าไม่ใช่คนที่พ่อแม่หาให้ คงไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำมั้ง ไม่ต้องถามก็รู้ว่าป่านนี้ยังไม่เคยคบแฟนสักคนแหละ ก็เจ้าตัวพูดเองนี่ว่านอกจากผู้หญิงที่จะแต่งงานด้วยแล้วก็ไม่มองใครทั้งนั้น แต่ก็นะ นั่นถือว่าฉลาดแล้ว การไปคบกับผู้หญิงที่ไม่คู่ควรให้เขาต้องมาลำบากเปล่าๆ แล้วสุดท้ายก็ไปแต่งงานกับคนอื่น สู้ไม่มองผู้หญิงคนอื่นตั้งแต่แรกเลยยังจะดีซะกว่า”
เธอรู้อยู่แล้วว่าครอบครัวของนาฮยอนไม่ธรรมดา แต่คำพูดอันแสนตรงไปตรงมาตามหลักความเป็นจริงของนาฮยอน ที่คอยเหยียบย่ำและทำลายความรู้สึกของเธอไม่ให้ผลิบานในยามที่หวั่นไหวกับแผ่นหลังของอีแทตอนเดินออกจากบ้าน เธอยังคงจำมันได้ไม่ลืม
และทำให้เธอได้ตระหนัก
อ่า ฉันเป็นเพื่อนกับนาฮยอนก็จริง แต่คงไม่มีวันเป็นคนประเภทเดียวกับเธอได้ ซูยอนไม่อยากกลับไปสัมผัสความรู้สึกสมเพชตัวเองที่ถาโถมเข้ามาในตอนที่ตระหนักถึงความจริงข้อนี้อีกแล้ว
“มองให้เหมือนมองดาราไปเถอะ อย่าเอาตัวเองไปข้องเกี่ยวให้เสียเวลาเลย ไม่มีหวังหรอก”
“มันจะไม่มีหวังจริงๆ หรือเปล่า ไม่ลองก็ไม่รู้ไม่ใช่เหรอ”
“ไม่ล่ะ ไม่มีหวังแน่นอน”
ซูยอนหันไปมองดาจองพลางเอ่ยอย่างเด็ดขาด เพื่อนสนิทของเธอเป็นถึงหลานสาวของผู้ก่อตั้งบริษัทนี้ และผู้ชายที่ดาจองตกหลุมรักก็เป็นหลานชายของเจ้าของบริษัทเช่นกัน ในเมื่อเป็นคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของนาฮยอน ถ้าจะผิดไปจากนี้สิถึงจะแปลก
“แต่หล่อจริงๆ นะ ตรงสเปกฉันเลย”
ดาจองเดาะลิ้นด้วยความเสียดายพลางพึมพำด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นอย่างไร ซูยอนก็เปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อปัดเป่าความคิดไร้สาระทิ้งไป
เธอคิดว่าการค้นหาผลงานของชายคนนั้นในอินเทอร์เน็ตคงเร็วกว่าการมานั่งฟังเรื่องไร้สาระที่กรรมการผู้จัดการคนนั้นเอาแต่ยกยอตัวเองอยู่ข้างหน้าจนเมื่อยปาก นิ้วเรียวจึงเริ่มเคาะลงบนหน้าจอ
ซูยอนเปิดเว็บพอร์ทัลขึ้นมาแล้วพิมพ์ชื่อของกรรมการผู้จัดการคนนั้นลงไป ทันทีที่พิมพ์คำว่ารยูอูซอก เรื่องราวโจมตีอย่างรุนแรงที่ตรงกันข้ามกับคำพูดจากปากของเขาก็ปรากฏเต็มสองตา ซูยอนหัวเราะหึแล้วเหยียดยิ้ม
“คนเรานี่เชื่อไม่ได้จริงๆ เลย”
เธอสัมผัสได้ว่าดาจองเหลือบมองมาเมื่อได้ยินคำพึมพำนั้น แต่ซูยอนก็ไม่ได้สนใจและเลื่อนหน้าจอมือถือต่อไปอย่างรวดเร็ว เรื่องนินทาลับหลังสารพัดเกี่ยวกับชายคนนั้นน่าสนใจกว่าคำพูดยกยอปอปั้นตัวเองเป็นไหนๆ
“อยู่ค่ายร่วมกันมาเกือบสัปดาห์คงมีคู่รักเกิดขึ้นหลายคู่แล้วสิครับ ส่วนตัวผมเนี่ยสนับสนุนให้มีความรักในที่ทำงานนะ เลือดลมยังร้อนแรงก็จีบกันไปเถอะ...”
