คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 10

ตอน 10

แม้อีแทจะไม่ได้เป็นหลานชายคนโตสุดที่รักของปู่ผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายในเครือบริษัทแม้จะก้าวลงจากตำแหน่งประธานไปแล้ว แต่เขากลับเหนือกว่าหลานชายคนโตคนนั้นเสียอีก ทั้งรูปลักษณ์ ฝีมือ และความสามารถ ล้วนเหนือชั้นกว่ารยูอูซอกแบบเทียบกันไม่ติด

เขาได้รับการประเมินอย่างโดดเด่นจากผลงานอันยอดเยี่ยมที่สั่งสมมาตั้งแต่ตอนไปเรียนต่อที่อเมริกาควบคู่กับการทำงานที่สาขา จนถึงขั้นมีคนเอ่ยปากว่าน่าเสียดายที่เขาเป็นเพียงแค่หลานชายของประธานกลุ่มบริษัทคนปัจจุบัน

แน่นอนว่าภายในเครือบริษัทมีคนที่เป็นมิตรกับเขาอยู่มาก จึงไม่มีความจำเป็นอันใดที่เขาจะต้องไปมีปากเสียงไร้สาระกับรยูอูซอกให้ภาพลักษณ์ของตนเองต้องมัวหมอง

“เฮ้ย ไอ้ชาติหมา... อ๊ะ ไม่สิ ท่านผู้อำนวยการ”

“พล่ามอะไรของนายวะ ไอ้เวรนี่”

เพราะมัวแต่ระวังคนรอบข้างคำพูดเลยหลุดปากออกไป แม้เขาจะรีบเปลี่ยนมาใช้สำนวนสุภาพและเรียกอีกฝ่ายด้วยตำแหน่งอย่างนอบน้อมยิ่งขึ้น แต่ไอ้เวรที่ฉลาดขึ้นมาแค่เวลาแบบนี้ก็จับได้ว่าเขาตั้งใจจะด่า มันจึงเบิกตาถมึงทึงใส่ อีแทตอบโต้คนที่แสดงความเป็นศัตรูออกมาด้วยรอยยิ้มเปี่ยมมารยาท

“ขอบคุณนะครับ อันที่จริงผมก็กังวลอยู่ว่าจะจัดทีมและปรับตัวให้เข้ากับบริษัทอย่างไรดีหลังจากย้ายมาประจำที่สำนักงานใหญ่ แต่พอท่านผู้อำนวยการจะจัดพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามาให้ สำหรับผมแล้วถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากเลยครับ ผมจะทำให้เต็มที่เพื่อไม่ให้ท่านผู้อำนวยการที่อุตส่าห์มีเมตตาต้องเป็นห่วงนะครับ”

เมื่ออีแทถึงขั้นค้อมศีรษะขอบคุณอย่างนอบน้อม เหล่าผู้บริหารที่เดินหน้าดำคร่ำเครียดเข้ามาทางนี้พอได้ยินคำพูดของเขา ต่างก็มีสีหน้าโล่งอกขึ้นมาทันที

สีหน้าที่เคยฉายความกังวลอย่างชัดเจนว่าจะต้องคอยตามเก็บกวาดอย่างไรหากเกิดการทะเลาะวิวาทระหว่างลูกพี่ลูกน้อง ต่างก็คลายความตึงเครียดลง

แต่มีไอ้ตัวหนึ่งที่ไม่เหมือนใคร มันขมวดคิ้วแน่นคล้ายกับยังฟังสิ่งที่เขาพูดไม่รู้เรื่อง แต่ก็นะ ถึงพูดอะไรไปมันจะไปเข้าใจได้ยังไง และก็เป็นไปตามที่เขาคาด รยูอูซอกไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดจริงๆ จึงเอ่ยถามขึ้นมา

“...นายพูดบ้าอะไรวะ ฉันบอกว่าจะยกพนักงานใหม่ให้นายตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อไหร่กัน แล้วพนักงานใหม่นั่นคือใคร ทำไมฉันต้องยกให้นายด้วย”

“ลืมคำพูดที่ตัวเองเพิ่งพูดไปเมื่อกี้นี้แล้วหรือครับ”

“นาย... ไอ้เวรนี่ อยากตายใช่ไหม นายเห็นฉันเป็นตัวอะไรฮะ คำพูดที่เพิ่งพูดไปเนี่ยนะฉันจะลืม ฉันเนี่ยนะ”

