คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 9

ตอน 9

อย่างไรก็เป็นไอ้บ้าคนหนึ่ง

ป้าสะใภ้จะจับแต่งตัวดูดีแล้วส่งมาที่นี่เพื่ออะไรกัน ในเมื่อทำตัวให้เป็นผู้เป็นคนไม่ได้สักนิด

ทั้งลุงที่คอยจ่ายเงินเดือนตำแหน่งกรรมการผู้จัดการให้ตรงเวลาเพียงเพราะเห็นแก่ความเป็นลูก หรือป้าสะใภ้ที่ไม่ยอมละทิ้งความทะเยอทะยานที่จะดันให้สืบทอดตำแหน่งประธานกลุ่มคนต่อไป ทั้งคู่ช่างยอดเยี่ยมกันเหลือเกิน หากเป็นตัวเขาเอง คงจับขังไว้ในโรงพยาบาลไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเป็นครั้งที่สองแล้ว

สองสามีภรรยาผู้เป็นลุงกับป้าสะใภ้เอาแต่จ้องจะปิดหูปิดตาอดีตประธานรยูที่วางมือจากแนวหน้าในการบริหาร และกระหายที่จะชูแต่จุดเด่นของลูกชายตัวเอง พวกเขาสร้างผลงานปลอมๆ ให้รยูอูซอก คอยกลบเกลื่อนเรื่องอื้อฉาว และเร่งเร้าให้อดีตประธานรยูมอบอำนาจหนุนหลังให้แก่ลูกชายตน

จำเป็นต้องได้หุ้นที่อดีตประธานรยูกำเอาไว้มาครอบครองเท่านั้น การสืบทอดสิทธิ์ในการบริหารจึงจะดำเนินไปได้อย่างราบรื่นไร้เสียงครหา การที่ประธานรยูคนปัจจุบันยังไม่สามารถกุมอำนาจเบ็ดเสร็จทั่วทั้งอิลซองกรุ๊ปได้ ก็ล้วนเป็นเพราะอดีตประธานรยูโฮชอลไม่ยอมโอนหุ้นให้ทั้งสิ้น

รยูอูซอกไม่รู้เลยว่าพ่อแม่ต้องเหนื่อยยากคอยปกป้องคุ้มกะลาหัวตัวเองแค่ไหน ยังอุตส่าห์ตามมาทำตัวน่าสมเพชถึงศูนย์ฝึกอบรมพนักงานใหม่

คนที่นั่งไม่ติดที่เห็นจะมีเพียงเลขาอีที่ป้าสะใภ้ส่งมาประกบ ดูท่าทางแล้วตำแหน่งตอนนี้ก็น่าจะง่อนแง่นเต็มทีแต่กลับเพ้อฝันไปไกล มีแต่ความโลภอยากฮุบทั้งกลุ่มบริษัทไว้คนเดียวจนเต็มพุง อย่างไรเสียการไม่เจียมกะลาหัวก็คงเป็นกรรมพันธุ์ของบ้านนี้ไปแล้ว

“เลขาอี ผู้หญิงคนนั้นดูสะอาดสะอ้านดีใช่ไหม ไม่ได้สวยจัดจ้านแต่ดูเรียบร้อยสะอาดตา ฉันยิ่งแพ้ทางคนที่มีบรรยากาศแบบนั้นอยู่ด้วย แถมยังดึงดูดใจมากกว่าซอจีฮยอนที่เจอไปเมื่อวันก่อนเสียอีก คนแบบนั้นทำไมไม่ไปเป็นดาราแต่ดันมาเข้าบริษัทเรากันนะ หรือว่าคิดจะมาอ่อยเชื้อพระวงศ์แบบฉันกันแน่ แต่ก็นะ เป็นแบบนั้นยังดีกว่าไปเป็นดาราตั้งร้อยเท่า ดีกว่าแน่นอนอยู่แล้ว”

