แม้อีแทจะไม่ได้เป็นหลานชายคนโตสุดที่รักของปู่ผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายในเครือบริษัทแม้จะก้าวลงจากตำแหน่งประธานไปแล้ว แต่เขากลับเหนือกว่าหลานชายคนโตคนนั้นเสียอีก ทั้งรูปลักษณ์ ฝีมือ และความสามารถ ล้วนเหนือชั้นกว่ารยูอูซอกแบบเทียบกันไม่ติด
เขาได้รับการประเมินอย่างโดดเด่นจากผลงานอันยอดเยี่ยมที่สั่งสมมาตั้งแต่ตอนไปเรียนต่อที่อเมริกาควบคู่กับการทำงานที่สาขา จนถึงขั้นมีคนเอ่ยปากว่าน่าเสียดายที่เขาเป็นเพียงแค่หลานชายของประธานกลุ่มบริษัทคนปัจจุบัน
แน่นอนว่าภายในเครือบริษัทมีคนที่เป็นมิตรกับเขาอยู่มาก จึงไม่มีความจำเป็นอันใดที่เขาจะต้องไปมีปากเสียงไร้สาระกับรยูอูซอกให้ภาพลักษณ์ของตนเองต้องมัวหมอง
“เฮ้ย ไอ้ชาติหมา... อ๊ะ ไม่สิ ท่านผู้อำนวยการ”
“พล่ามอะไรของนายวะ ไอ้เวรนี่”
เพราะมัวแต่ระวังคนรอบข้างคำพูดเลยหลุดปากออกไป แม้เขาจะรีบเปลี่ยนมาใช้สำนวนสุภาพและเรียกอีกฝ่ายด้วยตำแหน่งอย่างนอบน้อมยิ่งขึ้น แต่ไอ้เวรที่ฉลาดขึ้นมาแค่เวลาแบบนี้ก็จับได้ว่าเขาตั้งใจจะด่า มันจึงเบิกตาถมึงทึงใส่ อีแทตอบโต้คนที่แสดงความเป็นศัตรูออกมาด้วยรอยยิ้มเปี่ยมมารยาท
“ขอบคุณนะครับ อันที่จริงผมก็กังวลอยู่ว่าจะจัดทีมและปรับตัวให้เข้ากับบริษัทอย่างไรดีหลังจากย้ายมาประจำที่สำนักงานใหญ่ แต่พอท่านผู้อำนวยการจะจัดพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามาให้ สำหรับผมแล้วถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากเลยครับ ผมจะทำให้เต็มที่เพื่อไม่ให้ท่านผู้อำนวยการที่อุตส่าห์มีเมตตาต้องเป็นห่วงนะครับ”
เมื่ออีแทถึงขั้นค้อมศีรษะขอบคุณอย่างนอบน้อม เหล่าผู้บริหารที่เดินหน้าดำคร่ำเครียดเข้ามาทางนี้พอได้ยินคำพูดของเขา ต่างก็มีสีหน้าโล่งอกขึ้นมาทันที
สีหน้าที่เคยฉายความกังวลอย่างชัดเจนว่าจะต้องคอยตามเก็บกวาดอย่างไรหากเกิดการทะเลาะวิวาทระหว่างลูกพี่ลูกน้อง ต่างก็คลายความตึงเครียดลง
แต่มีไอ้ตัวหนึ่งที่ไม่เหมือนใคร มันขมวดคิ้วแน่นคล้ายกับยังฟังสิ่งที่เขาพูดไม่รู้เรื่อง แต่ก็นะ ถึงพูดอะไรไปมันจะไปเข้าใจได้ยังไง และก็เป็นไปตามที่เขาคาด รยูอูซอกไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดจริงๆ จึงเอ่ยถามขึ้นมา
“...นายพูดบ้าอะไรวะ ฉันบอกว่าจะยกพนักงานใหม่ให้นายตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อไหร่กัน แล้วพนักงานใหม่นั่นคือใคร ทำไมฉันต้องยกให้นายด้วย”
“ลืมคำพูดที่ตัวเองเพิ่งพูดไปเมื่อกี้นี้แล้วหรือครับ”
“นาย... ไอ้เวรนี่ อยากตายใช่ไหม นายเห็นฉันเป็นตัวอะไรฮะ คำพูดที่เพิ่งพูดไปเนี่ยนะฉันจะลืม ฉันเนี่ยนะ”