หากอยู่กันตามลำพังแค่สองคนมันคงไม่กล้าแม้แต่จะเถียงและหงอไปในทันที แต่นี่พอมีพวกผู้บริหารอยู่ข้างๆ เข้าหน่อยก็ทำเป็นขึ้นเสียงดัง

อีแทพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายราวกับยอมรับว่าสิ่งที่อูซอกพูดนั้นถูกต้อง ทว่าด้วยความที่ตระหนักดีว่าเหล่าผู้บริหารกำลังเฝ้ามองอยู่ เขาจึงแสร้งตอบกลับไปด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ถ้าจำไม่ได้ก็ช่วยไม่ได้ครับ เลขาอี ดูเหมือนท่านผู้อำนวยการจะไม่ค่อยสบาย ช่วยพาไปส่งที่บ้านใหญ่ก่อนเถอะครับ ท่านผู้อำนวยการได้ทักทายพนักงานใหม่ด้วยตัวเองไปแล้ว ออกไปตอนนี้ก็คงไม่มีปัญหาอะไร ช่วยเรียนคุณป้าสะใภ้เรื่องอาการของท่านผู้อำนวยการด้วย แล้วออกเดินทางตอนนี้ได้เลยครับ ส่วนผมจะอยู่ต้อนรับและเลี้ยงอาหารผู้บริหารทุกท่านที่อุตส่าห์เดินทางมาไกลก่อนแล้วค่อยตามกลับไป”

เลขาอีมองเขาตาค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบก้มศีรษะลง อีแทส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เลขาอีรีบพาตัวมันออกไปเสีย

ดูเหมือนเลขาอีจะตัดสินใจได้ด้วยตัวเองว่าการปล่อยให้กรรมการผู้จัดการรยูที่กำลังเดือดดาลยืนประจานตัวเองต่อหน้าพนักงานต่อไปคงไม่ใช่เรื่องดี จึงก้าวเข้าไปหากรรมการผู้จัดการรยูที่กำลังเท้าสะเอวและจ้องมองอีแทตาเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ท่านผู้อำนวยการครับ ไปกันเถอะครับ”

“อะไรวะ นายก็อยู่ข้างไอ้เวรนั่นด้วยอีกคนเหรอ นายก็เห็นฉันเป็นหมูให้เคี้ยวด้วยใช่ไหม”

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ เพียงแต่ว่าตอนนี้กลับไปก่อนน่าจะดีกว่าครับ การแสดงท่าทางแบบนี้ให้ท่านรองประธานเห็น รวมถึงหัวหน้าทีมรยูที่แม้จะเป็นน้องชายก็ตาม... มันคงส่งผลไม่ดีต่อภาพลักษณ์ของท่านผู้อำนวยการเท่าไหร่ครับ อีกอย่างเดือนหน้าก็จะมีประชุมผู้ถือหุ้นแล้ว ท่านผู้อำนวยการก็ทราบดีนี่ครับ”

เลขาอีกวาดสายตาล่อกแล่กไปมาก่อนจะยกเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้นมาขู่ ซึ่งก็คือพวกผู้ถือหุ้น กลุ่มคนเพียงกลุ่มเดียวที่ทำให้รยูอูซอกยอมสยบได้

ทั้งเรื่องภายในและภายนอก รยูอูซอกก่อเรื่องเอาไว้มากมายนับไม่ถ้วน แม้ส่วนใหญ่ประธานรยูผู้เป็นพ่อของรยูอูซอกจะคอยออกหน้าช่วยปกปิดให้ ทว่าข่าวลือที่แพร่ออกไปนั้นกลับไม่สามารถห้ามได้หมด

ในตอนนี้พวกเขาเพียงแค่พยายามคุมไม่ให้เรื่องเล็ดลอดไปถึงหูอดีตประธานรยูผู้ได้ชื่อว่าเป็นประธานใหญ่ซึ่งวางมือจากการบริหารไปแล้วเท่านั้น

แต่ก้นหม้อที่รั่วจะไปเลือกที่หยดได้อย่างไร คนที่ได้เห็นร่องรอยความเหลวแหลกที่มันทิ้งเรี่ยราดไว้ทุกหนแห่งมีอยู่ถมเถไป