อูซอกกอดอกพึมพำกับตัวเอง ช่างสรรหาเรื่องมายกยอปอปั้นตัวเองไม่พอยังหลงตัวเองได้ขนาดนี้อีก ไหนว่าถ้าไปก่อเรื่องไว้หัวหน้าพัคจะเป็นคนคอยจัดการให้ แต่ดูเหมือนตอนนี้จะยังไม่มีสติตามเดิม

จะว่าไปแล้ว ถ้าดูจากการที่เพิ่งเจอซอจีฮยอนเมื่อวันก่อน ก็คงมีผู้หญิงเข้ามาไม่ขาดสาย คบคนโน้นคนนี้ไม่หยุดหย่อน ถ้าอย่างนั้นก็ไปเจอผู้หญิงพรรค์นั้นสิ แล้วทำไมถึงได้กระสันอยากจะยุ่งกับพนักงานใหม่ผู้บริสุทธิ์อีกล่ะ ไอ้หมอนี่ต่อให้โดนซ้อมจนน่วมก็คงไม่สำนึก คนที่แทบคลั่งก็มีแต่คนรอบข้างเท่านั้นแหละ

ทั้งลุงที่ยังคอยจ่ายเงินเดือนตำแหน่งกรรมการผู้จัดการให้ตรงเวลาเพราะเห็นว่าเป็นลูก หรือหัวหน้าพัคที่รีบตามเช็ดตามล้างก่อนที่เรื่องจะเข้าถึงหูคุณปู่ ทุกคนช่างวิเศษกันเสียจริง หากตัวเขาทำตัวแบบรยูอูซอกบ้าง จะได้รับการปรนนิบัติดูแลเช่นนี้ไหม พอคิดว่าเป็นอภิสิทธิ์ของลูกชายคนโต ความหงุดหงิดและโทสะก็ยิ่งพวยพุ่งขึ้นมา

อีแทกวาดสายตามองตามจุดที่อูซอกกำลังจ้องอยู่ หากมาก่อเรื่องในบริษัทไม่ใช่ที่อื่น คนที่ต้องรีบเข้ามาจัดการก่อนหัวหน้าพัคก็คือตัวเขาเอง อีแทกวาดตามองทั่วทั้งหอประชุมด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความกังวล

พลางคิดในใจ ที่ไหนสักแห่งในนี้คงมียุนซูยอนอยู่ด้วยใช่ไหม ความจริงตอนเดินทางมาที่นี่เขาก็แวบคิดถึงซูยอนขึ้นมา ภาพสุดท้ายของเธอที่เขาได้เห็นกับตาคือตอนที่เธอสวมชุดนักเรียนมัธยมปลาย ส่วนตอนที่ไปเรียนต่อต่างประเทศ เขาก็เห็นภาพของเธอผ่านโซเชียลมีเดียของน้องสาวเท่านั้น

ทว่าภาพถ่ายเหล่านั้นไม่อาจถ่ายทอดบรรยากาศรอบตัวของซูยอนออกมาได้หมด พอได้เห็นเธอที่ห้องสัมภาษณ์ หัวใจของเขาก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีกครา เขาได้แต่นึกด่าตัวเองที่เวลาล่วงเลยมานานขนาดนี้แล้ว แต่ยังมองเพื่อนของน้องสาวด้วยสายตาของผู้ชายคนหนึ่งอยู่ได้ สายตาของอีแทกวาดมองไปทั่วหอประชุมอย่างร้อนรนเพื่อตามหาซูยอน

ทว่าภายในหอประชุมกลับเต็มไปด้วยพนักงานใหม่จำนวนมากที่สวมเสื้อยืดแบบเดียวกันยืนเรียงราย การจะหาเธอท่ามกลางคนเหล่านั้นจึงไม่ต่างอะไรกับการเล่นเกมจับผิดภาพตามหาวอลลี่