หากอยู่กันตามลำพังแค่สองคนมันคงไม่กล้าแม้แต่จะเถียงและหงอไปในทันที แต่นี่พอมีพวกผู้บริหารอยู่ข้างๆ เข้าหน่อยก็ทำเป็นขึ้นเสียงดัง
อีแทพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายราวกับยอมรับว่าสิ่งที่อูซอกพูดนั้นถูกต้อง ทว่าด้วยความที่ตระหนักดีว่าเหล่าผู้บริหารกำลังเฝ้ามองอยู่ เขาจึงแสร้งตอบกลับไปด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“ถ้าจำไม่ได้ก็ช่วยไม่ได้ครับ เลขาอี ดูเหมือนท่านผู้อำนวยการจะไม่ค่อยสบาย ช่วยพาไปส่งที่บ้านใหญ่ก่อนเถอะครับ ท่านผู้อำนวยการได้ทักทายพนักงานใหม่ด้วยตัวเองไปแล้ว ออกไปตอนนี้ก็คงไม่มีปัญหาอะไร ช่วยเรียนคุณป้าสะใภ้เรื่องอาการของท่านผู้อำนวยการด้วย แล้วออกเดินทางตอนนี้ได้เลยครับ ส่วนผมจะอยู่ต้อนรับและเลี้ยงอาหารผู้บริหารทุกท่านที่อุตส่าห์เดินทางมาไกลก่อนแล้วค่อยตามกลับไป”
เลขาอีมองเขาตาค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบก้มศีรษะลง อีแทส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เลขาอีรีบพาตัวมันออกไปเสีย
ดูเหมือนเลขาอีจะตัดสินใจได้ด้วยตัวเองว่าการปล่อยให้กรรมการผู้จัดการรยูที่กำลังเดือดดาลยืนประจานตัวเองต่อหน้าพนักงานต่อไปคงไม่ใช่เรื่องดี จึงก้าวเข้าไปหากรรมการผู้จัดการรยูที่กำลังเท้าสะเอวและจ้องมองอีแทตาเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
“ท่านผู้อำนวยการครับ ไปกันเถอะครับ”
“อะไรวะ นายก็อยู่ข้างไอ้เวรนั่นด้วยอีกคนเหรอ นายก็เห็นฉันเป็นหมูให้เคี้ยวด้วยใช่ไหม”
“ไม่ใช่แบบนั้นครับ เพียงแต่ว่าตอนนี้กลับไปก่อนน่าจะดีกว่าครับ การแสดงท่าทางแบบนี้ให้ท่านรองประธานเห็น รวมถึงหัวหน้าทีมรยูที่แม้จะเป็นน้องชายก็ตาม... มันคงส่งผลไม่ดีต่อภาพลักษณ์ของท่านผู้อำนวยการเท่าไหร่ครับ อีกอย่างเดือนหน้าก็จะมีประชุมผู้ถือหุ้นแล้ว ท่านผู้อำนวยการก็ทราบดีนี่ครับ”
เลขาอีกวาดสายตาล่อกแล่กไปมาก่อนจะยกเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้นมาขู่ ซึ่งก็คือพวกผู้ถือหุ้น กลุ่มคนเพียงกลุ่มเดียวที่ทำให้รยูอูซอกยอมสยบได้
ทั้งเรื่องภายในและภายนอก รยูอูซอกก่อเรื่องเอาไว้มากมายนับไม่ถ้วน แม้ส่วนใหญ่ประธานรยูผู้เป็นพ่อของรยูอูซอกจะคอยออกหน้าช่วยปกปิดให้ ทว่าข่าวลือที่แพร่ออกไปนั้นกลับไม่สามารถห้ามได้หมด
ในตอนนี้พวกเขาเพียงแค่พยายามคุมไม่ให้เรื่องเล็ดลอดไปถึงหูอดีตประธานรยูผู้ได้ชื่อว่าเป็นประธานใหญ่ซึ่งวางมือจากการบริหารไปแล้วเท่านั้น
แต่ก้นหม้อที่รั่วจะไปเลือกที่หยดได้อย่างไร คนที่ได้เห็นร่องรอยความเหลวแหลกที่มันทิ้งเรี่ยราดไว้ทุกหนแห่งมีอยู่ถมเถไป