การที่อูซอกผู้เป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเอาแต่โอ้อวดตัวเองอย่างหน้าไม่อายโดยไม่กระดากปาก แถมตอนนี้ยังเริ่มลวนลามทางคำพูดโดยพุ่งเป้าไปที่ใครบางคนอย่างไม่ลังเล ทำให้อีแทรู้สึกอับอายจนแทบทนไม่ไหว
ไอ้หมอนี่มันรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรออกมา
เด็กสมัยนี้ฉลาดจะตายไป แต่กลับกล้าพ่นคำโกหกที่พร้อมจะโดนจับโป๊ะได้ตลอดเวลาออกมาหน้าตาเฉย เรื่องคำพูดคุกคามทางเพศก็เหมือนกัน ในที่ที่มีผู้บริหารอยู่ด้วยแท้ๆ รยูอูซอกกลับพล่ามคำพูดไร้ยางอายใส่เด็กใหม่โดยไม่รู้จักคำว่าละอายใจ และที่บัดซบที่สุดคือเขากับมันดันมีสายเลือดเดียวกัน
อีแทรู้สึกอัปยศอดสูเหลือเกินที่ต้องมายืนอยู่หน้าเวทีเพื่อเผชิญหน้ากับพนักงานใหม่แบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านประธาน เขาคงไม่ต้องถ่อลงมาถึงชอนอันให้เสียหน้าหรอก
ในระหว่างที่กำลังคิดหนักว่าควรจะเข้าไปปิดปากไอ้เวรนั่นดีไหม เสียงของรยูอูซอกก็จบลงพอดี พอระงับอารมณ์ฉุนเฉียวแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ด้านหลังเพื่อพักหายใจได้ไม่ทันไร คราวนี้หมอนั่นคิดจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องลามกอีกงั้นเหรอ ในจังหวะที่อีแทหรี่ตามองรยูอูซอกอยู่นั้นเอง
“ดูสดใหม่จัง สดชื่นจริงๆ ถ้าได้กลืนลงคอในคำเดียวคง... หึ”
“กรรมการผู้จัดการรยู ระวังคำพูดหน่อย ไม่รู้หรือไงว่าสมัยนี้คำพูดแบบนั้นถือเป็นการคุกคามทางเพศน่ะ”
รองประธานยุนจินซูคงคิดว่าคำพูดของรยูอูซอกจะกลายเป็นปัญหาเหมือนกัน จึงแสดงความไม่พอใจออกมาด้วยการขมวดคิ้วมุ่น เขาได้ยินมาว่ายุนจินซูเป็นบุคคลตัวอย่างที่สอบเข้าทำงานผ่านระบบคัดเลือกทั่วไปจนไต่เต้าขึ้นมาถึงตำแหน่งรองประธาน และไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมประจบสอพลอหรือพูดจาหวานหูเพื่อความก้าวหน้าในหน้าที่การงานเลยสักนิด
รองประธานยุนกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงสุขุมใส่รยูอูซอกที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้และจ้องมองไปที่ไหนสักแห่งต่อหน้าพนักงานใหม่ทุกคน ทว่ารยูอูซอกกลับไม่แม้แต่จะสนใจแถมยังส่งยิ้มระรื่นเหมือนคนเมายา
“คุกคามทางเพศอย่างนั้นหรือ คำพูดผมมีเจตนาทางเพศตรงไหนไม่ทราบ แล้วคุณคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาชี้หน้าสั่งสอนผมน่ะ แค่มีนามบัตรตำแหน่งรองประธานก็คงคิดว่าไม่มีใครกล้าแตะแล้วสินะ ผมคือรยูอูซอก ไม่ใช่พวกที่ต้องมานั่งทำผลงานแล้วคลานเข่าอย่างเหนื่อยยากกว่าจะได้เป็นรองประธานอย่างคุณ ยังไม่สำเหนียกอีกหรือว่าผมกับคุณมันคนละชั้นกัน”
ไอ้เวรนี่มันเสพยามาหรือเปล่าวะ
ไม่สิ บางทีมันอาจจะเล่นยามาจริงๆ ก็ได้
ไม่อย่างนั้นคงไม่พล่ามแต่เรื่องที่ชวนให้โดนด่าขนาดนี้หรอก เวลานี้ปกติมันต้องนั่งสัปหงกแล้ว แต่นี่กลับมองไปที่ไหนสักแห่งด้วยท่าทางเลิกลั่กน่าสงสัยชะมัด
อีแทแสดงความรู้สึกขอโทษผ่านแววตาพร้อมกับค้อมศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อขออภัยไปยังยุนจินซูที่ยืนหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและพยายามสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้ ยุนจินซูทำอะไรไม่ถูกกับการกระทำของเขา จึงได้แต่เบือนหน้าหนีและหลีกเลี่ยงการสบตากับทุกคน
กำลังโหลดความเห็น...