ไว้ค่อยหาทีหลังแล้วกัน เขาตัดใจจากความเสียดายพลางถอนสายตากลับมา ที่นี่เป็นพื้นที่สาธารณะ การแสดงความรู้สึกส่วนตัวออกมา แค่มีไอ้ญาติสติเฟื่องคนเดียวก็นับว่าเกินพอแล้ว

ในตอนนั้นเอง ดวงตาของรยูอูซอกที่เปล่งประกายเหมือนค้นพบบางสิ่งกลับให้ความรู้สึกที่เป็นลางร้าย แม้ทุกคนจะกำลังยิ้มแย้มอย่างมีความสุขในพิธีมอบเกียรติบัตรและของขวัญเพื่อชื่นชมผลงานจากการทำงานเป็นทีม แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ควรจะดึงดูดความสนใจของรยูอูซอกได้เป็นพิเศษเลย

ไอ้เวรนั่นมันมองอะไรอยู่กันแน่

อีแทหรี่ตามองสำรวจสิ่งต่างๆ ที่น่าจะอยู่ในทิศทางที่รยูอูซอกมองอยู่อย่างช้าๆ แล้วการมองเห็นของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังก้มหน้าลงเล็กน้อย

“หน้าตานี่ตรงสเปกฉันเป๊ะเลย แต่พอใส่เสื้อยืดเหมือนกันหมดแบบนี้เลยไม่รู้เลยว่าสมัครแผนกไหนและเป็นใครกันแน่ ถึงอย่างนั้นความสวยก็ไม่ถูกกลืนหายไปเลยแฮะ ในสถานการณ์แบบนี้รสนิยมในการมองความงามของฉันก็ยังเฉียบแหลมอยู่ดี เลขาอี มานี่หน่อยสิ”

อีแทปล่อยให้คำพูดพล่ามไม่หยุดของอูซอกเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ในที่สุดเขาก็ค้นพบซูยอนที่รวบผมขึ้นเป็นหางม้าเผยให้เห็นหน้าผากมนจนได้ เขาไม่อาจละความสนใจไปจากเธอได้เลย แม้จะมีพนักงานใหม่ยืนอยู่มากมาย แต่ในความรับรู้เขากลับเห็นเพียงภาพของซูยอนขยายเด่นชัดขึ้นมาคนเดียว

ในระหว่างนั้น รยูอูซอกก็กระดิกนิ้วเรียกเลขาอีที่ยืนถอยร่นอยู่ด้านหลังหนึ่งก้าว เลขาอีรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเงี่ยหูฟังคำสั่งของรยูอูซอกทันที

“ตรงนั้นน่ะ เห็นผู้หญิงคนนั้นไหม คนที่ตัวสูงที่สุดและมัดผมคนนั้นน่ะ”

“หมายถึงผู้หญิงที่ถือโทรศัพท์มือถืออยู่หรือครับ”

โทรศัพท์มือถือหรือ

พอได้ยินคำพูดของเลขาอี อีแทก็หันกลับไปมองตรงที่ซูยอนอยู่อีกครั้ง ซูยอนตัวสูงที่สุดในบรรดาผู้หญิงหลายคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ยิ่งไปกว่านั้น คนที่รวบผมขึ้นก็มีแค่เธอเพียงคนเดียว

ผู้หญิงที่สูงเกือบหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร มัดผม และสามารถดึงดูดความสนใจของรยูอูซอกได้ มีเพียงยุนซูยอนคนเดียวเท่านั้น อีแทขมวดคิ้วแน่นจนหน้าตาบูดเบี้ยวแล้วหันไปจ้องรยูอูซอกเขม็ง

คงไม่ใช่หรอกนะ

ขอร้องล่ะ อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย รยูอูซอก

นายเอาลูกตากากๆ ของนายไปมองใครกันวะ!