อย่างเมื่อไม่นานมานี้ที่มันไปเสพยาในคลับ ก็เป็นญาติผู้น้องอย่างเขาไม่ใช่หรือที่ต้องไปลากตัวออกมา ดูเหมือนรยูอูซอกเพิ่งจะนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาได้ จึงเหลือบมองเขาอย่างหวาดๆ ก่อนจะยอมลดเสียงลงเหมือนหมาหดหาง
“ประชุมผู้ถือหุ้นเหรอ”
“ไม่ใช่แค่ท่านรองประธานนะครับ แม้แต่หัวหน้าทีมรยูเองก็มีความสัมพันธ์อันดีกับพวกผู้ถือหุ้นอยู่ไม่น้อยเลยครับ”
“หัวหน้าทีมรยูสนิทกับพวกผู้ถือหุ้นงั้นเหรอ ไอ้เวรนั่นจะไปสนิทกับพวกผู้ถือหุ้นได้ยังไง มันอยู่อเมริกาตั้งกี่ปี”
ไม่รู้ว่าความโลภมันมากขนาดไหน พอบอกว่าเขาคนนี้สนิทกับพวกผู้ถือหุ้น รยูอูซอกก็ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลน ทนใช้ชีวิตอยู่ในสังคมมาได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งเหลือเกิน หรือควรจะบอกว่าเลขาอีที่คุณป้าสะใภ้ส่งมาประกบนั้นมีความสามารถสูงกันแน่นะ
“มีคนพูดกันว่าท่านประธานรยูแห่งอิลซองเคมิคอลผู้เป็นพ่อคอยพาไปแนะนำตัวทุกครั้งที่กลับประเทศก็จริงครับ แต่ตัวหัวหน้าทีมเองก็มีทั้งเส้นสายและมีความสามารถเป็นที่ยอมรับจนพวกผู้ถือหุ้นต่างพากันเอ็นดูด้วยครับ”
อยากให้หยุดพูดเสียที แต่พอถูกรยูอูซอกเร่งเร้าเข้า เลขาอีก็เผลอเผยสายตาที่คอยจับจ้องเขาออกมาอย่างเป็นนัย การมาแอบกระซิบกระซาบกันอย่างโจ่งแจ้งข้างๆ คนหูดีอย่างเขามันช่างดูน่าขันสิ้นดี
พอเริ่มรู้สึกตัวว่าเขากำลังมองมาด้วยสายตาท้าทายว่า ‘ลองพูดต่ออีกสิ’ ใบหน้าของเลขาอีก็เริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ
“เพราะงั้นก็เลยจะให้ฉันคอยดูสีหน้าไอ้พวกนั้นหรือไง”
“ตอนนี้ยอมปล่อยผ่านไปดีๆ จะเป็นผลดีกับท่านมากกว่าครับ คุณนายที่บ้านใหญ่เองก็กำชับมาว่าช่วงเดือนสองเดือนนี้ขอให้อยู่อย่างเงียบที่สุดครับ”
“จะบ้าตายจริงๆ ว่ะ”
“ตอนนี้ช่วยยิ้มแล้วจับมือกับหัวหน้าทีมรยูก่อนเถอะครับ”
“อะ... ให้ทำอะไรนะ”
“ยิ้มเข้าไว้ครับ ท่านผู้อำนวยการ”
ไม่รู้ว่าส่งเลขาแบบนั้นมาประกบคนโง่เง่าพรรค์นี้ได้อย่างไร เมื่อได้ยินคำพูดของเลขาอี อูซอกที่ปั้นหน้าบูดบึ้งก็ยอมยื่นมือออกมาหาเขาอย่างไม่เต็มใจ อีแทไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ เขาจึงยื่นมือไปกุมมือที่อูซอกส่งมาในทันที
“ถ้าเด็กใหม่ที่นายขอเป็นคนเดียวกับที่เลขาอีเพิ่งไปเช็กมาว่าสอบติดที่ไหนละก็ ฉันว่าฉันควรเป็นคนเอาตัวไปมากกว่านะ รยูอีแท นายยอมถอยหน่อยเป็นไง”
“พูดคำไหนไม่เป็นคำน่าอายนะครับ ท่านผู้อำนวยการ”
อีแทกระซิบเสียงเบา เขายิ้มอย่างละมุนละไมด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นอูซอกเบิกตาถมึงทึงจ้องมองมาอย่างกับจะฆ่าจะแกง
“จะเอาตัวไปให้ได้ว่างั้นเถอะ”
“ครับ”