อย่างเมื่อไม่นานมานี้ที่มันไปเสพยาในคลับ ก็เป็นญาติผู้น้องอย่างเขาไม่ใช่หรือที่ต้องไปลากตัวออกมา ดูเหมือนรยูอูซอกเพิ่งจะนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาได้ จึงเหลือบมองเขาอย่างหวาดๆ ก่อนจะยอมลดเสียงลงเหมือนหมาหดหาง

“ประชุมผู้ถือหุ้นเหรอ”

“ไม่ใช่แค่ท่านรองประธานนะครับ แม้แต่หัวหน้าทีมรยูเองก็มีความสัมพันธ์อันดีกับพวกผู้ถือหุ้นอยู่ไม่น้อยเลยครับ”

“หัวหน้าทีมรยูสนิทกับพวกผู้ถือหุ้นงั้นเหรอ ไอ้เวรนั่นจะไปสนิทกับพวกผู้ถือหุ้นได้ยังไง มันอยู่อเมริกาตั้งกี่ปี”

ไม่รู้ว่าความโลภมันมากขนาดไหน พอบอกว่าเขาคนนี้สนิทกับพวกผู้ถือหุ้น รยูอูซอกก็ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลน ทนใช้ชีวิตอยู่ในสังคมมาได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งเหลือเกิน หรือควรจะบอกว่าเลขาอีที่คุณป้าสะใภ้ส่งมาประกบนั้นมีความสามารถสูงกันแน่นะ

“มีคนพูดกันว่าท่านประธานรยูแห่งอิลซองเคมิคอลผู้เป็นพ่อคอยพาไปแนะนำตัวทุกครั้งที่กลับประเทศก็จริงครับ แต่ตัวหัวหน้าทีมเองก็มีทั้งเส้นสายและมีความสามารถเป็นที่ยอมรับจนพวกผู้ถือหุ้นต่างพากันเอ็นดูด้วยครับ”

อยากให้หยุดพูดเสียที แต่พอถูกรยูอูซอกเร่งเร้าเข้า เลขาอีก็เผลอเผยสายตาที่คอยจับจ้องเขาออกมาอย่างเป็นนัย การมาแอบกระซิบกระซาบกันอย่างโจ่งแจ้งข้างๆ คนหูดีอย่างเขามันช่างดูน่าขันสิ้นดี

พอเริ่มรู้สึกตัวว่าเขากำลังมองมาด้วยสายตาท้าทายว่า ‘ลองพูดต่ออีกสิ’ ใบหน้าของเลขาอีก็เริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ

“เพราะงั้นก็เลยจะให้ฉันคอยดูสีหน้าไอ้พวกนั้นหรือไง”

“ตอนนี้ยอมปล่อยผ่านไปดีๆ จะเป็นผลดีกับท่านมากกว่าครับ คุณนายที่บ้านใหญ่เองก็กำชับมาว่าช่วงเดือนสองเดือนนี้ขอให้อยู่อย่างเงียบที่สุดครับ”

“จะบ้าตายจริงๆ ว่ะ”

“ตอนนี้ช่วยยิ้มแล้วจับมือกับหัวหน้าทีมรยูก่อนเถอะครับ”

“อะ... ให้ทำอะไรนะ”

“ยิ้มเข้าไว้ครับ ท่านผู้อำนวยการ”

ไม่รู้ว่าส่งเลขาแบบนั้นมาประกบคนโง่เง่าพรรค์นี้ได้อย่างไร เมื่อได้ยินคำพูดของเลขาอี อูซอกที่ปั้นหน้าบูดบึ้งก็ยอมยื่นมือออกมาหาเขาอย่างไม่เต็มใจ อีแทไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ เขาจึงยื่นมือไปกุมมือที่อูซอกส่งมาในทันที

“ถ้าเด็กใหม่ที่นายขอเป็นคนเดียวกับที่เลขาอีเพิ่งไปเช็กมาว่าสอบติดที่ไหนละก็ ฉันว่าฉันควรเป็นคนเอาตัวไปมากกว่านะ รยูอีแท นายยอมถอยหน่อยเป็นไง”

“พูดคำไหนไม่เป็นคำน่าอายนะครับ ท่านผู้อำนวยการ”

อีแทกระซิบเสียงเบา เขายิ้มอย่างละมุนละไมด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นอูซอกเบิกตาถมึงทึงจ้องมองมาอย่างกับจะฆ่าจะแกง