บัดซบเอ๊ย

อีแทสบถคำหยาบคายออกมาในลำคออย่างรุนแรง หากคนที่เข้าไปอยู่ในจุดสนใจของไอ้สวะนี่คือซูยอนจริงๆ ละก็... แม้จะหวังว่าไม่ใช่ แต่ถ้าเป็นเธอขึ้นมา เขาก็คงไม่อาจอยู่เฉยได้อีกต่อไป

“ไปสืบชื่อแล้วก็ดูว่าสอบติดที่ไหนมาซิ”

“ตะ... ตอนนี้เลยหรือครับ”

“แล้วคิดว่าฉันสั่งให้ไปสืบมาพรุ่งนี้หรือไง ไม่รีบวิ่งไปอีก”

“แต่ว่าท่านผู้อำนวยการครับ ผมคิดว่าตอนนี้ยังไม่เหมาะเท่าไร ถ้าอีกสักครู่ทุกคนแยกย้ายกันแล้ว ผมค่อยไปสืบมาไม่ได้หรือ...”

“ยังไม่รีบไสหัวไปอีกหรือไง”

“จะ-จะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ”

พอถูกอูซอกเค้นเร่ง เลขาอีก็รีบก้าวข้ามเวทีแล้วเดินลงไปข้างล่างทันที เมื่อเลขาอีในชุดสูทสีเทาสว่างเดินผ่านกลุ่มคนที่สวมเสื้อยืดเหมือนกันหมด ร่างนั้นจึงสะดุดตาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด อีแทจับจ้องเลขาอีไม่วางตาเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ขอร้องล่ะ ขออย่าให้เป็นเธอเลย

ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะดูถูกเหยียดหยามคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องอีกแล้ว การลงไม้ลงมือทุบตีมันก็ทำได้แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น ทว่าต่อให้ภาวนาไม่ให้เป็นจริงแค่ไหน ลางสังหรณ์อันเลวร้ายก็ยังผุดขึ้นมาอยู่ดี

เลขาอีวิ่งตรงไปยังจุดที่ซูยอนยืนอยู่อย่างต่อเนื่อง พอเขาก้มหน้าลงด้วยความหงุดหงิดแล้วเงยขึ้นมาอีกครั้ง เลขาอีก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าซูยอนเข้าแล้ว

“เฮ้ย รยูอีแท ผู้หญิงคนนั้นเป็นไงวะ จะเขมือบยังไงให้เขาร่ำลือกันว่าแซ่บถึงใจดี ในมุมมองนาย ยัยนั่นเป็นยังไงบ้าง ดึงดูดใจจนน่าฟัดเลยใช่ไหมล่ะ ตัวก็สูง ขายังเรียวยาว ถ้าได้เอาขานั่นมารัดเอวฉันไว้ ตรงนั้นคงแทบระเบิดเลยมั้ง คิกๆๆ”

เลขาอีรีบวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาบนเวทีพร้อมกับเสียงหัวเราะชั้นต่ำของรยูอูซอก สีหน้าของอีแทบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ขณะมองเลขาอีที่สาวเท้าก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเขาก็สะกดกลั้นความโกรธเอาไว้ไม่อยู่จนต้องผุดลุกขึ้นจากที่นั่ง

“ท่านผู้อำนวยการครับ”

“ว่าไง ไปสืบมาได้เรื่องไหม”

“ครับ ได้ยินว่าสอบผ่านเข้าสำนักงานใหญ่ครับ”

“สำนักงานใหญ่ไม่ใช่บริษัทในเครือเหรอ พรหมลิขิตชัดๆ เลยว่ะ พรหมลิขิต เลขาอี เห็นหรือยัง ฉันมีความสามารถในการดูคนเฉียบแหลมขนาดนี้ นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่ารับมือกับงานคนเดียวไม่ไหว ผู้หญิงคนนั้นเป็นไง นายลองเป็นพี่เลี้ยงแล้วสอนงานยัยนั่นดูสักตั้งไหมล่ะ”