“ตามใจละกัน ไอ้เวรเจ้าเล่ห์เอ๊ย เห็นหน้านายแล้วขัดหูขัดตาชะมัด จะพาพวกนั้นไปกินข้าวหรืออะไรก็ช่างเถอะ แต่ห้ามใช้บัตรบริษัทเด็ดขาดนะโว้ย ควักกระเป๋าตัวเองจ่ายไปเลยไอ้เวร เพราะฉันกับพนักงานไม่ได้ทำงานกันสายตัวแทบขาดเพื่อให้ไอ้พวกปลิงดูดเลือดเอาบัตรบริษัทไปถลุงยัดห่ากัน เข้าใจไหม”
มีให้ใช้แล้วทำไมจะไม่ใช้ล่ะ
อีแทเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ โดยไม่ตอบอะไรกลับไป อูซอกจึงตีหน้ายักษ์ทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่อง ทว่าก็ถูกเลขาอีเข้ามาห้ามทัพเอาไว้ได้ทันท่วงที
แล้วอูซอกกับเลขาอีก็ออกจากศูนย์ฝึกอบรมไป ในขณะเดียวกันพิธีมอบเกียรติบัตรและของรางวัลที่ด้านหน้าก็เสร็จสิ้นลง และถึงเวลาที่พนักงานใหม่ต้องมุ่งหน้าไปยังห้องอาหารเพื่อเตรียมตัวสำหรับตารางช่วงบ่ายของวันสุดท้าย
“ขอความกรุณาอยู่รอที่เดิมกันสักครู่ได้ไหมครับ”
หลังจากก้มดูนาฬิกา อีแทก็เดินไปที่ไมโครโฟนแล้วเอ่ยบอกพนักงานใหม่ที่กำลังทยอยเดินออกจากหอประชุม จากนั้นจึงหันไปเอ่ยกับรองประธานยุนและคณะผู้บริหารคนอื่นๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“เพื่อเป็นการสร้างขวัญและกำลังใจให้กับพนักงานใหม่ ผมได้สั่งรถอาหารกับรถกาแฟมาในนามของคณะผู้บริหารครับ หากผู้บริหารทุกท่านจะร่วมรับประทานอาหารและให้กำลังใจพวกพนักงานใหม่ด้วยตัวเองจะดีไหมครับ”
สีหน้าของคณะผู้บริหารดูยินดีปรีดาปนแปลกใจที่อีแทเป็นผู้ริเริ่มจัดงานเช่นนี้ ช่างเป็นการกระทำที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดจากรยูอูซอกที่เอาแต่พ่นเรื่องไร้สาระใส่พนักงานใหม่แล้วสะบัดก้นกลับไป
คำชมหวานหูจนแทบเลี่ยนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย แต่อีแทก็ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งเอาไว้ เป็นช่วงเวลาที่พนักงานใหม่ซึ่งเดินกลับเข้ามาในหอประชุมโดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุกำลังทำหน้างุนงง ทันใดนั้นก็มองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นรถคันใหญ่หลายคันกำลังแล่นเรียงแถวเข้ามาทางหน้าประตูศูนย์ฝึกอบรม
“เพื่อเป็นการแสดงความยินดีกับการเข้าทำงานของทุกท่าน คณะผู้บริหารระดับสูงได้จัดเลี้ยงอาหารมื้อนี้ครับ ขอให้ทุกคนไปทานกันให้อร่อย และยังมีรถกาแฟมาบริการด้วย อย่าลืมแวะไปทานของหวานกันนะครับ”
“ว้าววว”
เมื่อพิธีกรพูดตามที่เขาฝากบอกผ่านไมโครโฟน เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งหอประชุม
อีแทไม่ได้เอาความดีความชอบจากการจัดเซอร์ไพรส์ครั้งนี้เข้าตัวเอง เขายกผลงานทั้งหมดให้แก่คณะผู้บริหารที่เดินทางลงมาด้วยกัน ทำให้ไม่เพียงแต่รองประธานยุนเท่านั้น แต่ผู้บริหารคนอื่นๆ ก็พากันตบไหล่อีแทพร้อมกับแย้มยิ้มอย่างเบิกบาน