“จะเอาตัวไปให้ได้ว่างั้นเถอะ”

“ครับ”

“ตามใจละกัน ไอ้เวรเจ้าเล่ห์เอ๊ย เห็นหน้านายแล้วขัดหูขัดตาชะมัด จะพาพวกนั้นไปกินข้าวหรืออะไรก็ช่างเถอะ แต่ห้ามใช้บัตรบริษัทเด็ดขาดนะโว้ย ควักกระเป๋าตัวเองจ่ายไปเลยไอ้เวร เพราะฉันกับพนักงานไม่ได้ทำงานกันสายตัวแทบขาดเพื่อให้ไอ้พวกปลิงดูดเลือดเอาบัตรบริษัทไปถลุงยัดห่ากัน เข้าใจไหม”

มีให้ใช้แล้วทำไมจะไม่ใช้ล่ะ

อีแทเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ โดยไม่ตอบอะไรกลับไป อูซอกจึงตีหน้ายักษ์ทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่อง ทว่าก็ถูกเลขาอีเข้ามาห้ามทัพเอาไว้ได้ทันท่วงที

แล้วอูซอกกับเลขาอีก็ออกจากศูนย์ฝึกอบรมไป ในขณะเดียวกันพิธีมอบเกียรติบัตรและของรางวัลที่ด้านหน้าก็เสร็จสิ้นลง และถึงเวลาที่พนักงานใหม่ต้องมุ่งหน้าไปยังห้องอาหารเพื่อเตรียมตัวสำหรับตารางช่วงบ่ายของวันสุดท้าย

“ขอความกรุณาอยู่รอที่เดิมกันสักครู่ได้ไหมครับ”

หลังจากก้มดูนาฬิกา อีแทก็เดินไปที่ไมโครโฟนแล้วเอ่ยบอกพนักงานใหม่ที่กำลังทยอยเดินออกจากหอประชุม จากนั้นจึงหันไปเอ่ยกับรองประธานยุนและคณะผู้บริหารคนอื่นๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“เพื่อเป็นการสร้างขวัญและกำลังใจให้กับพนักงานใหม่ ผมได้สั่งรถอาหารกับรถกาแฟมาในนามของคณะผู้บริหารครับ หากผู้บริหารทุกท่านจะร่วมรับประทานอาหารและให้กำลังใจพวกพนักงานใหม่ด้วยตัวเองจะดีไหมครับ”

สีหน้าของคณะผู้บริหารดูยินดีปรีดาปนแปลกใจที่อีแทเป็นผู้ริเริ่มจัดงานเช่นนี้ ช่างเป็นการกระทำที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดจากรยูอูซอกที่เอาแต่พ่นเรื่องไร้สาระใส่พนักงานใหม่แล้วสะบัดก้นกลับไป

คำชมหวานหูจนแทบเลี่ยนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย แต่อีแทก็ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งเอาไว้ เป็นช่วงเวลาที่พนักงานใหม่ซึ่งเดินกลับเข้ามาในหอประชุมโดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุกำลังทำหน้างุนงง ทันใดนั้นก็มองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นรถคันใหญ่หลายคันกำลังแล่นเรียงแถวเข้ามาทางหน้าประตูศูนย์ฝึกอบรม

“เพื่อเป็นการแสดงความยินดีกับการเข้าทำงานของทุกท่าน คณะผู้บริหารระดับสูงได้จัดเลี้ยงอาหารมื้อนี้ครับ ขอให้ทุกคนไปทานกันให้อร่อย และยังมีรถกาแฟมาบริการด้วย อย่าลืมแวะไปทานของหวานกันนะครับ”

“ว้าววว”

เมื่อพิธีกรพูดตามที่เขาฝากบอกผ่านไมโครโฟน เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งหอประชุม

อีแทไม่ได้เอาความดีความชอบจากการจัดเซอร์ไพรส์ครั้งนี้เข้าตัวเอง เขายกผลงานทั้งหมดให้แก่คณะผู้บริหารที่เดินทางลงมาด้วยกัน ทำให้ไม่เพียงแต่รองประธานยุนเท่านั้น แต่ผู้บริหารคนอื่นๆ ก็พากันตบไหล่อีแทพร้อมกับแย้มยิ้มอย่างเบิกบาน