“พะ...พี่เลี้ยงเหรอครับ อย่าบอกนะว่าท่านผู้อำนวยการคิดจะรับผู้หญิงมาเป็นเลขา”

ดวงตาของเลขาอีเบิกกว้างแทบจะถลนออกมา รยูอูซอกขึ้นชื่อเรื่องความเหลวไหลไม่ได้เรื่องอยู่แล้ว ขอแค่เป็นผู้หญิงใส่กระโปรง เขาก็พร้อมจะก่อเรื่องทั้งในและนอกบริษัท ท่านประธานกับคุณป้าจึงไม่มีทางยอมให้มีเลขาเป็นผู้หญิงเด็ดขาด

แต่ดูเหมือนมันจะใจกล้าหน้าด้านคิดจะดึงซูยอนมาเป็นเลขาของตัวเองให้ได้ อีแทรู้สึกขยะแขยงจนอารมณ์บูดราวกับถูกสาดน้ำโสโครกใส่ แค่ได้ยินคำพูดพวกนั้นก็แทบจะสำรอกออกมาอยู่แล้ว

“ใช่ จะพามาไว้ที่ห้องทำงานฉันนี่แหละ”

ไอ้เวรนี่ชักจะเพ้อเจ้อ ทนฟังต่อไม่ไหวแล้วโว้ย

อีแทจ้องมองรยูอูซอกนิ่งๆ ก่อนจะเตะเก้าอี้ที่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องนั่งอยู่อย่างแรง รยูอูซอกที่กำลังพูดจาหัวเราะร่ากับเลขาถึงกับทำหน้าเหวอแล้วหันขวับมามองทางนี้เมื่อเก้าอี้โคลงเคลงกะทันหัน

มองอะไรของนายวะ ไอ้เวร

อีแทเลิกคิ้วขึ้นพลางขยับปากด่าไร้เสียง รยูอูซอกเองก็คงโมโหเหมือนคราวก่อนถึงได้ผุดลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ ดวงตาที่เบิกโพลงบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังเดือดดาลแค่ไหน

แล้วมันจะทำอะไรได้ ในเมื่อไม่กล้าพุ่งเข้ามาหาเขาโต้งๆ อยู่แล้ว รยูอูซอกเองรู้ดีที่สุดว่าตัวเองมีแต่นิสัยหัวร้อนแต่ไร้ฝีมือการต่อสู้สิ้นดี ขืนมาเปิดศึกกับเขาก็ไม่มีทางเอาชนะได้เลย

ถึงอย่างนั้นก็คงกลัวเสียหน้า อูซอกจึงเดินเข้ามาใกล้ขณะเท้าสะเอวไปด้วย แม้จะเห็นว่าพนักงานใหม่ที่ยืนอยู่ด้านหน้าบางส่วนเริ่มฮือฮากับภาพตรงหน้า แต่อีแทก็ไม่มีความคิดที่จะถอยหนีเช่นกัน

“นาย ไอ้ชาติหมา คิดว่าฉันเป็นหมูให้เคี้ยวหรือไงวะ”

“รยูอูซอกเป็นหมูให้เคี้ยวมาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ว่าไงนะ”

อูซอกทำหน้าตาดุร้ายราวกับข่มความโกรธไว้ไม่อยู่เมื่อเห็นท่าทางของเขาที่ตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม ถึงตอนนี้คณะผู้บริหารที่มาด้วยกันจึงเพิ่งสังเกตเห็นบรรยากาศผิดปกติระหว่างทั้งสองคนแล้วพากันลุกขึ้นยืน ปกติอูซอกก็ก่อเรื่องบ่อยจนเป็นตัวสร้างปัญหาของเครืออยู่แล้ว

ทว่าอีแท ตัวเขาคนนี้นั้นต่างออกไป

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 9
อ่านตอน 10 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 8กลับหน้าเรื่อง
ตอน 8ตอน 10