อีแทค้อมศีรษะให้คณะผู้บริหารและพนักงานใหม่อย่างสุภาพ พลางกวาดมองหาผู้หญิงคนหนึ่งไปด้วย
ยุนซูยอน
เธอ
ของขวัญที่ฉันเตรียมไว้เพื่อเธอโดยเฉพาะ
เพราะทุกคนได้ร่วมสนุกกัน เธอถึงไม่มีวันรู้ว่าเป็นของขวัญสำหรับเธอ แต่นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ฉันจะค่อยๆ ครอบครองเธอแบบนี้ทีละนิด โดยไม่ให้ใครทันรู้ตัว
เพราะฉันเองก็ต้องรู้ให้ได้ว่าความรู้สึกที่ทำให้ตัวเองสบถด่าว่าเป็นไอ้ระยำนี่มันคืออะไรกันแน่ เป็นแค่ตัณหาของไอ้ผู้ชายคนหนึ่ง หรือเป็นแรงต่อต้านที่เธอคอยรังเกียจฉันกันแน่
ยิ่งเธอคอยวนเวียนขัดหูขัดตา ฉันก็ยิ่งต้องดึงเธอมาไว้ข้างกายเพื่อหาคำตอบให้ชัดเจน
อีแทจ้องมองแผ่นหลังของซูยอนที่เดินควงแขนออกไปพร้อมกับเพื่อนผู้หญิงที่สนิทกันอย่างแน่วแน่
ดาจองไม่อาจละความสนใจไปจากรยูอีแทที่ยืนอยู่บนเวทีได้เลย การที่อีแทพูดสั้นๆ ผ่านไมโครโฟนเพื่อรั้งไม่ให้พนักงานใหม่เดินออกจากหอประชุมนั้นจุดประกายไฟในอกของดาจองเข้าอย่างจัง
“มนุษย์จริงๆ เหรอ ทำไมเสียงถึงได้หล่อขนาดนั้นอะ”
เรื่องเสียงนี่ต้องยอมรับ ซูยอนเองก็ไม่อาจปฏิเสธคำพูดนั้นของดาจองได้ เสียงทุ้มลึกก้องกังวานดั่งเสียงสะท้อนในถ้ำ แค่นึกถึงก็น่าใจสั่นแล้ว
“ต่อให้ต้องเป็นไข่ที่กระทบหินจนแตกยับ ฉันก็จะขอลองพุ่งชนเขาดูสักตั้ง หล่อขนาดนี้จะให้นั่งมองเฉยๆ ได้ยังไง”
“ถ้าหลงภาพลวงตาจุดจบก็มีแต่ความตายเท่านั้นแหละ”
“ถ้าเป็นภาพลวงตาแบบนั้น ต่อให้ตายก็ยอม... ไม่ใช่สิ เขาไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นเจ้าชายในชีวิตจริงต่างหาก ขอแค่สำเร็จก็จะได้เป็นซินเดอเรลล่ายุคปัจจุบันเลยนะแก”
ความรักข้างเดียวของดาจองที่ควงแขนซูยอนอยู่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่แล้ว ซูยอนหัวเราะเบาๆ ให้กับความไร้สาระนั้นก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังรถอาหาร คนที่ไปถึงก่อนจับจองพื้นที่กันเรียบร้อยจนแถวยาวเหยียดแล้ว
“แต่ว่านะซูยอน”
“หืม”
“คนคนนั้นมองมาทางฉันอยู่หรือเปล่าอะ”
“ตั้งสติหน่อยแก คิดไปเองแล้ว”
“ไม่ใช่สักหน่อย เรื่องจริงนะ แกหันไปดูสิ”
พอได้ยินคำพูดของดาจอง เธอที่กำลังจะก้าวพ้นประตูหอประชุมจึงเผลอหันหลังกลับไปมอง แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจอยู่ข้างใน ทั้งที่บอกว่ามองดาจองอยู่ แต่ทำไมในความรู้สึกของเธอ รยูอีแทถึงดูเหมือนกำลังจ้องมองมาที่เธออยู่กันแน่
ภาพลวงตาทั้งนั้น
ซูยอนรีบหันหน้ากลับมาแล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
กำลังโหลดความเห็น...