อีแทค้อมศีรษะให้คณะผู้บริหารและพนักงานใหม่อย่างสุภาพ พลางกวาดมองหาผู้หญิงคนหนึ่งไปด้วย

ยุนซูยอน

เธอ

ของขวัญที่ฉันเตรียมไว้เพื่อเธอโดยเฉพาะ

เพราะทุกคนได้ร่วมสนุกกัน เธอถึงไม่มีวันรู้ว่าเป็นของขวัญสำหรับเธอ แต่นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ฉันจะค่อยๆ ครอบครองเธอแบบนี้ทีละนิด โดยไม่ให้ใครทันรู้ตัว

เพราะฉันเองก็ต้องรู้ให้ได้ว่าความรู้สึกที่ทำให้ตัวเองสบถด่าว่าเป็นไอ้ระยำนี่มันคืออะไรกันแน่ เป็นแค่ตัณหาของไอ้ผู้ชายคนหนึ่ง หรือเป็นแรงต่อต้านที่เธอคอยรังเกียจฉันกันแน่

ยิ่งเธอคอยวนเวียนขัดหูขัดตา ฉันก็ยิ่งต้องดึงเธอมาไว้ข้างกายเพื่อหาคำตอบให้ชัดเจน

อีแทจ้องมองแผ่นหลังของซูยอนที่เดินควงแขนออกไปพร้อมกับเพื่อนผู้หญิงที่สนิทกันอย่างแน่วแน่

◆ ◆ ◆

ดาจองไม่อาจละความสนใจไปจากรยูอีแทที่ยืนอยู่บนเวทีได้เลย การที่อีแทพูดสั้นๆ ผ่านไมโครโฟนเพื่อรั้งไม่ให้พนักงานใหม่เดินออกจากหอประชุมนั้นจุดประกายไฟในอกของดาจองเข้าอย่างจัง

“มนุษย์จริงๆ เหรอ ทำไมเสียงถึงได้หล่อขนาดนั้นอะ”

เรื่องเสียงนี่ต้องยอมรับ ซูยอนเองก็ไม่อาจปฏิเสธคำพูดนั้นของดาจองได้ เสียงทุ้มลึกก้องกังวานดั่งเสียงสะท้อนในถ้ำ แค่นึกถึงก็น่าใจสั่นแล้ว

“ต่อให้ต้องเป็นไข่ที่กระทบหินจนแตกยับ ฉันก็จะขอลองพุ่งชนเขาดูสักตั้ง หล่อขนาดนี้จะให้นั่งมองเฉยๆ ได้ยังไง”

“ถ้าหลงภาพลวงตาจุดจบก็มีแต่ความตายเท่านั้นแหละ”

“ถ้าเป็นภาพลวงตาแบบนั้น ต่อให้ตายก็ยอม... ไม่ใช่สิ เขาไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นเจ้าชายในชีวิตจริงต่างหาก ขอแค่สำเร็จก็จะได้เป็นซินเดอเรลล่ายุคปัจจุบันเลยนะแก”

ความรักข้างเดียวของดาจองที่ควงแขนซูยอนอยู่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่แล้ว ซูยอนหัวเราะเบาๆ ให้กับความไร้สาระนั้นก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังรถอาหาร คนที่ไปถึงก่อนจับจองพื้นที่กันเรียบร้อยจนแถวยาวเหยียดแล้ว

“แต่ว่านะซูยอน”

“หืม”

“คนคนนั้นมองมาทางฉันอยู่หรือเปล่าอะ”

“ตั้งสติหน่อยแก คิดไปเองแล้ว”

“ไม่ใช่สักหน่อย เรื่องจริงนะ แกหันไปดูสิ”

พอได้ยินคำพูดของดาจอง เธอที่กำลังจะก้าวพ้นประตูหอประชุมจึงเผลอหันหลังกลับไปมอง แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจอยู่ข้างใน ทั้งที่บอกว่ามองดาจองอยู่ แต่ทำไมในความรู้สึกของเธอ รยูอีแทถึงดูเหมือนกำลังจ้องมองมาที่เธออยู่กันแน่

ภาพลวงตาทั้งนั้น

ซูยอนรีบหันหน้ากลับมาแล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 10
อ่านตอน 11 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 9กลับหน้าเรื่อง
ตอน 9ตอน 11